ဘုန်း…
သူတို့ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ကောင်းကင်ယံက လှုပ်ခတ်သွား၏။
အစိမ်းရောင် ဇာထီးနှင့် ကျောက်မင်ဓားတို့ ထိပ်တိုက်တွေ့သွားကြသည်။
မနက်ခင်းနေရောင်က ဟင်းလင်းပြင်ကို လောင်ကျွမ်းစေပြီး ဟင်းလင်းပြင်က တိမ်ပင်လယ်ကြီးကို ဝါးမျိုသွား၏။
ယွီတောင်တန်း အထက်ရှိ ကောင်းကင်တစ်ဝက်က နေ့လယ်နေ့ခင်းကဲ့သို့ လင်းထိန်နေပြီး ကျန်တစ်ဝက်ကတော့ ပိန်းပိတ်အောင် မှောင်မည်းနေသော ညဉ့်ယံအဖြစ် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။
ဖူရှောင်ကွမ်းက တိုက်ပွဲကို ကြည့်ရန် ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လိုက်၏။ ငွေရောင်ဆံပင်နှင့် မိစ္ဆာသခင် အာရုံလွှဲသွားသည်ကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ ဆုန့်ဝမ်ထောင်က မသိချင်ယောင်ဆောင်ကာ မတ်တပ်ရပ်လျက် ကောင်းကင်ကိုသာ မော့ကြည့်နေလိုက်သည်။
လူသား သံတမန်အဖွဲ့ကလည်း သဘာဝကျကျပင် သူ၏ အပြုအမူအတိုင်း လိုက်လုပ်ကြ၏။
ဤမဟာတိုက်ပွဲ၏ ရလဒ်က မဟာယွီ မင်းဆက်အတွက် အလွန်အရေးကြီးလှပေသည်။
အကယ်၍ မိစ္ဆာဘုရင်မ ရှုံးနိမ့်ပြီး ဓားနတ်ဘုရား ဟန်ကွမ်၏ လက်ချက်ဖြင့် ကျဆုံးသွားပါက သို့မဟုတ် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး အတူတူ သေဆုံးသွားပါက မကြာသေးမီကမှ လက်မှတ်ရေးထိုးထားသော မဟာမိတ်စာချုပ်က ချက်ချင်း ပျက်ပြယ်သွားမည် ဖြစ်၏။
ယွီတောင်တန်းက လူသားမျိုးနွယ်စုနှင့် စေ့စပ်ဆွေးနွေးရန် ရပ်တည်ချက် ရှိတော့မည် မဟုတ်ဘဲ ယွီတောင်တန်း မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စု၏ တည်ရှိမှုက မဟာယွီ၏ သဘောထားအပေါ်တွင်သာ လုံးလုံးလျားလျား မူတည်သွားမည် ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ မိစ္ဆာဘုရင်မ အနိုင်ရခဲ့ပါက ယွီတောင်တန်းအပေါ် သူတို့၏ သဘောထားကို ပို၍ပင် သတိထားရတော့မည် ဖြစ်၏။
ကောင်းကင်ယံတွင် တိမ်ပင်လယ်ကြီးက ဝါးမျိုခံလိုက်ရပြီး ဟင်းလင်းပြင်၏ တစ်ဝက်ခန့်က ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း ကျန်တစ်ဝက်ကတော့ မနက်ခင်းနေရောင်နှင့်အတူ အရှုံးအနိုင် မပေါ်ဘဲ အားပြိုင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
ဓားနတ်ဘုရား ဟန်ကွမ်၏ မျက်နှာတွင် လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်သည့် အမူအရာများ ပေါ်လွင်နေ၏။ အသစ်တက်လှမ်းလာသော မိစ္ဆာဘုရင်မ တစ်ပါးက သူ၏ ဂိုဏ်းမှ လျှို့ဝှက်ရတနာကို အသုံးပြုထားချိန်တွင်ပင် သူ့ကို တောင့်ခံနိုင်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။
သူမတွင် ဝိညာဉ်ရတနာတစ်ခု ရှိနေလျှင်တောင်မှ သူကတော့ ယုံကြည်ရခက်နေဆဲပင်။ ယုတ္တိတန်တန် တွေးကြည့်မည်ဆိုလျှင် သူမက အချိန်ကြာမြင့်စွာကတည်းက ရှုံးနိမ့်သွားသင့်သည် မဟုတ်ပါလား။ အကယ်၍...
“သောက်မိစ္ဆာမ... မင်း အဆင့်တက်တုန်းက ပြိုင်ဘက်ကင်း မိစ္ဆာဘုရင် ဘေးအန္တရာယ်ကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့တာလား”
ထိုကဲ့သို့သော မိစ္ဆာဘုရင်များက အလွန် ရှားပါးလှ၏။
သူတို့တစ်ဦးစီတိုင်းက ကောင်းကင်ဘုံ ကိုးခုအထိ တက်လှမ်းနိုင်သည့် အလားအလာ ရှိရုံသာမက သတ္တမ သို့မဟုတ် အဋ္ဌမမြောက် ကောင်းကင်ဘုံသို့ ရောက်ရှိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူတို့အဆင့်၏ အထွတ်အထိပ်တွင် ရပ်တည်နိုင်စွမ်းရှိသော မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စု၏ ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင်များ ဖြစ်ကြသည်။
သူမနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ အံ့အားသင့်နေသော လူယုတ်မာအိုကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ယွီလီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မထီမဲ့မြင်ပြုမှုများက ဖုံးကွယ်မထားနိုင်အောင် ပေါ်လွင်လာ၏။ သူမ၏ အေးစက်သော စရိုက်ကို ထိန်းသိမ်းထားရင်း သူမ၏ မျက်နှာက ဤသို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖော်ပြနေသည်။
တိုက်မယ်ဆိုရင်လည်း တိုက်လေ… စကားတွေ အများကြီး ပြောမနေနဲ့…
ဓားနတ်ဘုရား ဟန်ကွမ်က သူမ၏ အမူအရာကို နားလည်သွားပြီး ဒေါသများကို မျိုသိပ်ထားရသဖြင့် အတွင်းဒဏ်ရာပင် ရလုနီးပါး ဖြစ်သွား၏။
“သောက်မိစ္ဆာမ... မင်း အရမ်းလွန်နေပြီ”
သူက ဓမ္မစွမ်းအား ထုတ်လွှတ်မှုကို တိုးမြှင့်လိုက်သည်။ လောင်ကျွမ်းနေသော နေမင်းကြီးက ပို၍ နီရဲလာပြီး ဧရာမ ရွှေနီရောင် အလင်းဝန်းတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်ကာ ကျောက်မင်ဓား၏ စွမ်းအားက နှစ်ဆ တိုးလာ၏။
ယွီလီက ဓားနတ်ဘုရား ဟန်ကွမ်၏ စကားများကို ဆက်လက် လျစ်လျူရှုထားပြီး စွမ်းအားများကို ထပ်မံ ဖြည့်သွင်းလိုက်သည်။ ဟင်းလင်းပြင် အတွင်းရှိ ဝါးတောက ပို၍ အသက်ဝင်လာပြီး ဝါးရွက်များက ရွှေနီရောင် သန်းလာကာ လောင်ကျွမ်းနေသော နေမင်းကြီးထဲတွင် အမြစ်တွယ်နေပြီး ကြီးထွားရန်အတွက် ထိုအလင်းဝန်းထံမှ အာဟာရများကို စုပ်ယူနေသကဲ့သို့ ဖြစ်လာ၏။
…
အချိန်အတော်ကြာသည့်တိုင် မိစ္ဆာမကို အနိုင်မယူနိုင်သည်ကို မြင်လျှင် ဓားနတ်ဘုရား ဟန်ကွမ်က ဒေါသများ ဆူပွက်လာကာ သူ၏ နှာခေါင်းနှင့် နားရွက်များမှ အပူငွေ့များပင် ထွက်ပေါ်လာသည်။
သူ၏ ယွီတောင်တန်းသို့ ဝင်ရောက်လာသည့် လုပ်ရပ်က မသင့်လျော်ကြောင်း သူ သိ၏။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ အခြေအနေက ပို၍ ဆိုးရွားလာမည် ဖြစ်သည်။ နောက်ထပ် ပြဿနာများ မဖြစ်ပေါ်စေရန်အတွက် ဓားနတ်ဘုရား ဟန်ကွမ်က ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်သည်။ သူက လက်ချောင်းများကို ဓားပုံစံ ယှက်လိုက်ပြီး ဂါထာရွတ်ဆိုလိုက်၏။
“ဓားနတ်ဘုရားတောင်တန်းရဲ့ နက်နဲတဲ့ ချီစွမ်းအင်... တောက်ပပြီး ကျူးကျော်လို့မရဘူး... တရားမျှတမှုကို ထိန်းသိမ်းပြီး မကောင်းဆိုးဝါးတွေကို သတ်ဖြတ်မယ်... အသက်ရှူပေါက် သုံးချက်ကို တစ်ချက်တည်းအဖြစ် ပေါင်းစပ်မယ်...”
ထန်း…
ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်း၍ ကျယ်လောင်သော မြည်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။
ဓားနတ်ဘုရား ဟန်ကွမ်၏ အရှိန်အဝါက မြင့်တက်လာပြီး သူ၏ ဒွါရခုနစ်ပေါက်မှ သွေးများ ယိုကျလာသည်။ သူ၏ သွေးအနှစ်သာရ၊ ဓမ္မစွမ်းအားနှင့် မူလဝိညာဉ်တို့က ကျောက်မင်ဓားထဲသို့ အဆက်မပြတ် စီးဝင်သွား၏။
မနက်ခင်းနေရောင်က လောင်ကျွမ်းနေသော နေမင်းကြီးတစ်ခုအဖြစ် အသွင်ပြောင်းသွားသည်။ ထက်မြက်သော ဓားအလင်းတန်းက ဟင်းလင်းပြင်ကို စစ်မှန်သော မီးလျှံကဲ့သို့ လောင်ကျွမ်းသွားစေပြီး ဝါးတောကို မီးပင်လယ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားစေကာ ထို့နောက် ပြာများအဖြစ် လွင့်စင်သွားစေ၏။
ဟင်းလင်းပြင်က သာမန်မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် အငွေ့ပျံသွားသည်။
မဟာမိစ္ဆာသခင် လေးပါး၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားကြ၏။
ကျောင်းအုပ်ကြီး ဂျီမိုက အံတင်းတင်းကြိတ်ကာ ဇီးပန်းပွင့်ကိုင်း တစ်ကိုင်းကို လျင်မြန်စွာ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
ဧကရီယွီလီက ယွီတောင်တန်း၏ ကောင်းကင်ကြီးဖြစ်ပြီး သူမ ဘာမှ ဖြစ်သွား၍ မရပေ။ သူမ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်းက ရထားကို တားဆီးရန် ကြိုးစားနေသည့် ပုစဉ်းရင်ကွဲ တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကိုယ့်သေတွင်းကိုယ် တူးနေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိနေလျှင်တောင်မှ သူမက အစွမ်းကုန် ကြိုးစားမည်သာ ဖြစ်၏။
သူမ လက်မြှောက်လိုက်ချိန်မှာပင် ဖူရှောင်ကွမ်းက သူမကို တားလိုက်သည်။
“ကျောင်းအုပ်ကြီး... အရှင်မကို ယုံကြည်လိုက်ပါ”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူမက လက်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သော်လည်း စိတ်မချနိုင်သေးဘဲ အချိန်မရွေး ကိုယ်ကျိုးစွန့်ရန် ပြင်ဆင်ထားဆဲပင်။
ကောင်းကင်ကြီးက ပူပြင်းလောင်မြိုက်နေပြီး ထက်ဝက်ခန့်က အနီရောင် ဆိုးထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။
ယွီတောင်တန်းသို့ လာရာလမ်းတစ်လျှောက်ရှိ ခရိုင်သုံးခုကပင် ဤအနီရောင် အလင်းတန်းကို မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။ စောစောထသော သာမန်ပြည်သူများက တွေဝေသွားကြပြီး နိုးထလာသော မဟာမိစ္ဆာများကမူ ထိတ်လန့် တုန်လှုပ်သွားကြ၏။
ယွီလီ၏ မျက်နှာအမူအရာက တည်ကြည်လေးနက်နေပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူမ စကားပြောလိုက်သည်။
“လူယုတ်မာအိုကြီး... မင်းက အစွမ်းကုန်ထုတ်ပြီး ငါ အဘွားကြီးနဲ့ အတူတူ သေချင်နေရင်တောင်မှ ငါ အဘွားကြီးက ခွင့်ပြုမပြုဆိုတာကို မင်း ကြည့်ရဦးမယ်”
သူမက စကားဆုံးသည်နှင့် သူမ၏ အမွေဆက်ခံထားသော မှတ်ဉာဏ်များထဲမှ လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်တစ်ခုကို အသုံးပြုရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် လေကိုခွင်း၍ ဝှီးခနဲ မြည်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။
ဝှစ်...
အနောက်တောင်ဘက်မှ ခရမ်းရင့်ရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ရောက်လာပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ပေတစ်ရာမြင့်သော သစ်ခွပင်ကြီး တစ်ပင်အဖြစ် အသွင်ပြောင်းသွားသည်။ ၎င်း၏ ပင်စည်က မြစိမ်းရောင်ဖြစ်ပြီး ပန်းပွင့်များက ခရမ်းရင့်ရောင်ဖြစ်ကာ တောက်ပပြီး မျက်နှာစာ အများအပြား ပါဝင်နေ၏။
သစ်ခွပင် ရောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ခရမ်းရင့်ရောင် မိစ္ဆာအလင်းတန်းကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ချက်ခါရမ်းလိုက်သည်နှင့် ပန်းပွင့်ဖတ်များက မိုးရွာချသကဲ့သို့ ကျဆင်းလာပြီး သာယာမွှေးပျံ့သော ရနံ့တစ်ခုကိုပါ ထုတ်လွှတ်ပေးနေသည့် လှပသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာ၏။
ပန်းပွင့်ဖတ်များက လောင်ကျွမ်းနေသော နေမင်းကြီးပေါ်သို့ လွင့်မျောသွားပြီး ဓားအလင်းတန်းကို ပွန်းပဲ့စေကာ မီးတောက်လှိုင်းများကို ငြိမ်းသတ်ပစ်လိုက်သည်။
ပန်းပွင့်ဖတ်များ တစ်ခုပြီးတစ်ခု လောင်ကျွမ်းသွားပြီး ပြင်းထန်သော နေမင်းကြီးက တစ်လက်မချင်း အေးစက်သွား၏။
ဤရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲကြောင့် ဓားနတ်ဘုရား ဟန်ကွမ်မှာ မှင်တက်သွားပြီးနောက် မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ဒေါသပေါက်ကွဲသွားသည်။ အခြား မိစ္ဆာဘုရင်တစ်ပါးက ကြားဝင်စွက်ဖက်လာလိမ့်မည်ဟု သူမထင်ထားခဲ့ပေ။
အတူတကွ သေဆုံးရန် သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်က ပို၍ပင် ခိုင်မာလာ၏။ သူက ဓားသေတ္တာကို အတင်းအကျပ် ဖွင့်လိုက်ရာ ဓားတစ်ထောင်က ထပ်မံ ပျံသန်းထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်ကို ဖောက်ထွင်းသွားသော ကြီးမားသော ဓားတစ်လက်အဖြစ် ပေါင်းစပ်သွားသည်။
သူက ထိုဓားကြီးဖြင့် သစ်ခွမိစ္ဆာဘုရင်မကို တားဆီးရန် ခုတ်ချလိုက်ပြီး ဝါးမိစ္ဆာမကို သတ်ဖြတ်ကာ သူ၏ ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းရန် ရည်ရွယ်ထား၏။
သစ်ခွပင်တွင် ပင်စည်တစ်ခုတည်း၌ ပန်းပွင့် ခုနစ်ပွင့် ရှိသည်။ ထိုသစ်ခွပန်းများထဲရှိ တစ်ပွင့်ထဲမှ ဖြူဝင်းသော ကျောက်စိမ်းလက်တစ်ဖက် ထွက်ပေါ်လာပြီး သစ်ခွပန်း ခုနစ်ပွင့် ပွင့်နေသော သစ်ကိုင်းတစ်ခုကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။
ထိုပန်း ခုနစ်ပွင့်က ဧရာမ သစ်ခွပန်းကြီး တစ်ပွင့်အဖြစ် ပေါင်းစပ်သွားပြီး ၎င်း၏ ပန်းပွင့်ဖတ်များက ကောင်းကင်ကို ဖောက်ထွင်းသွားသော ဓားကြီးကို တည့်တည့် ဝင်ရောက်လာစေရန် ဖြန့်ကားပေးလိုက်ပြီးနောက် ဓားကို ဖမ်းဆီးရန် လျင်မြန်စွာ ပိတ်ချလိုက်သည်။
ပန်းပွင့်ဖတ်မိုးများက ဆက်လက် ရွာသွန်းနေဆဲပင်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နုနယ်လှပသော မျက်နှာတစ်ခုက သစ်ခွပန်းများထဲရှိ တစ်ပွင့်တွင် ပေါ်လာပြီး သူမ၏ နဖူးပေါ်တွင် သစ်ခွပန်း အလှဆင်တစ်ခု ရှိနေ၏။ သွယ်လျသော မျက်ခုံးများ၊ တောက်ပသော မျက်လုံးများ၊ စင်းလုံးချော နှာတံနှင့် ပါးစပ်ငယ်လေးဖြင့် သူမက တိုက်တွန်းလိုက်သည်။
“ဘာရပ်လုပ်နေတာလဲ... အခု မတိုက်ရင် ဘယ်တော့ တိုက်မှာလဲ”
ယွီလီက သူမ၏ မူလ မိစ္ဆာချီစွမ်းအင် တစ်ချက်ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး အစိမ်းရောင် ဇာထီးထဲသို့ ဖြည့်သွင်းလိုက်၏။ သူမက အစိမ်းရောင် ဇာထီးကို ထပ်မံ လှည့်ပတ်လိုက်ပြီး ဟင်းလင်းပြင် နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ကာ အစွမ်းထက်သော ရန်သူထံသို့ တိုးဝင်သွားလျက် သူမက ခေါင်းမာစွာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်၏။
“ငါ အဘွားကြီးက နင့်ရဲ့ တိုက်တွန်းမှုတွေ မလိုသလို နင့်အကူအညီလည်း မလိုဘူး… ငါ့ဖာသာ ဖြေရှင်းနိုင်တယ်”
“အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောမနေနဲ့... နင် သဘောမတူရင် ဒီလူအိုကြီးကို သတ်ပြီးမှ ငါတို့ ထပ်တိုက်ကြတာပေါ့”
“ငါ့စိတ်ကူးနဲ့ ကွက်တိပဲ”
ဓားနတ်ဘုရား ဟန်ကွမ်မှာ မိစ္ဆာဘုရင်မ နှစ်ပါးက သူ့ကို တိုက်ခိုက်ရန် ပူးပေါင်းလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ လူအင်အား သာလွန်နေရုံသာမက သူ့ကို သူတို့ စိတ်ကြိုက် ကိုင်တွယ်ရမည့် သားစဉ်းတုံးပေါ်မှ အသားတစ်တုံးကဲ့သို့ သဘောထားကာ အချင်းချင်း ငြင်းခုံနေကြသောကြောင့် သူက ဒေါသထွက်လွန်း၍ သွေးအန်လုနီးပါး ဖြစ်သွား၏။
ဤမိစ္ဆာဘုရင်မ နှစ်ပါးက တကယ်ကို လွန်လွန်းလှပေသည်။
“ဒီဆင်းရဲတဲ့ တာအိုဘုန်းကြီးက မင်းတို့ကို အသေခံ တိုက်သွားမယ်”
ဓားနတ်ဘုရား ဟန်ကွမ်မှာ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေပြီ ဖြစ်၏။
နေမင်းကြီးက ပို၍ ပူပြင်းလာသော်လည်း လက်နှစ်ဖက်က လက်လေးဖက်ကို မယှဉ်နိုင်ပေ။ မိစ္ဆာဘုရင်မ နှစ်ပါး၏ ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်မှုကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူက နောက်ဆုံး၌ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က တဖြည်းဖြည်း ညှိုးနွမ်းသွားပြီး သူ၏ အနီရောင်ဆံပင်များက မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဖြူစွတ်သွားကာ သေမင်းတံခါးဝသို့ ရောက်နေသူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏။
ကျန်းထျန်းမင်က စိုးရိမ်ပူပန်နေသည်။
“သခင်ကြီး... ဓားနတ်ဘုရား ဟန်ကွမ်က ဘယ်လောက်ပဲ မှားခဲ့ပါစေ… သူက ကျွန်တော်တို့ လူသားမျိုးနွယ်စုရဲ့ နတ်ဘုရားသခင် တစ်ပါးပါ… သူ ဒီလို ကျဆုံးသွားတာက ကျွန်တော်တို့ မျိုးနွယ်စုအတွက် ဆုံးရှုံးမှုတစ်ခုပါပဲ”
ဆုန့်ဝမ်ထောင်က ခေါင်းခါ၍ သက်ပြင်းချလိုက်၏။
“ဒါကို ငါက ဘယ်လိုလုပ် နားမလည်ဘဲ နေပါ့မလဲ… ဒါပေမဲ့ ဓားနတ်ဘုရား ဟန်ကွမ်က အရင် မှားခဲ့တာလေ… ပြီးတော့ ငါတို့က မဟာမိတ် စာချုပ်ကိုလည်း လက်မှတ်ထိုးပြီးသွားပြီ…”
“ခုနကပဲ ငါတို့က မဟာယွီအနေနဲ့ လူသားဂိုဏ်းတွေနဲ့ ယွီတောင်တန်း မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုကြားက ကိစ္စတွေမှာ ဝင်စွက်ဖက်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ အထပ်ထပ်အခါခါ ပြောပြီး မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုကို စကားနဲ့ အချိန်ဆွဲခဲ့တာလေ… အခုမှ ငါတို့ စကားကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ရင် ဒီခရီးစဉ်က အလဟဿ ဖြစ်သွားမှာကို ငါ စိုးရိမ်တယ်”
“နောက်ပြီး မိစ္ဆာဘုရင်မကလည်း ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးသွားပြီ… သူတို့ကို ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ် တားနိုင်မှာလဲ… ပြန်ရောက်ရင် ငါတို့ ဘယ်လို ရှင်းပြကြမလဲ… ဗဟိုနယ်မြေ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုနဲ့ လူသားမျိုးနွယ်စုကြားမှာ နောက်ထပ် စစ်ပွဲကြီးတစ်ခု စတင်တာကို မလိုချင်ဘူးဆိုရင် ဓားနတ်ဘုရား ဟန်ကွမ် သေဖို့က သေချာသလောက် ရှိနေပြီ”
ကျန်းထျန်းမင်မှာ နာကြည်းချက်များ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း အကူအညီမဲ့နေ၏။ သူက လက်သီးကို ဆုပ်ထားပြီး ဓားနတ်ဘုရား ဟန်ကွမ် အရိုးစုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ လေတစ်ချက်အဝှေ့တွင် ပြာများအဖြစ် လွင့်စင်သွားသည်ကိုသာ ရပ်ကြည့်နေနိုင်တော့သည်။
ဖူရှောင်ကွမ်း၏ နှလုံးသားက လှုပ်ရှားသွား၏။ သူက ပြာများကို စုဆောင်းရန် အင်္ကျီလက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ဝါးကျည်တောက်တစ်ခုထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။
ဤလူယုတ်မာအိုကြီးက သူ၏ အနှစ်သာရ၊ စွမ်းအင်နှင့် ဝိညာဉ်တို့ကို ကုန်ဆုံးစေခဲ့ပြီး သူ၏ ပြာများက သာမန်ပြည်သူတစ်ဦး၏ ပြာများနှင့် မခြားနားတော့သော်လည်း သူ၏ အဆင့်အတန်းက ကွဲပြားသည်။ ထို့ကြောင့် အဓိပ္ပာယ်ကလည်း ကွဲပြားပေသည်။ အကယ်၍ သေချာ ကိုယ်တွယ်နိုင်မည်ဆိုပါက ရင်းမြစ်များစွာကို ရရှိနိုင်ကောင်း ရရှိနိုင်ပေမည်။
မိစ္ဆာသခင်မ ကျိုကွမ်းက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“မိစ္ဆာမိတ်ဆွေ... ဒါက ဘာလဲ”
ဖူရှောင်ကွမ်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“အမှိုက်ကို ပြန်လည် အသုံးချတာပါ… အလဟဿ မဖြစ်စေရဘူးလေ”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဆုန့်ဝမ်ထောင်၏ နှုတ်ခမ်းများက တွန့်ကွေးသွားပြီး အခြားသူများကဲ့သို့ပင် သူ၏ ရင်ထဲတွင်လည်း ဧရာမ တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှု လှိုင်းတံပိုးကြီးတစ်ခု ရိုက်ခတ်သွားကာ တည်ငြိမ်ရန် ခက်ခဲနေ၏။
ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော ဓမ္မနယ်ပယ် သတ္တမမြောက် ကောင်းကင်ဘုံမှ နတ်ဘုရားသခင် တစ်ပါး၊ ဗဟိုနယ်မြေ တစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်စေနိုင်သည့် တည်ရှိမှုတစ်ခုက တကယ်ပဲ ဒီလို ရိုးရိုးရှင်းရှင်းလေး ကျဆုံးသွားခဲ့တာလား။
ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ယွီတောင်တန်း မိစ္ဆာဘုရင်မက သူမ၏ မူလ မိစ္ဆာချီစွမ်းအင် တစ်ချက်ကိုသာ ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်လား။ ဘယ်လိုပဲ ကြည့်ကြည့် ဤအရာက လက်တွေ့မကျသလို ခံစားရသည်။
အချို့က မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်ကြပြီး အချို့က သူတို့၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ၏ လက်မောင်းများကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆွဲဆိတ်ကြကာ အချို့ကတော့ ကြောင်ငေးနေသော အမူအရာများဖြင့် ရှိနေကြ၏။
ဆုန့်ဝမ်ထောင်၏ မျက်လုံးများက ဟိုဟိုဒီဒီ ကစားနေပြီး သံတမန်အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်၍ ခိုးထွက်သွားရန် တွေးတောနေသည်။
ထိုအချိန်တွင် လေခွင်းသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဓမ္မနယ်ပယ်၏ စတုတ္ထမြောက် ကောင်းကင်ဘုံမှ ဒုတိယစစ်သူကြီး အချို့က ရေကန်စပ်သို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာကြ၏။
အခြေအနေက ဆိုးရွားလာပြီဟု သူ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။ သူထင်သည့်အတိုင်းပင် နောက်တစ်ခဏ၌ ဖူရှောင်ကွမ်းက သူတို့ရှေ့တွင် ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ရပ်နေ၏။
“မဟာမိတ် စာချုပ် ကိစ္စက ပြီးဆုံးသွားပြီဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့ ထွက်ခွာတော့မလို့ပါ… မိစ္ဆာသခင် ရှောင်ကွမ်းမှာ ဘာများ ပြောစရာ ရှိသေးလဲ မသိဘူး”
မသိချင်ယောင်ဆောင်နေသော ဆုန့်ဝမ်ထောင်ကို ကြည့်ရင်း ဖူရှောင်ကွမ်းက စကားပြောရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် ကောင်းကင်ယံတွင် ရုတ်တရက် လေပြင်းများနှင့် တိမ်တိုက်များ ထကြွလာ၏။
ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ဓားနတ်ဘုရား ဟန်ကွမ် ကျဆုံးပြီးနောက် ချန်ရစ်ခဲ့သော ဓားက ရုတ်တရက် အဝေးဆီသို့ ပျံသန်းသွားသော်လည်း ဧကရီယွီလီက သူမ၏ အစိမ်းရောင် ဇာထီးကို လှည့်ပတ်၍ ကြားဖြတ် ဟန့်တားလိုက်သည်။
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ဓား၏ ပတ်လည်တွင် တိမ်များနှင့် မြူခိုးများ ပေါ်လာပြီး လူ့မျက်နှာတစ်ခုအဖြစ် အသွင်ပြောင်းကာ စကားပြောလာ၏။
“သောက်မိစ္ဆာမ... မင်းက ငါ့ဓားကို ကြားဖြတ်ဟန့်တားရဲတယ်ပေါ့”
ဧကရီယွီလီက ဟန်ဆောင်မနေတော့ဘဲ ပြတ်ပြတ်သားသား ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
“ဘာလဲ... မင်းက နတ်ဘုရားအာရုံ အငွေ့အသက်လေးတစ်ခုပဲ ရှိတာတောင် မျက်နှာကြီးနေရုံနဲ့ ငါ အဘွားကြီးက မင်းကို ကြောက်မယ် ထင်နေလား”
“ရိုင်းစိုင်းလိုက်တာ”
မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။
ဓားကို ဝန်းရံထားသော တိမ်တိုက်များက လှိုင်းတံပိုးများကဲ့သို့ ထကြွလာပြီး ကောင်းကင်ဘုံကိုးခု တိမ်တိုက်ဓားတစ်ခုအဖြစ် အသွင်ပြောင်းကာ အပေါ်သို့ တည့်တည့် ထိုးစိုက်သွားသည်။
ယွီလီက ရုတ်တရက် ခုန်လိုက်ပြီး နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဝင်းသော ကျောက်စိမ်းခြေဖဝါး တစ်ဖက်က အစိမ်းရောင် ဇာထီး၏ လက်ကိုင်ပေါ်တွင် ရပ်တည်နေ၏။ ထီး၏ ထိပ်ဖျားက အောက်ဘက်သို့ လှည့်ပတ်သွားပြီး တိမ်ပင်လယ်ကြီးဆီသို့ ထိုးနှက်သွားသည်။
အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းက ရွှေနီရောင်ကို ဖယ်ရှားပစ်လိုက်၏။ အစိမ်းရောင် ဇာထီးက ကောင်းကင်ဘုံကိုးခု တိမ်တိုက်ဓားနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့သွားပြီး အသက်ရှူချိန် အနည်းငယ်မျှ အားပြိုင်ပြီးနောက်တွင် ဟင်းလင်းပြင်က ကောင်းကင်ဘုံကိုးခု တိမ်တိုက်ဓားကို ဝါးမျိုသွားသည်။
ကျောက်မင်ဓားက အစိမ်းရောင် ဇာထီးထဲသို့ သိမ်းဆည်းခံလိုက်ရ၏။ ထိုအရှင်သခင်ကြီး၏ နတ်ဘုရားအာရုံကလည်း ချေမွခံလိုက်ရသည်။
ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်ဘုံ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ မိုးခြိမ်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။
***