Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၀၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">တိုက်ပွဲအတွင်း အဆင့်တက်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ထိုမိစ္ဆာသားရဲများသည် အဆုံးမဲ့သော နာကျင်မှုနှင့် နှိပ်စက်မှုများမှ ကယ်တင်ပေးမည့် တစ်ဦးတည်းသော ကယ်တင်ရှင်အဖြစ် မုန့်ဝမ်ကို မှတ်ယူသွားကြပြီး သူတို့ ဝှက်ထားသော သတ္ထုတွင်းထွက်ကျောက်များအားလုံးကို ကြည်ဖြူစွာ ပေးအပ်လိုက်ကြတော့၏။</p> <p>၎င်းတို့ထဲတွင် လူဦးခေါင်းခန့်ရှိသော “ရေခဲဥက္ကာခဲ” တစ်ခုပင် ပါဝင်နေပြီး ကြွယ်ဝလှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ထုတ်လွှတ်နေသဖြင့် ချင်းယွီမှာပင် မနာလိုဖြစ်နေသည်။</p> <p>ကိုယ်ယောင်ဖျောက်ခြင်းနှင့် ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်ခြင်းတွင် ကျွမ်းကျင်သော မိစ္ဆာသားရဲ တစ်ကောင်၊ နှစ်ကောင်ကိုသာ မုန့်ဝမ်က ချန်ထားပြီး ကျန်ရှိသော သားရဲများမှာမူ သူမနောက်မှ လိမ္မာစွာ လိုက်ပါလာကြရာ တကယ့်ကို  မိစ္ဆာသားရဲတပ်ဖွဲ့ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေသည်။</p> <p>ထိုစဉ်မှာပင် မုန့်ဝမ်က ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး လာခဲ့သော လမ်းဘက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ “သူတို့ ရောက်လာပြီ”</p> <p>လီရွှမ်ရိနှင့် လင်းချင်းယွဲ့တို့ မှီလာကြပြီဖြစ်ကြောင်း၊ သူမ ပထမဆုံး ယဉ်ပါးစေခဲ့သော ရွှေချပ်ဝတ် မြေနဂါးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရပြီဖြစ်ကြောင်း ချင်းယွီ ချက်ချင်း နားလည်လိုက်ပေသည်။</p> <p>“တိုက်ပွဲ အခြေအနေက ဘယ်လိုလဲ”</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် မျက်လုံးကိုမှိတ်ကာ ခဏမျှ အာရုံခံကြည့်ပြီးနောက် အသာအယာ ခေါင်းခါလိုက်ပေသည်။ “နှစ်ယောက်ကို တစ်ယောက်ဆိုတော့ ရွှေချပ်ဝတ် မြေနဂါးက သိပ်ကြာကြာ ခံမှာမဟုတ်ဘူး။ အဲဒီနှစ်ယောက်အပြင် ထာဝရစိတ်ဝိညာဉ်ဂိုဏ်းက ဟွာလီနဲ့ ရွှေတိမ်တိုက်ဂိုဏ်းက ချင်ရှောက်ယန်တို့လည်း ဆင်းလာကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်ကတော့ မြေနဂါးကို ဝင်မတိုက်ဘူး”</p> <p>ချင်းယွီက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ “တစ်ခုခု စမ်းသပ်နိုင်ခဲ့တာ ရှိလား”</p> <p>“လီရွှမ်ရိက ဓားပြား ကို သုံးတယ်၊ သူ့ရဲ့ ဓားသိုင်းက သပ်ရပ်ပြီး ပြင်းထန်တယ်။ လင်းချင်းယွဲ့ကတော့ ဆန့်ကျင်ဘက်ပဲ၊ သူမရဲ့ ဓားသိုင်းက မြူခိုးတွေလို လွင့်မျောနေပြီး လျင်မြန်သလို ခန့်မှန်းရလည်း ခက်တယ်။”</p> <p>မုန့်ဝမ်က မျက်လုံးပြန်ဖွင့်လိုက်ပြီး “တစ်ယောက်က တိုက်စစ်၊ တစ်ယောက်က ခံစစ်နဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ပူးပေါင်းမှုက အပြစ်ပြောစရာ မရှိဘူး။ မြေနဂါးက သူ့ရဲ့ အကြေးခွံတွေနဲ့ ခဏတော့ တောင့်ခံနိုင်ခဲ့ပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာ လီရွှမ်ရိရဲ့ ဓားချက်နဲ့ ခေါင်းပြတ်သွားပြီ”</p> <p>ချင်းယွီ၏ အမူအရာမှာ မသိမသာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းထဲ၌ စိုးရိမ်မှုများ ဖြတ်ပြေးသွားပေသည်။ သူကိုယ်တိုင် ထိုမြေနဂါးနှင့် တိုက်ခဲ့ဖူးသဖြင့် ၎င်း၏ ခုခံနိုင်စွမ်းမှာ မည်မျှ ကြောက်စရာကောင်းကြောင်း ကောင်းကောင်း သိထား၏။</p> <p>သို့ပါသော်လည်း လီရွှမ်ရိနှင့် လင်းချင်းယွဲ့တို့၏ လက်ထဲတွင် အမွှေးတိုင်တစ်ဝက်စာ အချိန်လေးအတွင်းမှာပင် အသက်ပျောက်သွားရသည်။</p> <p>ဤဓားကျင့်ကြံသူများသည် အစွမ်းထက်ရုံသာမက အပင်ပန်းခံ ကျင့်ကြံထားသူများ ဖြစ်သဖြင့် သူတို့၏ စိတ်ဓာတ်မှာလည်း သာမန်ထက် များစွာ ပိုမို ခိုင်မာကြပေသည်။</p> <p>သူ၏ ဖြားယောင်းခြင်းအတတ်နှင့် ပုံရိပ်ယောင်များမှာ လီရွှမ်ရိနှင့် လင်းချင်းယွဲ့တို့အပေါ်တွင် ထိရောက်မှု များစွာ လျော့နည်းသွားနိုင်ပေသည်။</p> <p>ကံကောင်းသည်မှာ ဂျူနီယာညီမလေး မုန့်ဝမ်တွင် အမျှော်အမြင် ရှိသဖြင့် ရွှေအမြုတေအဆင့် မိစ္ဆာသားရဲ အများအပြားကို ကြိုတင် အောင်နိုင်ထားခြင်းပင်။</p> <p>ဤမိစ္ဆာသားရဲများသည် သာမန်အမျိုးအစားများ ဖြစ်သည့်တိုင် ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံခြင်း စွမ်းအားများ ရှိကြပေသည်။ သူတို့ သုံးဦး၏ အစွမ်းနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် လက်ရှိ လိုက်လံတိုက်ခိုက်နေသူများကို ရင်ဆိုင်ရန် လုံလောက်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>အကယ်၍ ကောင်းကောင်း စီစဉ်နိုင်လျှင် သူတို့ကို ထောင်ချောက်ထဲ ဆွဲသွင်းနိုင်ကောင်း၏......... ၎င်းကို တွေးမိသောအခါ ချင်းယွီသည် မုန့်ဝမ်၏ ပတ်ပတ်လည်ရှိ မိစ္ဆာသားရဲများကို မသိစိတ်ဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်ပေသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် သူမ၏ သွယ်လျသော လက်ကလေးကို အသာအယာ မြှောက်လိုက်ပြီး မိစ္ဆာသားရဲတစ်ကောင်၏ နဖူးပေါ်သို့ ဖိလိုက်သည်ကို သူ မြင်လိုက်ရ၏။</p> <p>ထိုသားရဲမှာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ မျက်ဝန်းများတွင် နာကျည်းမှုနှင့် အားကိုးရာမဲ့မှုများ ပေါ်လာသော်လည်း အနည်းငယ်မျှပင် ပြန်လည် မခုခံချေ။</p> <p>ယင်းအစား မုန့်ဝမ်က ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ နှလုံးသွေးများကို ထုတ်ယူနိုင်ရန် ကြည်ဖြူစွာပင် ခွင့်ပြုလိုက်ပေသည်။ သေလုနီးပါး ဖြစ်နေသည့်တိုင် ၎င်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် နောင်တဟူ၍ မရှိချေ။</p> <p>ဤမြင်ကွင်းက ချင်းယွီကို အမှန်ပင် တုန်လှုပ်သွားစေသည်။ မုန့်ဝမ်သည် ဤသားရဲများကို ရွှန်ထျန်းဓားဂိုဏ်းကလူများကို တိုက်ခိုက်ရန်အတွက် ယဉ်ပါးအောင် လုပ်ထားခြင်းဟု သူ ထင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် သူမက ၎င်းတို့ကို သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် အသုံးချနေလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ချေ။</p> <p>မုန့်ဝမ်က ဒုတိယမြောက် သားရဲဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ သူ အမြန် ရှေ့တိုးလိုက်ပြီး ထိုသားရဲရှေ့တွင် ကာကွယ်လိုက်ပေသည်။</p> <p>“ဂျူနီယာညီမလေး မုန့်ဝမ်......... နင် ဘာလုပ်နေတာလဲ”</p> <p>“ကျင့်ကြံနေတာလေ”</p> <p>မုန့်ဝမ်က ချင်းယွီ၏ စိတ်ကို ဖောက်ထွင်းမြင်နေသည့်အလား သူ့ကို အေးဆေးစွာ ကြည့်လိုက်၏။ “ငါတို့ သွေးလမ်းစဉ် ကျင့်ကြံသူတွေက ဒီလိုပဲ ကျင့်ကြံကြတာ”</p> <p>သူတစ်ပါး ကျင့်ကြံနေသည်ကို နှောင့်ယှက်ခြင်းမှာ မိဘကို သတ်သည်နှင့် တူသည်ဟူသော စကားကို သတိရလိုက်မိသဖြင့် ချင်းယွီ၏ အမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် မသာမယာ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>“ဟင်း......... ငါက ဂျူနီယာညီမလေး ကျင့်ကြံတာကို နှောင့်ယှက်ချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခုက ရန်သူတွေ ရောက်နေပြီလေ၊ ဒီရွှေအမြုတေအဆင့် မိစ္ဆာသားရဲတွေက တိုက်ခိုက်ရေးအတွက် အသုံးဝင်တဲ့ အင်အားစုတွေ မဟုတ်ဘူးလား။ အခုလိုမျိုး ဖျက်ဆီးပစ်တာက နည်းနည်းတော့ နှမြောစရာ မကောင်းဘူးလား”</p> <p>“နှမြောစရာ ဟုတ်လား.........”</p> <p>မုန့်ဝမ်က ချင်းယွီ၏ စကားကို အသာအယာ ပြန်ပြောလိုက်ပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် နားလည်ရခက်သော လှောင်ပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။ “ငါ ဒီသားရဲတွေကို ယဉ်ပါးအောင် လုပ်ခဲ့တာက သူတို့ဆီက အကျိုးကျေးဇူး အများဆုံး ရနိုင်ဖို့ပဲ။ သူတို့ဆီက နှလုံးသွေးအားလုံးကို ရရှိဖို့ပဲလေ။ အဲဒါကို ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး နှမြောစရာလို့ ပြောနိုင်တာလဲ”</p> <p>ချင်းယွီက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ “စော်ကားသလို ဖြစ်ရင်လည်း ခွင့်လွှတ်ပါ ဂျူနီယာညီမလေး။ ဒီသားရဲတွေကို သုံးပြီး ဂျူနီယာညီမလေး အဆင့်တက်နိုင်မလားဆိုတာက တစ်ပိုင်း၊ တကယ်လို့ အဆင့်တက်သွားရင်တောင် အခု ရင်ဆိုင်နေရတဲ့ ပြဿနာကို အဖြေရှာပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီအစား ဒီသားရဲတွေကို ချန်ထားရင် လာမယ့် တိုက်ပွဲမှာ အများကြီး အထောက်အကူ ဖြစ်လိမ့်မယ်”</p> <p>၎င်းကို ကြားသောအခါ မုန့်ဝမ်က ဘာမျှ ငြင်းခုံမနေတော့ဘဲ “ရွှမ်ကျီ” ဟုသာ အသာအယာ အမိန့်ပေးလိုက်ပေသည်။ ရုပ်သေးရုပ်ပမာ ငြိမ်သက်နေသော ရွှမ်ကျီသည် ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလာပြီး ချင်းယွီ၏ လမ်းကြောင်းကို တိတ်တဆိတ် ပိတ်ဆို့လိုက်၏။ သူ၏ ခြိမ်းခြောက်နေသော အရှိန်အဝါမှာ ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ချေ။</p> <p>ချင်းယွီ၏ မျက်နှာမှာ မသာယာလှတော့ချေ။ သူသည် မုန့်ဝမ် တစ်ယောက်တည်းကိုပင် ရင်ဆိုင်ရန် ယုံကြည်မှု မရှိလှဘဲ ယခု သူနှင့် အစွမ်းမနိမ့်သော ရွှမ်ကျီပါ ရှိနေသည်ဖြစ်ရာ အခြေအနေမှာ ပို၍ ဆိုးရွားပေသည်။</p> <p>သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး လေသံကို လျှော့ကာ လိမ္မာပါးနပ်စွာ ဆိုလိုက်ပေသည်။ “ဂျူနီယာညီမလေး မုန့်ဝမ်......... ငါ့ရဲ့ အကြံပေးချက်ကို ထပ်ပြီး မစဉ်းစားတော့ဘူးလား”</p> <p>မုန့်ဝမ်က ဘာမျှ ပြန်မပြောဘဲ ဒုက္ခိတသားရဲကိုသာ လက်လှမ်းလိုက်ပြီး “သွေးမိစ္ဆာ ကောင်းကင်ဘုံကျင့်စဉ်” ကို လှည့်ပတ်ကာ ၎င်းတို့၏ နှလုံးသွေး အဆီအနှစ်များကို ဆက်လက် စုပ်ယူနေတော့၏။</p> <p>ချင်းယွီသည် သက်ပြင်းချရင်း ခေါင်းခါလိုက်ပေသည်။ သူ နားချခဲ့သော်လည်း မုန့်ဝမ်က သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်လမ်းကိုသာ ဇွတ်ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ တိုက်ပွဲဖြစ်လာသောအခါ အရှုံးနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်ကို သူ စိုးရိမ်မိပေသည်။</p> <p>ရွှေအမြုတေအဆင့် မိစ္ဆာသားရဲများဆီမှ နှလုံးသွေး အမြောက်အမြားကို စုပ်ယူပြီးနောက် မုန့်ဝမ်၏ အရှိန်အဝါမှာ ပိုမို နက်နဲလာသည်။ ထူထပ်လှသော သွေးမိစ္ဆာဓာတ်များမှာ သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင်၌ ဝဲလှည့်နေပြီး လက်ဆုပ်လက်ကိုင် ပြနိုင်လောက်သော သွေးမြူခိုးများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ သူမကို လွှမ်းခြုံထား၏။</p> <p>ချင်းယွီမှာ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။ ရွှေအမြုတေအဆင့် မိစ္ဆာသားရဲ အနည်းငယ်ကိုသာ စုပ်ယူရသေးသော်လည်း မုန့်ဝမ်၏ အရှိန်အဝါမှာ အဆင့်တက်တော့မည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ပေါက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သွေးလမ်းစဉ် ကျင့်ကြံသူများသည် အမှန်ပင် တိုးတက်မှု အမြန်ဆုံး လမ်းစဉ်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်....... အရင်းအမြစ်သာ လုံလောက်လျှင် လျင်မြန်စွာ တိုးတက်နိုင်သည်။</p> <p>“ဝုန်း.......”</p> <p>မိစ္ဆာသားရဲများဆီမှ နှလုံးသွေးအားလုံးကို စုပ်ယူပြီးနောက် မုန့်ဝမ်၏ ကိုယ်တွင်းမှ စွမ်းအားမှာ နောက်ဆုံးတွင် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။</p> <p>သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ရီသွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သွေးမြူခိုးများမှာလည်း ပိုးအိမ်ထဲမှ ရုန်းထွက်တော့မည့်အလား ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခတ်လာတော့၏။</p> <p>“သူမ အဆင့်တက်သွားပြီ.......”</p> <p>ချင်းယွီ၏ ရင်ထဲ၌ ဒိန်းကနဲ ဖြစ်သွားသည်။ မုန့်ဝမ်၏ အရှိန်အဝါမှာ ဤခဏ၌ပင် အရည်အသွေးပိုင်းဆိုင်ရာ ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားပြီး အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် (၇) မှ အဆင့် (၈) သို့ ခုန်တက်သွားကြောင်း သူ ခံစားလိုက်ရပေသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်၏။ သူမ၏ သွေးပင်လယ်အတွင်း၌ ပိုမို ပျစ်ခဲလာသော “သွေးဝိညာဉ်ရေစင်” များကို အာရုံခံမိသောအခါ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ကျေနပ်သည့် အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်သန်းသွားသည်။ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် (၈) ....... ရွှေအမြုတေအဆင့်သို့ ရောက်ရန် နောက်တစ်လှမ်းသာ လိုတော့၏။</p> <p>ထိုစဉ်မှာပင် မုန့်ဝမ်၏ ဘေး၌ တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြပ်ပေးနေသော ရွှမ်ကျီသည် သူတို့ လာခဲ့သော လမ်းဘက်သို့ ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ “လူတွေ ရောက်လာပြီ”</p> <p>ချင်းယွီ၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး မုန့်ဝမ်ကို မသိစိတ်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ “ဂျူနီယာညီမလေး မုန့်ဝမ်......... တန်ပြန်ဖို့ နည်းလမ်း စဉ်းစားထားပြီးပြီလား”</p> <p>“ဘာတွေ လောနေတာလဲ။ သူတို့ ရောက်လာမှတော့ ငါတို့ကလည်း လက်ဆောင်ကြီးကြီးမားမားလေး ပြင်ဆင်ပြီး ကြိုဆိုရမှာပေါ့” မုန့်ဝမ်က သူမ၏ သွယ်လျသော လက်ကလေးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကျန်ရှိနေသော သွေးမြူခိုးများမှာ လျင်မြန်စွာ လွင့်စင်သွားပြီး သွေးနံ့ သင်းသင်းလေးသာ ကျန်ရစ်တော့၏။</p> <p>လီရွှမ်ရိနှင့် လင်းချင်းယွဲ့တို့ ဓားစီး၍ ရောက်လာကြသောအခါ မြေပြင်ပေါ်၌ ပြန့်ကျဲနေသော မိစ္ဆာသားရဲ အကြွင်းအကျန်များကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူတို့၏ အမူအရာများမှာ ချက်ချင်းပင် တည်ကြည်သွားကြပေသည်။</p> <p>“သွေးအရှိန်အဝါတွေက တော်တော်ပြင်းတာပဲ။ သူတို့ ဒီမှာ ရှိနေခဲ့တာ မကြာသေးဘူး ထင်တယ်” လင်းချင်းယွဲ့၏ လှပသော မျက်ခုံးလေးများမှာ အနည်းငယ် တွန့်ချိုးသွားပြီး သူမ၏ လက်ထဲမှ ဓားရှည်မှာလည်း သခင်၏ သတိထားမှုကို သိရှိသည့်အလား တုန်ခါလျက် အသံမြည်နေပေသည်။</p> <p>ဟွာလီနှင့် ချင်ရှောက်ယန်တို့မှာလည်း ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါလာပြီး ဤသတ္ထုတွင်းတွင်းဧရိယာထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကြ၏။ ချင်ရှောက်ယန်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်ကာ လေထဲမှ သွေးနံ့ကို ရှူရှိုက်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်၍ ထောက်ခံလိုက်ပေသည်။</p> <p>“ဂရုစိုက်ကြဦး၊ ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်းကလူတွေ အနားမှာ ပုန်းနေနိုင်တယ်”</p> <p>ဟွာလီသည် သူမ၏ လက်ထဲရှိ ပန်းနွယ်ပင်များကို အသာအယာ ပွတ်သပ်လိုက်ရာ သူမ၏ ချောမောလှပသော မျက်နှာထက်တွင် အေးစက်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ “သူတို့ ဘာပရိယာယ်ပဲ သုံးသုံး......... ဒီနေ့တော့ သူတို့ ဘယ်လိုမှ ပြေးမလွတ်စေရဘူး.......”</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save