Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၀၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">တရားတစ်လက်၊ မိစ္ဆာတစ်ထွာ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ဤနေရာသို့ မရောက်လာမီက သူတို့သုံးဦး စုပေါင်း၍ လီဖော်တျန်းကို အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရအောင် တိုက်ခိုက်နိုင်ခဲ့ပေသည်။ သူမအနေဖြင့် အသက်ကယ်လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ်ကို သုံးကာ အရှက်တကွဲ ထွက်ပြေးခဲ့ရသည်ဖြစ်ရာ ၎င်းကို အောင်ပွဲအသေးစားဟု သတ်မှတ်နိုင်ပေ၏။</p> <p>သို့သော်လည်း ရှောင်ရိ၏ မျက်လုံးများ ပျက်စီးသွားခဲ့ရသဖြင့်  အသာစီးမရခဲ့ချေ။</p> <p>ဟွာလီသည် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်၍ ရှောင်ရိ၏ ဒဏ်ရာကို သေသေချာချာ စစ်ဆေးနေပေသည်။</p> <p>ခဏအကြာတွင် သူမ၏ မျက်နှာမှာ တင်းမာသွားပြီး ခေါင်းခါလျက် မြေပြင်ကို လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်ရာ မြေပြင်မှာပင် သိသိသာသာ တုန်ခါသွားတော့၏။</p> <p>“ရွံစရာကောင်းတဲ့ ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်း......... ဆရာတူမောင်လေး ရှောင်ရိအပေါ် ဒီလောက်အထိ ရက်စက်ရက်တယ်”</p> <p>“စီနီယာအစ်မ......... ကျွန်တော့်မျက်လုံးတွေ ပြန်ကောင်းနိုင်ဦးမလား” ရှောင်ရိက မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်မှုများဖြင့် မော့ကြည့်လာပေသည်။</p> <p>ဟွာလီက အသာအယာ သက်ပြင်းချရင်း ဖြည်းညှင်းစွာ ဆိုလိုက်၏။ “ဒဏ်ရာက တော်တော်ပြင်းတယ်။ အကြီးအကဲတစ်ယောက်ယောက်ကို ကုသပေးဖို့ တောင်းဆိုရလိမ့်မယ် ထင်တယ်”</p> <p>“ဒါပေမဲ့.........” မုရွှယ်ယန်က ဝေခွဲမရဖြစ်နေပြီး မုန့်ဝမ်တို့ ထွက်ပြေးသွားရာဘက်သို့ စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေပေသည်။</p> <p>ဟွာလီက သူမ၏ စိုးရိမ်မှုကို နားလည်ပုံရပြီး လေးနက်သော အသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။ “သူတို့ ပြေးမလွတ်ပါဘူး။ ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ဂိုဏ်းပေါင်းစုံ ပူးပေါင်းပြီး ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်းဆိုတဲ့ ကင်ဆာကျိတ်ကို အမြစ်ပြတ် ရှင်းပစ်ရမယ်”</p> <p>ချင်ရှောက်ယန်က အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပေသည်။ “သွားကြစို့။ နတ်သားတော် ရှောင်ရိရဲ့ ဒဏ်ရာက အရေးကြီးတယ်။ သူ့ကို အရင် ပြန်ပို့ကြရအောင်”</p> <p>ရှောင်ရိကို ထာဝရစိတ်ဝိညာဉ်ဂိုဏ်း၏ နယ်မြေအတွင်းသို့ ပြန်လည် ပို့ဆောင်ပြီးနောက် လေထုမှာ အနည်းငယ် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။</p> <p>“ကျွန်မတို့ ဒီအတိုင်း ထိုင်နေလို့တော့ မဖြစ်ဘူး” မုရွှယ်ယန်က တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်း၍ ရုတ်တရက် စကားစလိုက်ပေသည်။ “ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်းကလူတွေက တော်တော်ကို ဒုက္ခပေးလွန်းတယ်။ သူတို့နဲ့ ယှဉ်ရင် ကျွန်မတို့မှာ အသာစီးရတာ မရှိဘူး။ ရွှန်ထျန်းဓားဂိုဏ်းကလူတွေကို စည်းရုံးကြည့်သင့်တယ်။ လမ်းမှန် ဂိုဏ်းသားချင်းတွေမို့ သူတို့ ငြင်းမှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p>၎င်းကို ကြားသောအခါ ချင်ရှောက်ယန်က မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လျက် လင်းဝူကို မသိမသာ လှမ်းကြည့်လိုက်ပေသည်။ “အဲဒါက မှန်ပေမဲ့ လင်းဝူက မျောလွင့်နန်းတော်ကလေ။ ရွှန်ထျန်းဓားဂိုဏ်းကလူတွေက သူမနဲ့ ပူးပေါင်းချင်မှ ပူးပေါင်းကြမှာ.........”</p> <p>သူနှင့် ဟွာလီတို့ လီဖော်ထျန်းကို ရင်ဆိုင်နေစဉ် လင်းဝူက ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်လာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ လင်းဝူသည် ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်းကို နှိမ်နင်းရာတွင် ပြတ်သားမှု ရှိသည်ဟု ဆိုရမည် ဖြစ်သော်လည်း သူမကိုယ်တိုင်ကလည်း မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်နေသဖြင့် သတိမမူ၍ မရချေ။</p> <p>ထိုသူသုံးဦး၏ စစ်ဆေးလိုသော အကြည့်များကို ခံစားလိုက်ရသောအခါ လင်းဝူ မိစ္ဆာနတ်သမီးမှာ အလွန်အမင်း မကျေမနပ် ဖြစ်သွားတော့၏။ သူမက စေတနာဖြင့် လာရောက်ကူညီခဲ့သော်လည်း မမျှော်လင့်ဘဲ သံသယဖြင့်သာ အကြိုဆိုခံလိုက်ရပေသည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင်လည်း သူမ ထွက်သွားပေးရုံသာ ရှိတော့ပေသည်။</p> <p>လင်းဝူ မိစ္ဆာနတ်သမီးက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။ “ခုနက မိစ္ဆာတွေနဲ့ တိုက်ခိုက်ရင်း ကျွန်မ အတွင်းဒဏ်ရာ အနည်းငယ် ရခဲ့လို့ အရင် နားပါဦးမယ်။ အားလုံးပဲ ဂရုစိုက်ကြပါ”</p> <p>စကားအဆုံးတွင် သူမ၏ ပုံရိပ်မှာ တုန်ခါသွားပြီး ဖြူစင်သော မြူခိုးစတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ သူတို့ရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။ လင်းဝူ မိစ္ဆာနတ်သမီး ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ အားလုံးမှာ စုပေါင်း၍ သက်ပြင်းချလိုက်ကြပေသည်။</p> <p>ဘုံရည်မှန်းချက် တူနေသည့်တိုင်အောင် မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတစ်ဦးနှင့် ပတ်သက်မိရန် ဝန်လေးနေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>“နောက်ဆုံးတော့ သူမ ထွက်သွားပြီ” ချင်ရှောက်ယန်က လေသံတိုးတိုးဖြင့် ဆိုလိုက်ရာ ၎င်းတွင် မသိသာသော စိတ်သက်သာရာရမှုများ ပါဝင်နေပေသည်။</p> <p>မုရွှယ်ယန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “အခုလောလောဆယ် အစီအစဉ်က ရွှန်ထျန်းဓားဂိုဏ်းကလူတွေကို အမြန်ဆုံး ဆက်သွယ်ဖို့ပဲ။ ‘ဓားအရူး’ လီရွှမ်ရိနဲ့ ‘ဓားနတ်သမီး’ လင်းချင်းယွဲ့တို့က နာမည်ကြီး ဓားလမ်းစဉ် ကျွမ်းကျင်သူတွေလေ။ သူတို့ရဲ့ အကူအညီပါရင် အဲဒီ မိစ္ဆာတွေကို တစ်ခါတည်းနဲ့ အပြတ်ရှင်းနိုင်မှာ သေချာတယ်”</p> <p>ဟွာလီကလည်း ထောက်ခံလိုက်ပေသည်။ “တကယ်ပဲ။ လီရွှမ်ရိရဲ့ ဓားသိုင်းက အရမ်းပြင်းထန်ပြီး ဓားတစ်ချက်တည်းနဲ့ ကျင့်စဉ်အားလုံးကို ချေဖျက်နိုင်တယ်လို့ ကြားဖူးတယ်။ လင်းချင်းယွဲ့ရဲ့ ဓားသိုင်းကတော့ လျင်မြန်ပြီး ထူးခြားဆန်းပြားလွန်းသလို ခန့်မှန်းရလည်း ခက်တယ်။</p> <p>သူမက ရွှေအမြုတေအဆင့် မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ကို တစ်ယောက်ချင်း တိုက်ခဲ့တာတောင် အရှုံးမပေးခဲ့ဘူးလို့ ကြားဖူးတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်သာ လှုပ်ရှားရင် ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်းက မိစ္ဆာတွေကို သေချာပေါက် အမြစ်ပြတ်စေရမယ်”</p> <p>ချင်ရှောက်ယန်သည် ချက်ချင်းပင် သတင်းပို့ကျောက်စိမ်းပြားကို ထုတ်ယူ၍ ဤနေရာမှ အခြေအနေများကို ထိုနှစ်ဦးထံ အကြောင်းကြားလိုက်ပေသည်။ ခဏအကြာတွင် လီရွှမ်ရိနှင့် လင်းချင်းယွဲ့တို့ ထွက်ခွာလာပြီဖြစ်ကြောင်း အကြောင်းပြန်ချက် ရောက်ရှိလာ၏။</p> <p>“ကောင်းလိုက်တာ” မုရွှယ်ယန်၏ မျက်နှာတွင် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားပေသည်။ “ရွှန်ထျန်းဓားဂိုဏ်းက ဓားလမ်းစဉ် ကျွမ်းကျင်သူ နှစ်ယောက်ရဲ့ အကူအညီနဲ့ဆိုရင် ငါတို့ သေချာပေါက် အနိုင်ရပြီ” ဟွာလီသည်လည်း သက်ပြင်းချရင်း ထိုနှစ်ဦး ရောက်လာမည့်အချိန်ကို စိတ်ရှည်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေတော့၏။</p> <p>ထိုအဖွဲ့မှ စောင့်ဆိုင်းနေစဉ်မှာပင် မုန့်ဝမ်သည် ရွှမ်ကျီနှင့် ချင်းယွီကို ဦးဆောင်ကာ လျှို့ဝှက်သော မိုင်းတွင်းတစ်ခု၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။</p> <p>လီဖော်ထျန်းမှာ သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို ဖိထားပြီး မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်ကာ တရားထိုင်လျက် ဒဏ်ရာများကို ကုသနေပေသည်။ မုန့်ဝမ် ပေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမက ချက်ချင်း မျက်လုံးဖွင့်၍ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p>“မုန့်ဝမ်......... နင် ဘာတွေလုပ်ထားတာလဲ။ နင့်ကြောင့်သာမဟုတ်ရင် ငါတို့ ဒီလောက်အထိ လိုက်လံတိုက်ခိုက်ခံနေရမှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p>မုန့်ဝမ်က သူမကို အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပေသည်။ “ငါက ဘာလုပ်လို့လဲ။ ငါ့ကို အပြစ်တင်ရဲတဲ့ သတ္တိရှိရင် နင့်ကိုယ်နင် အားနည်းလွန်းတာကိုပဲ အပြစ်တင်လိုက်စမ်းပါ။</p> <p>စကားမပြောခင် ကိုယ့်စကားကို အရင်ပြန်ချိန်ဆဖို့ ငါ အကြံပေးချင်တယ်။ နောက်တစ်ခွန်း ထပ်ပြောရင် နင့်ကို အပြင်ပစ်ထုတ်လိုက်မယ်”</p> <p>၎င်းကို ကြားသော် လီဖော်ထျန်းမှာ ဒေါသကြောင့် တုန်ရီသွားသော်လည်း မုန့်ဝမ်နှင့် တကယ်တမ်း ထိပ်တိုက်တွေ့ရန်မူ မဝံ့ရဲချေ။ သူမသည် ဒဏ်ရာရထားပြီး စွမ်းအားများလည်း အကြီးအကျယ် လျော့နည်းနေပေသည်။</p> <p>အကယ်၍ ဤအဖွဲ့မှ အပယ်ခံလိုက်ရပါက ဖြစ်လာမည့် အကျိုးဆက်မှာ မှန်းဆ၍မရနိုင်အောင် ဆိုးရွားပေလိမ့်မည်။ သူမသည် မုန့်ဝမ်ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ရင်း ရင်ထဲမှ အမျက်ဒေါသများကို အတင်းအဓမ္မ ဖိနှိပ်ထားရတော့၏။</p> <p>ချင်းယွီသည် ဘေးမှနေ၍ သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ခေါင်းခါလိုက်ပေသည်။ သူက ဖျန်ဖြေရန် ကြိုးစားလိုက်၏။ “ကဲပါ......... အခုက အချင်းချင်း ရန်ဖြစ်နေရမယ့် အချိန်မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီလူတွေက သေချာပေါက် လက်လျှော့မှာ မဟုတ်သလို ရွှန်ထျန်းဓားဂိုဏ်းကလူတွေနဲ့တောင် ပူးပေါင်းနိုင်တယ်။ ‘ဓားအရူး’ လီရွှမ်ရိနဲ့ ‘ဓားနတ်သမီး’ လင်းချင်းယွဲ့တို့က ကိုင်တွယ်ရ မလွယ်ဘူး။ နောက်ထပ် ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ”</p> <p>လီရွှမ်ရိနှင့် လင်းချင်းယွဲ့ အမည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မုန့်ဝမ်၏ အမူအရာမှာပင် အနည်းငယ် တည်ကြည်သွားပေသည်။ ထိုနှစ်ဦးစလုံးမှာ ဓားလမ်းစဉ် ပါရမီရှင်များ ဖြစ်ကြပြီး စွမ်းအားမှာလည်း နက်နဲလှ၏။ သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးချင်းစီနှင့်ဆိုလျှင်ပင် ကိုင်တွယ်ရန် အလွန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်၏ မျက်ဝန်းထဲ၌ အေးစက်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် လှောင်ပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပေသည်။</p> <p>“ကြောက်စရာ ဘာရှိလို့လဲ။ ရန်သူလာရင် ခုခံရုံပဲ၊ ရေလာရင် မြေဖို့ရုံပဲ။ သူတို့က ကစားချင်မှတော့ ငါ သူတို့နဲ့ ကစားပေးတာပေါ့။ တရားတစ်လက် မိစ္ဆာက တစ်ထွာပဲ။ သူတို့ရဲ့ ဓားသိုင်းတွေက ဘယ်လောက်အထိ ထူးခြားနေမလဲဆိုတာ ငါ မြင်ချင်သေးတယ်”</p> <p>လီဖော်ထျန်းမှာ ရင်ထဲ၌ ဒေါသများ ကျန်ရှိနေသော်လည်း ယခုအချိန်မှာ အငြင်းပွားရမည့် အချိန်မဟုတ်မှန်း နားလည်သဖြင့် အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လျက် ဘာမျှ ထပ်မပြောတော့ချေ။</p> <p> မထင်မှတ်ဘဲ မုန့်ဝမ်က သူမကို စိုက်ကြည့်လာရာ ထိုအကြည့်ကြောင့် သူမ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားပေသည်။</p> <p>“စီနီယာအစ်မလီ......... အဲဒီလူနှစ်ယောက်ရဲ့ စွမ်းအားကို စီနီယာပဲ သွားပြီး စမ်းသပ်ကြည့်ရင် ဘယ်လိုလဲ”</p> <p>၎င်းကို ကြားသည်နှင့် လီဖော်ထျန်း၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ပျက်သွားတော့၏။ သူမမှာ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများ ရထားပေသည်။ သူမကို လီရွှမ်ရိနှင့် လင်းချင်းယွဲ့တို့ကို သွားရောက်စမ်းသပ်ခိုင်းခြင်းမှာ သေတွင်းထဲသို့ အတင်းတွန်းပို့ခြင်းနှင့် မခြားပေ။ လီဖော်ထျန်းသည် သွားကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ကြိတ်လိုက်ပြီး ရင်ဘတ်မှာလည်း ဒေါသကြောင့် နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေ၏။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင်မူ အရှက်ရမှုနှင့် နာကျည်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေသည်။</p> <p>“မုန့်ဝမ်......... ငါ ဒဏ်ရာရထားတာလေ....... အခုချိန်မှာ သူတို့ကို သွားတိုက်ခိုင်းတာက ငါ့ကို တမင် သက်သက် ဒုက္ခပေးတာ မဟုတ်ဘူးလား”</p> <p>မုန့်ဝမ်က သာယာစွာ ရယ်မောလိုက်၏။ “စီနီယာအစ်မလီ......... စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါက စီနီယာ့ကို ဒဏ်ရာကြီးနဲ့ တိုက်ပွဲထဲကို လွှတ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး” စကားပြောရင်း သူမ၏ အကြည့်မှာ တိတ်ဆိတ်နေသော ရွှမ်ကျီဆီသို့ ရောက်သွားပေသည်။ “ရွှမ်ကျီ......... သူမကို ကုသပေးလိုက်ပါ”</p> <p>ရွှမ်ကျီက အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ကာ ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ရာ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ လှည့်ပတ်လာတော့၏။</p> <p>နူးညံ့သိမ်မွေ့သော မဟာယာနဗုဒ္ဓစွမ်းအားများမှာ လီဖော်ထျန်းဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ စီးဝင်သွားပေသည်။ လီဖော်ထျန်းသည် နွေးထွေးသော စီးဆင်းမှုတစ်ခု သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။ မူလရှိနေသော နာကျင်မှုများမှာ တဖြည်းဖြည်း လျော့ပါးသွားပြီး ပျက်စီးနေသော သွေးကြောများမှာလည်း ပြန်လည် ပြုပြင်လာပေသည်။</p> <p>ထိုနွေးထွေးသော စီးဆင်းမှုမှာ ခဏမျှ ကြာမြင့်သွား၏။ လီဖော်ထျန်းသည် သူမ၏ ဒဏ်ရာများမှာ အတော်အတန် သက်သာသွားပြီဟု ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် မုန့်ဝမ်က ရုတ်တရက် ဆိုလိုက်ပေသည်။ “ကောင်းပြီ......... ရပြီ”</p> <p>ရွှမ်ကျီသည် ၎င်းကို ကြားသည်နှင့် သူ၏ မဟာယာနဗုဒ္ဓစွမ်းအားများကို ချက်ချင်း ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်၏။ လီဖော်ထျန်း၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားပြီး မုန့်ဝမ်ကို စိတ်ထဲမှ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကျိန်ဆဲလိုက်ပေသည်။</p> <p>“နင့်ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေက ခုနစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းလောက် သက်သာသွားပြီ။ အခုရော......... သွားလို့ ရပြီလား” မုန့်ဝမ်၏ အသံမှာ သေမင်း၏ ခေါင်းလောင်းသံအလား ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p>လီဖော်ထျန်းသည် မသိစိတ်ဖြင့် ချင်းယွီကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပေသည်။ ချင်းယွီက စကားမပြောသော်လည်း မုန့်ဝမ်၏ လုပ်ရပ်ကို တိတ်တဆိတ် သဘောတူနေပုံရ၏။</p> <p>“ငါ သွားမယ်.......” သူမသည် သွားကြိတ်ကာ ရင်ထဲမှ မကျေနပ်မှုများကို ဖိနှိပ်လျက် လှည့်ထွက်ကာ မိုင်းတွင်းပြင်ပသို့ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p>လီဖော်ထျန်း ထွက်သွားပြီးနောက် မုန့်ဝမ်သည် ချင်းယွီကို နောက်ဆုံး ကြည့်လိုက်ပေသည်။ “ငါ နင့်ကို ပေးရမဲ့ ကျေးဇူးကြွေးကို ဆပ်ပြီးပြီ။ အရင်က သဘောတူညီချက်လည်း အခု ပြီးသွားပြီ”</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save