Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၁၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကိုးကွေ့တစ်ပတ် အစီအရင်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>မိစ္ဆာလှိုင်းလုံးကြီး တိုးဝင်လာသည်ကို ရင်ဆိုင်ရင်း <strong>မုန့်ဝမ်</strong>၏ မျက်ဝန်းများသည် အေးစက်ကြည်လင်နေပြီး ဆုတ်ခွာမည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝမရှိချေ။</p> <p>"<strong>ချင်းယွီ</strong>... နင် အကျွမ်းကျင်ဆုံးဖြစ်တဲ့ <strong>ပုံရိပ်ယောင်အတတ် </strong>ကို သုံးပြီး သူတို့နှလုံးသားထဲက နက်ရှိုင်းတဲ့ အသိစိတ်ကို နှိုးဆွလိုက်......."</p> <p>၎င်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချင်းယွီသည် မဆိုင်းမတွဘဲ သူ၏ ပုံရိပ်ယောင်အတတ်ကို အစွမ်းကုန် အသက်သွင်းလိုက်တော့သည်။</p> <p>သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မြှောက်လိုက်ရာ သွယ်လျသော လက်ချောင်းများသည် မမြင်ရသော ကြိုးများကို တီးခတ်နေသည့်အလား လေထဲတွင် လှပစွာ လှုပ်ရှားနေသည်။</p> <p>မမြင်ရသော ဂယက်လှိုင်းများသည် သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်များမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး အိပ်မက်ဆန်သော ပုံရိပ်များအဖြစ် နေရာတစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။</p> <p>မွှေးပျံ့သော ရနံ့တစ်ခု လေထဲတွင် ပျံ့လွင့်လာပြီး စိတ်နှလုံးကို ယိမ်းနွဲ့သွားစေသည်။ ဤရနံ့သည် အလွန်နူးညံ့ပြီး ကမ္ဘာမြေကို ဖြတ်တိုက်သွားသော နွေဦးလေပြည်ကဲ့သို့ပင် မတည်ငြိမ်သော ခံစားချက်အားလုံးကို ငြိမ်သက်သွားစေနိုင်စွမ်းရှိသည်။</p> <p>ဂယက်လှိုင်းများ ပျံ့နှံ့သွားသည်နှင့်အမျှ အရူးအမူး ဟောက်နေကြသော ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် "မိစ္ဆာများ" သည် သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများကို တဖြည်းဖြည်း နှေးကွေးသွားစေသည်။</p> <p>သူတို့၏ နီမြန်းသော မျက်လုံးများမှ သွေးရောင်များမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားပြီး ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုများနှင့် အစားထိုးဝင်ရောက်လာသည်။</p> <p><strong>ရှောင်ရိ </strong>၊ <strong>ဟွာလီ </strong>၊ <strong>လီဖော်တျန်း </strong>နှင့် <strong>လင်းယွီ </strong>တို့သည်လည်း တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားပြီး သူတို့၏ မျက်ဝန်းထဲသို့ အသိစိတ် အစအနလေးများ ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာသည်။</p> <p>ချင်းယွီ၏ ပုံရိပ်ယောင်အတတ်မှာ ရေလှိုင်းများကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး မိစ္ဆာအများအပြား နိုးထလာကာ သူတို့၏ အသိစိတ်များကို ပြန်လည်ရရှိလာကြသည်။</p> <p>မိစ္ဆာအုပ်စုမှာ ချက်ချင်းပင် နှစ်ခြမ်းကွဲသွားတော့သည်။</p> <p>နိုးထလာသူများသည် အမည်မသိ စွမ်းအားတစ်ခု၏ ထိန်းချုပ်မှုကို ထပ်မံ အလိုမရှိကြတော့ဘဲ အသိစိတ် လုံးဝပျောက်ဆုံးနေသော ပတ်ဝန်းကျင်မှ မိစ္ဆာများကို ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။</p> <p>"သတ်ဖြတ်ဖို့ပဲ သိတဲ့ <strong>ရုပ်သေးရုပ်</strong>တွေ လုံးဝ ဖြစ်မသွားချင်ဘူးဆိုရင် သူ့ကို (ချင်းယွီ) သေချာ ကာကွယ်ထားကြ......."</p> <p>မုန့်ဝမ်၏ ကြည်လင်အေးစက်သော အသံမှာ ရှုပ်ထွေးနေသော စစ်တလင်းတွင် မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်လာသည်။</p> <p>ရှောင်ရိ၊ ဟွာလီနှင့် အခြားသူများသည် ပုံရိပ်ယောင်အတတ်ကို ထုတ်ဖော်နေသော ချင်းယွီကို မသိစိတ်ဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်မှ ရူးသွပ်နေသော မိစ္ဆာများကို ကြည့်ကာ လက်ရှိအခြေအနေကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားကြသည်။</p> <p>သူတို့သည် မဆိုင်းမတွဘဲ ချက်ချင်း လှုပ်ရှားလိုက်ကြပြီး လူသားဒိုင်းသဖွယ် ကာကွယ်ရေးတန်းတစ်ခု ပြုလုပ်ကာ ချင်းယွီ၊ မုန့်ဝမ်နှင့် <strong>ရွှမ်ကျီ </strong>တို့ကို အလယ်တွင် ထား၍ မြဲမြံစွာ ကာကွယ်လိုက်ကြသည်။</p> <p>အသားနှင့် သွေးများ လွင့်စင်လာပြီး အော်ဟစ်သံများမှာလည်း မပြတ်တမ်း ထွက်ပေါ်နေသည်။ အသက်ရှူအနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် အခြေအနေမှာ ပြောင်းပြန်ဖြစ်သွားပြီး "မိစ္ဆာ" အုပ်စုနှစ်စုသည် အချင်းချင်း သတ်ဖြတ်နေကြတော့သည်။</p> <p>ချင်းယွီသည် သူ၏ ရှေ့မှ ဒေသခံဂိုဏ်းသားဟောင်းများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ကာကွယ်ရေးတန်းကို ခဏမျှ ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>သူ မဝမ်းသာနိုင်မီမှာပင် သူ၏ မျက်လုံးထောင့်မှ မလှမ်းမကမ်းရှိ မုန့်ဝမ်နှင့် ရွှမ်ကျီတို့ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားရသည်။</p> <p>ရိပ်ခနဲ ပုံရိပ်တစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ကာ မုန့်ဝမ်သည် ထိုချိန်တွင် ရွှမ်ကျီကို ခေါ်ကာ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>သူမ၏ အသုံးချခံ နယ်ရုပ်တစ်ခု ဖြစ်သွားရသည်ကို သဘောပေါက်လိုက်သောအခါ ချင်းယွီ၏ ရင်ထဲတွင် အတိုင်းအထက်အလွန် ဒေါသများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာလည်း ခန့်မှန်းရခက်သော အမူအရာများ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။</p> <p>ယခုအချိန်တွင် သူသည် မရေမတွက်နိုင်သော မိစ္ဆာများ၏ သုံးထပ်ခန့် ဝိုင်းရံခြင်းကို ခံထားရသဖြင့် ဒဏ်ရာမရဘဲ ဖောက်ထွက်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်.......</p> <p>ချင်းယွီသည် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် တိုက်ခိုက်နေဆဲ ဖြစ်သော မိစ္ဆာများကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ အသိစိတ်များ တဖြည်းဖြည်း ပြန်ဝင်လာသည်။</p> <p>လက်ရှိ အခြေအနေတွင် ဇွတ်ဖောက်ထွက်ခြင်းမှာ သေကြောင်းကြံခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>ဤနေရာမှာပဲ နေပြီး လက်ရှိ အခြေအနေကို တတ်နိုင်သမျှ ထိန်းထားကာ မိစ္ဆာအချင်းချင်း အထိနာသွားချိန်မှသာ မျှော်လင့်ချက် အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်လာနိုင်ပေမည်။</p> <p>ချင်းယွီသည် အံကြိတ်ကာ မုန့်ဝမ် ဘယ်ရောက်သွားလဲဆိုသည်ကို ဆက်မလိုက်တော့ဘဲ လက်ရှိ ပြဿနာကို ရင်ဆိုင်ရန်သာ သူ၏ စွမ်းအင်အားလုံးကို အာရုံစိုက်လိုက်တော့သည်။</p> <p>သူသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပိတ်လိုက်ပြီး ပုံရိပ်ယောင်အတတ်ကို အစွမ်းကုန် အသက်သွင်းကာ တိုက်ပွဲကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားနေတော့သည်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မုန့်ဝမ်သည် ရွှမ်ကျီကို ဦးဆောင်ကာ နက်ရှိုင်းသော ကျောက်စင်္ကြံလမ်းတစ်လျှောက် လျှောက်လှမ်းနေသည်။</p> <p>သူမ၏ ခြေလှမ်းများမှာ ပေါ့ပါးလှသဖြင့် မည်သည့် အသံမျှ ထွက်မလာချေ။</p> <p>မှောင်မိုက်နေသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ တဖျတ်ဖျတ် လက်နေသော သွေးရောင်အလင်းနုများကသာ လမ်းပြနေသည်။</p> <p>လမ်းချိုးတစ်ခုသို့ ရောက်သောအခါ မြင်ကွင်းမှာ ရုတ်တရက် ကျယ်ပြောသွားပြီး ကြီးမားသော ကျောက်ခန်းမဆောင်ကြီး တစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p>ခန်းမဆောင်၏ အလယ်တွင် အလွန်ပင် ထွားကျိုင်းသော မိစ္ဆာကြီး လေးကောင် မတ်တပ်ရပ်နေကြသည်။</p> <p>သူတို့သည် အမြင့် နှစ်လံ ခန့် ရှိကြပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် ကြွက်သားများ ဖောင်းကားနေကာ လှုပ်ရှားနေသော တောင်ငယ်လေးများအလား ရှိနေသည်။</p> <p>သူတို့၏ တုတ်ခိုင်သော ခြေလက်များတွင် ထက်မြက်သော အရိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေသဖြင့် မြင်ရသူကို ထိတ်လန့်စေသည်။</p> <p>လှုပ်ရှားမှုကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူတို့ လေးကောင်စလုံး ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ကြရာ သူတို့၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အဆုံးမရှိသော ရူးသွပ်မှုနှင့် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p>ရွှမ်ကျီသည် မသိစိတ်ဖြင့် မုန့်ဝမ်၏ ရှေ့တွင် ကာရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ရွှေရောင် မဟာယာနဗုဒ္ဓအလင်းများ တဖျတ်ဖျတ် လက်လာကာ ထိုမိစ္ဆာများကို ရင်ဆိုင်ရန် အသင့်ပြင်လိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် မုန့်ဝမ်သည် ရွှမ်ကျီကို လှုပ်ရှားခွင့် ပေးရန် အစီအစဉ်မရှိချေ။ သူမသည် <strong>သွေးပင်လယ် ပုံရိပ်ယောင်အိပ်မက်</strong> ကို အသက်သွင်းလိုက်ရာ မမြင်ရသော ပိုက်ကွန်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ထိုတောင်တမျှ ကြီးမားသော မိစ္ဆာလေးကောင်ကို အောင်မြင်စွာ ထောင်ချောက်ဆင်လိုက်သည်။</p> <p>မိစ္ဆာများသည် မမြင်ရသော လှောင်အိမ်ထဲတွင် ပိတ်မိသွားကြသည်။</p> <p>သူတို့သည် သူတို့၏ ကြီးမားသော လက်သည်းကြီးများကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သော်လည်း ဘာမျှ ဆုပ်ကိုင်၍ မရဘဲ ပုံရိပ်ယောင်ထဲတွင် အချည်းနှီး ရုန်းကန်ရင်း အကူအညီမဲ့စွာ ဟိန်းဟောက်နေကြတော့သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် အကြည့်ကို လွှဲလိုက်ပြီး ပုံရိပ်ယောင်ထဲတွင် ရုန်းကန်နေဆဲဖြစ်သော မိစ္ဆာများကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ကျောက်ခန်းမ၏ အနက်ပိုင်းသို့ အမြန် လျှောက်သွားသည်။</p> <p>ရွှမ်ကျီသည်လည်း ကပ်လျက် လိုက်ပါလာပြီး မုန့်ဝမ်နှင့်အတူ မြင့်မားသော ကျောက်နံရံကြီးတစ်ခု၏ အောက်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p>ကျောက်နံရံပေါ်တွင် နက်နဲသော မှော်စာလုံးများကို ထွင်းထုထားပြီး စိမ်းဖန့်ဖန့် အလင်းနုများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။</p> <p>သူတို့နှစ်ဦး အနားသို့ ရောက်သွားသောအခါ ၎င်းမှာ အမှန်တကယ်တော့ မရေမတွက်နိုင်သော ကျောက်နံရံများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် ကြီးမားသော လျှို့ဝှက်ဝင်္ကပါ <strong>အစီအရင် </strong>ကြီး တစ်ခု ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>၎င်းအား <strong>ကိုးကွေ့တစ်ပတ် အစီအရင်</strong> ဟု ခေါ်သည်။</p> <p>ဤအစီအရင်တွင် ဝင်ပေါက်တစ်ခုတည်းသာ ရှိသော်လည်း အတွင်း၌ မရေမတွက်နိုင်သော လမ်းခွဲများနှင့် ကွေ့ကောက်နေသော လမ်းများ ရှိသည်။</p> <p>ကြီးမားသော ပင့်ကူအိမ်ကြီးကဲ့သို့ အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားသို့ ဖြန့်ကျက်ထားသော်လည်း လမ်းမှန်မှာမူ တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။</p> <p>လမ်းမှားကို ရွေးချယ်မိသည်နှင့် <strong>ဝိညာဉ်အာရုံ </strong>တိုက်ခိုက်မှုများကို ခံရမည် ဖြစ်သည်။ လမ်းမှားကို ရွေးမိသည့် အကြိမ်ရေ များလာလေလေ ဝိညာဉ်အာရုံ တိုက်ခိုက်မှုမှာ ပိုမို ပြင်းထန်လာလေလေ ဖြစ်သည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် စိန်ခေါ်သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံမှာ အားနည်းသွားပြီး စိတ်များ ဝေဝါးလာကာ ဝင်္ကပါအတွင်း ထာဝရ ပိတ်မိသွားမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် သူမရှေ့ရှိ အစီအရင်ကို သေချာ စစ်ဆေးနေစဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။</p> <p>သူမ ဖန်တီးထားသော ပုံရိပ်ယောင်မှာ မိစ္ဆာလေးကောင်၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် တုန်ခါလာနေပြီး အချိန်မရွေး ပျက်ပြယ်သွားနိုင်သည့် အခြေအနေတွင် ရှိနေသည်။ သူမတွင် အချိန်အများကြီး မရှိတော့ချေ။</p> <p>"သွားကြရအောင်။ ဒီအစီအရင် နောက်ကွယ်မှာ ပုန်းနေတာ လူလား၊ သရဲလားဆိုတာ ငါ သိချင်လှပြီ"</p> <p>မုန့်ဝမ် စကားဆုံးသည်နှင့် သူမသည် ကြီးမားသော အစီအရင်၏ ဝင်ပေါက်ဆီသို့ ရိပ်ခနဲ ပြေးဝင်သွားသည်။ ရွှမ်ကျီသည်လည်း မျက်ခုံးတစ်ချက်ပင် မတွန့်ဘဲ မုန့်ဝမ်နှင့်အတူ လိုက်ဝင်သွားသည်။</p> <p>ကိုးကွေ့တစ်ပတ် အစီအရင်ထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် တူညီသော နက်ရှိုင်းပြီး ကျဉ်းမြောင်းသည့် လမ်းကိုးလမ်းမှာ မုန့်ဝမ်၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် လက်ဟန်များ ပြုလုပ်လိုက်ရာ သူမ၏ လက်ချောင်းထိပ်များမှ နီမြန်းသော သွေးစက်များ ထွက်ကျလာသည်။</p> <p>သွေးစက်များ မြေပေါ်ကျသွားသည်နှင့် သွေးမြူများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် <strong>အခြေခံစွမ်းအင်အဆင့် </strong>ခန့်သာရှိသော သွေးဝိညာဉ် ကြွက်အုပ်စုများအဖြစ် သူမ၏ ခြေရင်းတွင် ပေါ်လာသည်။</p> <p>ဤကြွက်များသည် အသားနှင့် သွေးဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားခြင်း မဟုတ်ဘဲ <strong>သွေးဝိညာဉ်ဆင့်ခေါ်ခြင်း </strong>ကျင့်စဉ်ဖြင့် ဆင့်ခေါ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သူတို့၏ စွမ်းအားမှာ အလွန်အားနည်းသဖြင့် တိုက်ခိုက်ရေးအတွက် အသုံးမဝင်သော်လည်း လမ်းစူးစမ်းရန်အတွက်မူ အသင့်တော်ဆုံးပင်။</p> <p>"သွားကြ" မုန့်ဝမ်က တိုးတိုးလေး အမိန့်ပေးလိုက်ရာ သွေးကြွက်များသည် လေးမှ ထွက်သွားသော မြားများကဲ့သို့ လမ်းကိုးလမ်းထဲသို့ တစ်ကောင်စီ ပြေးဝင်သွားကြသည်။</p> <p>အချိန်များ တစ်မိနစ်ပြီးတစ်မိနစ် ကုန်ဆုံးသွားသည်။ မုန့်ဝမ်သည် ထိုနေရာမှာပင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေပြီး သွေးကြွက်များ ပြန်လည် ပေးပို့လာသော သတင်းအချက်အလက်များကို အာရုံခံနေသည်။</p> <p>အားနည်းသော သွေးကြွက်များအတွက် လမ်းမှားကို ရွေးမိခြင်း၏ ရလဒ်မှာ တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည် - အသေခံရခြင်းပင်။ မကြာမီမှာပင် သွေးကြွက် နှစ်ကောင်သာ အသက်ရှင် ကျန်ရစ်တော့သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် နှုတ်ခမ်းကို တွန့်ရုံမျှ ပြုံးလိုက်ပြီး လမ်းတစ်ခုထဲသို့ မဆိုင်းမတွ လှမ်းဝင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဤနည်းလမ်းကိုပင် ထပ်ခါတလဲလဲ အသုံးပြုကာ လမ်းပြရန်အတွက် သွေးကြွက်အုပ်စုများကို ထပ်မံ ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p>သွေးကြွက်များ၏ လမ်းပြမှုဖြင့် မုန့်ဝမ်သည် ဝင်္ကပါအတွင်း လှုပ်ရှားနေပြီး ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ အလွန် တိကျလှသည်။</p> <p>သာမန်လူများအတွက် ကိုးကွေ့တစ်ပတ် အစီအရင်မှာ ကောင်းကင်သို့ တက်ရသကဲ့သို့ ခက်ခဲလှသော်လည်း သူမအတွက်မူ ပန်းခြံထဲတွင် လမ်းလျှောက်နေသည့်အလား ပေါ့ပါးနေတော့သည်။</p> <p>တစ်နာရီခန့် ဤသို့ သွားလာပြီးနောက် မုန့်ဝမ်သည် နောက်ဆုံးတွင် ကိုးကွေ့တစ်ပတ် အစီအရင်၏ အခြားတစ်ဖက်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save