Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၁၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကျောက်တံခါးနောက်ကွယ်မှ ကမ္ဘာ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ကျောက်တံခါးကို <strong>မုန့်ဝမ်</strong> ပိတ်ရပ်ထားသည်ကို မြင်သောအခါ <strong>လင်းယွီ</strong>၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အရေးတကြီးဖြစ်မှုများ ပြည့်နှက်သွားပြီး သူမသည် အသနားခံသည့်အလား ဟောက်လိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် မုန့်ဝမ်သည် တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိဘဲ တောက်ပစွာ ပြုံးပြလိုက်ပြီး <strong>ချင်းယွီ</strong>ကို အကြည့်တစ်ချက် ပေးလိုက်သည်။</p> <p>ချင်းယွီက သဘောပေါက်သွားပြီး ကိုယ်ဟန်ကို လှုပ်ရှားကာ လင်းယွီ၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် ပေါ်လာပြီး အေးစက်သော <strong>သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါ </strong>များဖြင့် သူမကို တိုက်ခိုက်တော့သည်။</p> <p><strong>ရွှမ်ကျီ</strong>သည်လည်း လက်နှစ်ဖက်ကို ပူးကပ်ကာ မဟာယာနဗုဒ္ဓကျမ်းစာကို တိုးတိုးလေး ရွတ်ဖတ်လိုက်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ မဟာယာနဗုဒ္ဓအလင်းနုများက လင်းယွီကို ခန့်ညားထည်ဝါသော အရှိန်အဝါများဖြင့် ဝိုင်းရံထားလိုက်သည်။</p> <p>၎င်းကို မြင်သောအခါ လင်းယွီက ဒေါသတကြီး ဟောက်လိုက်သည်။ သူမသည် အသိစိတ် ပျောက်ဆုံးခါနီး အခြေအနေသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ရာ ၎င်းတို့ သုံးဦး၏ ထပ်ခါတလဲလဲ ရန်စမှုများကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် စိတ်ရှည်မှု လုံးဝ ကုန်ဆုံးသွားတော့သည်။</p> <p>သူမသည် သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ သူမ၏ လက်ဖဝါးများကို ဖြန့်လိုက်ရာ လက်ချောင်းငါးချောင်းမှာ ချိတ်ကောက်များကဲ့သို့ ထက်မြက်သော ဓားသွားငါးစင်းအလား ရှိနေပြီး သူတို့ သုံးဦးထံသို့ ခုန်အုပ်လိုက်သည်။</p> <p>သူမ၏ အရှိန်မှာ အလွန်ပြင်းထန်လှသဖြင့် လေထုကို ဖြတ်သန်းသွားသော အသံမှာပင် ကျယ်လောင်လှပြီး သူတို့ သုံးဦးကို အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြတ်ပစ်တော့မည့်ပုံပင်။</p> <p>မုန့်ဝမ်က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် သွေးရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားကာ လင်းယွီ၏ တိုက်ကွက်ကို အလွယ်တကူ ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမ၏ သွေးရောင်ဓားရှည်ကို အသက်သွင်းကာ လင်းယွီထံသို့ ထိုးနှက်လိုက်သည်။ ချင်းယွီ၏ တိုက်ကွက်များကလည်း ကပ်လျက် ပါလာပြီး လင်းယွီ၏ အာရုံခံစားမှုများကို အဆက်မပြတ် နှောင့်ယှက်နေသည်။ ရွှမ်ကျီကမူ သူ၏ မဟာယာနဗုဒ္ဓအလင်းကို ရွှေရောင်ကြိုးများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လင်းယွီကို ချည်နှောင်လိုက်သည်။</p> <p>လင်းယွီသည် မိစ္ဆာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် အရှိန်နှင့် အင်အားမှာ အံ့မခန်း တိုးတက်လာသော်လည်း ၎င်းတို့ သုံးဦး၏ ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် လုံးဝ ဖိနှိပ်ခြင်း ခံနေရသည်။</p> <p> မုန့်ဝမ်သည် အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ သူမ၏ သွေးဓားဖြင့် လင်းယွီ၏ လက်မောင်းကို ပြင်းထန်စွာ ထိုးလိုက်သည်။</p> <p>သွေးများ ပန်းထွက်လာပြီး သွေးစက်အချို့မှာ ကျောက်တံခါးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားရာ ၎င်းမှာ ချက်ချင်းပင် စုပ်ယူခြင်း ခံလိုက်ရပြီး မည်သည့် အစအနမျှ ကျန်ရစ်ခြင်း မရှိချေ။</p> <p>၎င်းကို မြင်သောအခါ မုန့်ဝမ်၏ ဦးနှောက်မှာ ချက်ချင်းပင် လည်ပတ်သွားသည်။</p> <p>အတွေးတစ်ချက်ဖြင့်ပင် မိစ္ဆာ၏ ပြတ်တောက်သွားသော လက်မောင်းမှ သွေးများမှာ သွေးရောင်မြွေငယ်လေးများအလား အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကြီးမားသော ကျောက်တံခါးကြီးဆီသို့ စီးဆင်းသွားတော့သည်။</p> <p>ကျောက်တံခါးကြီးသည် ထိုသွေးများကို အမှန်တကယ်ပင် ထပ်မံစုပ်ယူလိုက်ပြီး ကျောက်တံခါးပေါ်မှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော <strong>မှော်စာလုံး</strong>အချို့မှာ လင်းလက်လာသည်။</p> <p>လင်းယွီသည် မုန့်ဝမ်၏ လုပ်ရပ်များကို ကြည့်ကာ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အံ့သြမှုများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး မသိစိတ်ဖြင့် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသည်။</p> <p>သို့သော် ရွှမ်ကျီနှင့် ချင်းယွီတို့က အခွင့်အရေး မပေးဘဲ သူမကို မြဲမြံစွာ ထိန်းချုပ်ထားသည်။</p> <p> ထို့နောက်တွင် မုန့်ဝမ်သည် သူမ၏ ကျင့်စဉ်ကို ထပ်မံ အသက်သွင်းကာ လင်းယွီ၏ ဒဏ်ရာမှ လတ်ဆတ်သော သွေးများကို ပိုမို ဆွဲထုတ်ပြီး ကျောက်တံခါးပေါ်သို့ ဖြန်းပက်လိုက်ရာ တံခါး၏ တစ်ဝက်ခန့်မှာ သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။</p> <p>ကျောက်တံခါးပေါ်မှ မှော်စာလုံးများသည်လည်း တစ်ခုပြီးတစ်ခု လင်းလက်လာသည်။ လင်းယွီသည် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး မုန့်ဝမ်တို့ သုံးဦးကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မကျေနပ်မှုများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် ထူးဆန်းသော လေသံဖြင့် လူစကားကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"နင်တို့ ငါ့ကို ဒဏ်ရာပေးရဲတယ်ပေါ့....... ငါ့သခင်က နင်တို့ကို လွှတ်ထားမှာ မဟုတ်ဘူး......."</p> <p>သို့သော် ထိုစကားကို ပြောပြီးသည်နှင့် လင်းယွီမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွားပြီး အသိစိတ် ပြန်ဝင်လာသည့်အလား သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဝေဝါးမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။</p> <p>ငါ့သခင်......... အဲဒါ ဘယ်သူလဲ.......</p> <p>လင်းယွီ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူမသည် အဘယ်ကြောင့် ဤကဲ့သို့သော စကားမျိုးကို ပြောမိသလဲဆိုသည်ကို မသိပုံရချေ။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် လင်းယွီ၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေပြီး သူမ၏ အကြည့်မှာ ပိုမို နက်ရှိုင်းသွားသည်......... ဤမိစ္ဆာ၏ နောက်ကွယ်တွင် ပိုမိုကြီးမားသော လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ရှိနေပုံရသည်။</p> <p>သို့သော် ထိုလျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖော်ထုတ်ရန်အတွက် သူမသည် ဦးစွာ ဤကျောက်တံခါးကို ဖွင့်ရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် တဖြည်းဖြည်း လင်းလက်လာသော ကျောက်တံခါးပေါ်မှ မှော်စာလုံးများကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ သူမ၏ လက်များကို အဆက်မပြတ် လှုပ်ရှားစေလျက် လင်းယွီ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ လတ်ဆတ်သော သွေးများကို အရူးအမူး ဆွဲထုတ်နေတော့သည်။</p> <p>နီမြန်းသော သွေးများသည် စမ်းချောင်းငယ်လေးများအလား ကျောက်တံခါးပေါ်တွင် ပြန့်နှံ့သွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုံစံတစ်ခုအဖြစ် ရောယှက်သွားသည်။</p> <p>ကျောက်တံခါးပေါ်မှ မှော်စာလုံးများ ပိုမို လင်းလက်လာသည်နှင့်အမျှ လင်းယွီသည် ခက်ခဲစွာ ပါးစပ်ဟလိုက်ပြီး ထိုထူးဆန်းသော လေသံမှာ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။</p> <p>"ရပ်လိုက်စမ်း....... နင်တို့ လုပ်နေတာက ငါ့သခင်ကို ရန်စနေတာပဲ......... နင်တို့ ဘုရင်ရဲ့ ကျိန်စာကို ခံရလိမ့်မယ်......."</p> <p>ကျိန်စာ.......</p> <p>သူမ ပြောနေသော ကျိန်စာမှာ အသိစိတ်မဲ့သော မိစ္ဆာတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခြင်းကို ဆိုလိုတာလား.......</p> <p>မုန့်ဝမ်က စဉ်းစားနေရင်း ရပ်တန့်မသွားရုံတင်မကဘဲ သူမ၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကိုပါ အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။</p> <p>ထို "ဘုရင်" ဆိုသူမှာ ဘယ်သူလဲဆိုတာကို သူမ သိချင်လှပြီဖြစ်သည်။</p> <p>အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ကျောက်တံခါးတစ်ခုလုံးမှာ သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ကျောက်တံခါးပေါ်မှ မှော်စာလုံးများမှာ ပို၍ ပို၍ လင်းလက်လာကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် နောက်ဆုံးမှော်စာလုံးမှာ သွေးများဖြင့် လုံးဝ ဖုံးလွှမ်းသွားသောအခါ ကျောက်တံခါးကြီးထံမှ တိုးဖျော့သော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး အက်ကြောင်းတစ်ခု ဖြည်းဖြည်းချင်း ပွင့်လာသည်။</p> <p>အေးစက်စိုစွတ်သော အရှိန်အဝါတစ်ခုမှာ ဝုန်းခနဲ ထွက်ပေါ်လာပြီး မအီမသာ ဖြစ်စရာကောင်းသော အနံ့ဆိုးကြီး ပါလာသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ထဲတွင် သွေးရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားကာ လင်းယွီကို စုတ်ပြတ်နေသော အရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ မ၍ ကျောက်တံခါးအတွင်းသို့ ပထမဆုံး လှမ်းဝင်လိုက်သည်။</p> <p>ရွှမ်ကျီနှင့် ချင်းယွီတို့သည်လည်း ကပ်လျက် ပါဝင်လာကြသည်။</p> <p>ကျောက်တံခါးနောက်ကွယ်ရှိ နေရာမှာ ကြီးမားသော မြေအောက်ခန်းမကြီး တစ်ခုဖြစ်ပြီး သားရဲကြီးတစ်ကောင်၏ ဗိုက်ထဲ ရောက်နေသည့်အလား မှောင်မည်းပြီး ဖိအားများ ပြည့်နှက်နေသည်။ မြူခိုးများ မရှိတော့သဖြင့် မြင်ကွင်းမှာ များစွာ ပိုမို ရှင်းလင်းသွားသည်။ ကျောက်နံရံများတွင် အလင်းပေးကျောက်တုံးများ မြှုပ်နှံထားပြီး ၎င်းတို့ထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော အပြာရောင် အလင်းနုများက ထိုနေရာကို ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းအောင် ပြုလုပ်နေသည်။</p> <p>စိတ်မချမ်းမြေ့စရာ အရှိန်အဝါတစ်ခုမှာ လေထဲတွင် ပျံ့နှံ့နေပြီး အသက်ရှူရန် ခက်ခဲစေသည်။</p> <p> အေးအေးဆေးဆေး ရှိနေခဲ့သော လင်းယွီသည် ဤနေရာသို့ ရောက်သည်နှင့် ရုတ်တရက် ရူးသွပ်သွားတော့သည်။ သူမသည် အသည်းအသန် ရုန်းကန်ရင်း အက်ကွဲသော အသံဖြင့် အော်ဟစ်နေသည်၊ သူမ၏ အသံတွင် အဆုံးမရှိသော ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး ဤနေရာမှ ထွက်ပြေးရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားနေသည်။</p> <p>သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူမ၏ အမူအရာမှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး အရူးအမူး ကိုးကွယ်သူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ သူမ၏ မျက်နှာတွင် ပြုံးပျော်နေသော အမူအရာ ပေါ်လာသည်။</p> <p>"ဟားဟားဟားဟား......... သခင်၊ သခင်က ကျွန်မကို ခေါ်နေပြီ....... မကြာခင်မှာ ကျွန်မ ကြီးမားတဲ့ ကံကောင်းမှုကို ရတော့မယ်....... ငါဟာ ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ အင်အားအကြီးဆုံး ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်လာတော့မယ်......."</p> <p>သူမသည် စကားများကို လျှောက်ပြောနေသည်၊ တစ်ခါတစ်ရံ ရူးသွပ်နေပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင်မူ ကြည်လင်နေသည်၊ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော ခံစားချက်နှစ်ခုမှာ သူမ၏အတွင်း၌ ရောယှက်နေသဖြင့် ကြည့်ရသူကို ကြက်သီးထစေသည်။</p> <p>သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ မတူညီသော <strong>ဝိညာဉ်</strong>နှစ်ခု ရှိနေပြီး အမြဲတမ်း ဆွဲဖြတ်ခံနေရသည့်အလား ရှိသည်။</p> <p>လင်းယွီ၏ ထူးဆန်းသော အမူအရာကို ကြည့်ကာ မုန့်ဝမ်သည် တစ်ခုခုကို စဉ်းစားနေမိသည်။ ဤနေရာမှ ထွက်ပေါ်နေသော ထူးဆန်းသော အရှိန်အဝါမှာ လင်းယွီ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ စွမ်းအားနှင့် ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး သူမကို လုံးဝ ရူးသွပ်သွားစေသည်ကို သူမ ခံစားမိသည်။</p> <p>ချင်းယွီ၏ မျက်မှောင်များမှာ တင်းကြပ်နေပြီး သူ၏ ခန့်ညားသော မျက်နှာတွင် ရှားရှားပါးပါး လေးနက်သော အမူအရာ ပေါ်လာသည်။</p> <p>"ဒီနေရာက တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ........."</p> <p>ထိုစဉ်မှာပင် မုန့်ဝမ်သည် သူမ၏ ရင်ထဲမှ အေးစက်မှုတစ်ခု တက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ထက်မြက်သော အကြည့်ဖြင့် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"တစ်ခုခုတော့ မမှန်တော့ဘူး........."</p> <p>သူတို့နှစ်ဦး သတိထားနေစဉ်မှာပင် အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားမှ တိုးဖျော့ပြီး ရူးသွပ်နေသော ဟိန်းဟောက်သံများမှာ အဝေးမှ နီးကပ်လာသည်၊ ငရဲ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ မိစ္ဆာများ ဟိန်းဟောက်နေသည့်အလားပင်။ ထိုအသံများမှာ ပိုမို နီးကပ်လာပြီး ပိုမို ထူထပ်လာကာ သူတို့ထံသို့ လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ တိုးဝင်လာသည်။</p> <p>ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ထူးဆန်းသော အပြာရောင်အလင်းအောက်တွင် အမည်းရောင် အမွှေးရှည်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော မရေမတွက်နိုင်သည့် ပုံရိပ်များမှာ တစ္ဆေများကဲ့သို့ အဝေးမှ ပေါ်ထွက်လာပြီး သူတို့ သုံးဦးထံသို့ ခုန်အုပ်လာကြတော့သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်၏ အကြည့်မှာ စူးရှသွားပြီး သူမ၏ မျက်စိသူငယ်အိမ်ထဲတွင် ရှေ့ဆုံးမှ ပုံရိပ်များ ထင်ဟပ်လာသည်။</p> <p><strong>ရှောင်ရိ </strong>၊ <strong>ဟွာလီ </strong>၊ <strong>လီဖော်တျန်း </strong></p> <p>သူတို့အားလုံးသည် အသိစိတ်များ ပျောက်ဆုံးသွားပြီး မိစ္ဆာများကဲ့သို့ ဟောက်ကာ သူတို့ကို တိုက်ခိုက်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ အတွင်းစိတ် တိုက်ပွဲဖြစ်နေသော လင်းယွီသည် ယခုအခါ လုံးဝ ရူးသွပ်သွားချေပြီ။</p> <p>သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးချင်းချင်းနီနေပြီး မျက်နှာမှာ တွန့်လိမ်နေကာ ထူးဆန်းသောအော်သံများကို ထုတ်ဖော်လျက် ထိန်းချုပ်ခံထားရသော <strong>ရုပ်သေးရုပ် </strong>တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ တိုက်ခိုက်ရေးတန်းဇယားထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။</p> <p>သူတို့သည် ငရဲမှ မိစ္ဆာများ လူ့လောကသို့ ဆင်းသက်လာသည့်အလား ဟိန်းဟောက် အော်ဟစ်နေကြပြီး အသက်ရှူကျပ်စရာကောင်းသော ဖိအားများနှင့်အတူ သူတို့ သုံးဦးကို အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြတ်ရန် ကြိုးစားနေကြသည်....... သိပ်သည်းသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များမှာ လေထဲတွင် ပျံ့နှံ့နေပြီး နေရာတစ်ခုလုံးကို ဆွဲဖြတ်တော့မည့်အလား ရှိနေသည်။</p> <p>ချင်းယွီ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားပြီး သူက အရေးတကြီး ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ....... သူတို့ လာနေကြပြီ......."</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save