Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၁၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ကျောက်တံခါး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>လီဖော်တျန်းသည် မုန့်ဝမ်နှင့် အခြားသူများကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့၏ အမူအရာများမှာ ပုံမှန်အတိုင်းပင် ရှိနေပြီး ခေါ်သံကို ကြားရပုံမပေါ်သဖြင့် သူမ၏ ရင်ခုန်သံများ မြန်လာသည်။</p> <p>အတွေးတစ်ခုက သူမ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည် - <strong>ကံကောင်းမှု </strong></p> <p>ဒါက သူမအတွက် အနှိုင်းမဲ့တဲ့ ကံကောင်းမှုပဲ.......</p> <p>သူမသည် ရင်ထဲမှ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ထိန်းချုပ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို တည်ငြိမ်စွာ အကဲခတ်လိုက်ပြီး ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခု ချလိုက်သည်။</p> <p>ခဏကြာ လမ်းလျှောက်ပြီးလျှင် ဤလူအနည်းငယ်ကို ခါချပြီး ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ခေါ်သံလာရာဆီသို့ တစ်ယောက်တည်း ဦးတည်သွားမည်ဖြစ်သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် <strong>နှလုံးစားပိုးကောင်</strong>မှတစ်ဆင့် လီဖော်တျန်း၏ အတွေးများကို ခံစားသိရှိလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် စိတ်ဝင်စားမှု အရိပ်အယောင်များ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>လီဖော်တျန်းက ထွက်သွားချင်နေမှတော့ သူမ လွှတ်ပေးလိုက်မည်ဖြစ်သည်။</p> <p>သူမကို လွှတ်မပေးလျှင် အမွေအနှစ်မြေ ဆိုသည့်နေရာသို့ သူမနောက်ကနေ မည်သို့ လိုက်သွားနိုင်မည်နည်း။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် <strong>သွေးပင်လယ် ပုံရိပ်ယောင်အိပ်မက် </strong>ကို တိတ်တဆိတ် အသက်သွင်းလိုက်ပြီး လီဖော်တျန်း ထွက်ပြေးရန်အတွက် "ပြီးပြည့်စုံသော" အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖန်တီးပေးလိုက်ရာ သူမကလည်း ထောင်ချောက်ထဲသို့ တည့်တည့် တိုးဝင်သွားတော့သည်။</p> <p>လီဖော်တျန်းသည် ရှေ့တွင် တစ်စုံတစ်ခု ရှိနေကြောင်း အခြားသူများကို အချက်ပြကာ ထိုနေရာ၌ ခဏစောင့်နေရန် ပြောဆိုပြီးနောက် သူမ၏ ကိုယ်ဟန်မှာ ဝေဝါးသွားပြီး မြူထုထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>ချင်းယွီမှာ မိုက်မဲသူမဟုတ်ချေ၊ မုန့်ဝမ်သည် လီဖော်တျန်းကို တမင် လွှတ်ပေးလိုက်သည်ကို သူ မြင်နိုင်သည်။</p> <p>သို့သော် သူမ ဘာကြောင့် ထိုသို့လုပ်သည်ကိုမူ သူ နားမလည်ချေ။</p> <p>ချင်းယွီက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးမှ စတင် မေးမြန်းလိုက်သည်။ "ဂျူနီယာညီမလေးမုန့်၊ တစ်ခုခု ဖြစ်ပျက်နေတာလား"</p> <p>"ကျွန်မလည်း မသိဘူး။ စောစောက စီနီယာအစ်မလီကို အသာလေး စမ်းသပ်ကြည့်ရုံရှိသေးတယ်၊ သူက ကျွန်မတို့ကို ဒီအတိုင်း ပစ်ထားခဲ့လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး........." မုန့်ဝမ်က အသာအယာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "သွားကြရအောင်၊ ကျွန်မတို့လည်း အရှိန်မြှင့်မှ ဖြစ်မယ်"</p> <p>ချင်းယွီက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ တစ်ခုခု မှားနေသည်ဟု မသိစိတ်က ခံစားနေရသော်လည်း ပြဿနာက ဘယ်မှာလဲဆိုတာ သူ အတိအကျ မပြောနိုင်သဖြင့် သူ၏ သံသယများကို ခေတ္တ ဘေးဖယ်ထားလိုက်ရတော့သည်။</p> <p>လီဖော်တျန်းသည် မြူထုအလွှာလွှာကို ဖြတ်ကျော်ကာ အပြင်းနှင်လာခဲ့ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် နက်ရှိုင်းပြီး ဆိတ်ငြိမ်သော ချောက်ကမ္ဘားကြီးတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p>ချောက်ကမ္ဘား၏ အနက်ပိုင်းတွင် စိမ်းဖန့်ဖန့် အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်နေသော ကြီးမားသည့် <strong>ကျောက်တံခါး</strong>တစ်ခု ရှိနေပြီး ခေါ်ယူနေသော စွမ်းအားမှာ ထိုတံခါးအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ကျောက်တံခါးကြီးပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော မှော်စာလုံးများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ရှေးဟောင်း <strong>တားမြစ်ချက် </strong>တစ်ခုနှင့် တူနေသည်။</p> <p>လီဖော်တျန်းသည် ရင်ထဲမှ ဝမ်းသာပီတိကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ ထိုကျောက်တံခါးကြီးကို တွန်းဖွင့်လိုက်တော့သည်။</p> <p>ကျောက်တံခါးပေါ်မှ မှော်စာလုံးများ ခဏမျှ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီးနောက် အက်ကြောင်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ပွင့်လာသည်။</p> <p>တံခါးအတွင်းမှ ပြင်းထန်သော စုပ်ယူမှုအားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လီဖော်တျန်းကို အတွင်းသို့ ဆွဲခေါ်သွားကာ ကျောက်တံခါးကြီးမှာ ဝုန်းခနဲ ပြန်ပိတ်သွားတော့သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် ၎င်းကို မြင်သောအခါ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် စဉ်းစားဟန်တစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ လူတွေကို မိစ္ဆာအဖြစ် ပြောင်းလဲစေသည့် လျှို့ဝှက်ချက်မှာ ဤကျောက်တံခါးနောက်ကွယ်တွင် ရှိနေပုံရသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် ရွှမ်ကျီနှင့် ချင်းယွီတို့ကို ဦးဆောင်ကာ ချောက်ကမ္ဘားအထက်တွင် လှည့်လည်ကြည့်ရှုနေပြီး ချောက်ထဲရှိ ကျောက်တံခါးကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။</p> <p>လီဖော်တျန်း ဝင်သွားပြီးနောက်တွင် လူသားပုံစံ မိစ္ဆာအချို့သည် မြူထုထဲမှ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာကာ ချောက်ကမ္ဘားဆီသို့ ဦးတည်လာကြသည်။</p> <p>အချို့သော မိစ္ဆာများ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေပြီး ရက်စက်မှုနှင့် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များသာ ကျန်ရှိတော့ကာ စွမ်းအားတစ်ခုခု၏ တိုက်စားခြင်းကို ခံထားရသည့် <strong>ရုပ်သေးရုပ် </strong>များအလား ဖြစ်နေသည်။</p> <p>အချို့မှာမူ လီဖော်တျန်းကဲ့သို့ပင် သတိကြီးစွာ လှုပ်ရှားနေကြပြီး သူတို့၏ မျက်ဝန်းများမှာ လှုပ်ရှားနေကာ အသိစိတ် အနည်းငယ် ကျန်ရှိနေသေးပုံရသည်။</p> <p>မိစ္ဆာအားလုံးသည် ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော စွမ်းအား၏ ဆွဲဆောင်ခြင်းကို ခံနေရပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူတို့အားလုံးသည် ကျောက်တံခါးအတွင်းရှိ ကမ္ဘာထဲသို့ ဇွတ်တိုးဝင်သွားကြတော့သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်က အေးစက်သောအကြည့်ဖြင့် စောင့်ကြည့်နေရင်း ဤကျောက်တံခါးနောက်ကွယ်တွင် ကြီးမားသော လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ရှိနေရမည်ဟု တွေးနေမိသည်။</p> <p>ချောက်ကမ္ဘားအနီးတွင် မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိတော့သောအခါမှ မုန့်ဝမ်သည် ချင်းယွီနှင့် ရွှမ်ကျီတို့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ချောက်အောက်ခြေရှိ ကျောက်တံခါးဆီသို့ ဆင်းသွားသည်။</p> <p> လမ်းတစ်လျှောက်တွင် မအီမသာဖြစ်စရာကောင်းသော အနံ့ဆိုးတစ်ခုမှာ လေထဲတွင် ပျံ့နှံ့နေသည်။ ချောက်နံရံနှစ်ဖက်စလုံးတွင် ထူးဆန်းသော အပင်များ ပေါက်ရောက်နေပြီး ငရဲမှ တစ္ဆေမီးများအလား ဖော့စဖောရပ် အလင်းနုများ ထွက်ပေါ်နေသည်။ မုန့်ဝမ်သည် ထိုအပင်များ၏ ထူးခြားသော ပုံသဏ္ဌာန်ကို မြင်သောအခါ အချို့ကိုပင် စုဆောင်းထားလိုက်သေးသည်။</p> <p>ကျောက်တံခါးရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ ပြင်းထန်သော ဖိအားတစ်ခုက သူတို့ကို ရိုက်ခတ်လာသဖြင့် အသက်ရှူပင် ကျပ်သွားရသည်။</p> <p>ကျောက်တံခါးမှာ ဆယ်လံ ခန့် မြင့်မားပြီး တစ်ခုလုံး အမည်းရောင်ဖြစ်ကာ ထူးဆန်းသော မှော်စာလုံးများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး စိတ်မချမ်းမြေ့စရာ အရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။</p> <p>ချင်းယွီ၏ မျက်မှောင်များမှာ တင်းကြပ်နေသည်၊ ဤကျောက်တံခါးကြီးက သူ့ကို အလွန် အန္တရာယ်ရှိသော ခံစားချက်မျိုး ပေးနေပြီး သူတို့ကို အချိန်မရွေး ဝါးမြိုတော့မည့် ကြမ်းတမ်းသော သားရဲကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရှိနေသည်။</p> <p>"ဒီမှော်စာလုံးတွေကို ငါ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး........." ချင်းယွီက ကျောက်တံခါးပေါ်မှ မှော်စာလုံးများကို လေးနက်သောလေသံဖြင့် ကြည့်ကာ ဆိုသည်။</p> <p>"ဒါက မိစ္ဆာကျင့်စဉ်တစ်ခုခုနဲ့ တူတယ်၊ ဂျူနီယာညီမလေးမုန့်......... ဒါက ဘာလဲဆိုတာ နင် သိလား"</p> <p>ရွှမ်ကျီသည် ကျောက်တံခါးကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏မျက်ဝန်းထဲတွင် အလင်းနုတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားကာ ကျောက်တံခါးနောက်ကွယ်မှ လျှို့ဝှက်ချက်ကို စူးစမ်းနေသည့်အလား ရှိသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် သူတို့နှစ်ဦး၏ အမူအရာကို ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အဓိပ္ပာယ်ပါသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p>သူမက ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်ပြီး "အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ကျွန်မ အဝေးမှာ ရှိနေတုန်းက ကျွန်မရဲ့ မျက်လုံးကျင့်စဉ်ကို သုံးပြီး အမွှေးရှည်မိစ္ဆာတွေ အများကြီး ဒီကျောက်တံခါးထဲ ဝင်သွားတာကို တွေ့ခဲ့တယ်။ ပျောက်သွားတဲ့ စီနီယာအစ်မလီ အပါအဝင်ပေါ့၊ သူလည်း ဒီထဲဝင်သွားပြီးနောက် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတာ"</p> <p>သူမ၏ လေသံမှာ အသေးအဖွဲ ကိစ္စတစ်ခုကို ပြောပြနေသည့်အလား ပေါ့ပါးနေသော်လည်း ချင်းယွီနှင့် ရွှမ်ကျီ၏ နားထဲတွင်မူ မိုးကြိုးပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>"ဒီထဲဝင်ပြီး ပျောက်သွားတာ ဟုတ်လား" ချင်းယွီက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သတိကြီးစွာဖြင့် ဆိုသည်။ "ဒီကျောက်တံခါး နောက်ကွယ်မှာ မိစ္ဆာတွေရဲ့ အသိုက် ရှိနေတာများလား"</p> <p>မုန့်ဝမ်က ခေါင်းယမ်းပြကာ သူ၏မေးခွန်းကို မဖြေဘဲ အမည်းရောင် ကျောက်တံခါးဆီသို့ အကြည့်ပြန်ပို့လိုက်သည်။ "ဒီကျောက်တံခါးကို ဘယ်လိုဖွင့်ရမလဲဆိုတာ အရင် စဉ်းစားရအောင်"</p> <p>သုံးဦးသားသည် ကျောက်တံခါးကို ဖွင့်ရန် နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးဖြင့် ကြိုးစားကြသည်။</p> <p>ချင်းယွီက သူ၏ <strong>ဓားပျံ</strong> ကို ဆင့်ခေါ်ခဲ့သော်လည်း ဓားမှာ ကျောက်တံခါးပေါ်တွင် အစအနပင် မကျန်ဘဲ ပြန်ကန်ထွက်လာသည်။ ရွှမ်ကျီကမူ ကျောက်တံခါးပေါ်မှ မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များကို ဖယ်ရှားရန် မဟာယာနဗုဒ္ဓစွမ်းအားကို သုံးခဲ့သော်လည်း အချည်းနှီးပင် ဖြစ်ခဲ့သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည်လည်း အင်အားသုံး၍ ဖြိုခွဲရန် ကြိုးစားသော်လည်း မအောင်မြင်သဖြင့် <strong>သွေးလမ်းစဉ် </strong>လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ် အမျိုးမျိုးဖြင့် ကြိုးစားခဲ့ပြန်သည်။</p> <p>သို့သော် ကျောက်တံခါးမှာ အောက်ခြေမရှိသော တွင်းနက်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ သွေးစွမ်းအား များကို လုံးဝ ဝါးမြိုပစ်လိုက်ပြီး မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိချေ။ နည်းလမ်းအားလုံး ကုန်သွားသောအခါ ကျောက်တံခါးမှာ မလှုပ်မယှက် ရှိနေဆဲပင်။</p> <p>သုံးဦးသားမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အကူအညီမဲ့စွာ ကြည့်လိုက်မိကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကောက်ချက်တစ်ခု ချလိုက်ကြသည် - ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ဤကျောက်တံခါးကို မိစ္ဆာများသာ ဖွင့်နိုင်ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်၏ မျက်လုံးများ ကျုံ့သွားပြီး ချက်ချင်းပင် အကြံတစ်ခု ရလိုက်သည်။ သုံးဦးသားသည် သူတို့၏ အရှိန်အဝါများကို ဖျောက်ကွယ်ကာ ကျောက်တံခါးနှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် ချောင်းမြောင်းနေသော ကျားသစ်များအလား ပုန်းအောင်းနေပြီး သားကောင် ပေါ်လာရန် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။</p> <p>အချိန်များ တစ်မိနစ်ပြီးတစ်မိနစ် ကုန်ဆုံးသွားသည်။ နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် အဝေးမှ အသက်ရှူသံပြင်းပြင်းများမှာ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသည်။</p> <p> ကျောက်တံခါးအတွင်းရှိ ကမ္ဘာ၏ ဆွဲဆောင်ခြင်းကို ခံရသော နောက်ထပ် မိစ္ဆာအသစ်တစ်ကောင် အပြင်းနှင်လာခြင်းပင်.......</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် ချောက်ကမ္ဘားအထက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ ထို "မိစ္ဆာ" ၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ မျက်ခုံးများ မြင့်တက်သွားသည်။ ထိုမိစ္ဆာမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ သူတို့၏ အသိဟောင်းဖြစ်သူ <strong>လင်းယွီ</strong>ပင် ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p>သူတို့ လမ်းခွဲပြီး နှစ်နာရီခန့်သာ ကြာသေးသော်လည်း လင်းယွီသည် မိစ္ဆာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားရုံသာမက <strong>သခင်လေးကျွယ် </strong>နှင့် <strong>မုရွှယ်ယန်</strong>တို့နှင့်လည်း လူစုကွဲသွားပုံရသည်။</p> <p>"ကြားဖြတ်ဖမ်းဖို့ ပြင်ထား" မုန့်ဝမ်က တိုးတိုးလေး အမိန့်ပေးလိုက်ပြီးနောက် အရိပ်ထဲမှ ပထမဆုံး ပြေးထွက်သွားကာ အတင်းပြေးလာနေသော လင်းယွီကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ၊ ငါတို့ ပြန်တွေ့ကြပြန်ပြီ"</p> <p>မုန့်ဝမ်ကို မြင်သောအခါ လင်းယွီမှာ ပထမဆုံး ထိတ်လန့်သွားပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ ရက်စက်မှုများ အနည်းငယ် ဆုတ်ခွာသွားကာ အရှက်ရခြင်းနှင့် သတိထားခြင်းတို့ ပါဝင်သော ရှုပ်ထွေးသည့် ခံစားချက်များ ပေါ်လာသည်။</p> <p>သူမသည် သတိကြီးစွာဖြင့် နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်ရာ မုန့်ဝမ်နောက်မှ ခုန်ထွက်လာသော ရွှမ်ကျီနှင့် ချင်းယွီတို့ကို မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>"ဝူး................"</p> <p>မိစ္ဆာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် လင်းယွီသည် စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ တိုးတိုးလေးသာ ဟိန်းဟောက်နိုင်တော့သည်။</p> <p>သူမ၏ လမ်းကို မပိတ်ရန် အခြားသူများကို သတိပေးနေပုံရသည်။ ၎င်းကို မြင်သောအခါ မုန့်ဝမ်၏ နှုတ်ခမ်းတွင် နောက်ပြောင်လိုသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူမ၏ ပါးစပ်နားသို့ ရောက်လာသော ဤသားကောင်ကို အလွယ်တကူ လွတ်မြောက်ခွင့် ပေးမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>သူမ၏ ကိုယ်ဟန်မှာ ဝေဝါးသွားပြီး လင်းယွီ၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့ကာ ကျောက်တံခါးဆီသို့ သွားမည့်လမ်းကို တားဆီးလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save