Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၅၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">ခြိမ်းခြောက်တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ရိုးသားမှုပါ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဘုန်း...</p> <p style="text-align:justify">လွင်ပြင်ကျယ်ကြီးထဲတွင် မိုးခြိမ်းသံတစ်ခုက ကောင်းကင်ကို ခွဲထွက်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">အဝေးမှ အရုဏ်တက်လာသည်နှင့်အမျှ အာရုဏ်ဦး အလင်းစက်များက ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ချောမောသော မျက်နှာတစ်ခုအဖြစ် စုစည်းသွား၏။ ထိုမျက်နှာက ဓားနတ်ဘုရားတောင်တန်း၏ ဘိုးဘေးခန်းမထဲရှိ ကျောက်စိမ်းရုပ်တုနှင့် လုံးဝနီးပါး ဆင်တူနေသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ရာ သူ၏ အသံက ခေါင်းလောင်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်လာ၏။</p> <p style="text-align:justify">“သောက်မိစ္ဆာမ... မင်းက ငါ့ရဲ့ ဓားနတ်ဘုရားတောင်တန်း တပည့်ကို သတ်ပြီး ငါ့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ရတနာကို ကြားဖြတ်ယူရဲတယ်ပေါ့… မင်းရဲ့ အပြစ်က ခွင့်လွှတ်လို့မရဘူး… ကောင်းကင်ဘုံ မိုးကြိုးရဲ့ အပြစ်ပေးမှုနဲ့ ထာဝရ ငရဲကျခြင်းကို ခံယူလိုက်စမ်း”</p> <p style="text-align:justify">ယွီလီက ပျင်းရိစွာဖြင့် နားကို ကလော်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“စကားလုံး အသစ်လေးတွေ မရှိတော့ဘူးလား… အရင် ဇာတ်ညွှန်းဟောင်းကြီးပဲ… ရှင် ဘာပြောမလဲဆိုတာ ဘယ်သူမဆို ခန့်မှန်းလို့ရတယ်… ရှင်တို့လို ကျောက်ဖြစ်နေတဲ့ မြည်းအိုကြီးတွေလိုပဲ ရိုးအီနေပြီ”</p> <p style="text-align:justify">ဓားနတ်ဘုရား အရှင်သခင်ကြီးက ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">အထက်ကောင်းကင်ယံတွင် တိမ်မည်းများ စုရုံးလာပြီး လျှပ်စီးများ လက်ကာ မိုးများ ခြိမ်းလာသည်။</p> <p style="text-align:justify">မိုးကြိုးအချို့က တည့်တည့် ပစ်ချလာ၏။</p> <p style="text-align:justify">အစိမ်းရောင် ဇာထီးက မြစိမ်းရောင် အလင်းတန်းများ တောက်ပလာသည်။ ယွီလီက ကွဲပြားခြားနားသော နေရာတစ်ခုတွင် ရပ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။ မိုးကြိုးများ မည်မျှပင် ပြင်းထန်ပါစေ၊ သူမကို အန္တရာယ် မပေးနိုင်ချေ။</p> <p style="text-align:justify">သူမ၏ အေးစက်သော အကြည့်များနှင့်အတူ မထီမဲ့မြင်ပြုသော အပြုံးတစ်ခုက နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ချိတ်ဆွဲလျက် သူမက ဟင်းလင်းပြင်ကို ကျောက်စိမ်းခြေဖဝါးဖြင့် တစ်ချက်ခတ်လိုက်ပြီး မိုးကြိုးတိမ်တိုက်များထဲသို့ ထိုးတက်သွားကာ ၎င်းတို့ကို ချေမွပစ်ပြီး မိုးကြိုးတိုင်းကို ဖြတ်တောက်ချပစ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“မင်း ရဲလှချည်လား”</p> <p style="text-align:justify">“ငါက ဘာလို့ မရဲရမှာလဲ”</p> <p style="text-align:justify">“သတ္တိရှိရင် ကောင်းကင်ဘုံကနေ ဆင်းခဲ့လေ… မဆင်းရဲရင်လည်း ပါးစပ်ပိတ်ထားလိုက်တော့ လူအိုကြီး”</p> <p style="text-align:justify">ယွီလီ၏ အရှိန်အဝါက ပေါက်ကွဲထွက်လာ၏။ သူမ၏ အရှိန်အဝါက လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိပြီး တားဆီး၍မရနိုင်ပေ။</p> <p style="text-align:justify">ဓားနတ်ဘုရား အရှင်သခင်ကြီးက ဓမ္မနယ်ပယ်၏ အဋ္ဌမမြောက် ကောင်းကင်ဘုံတွင် ရှိနေသော်လည်း ကောင်းကင်ဘုံက မပြည့်စုံသေးပေ။ သက်တမ်းတိုးရန်အတွက် ယန်ဝိညာဉ်ဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းသွားသူများက အလိုရှိတိုင်း အောက်သို့ ဆင်းသက်လာ၍ မရနိုင်ချေ။</p> <p style="text-align:justify">ကောင်းကင်ဘုံမှ ထွက်ခွာလာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လောက၏ ဖိနှိပ်မှုက သူတို့၏ စွမ်းအားကို နယ်ပယ်တစ်ခုစာ အပြည့်အဝ ဖယ်ရှားပစ်မည် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ တကယ်တမ်း တိုက်ခိုက်ရမည်ဆိုပါက သူမက ရှုံးနိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p style="text-align:justify">ထို့ပြင် ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ရန်ငြိုးများကြောင့် ဓားနတ်ဘုရား အရှင်သခင်ကြီးကို အောက်သို့ ဆင်းသက်ခွင့် ပြုရန် ကောင်းကင်ဘုံကလည်း ခွင့်ပြုမည် မဟုတ်ချေ။</p> <p style="text-align:justify">ထိုအချက်ကို တွေးမိပြီးနောက် ယွီလီက အစိမ်းရောင် ဇာထီးကို ရှေ့သို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။ သူမ၏ ဟင်းလင်းပြင် နတ်ဘုရားစွမ်းရည်က ဖြန့်ကြက်သွားပြီး နက်ရှိုင်းကာ မှောင်မည်းနေသော ဟင်းလင်းပြင် ဝဲကတော့ကြီးတစ်ခုက ဓားနတ်ဘုရား အရှင်သခင်ကြီး၏ ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော မျက်နှာကြီးကို ဝါးမျိုသွား၏။</p> <p style="text-align:justify">ကောင်းကင်ကြီးက နောက်တစ်ဖန် ပြန်လည် ကြည်လင်သွားသည်။ အလင်းတန်းတစ်ခုက မှောင်မည်းမှုကို ထိုးဖောက်သွားပြီး တိမ်ပင်လယ်ကြီးကို ရွှေရောင်ဆိုးပေးလိုက်၏။ ထိုမြင်ကွင်းက ယွီတောင်တန်း မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုအပေါ် ကျရောက်နေသော အရိပ်မည်းများ ကွဲလွင့်သွားခြင်းကို ကိုယ်စားပြုနေပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">…</p> <p style="text-align:justify">ဖူရှောင်ကွမ်းက ဆုန့်ဝမ်ထောင်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြုံးပြလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“သခင်ကြီး... စာချုပ်ကို လက်မှတ်ထိုးပြီးတာနဲ့ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ လူသားစစ်တပ်က ယွီတောင်တန်းထဲကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာတာပဲ… မဟာယွီအနေနဲ့ ကျွန်တော်တို့ကို ရှင်းပြသင့်တယ် မဟုတ်ဘူးလား”</p> <p style="text-align:justify">“သူတို့က ကျွန်တော့်ရဲ့ လုံခြုံရေးကို စိုးရိမ်လို့ လုပ်ခဲ့ကြတာပါ… နားလည်ပေးလို့ ရနိုင်ပါတယ်”</p> <p style="text-align:justify">“နားလည်ပေးလို့ ရပေမဲ့ ကျူးကျော်မှုကတော့ ကျူးကျော်မှုပါပဲ”</p> <p style="text-align:justify">“မိစ္ဆာသခင်က ဘာများ အလိုရှိလို့လဲ”</p> <p style="text-align:justify">“ဒီကိစ္စကို လျစ်လျူရှုနိုင်မလား ဆိုတာကတော့ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ရိုးသားမှုအပေါ်မှာ မူတည်ပါတယ်… ကျွန်တော်တို့ ယွီတောင်တန်းက မဟာမိတ်တွေအပေါ် အမြဲတမ်း ဖော်ရွေပါတယ်… အနိုင်ကျင့် မခံရသရွေ့၊ မတရား မခံရသရွေ့ စာချုပ်တွေကို ဆွဲဖြဲပစ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး”</p> <p style="text-align:justify">ဆုန့်ဝမ်ထောင်က ဒေါသစိတ်ကို မနည်း ထိန်းချုပ်ထားရ၏။</p> <p style="text-align:justify">ဤမိစ္ဆာက အရှက်မရှိဘဲ မှန်ကန်နေသယောင်ဟန်ဆောင်ပြီး ငွေညှစ်နေခြင်းပင်။ သူက ဤငွေရောင်ဆံပင်နှင့် မိစ္ဆာသခင်ကို အထင်သေးမိနေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ကျန်းထျန်းမင်မှာ ဓားနတ်ဘုရား ဟန်ကွမ် ကျဆုံးမှုအတွက် နာကြည်းချက်များကို မြိုသိပ်ထားရသဖြင့် ဖူရှောင်ကွမ်း၏ စကားများကြောင့် ဒေါသထွက်လာပြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">“ဒါက ယွီတောင်တန်း မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုက မဟာမိတ်တွေဆီကနေ ငွေညှစ်တဲ့ နည်းလမ်းလား”</p> <p style="text-align:justify">ဖူရှောင်ကွမ်း၏ အပြုံးက ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ၏ ချောမောသော မျက်နှာက တည်ကြည်လေးနက်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ကျေးဇူးဆပ်ရုံ သက်သက်ပါ… အကယ်၍ စစ်သူကြီးက နားမလည်ဘူးဆိုရင် ကျွန်တော် သေချာ ရှင်းပြပေးလို့ ရပါတယ်… အကျိုးဆက်တွေကို ခင်ဗျားတို့ ခံနိုင်ရည်ရှိမယ်ဆိုရင်ပေါ့”</p> <p style="text-align:justify">ကျန်းထျန်းမင်က ပြန်လည် ချေပရန် ပြင်လိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">ဆုန့်ဝမ်ထောင်က သူ့ကို ပြတ်ပြတ်သားသား တားမြစ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“တိတ်စမ်း... ငါက ခေါင်းဆောင်… မင်း ကိုယ့်နေရာ ကိုယ်နေစမ်း”</p> <p style="text-align:justify">အဆုံးတွင်တော့ သူတို့ဘက်က အရင် ရိုင်းစိုင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p style="text-align:justify">အကယ်၍ သူတို့သာ အလွယ်တကူ အမြတ်ထွက်လိုစိတ်ဖြင့် အချိန်ဆွဲမနေခဲ့လျှင် သူတို့ အလှည့်စားခံရမည် မဟုတ်ပေ။ လက်ရှိပြဿနာမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဒုက္ခရှာခြင်းသာ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ကျန်းထျန်းမင်က နှုတ်ပိတ်သွားပြီး တောင်းပန်သည့်အနေဖြင့် ဖူရှောင်ကွမ်းကို လက်ယှက်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">ဖူရှောင်ကွမ်းက သူ၏ အရိုအသေပေးမှုကို တွေဝေခြင်းမရှိဘဲ လက်ခံလိုက်သည်။ မျက်နှာသာပေးခြင်းကို ငြင်းဆန်ခဲ့မှတော့ ယဉ်ကျေးပျူငှာမှုများကို ရုပ်သိမ်းရမည်သာ။</p> <p style="text-align:justify">“စိတ်ချပါ မိစ္ဆာသခင်... မဟာယွီက မဟာမိတ်တွေကို တန်ဖိုးထားပါတယ်… ကျွန်တော် ချက်ချင်း လျော်ကြေးတွေ စီစဉ်ပေးပါ့မယ်”</p> <p style="text-align:justify">“သခင်ကြီးဆုန့်က တကယ်ကို အကြောင်းအကျိုး နားလည်တဲ့သူပါပဲ”</p> <p style="text-align:justify">ဆုန့်ဝမ်ထောင် “…”</p> <p style="text-align:justify">ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျာ...</p> <p style="text-align:justify">ဖူရှောင်ကွမ်းက ဆုန့်ဝမ်ထောင်၏ စိတ်ခံစားချက်ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူ့ကိုယ်ပိုင် ကျေနပ်မှုကသာ ပထမဖြစ်၏။</p> <p style="text-align:justify">“သခင်ကြီးဆုန့်... ဓားနတ်ဘုရားတောင်တန်းကို အသိပေးပေးပါဦး… အကယ်၍ သူတို့က ဓားနတ်ဘုရား ဟန်ကွမ်နဲ့ သူ့တပည့်ရဲ့ ရုပ်အလောင်းတွေ၊ အသုံးအဆောင်တွေကို လိုချင်တယ်ဆိုရင် တန်ဖိုးတူ ပစ္စည်းတွေနဲ့ လာလဲလှယ်ဖို့ပါ… မဟုတ်ရင် နောက်နှစ် နွေဦးရာသီမှာ ကျင်းပမယ့် ကျွန်တော်တို့ အရှင်မရဲ့ မိစ္ဆာဘုရင် စားသောက်ပွဲတော်မှာ အရပ်လေးမျက်နှာက မိစ္ဆာမိတ်ဆွေတွေအတွက် လေလံပွဲလုပ်ပြီး ရောင်းချပစ်ပါမယ်”</p> <p style="text-align:justify">“သေချာတာကတော့ မဟာယွီက လိုချင်တယ်ဆိုရင် မဟာမိတ်တွေအနေနဲ့ အရင်ဆုံး ဝယ်ယူခွင့် ရှိပါတယ်… မဟာယွီ ဧကရာဇ်နန်းတော်အတွက် အထူး အခွင့်အရေးပါ”</p> <p style="text-align:justify">ဆုန့်ဝမ်ထောင် “…”</p> <p style="text-align:justify">ရက်စက်လိုက်တာ…</p> <p style="text-align:justify">ကျန်းထျန်းမင်၏ မျက်နှာက တည်ကြည်လေးနက်နေပြီး မျက်လုံးများက သတိထားနေ၏။ ဤမိစ္ဆာက ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲလှသည်။ အနာဂတ်တွင် သူနှင့် ဆက်ဆံရမည်ဆိုပါက အလွန်အမင်း သတိထားရပေမည်။</p> <p style="text-align:justify">သံတမန်အဖွဲ့မှ လူအများစုကလည်း ထိုအတိုင်းပင် တွေးတောနေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဆုန့်ဝမ်ထောင်က သံတမန်အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်၍ ထွက်ခွာသွား၏။ သူတို့က ခမ်းနားထည်ဝါစွာဖြင့် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ ကြိုဆိုခံခဲ့ရသည်။ ယခုတော့ အရှက်တကွဲဖြင့် ထွက်ခွာသွားရပြီး လေနှင့်အတူ လွင့်ပါသွားခဲ့ရ၏။</p> <p style="text-align:justify">ဘီယွင်ရေကန်ကို ဖြတ်ကူးပြီးနောက် သံတမန်အဖွဲ့က တိတ်ဆိတ်စွာ ချီတက်သွားပြီး ခရီးကို အမြန်နှင်နေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">အတော်လေး ဝေးသွားမှသာ ဆုန့်ဝမ်ထောင်က နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ တောင်တန်းကြီးက ယခင်ကထက် ပို၍ မြင့်မား၊ မတ်စောက်ပြီး အန္တရာယ်များနေသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလျက် ပြောလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">“သွားကြစို့”</p> <p style="text-align:justify">…</p> <p style="text-align:justify">ယွီတောင်တန်းအတွင်း၌ ဧကရီယွီလီနှင့် သစ်ခွမြက် မိစ္ဆာဘုရင်မတို့က တိုက်ခိုက်နေကြ၏။</p> <p style="text-align:justify">မဟာမိစ္ဆာသခင် လေးပါးက ဝင်မပါကြပေ။</p> <p style="text-align:justify">သစ်ခွမြက်၏ အကူအညီပေးမှုမှစ၍ ဧကရီယွီလီ၏ တုံ့ပြန်မှုအထိ အကဲခတ်ကြည့်ပြီးနောက် မိစ္ဆာဘုရင်မ နှစ်ပါးက အသိဟောင်းများ ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သိရှိသွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူတို့တိုက်ပွဲက ဒဏ်ရာရကောင်း ရနိုင်သော်လည်း အသက်အန္တရာယ်တော့ မရှိနိုင်ပေ။</p> <p style="text-align:justify">ကျောင်းအုပ်ကြီး ဂျီမိုနှင့် မိစ္ဆာသခင်မ ကျိုကွမ်းတို့ နှစ်ဦးစလုံးက ဖူရှောင်ကွမ်းကို တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ရတနာတစ်ပါးကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်နေကြ၏။</p> <p style="text-align:justify">ပြဿနာကို အာရုံခံမိသွားသော ဖူရှောင်ကွမ်းက ကျောင်းအုပ်ကြီး ဂျီမို စကားမစနိုင်မီ အရင်ဦးအောင် ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“သခင်မတို့... ကျွန်တော် ရုတ်တရက် အသိဉာဏ်ပွင့်လင်းမှု တစ်ခု ရသွားတယ်… အခွင့်အရေးဆိုတာ တစ်ခါပဲ လာတတ်တာလေ… သွားလိုက်ပါဦးမယ်”</p> <p style="text-align:justify">စကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူက အချိန်ရေစီးကြောင်း နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ကို အသုံးပြုကာ အရိပ်အယောင်မျှ မကျန်ရစ်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွား၏။</p> <p style="text-align:justify">ကျောင်းအုပ်ကြီး ဂျီမိုက အံကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">မိစ္ဆာသခင်မ ကျိုကွမ်းက လက်မြှောက်အရှုံးပေးသည့်အနေဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">မီးလျှံနီက မိစ္ဆာသခင်နှစ်ဦး၏ မျက်လုံးများက ထိုကျိန်ဆဲချင်စရာ ပိုးကောင်အပေါ်တွင်သာ စူးစိုက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အေးစက်စွာဖြင့် တောက်ပနေသော အစွယ်များကို ဖော်ပြလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူလည်း ကူညီခဲ့တာပဲလေ။ ထိုနှစ်ယောက်က ရှင်းရှင်းလင်းလင်းကို မျက်ကန်းတွေ ဖြစ်နေကြသည် မဟုတ်လား။</p> <p style="text-align:justify">“ဟေး... ဒီသခင်ကြီးက ဒီမှာ ရှိနေသေးတယ်လေ”</p> <p style="text-align:justify">“မိစ္ဆာမိတ်ဆွေ မီးလျှံနီ... ရှင် မသွားသေးဘူးလား”</p> <p style="text-align:justify">“မိစ္ဆာမိတ်ဆွေ မီးလျှံနီ... ဘာလို့ ဒီမှာ ရှိနေသေးတာလဲ”</p> <p style="text-align:justify">မီးလျှံနီ “…”</p> <p style="text-align:justify">ဒါက ခွေးကို အနိုင်ကျင့်တာပဲ…</p> <p style="text-align:justify">ဝုတ်…</p> <p style="text-align:justify">ဒေါသတကြီး ဟောင်သံတစ်ချက်နှင့်အတူ မီးလျှံနီက သူ၏ မူလအသွင်သဏ္ဌာန်သို့ ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ ထို့နောက် မီးတောက်များ ရစ်ပတ်နေပြီး လေကဲ့သို့ မြန်ဆန်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် ဝါးမျှော်စင်ထဲမှ ပြေးထွက်သွား၏။</p> <p style="text-align:justify">ဂျီမိုနှင့် ကျိုကွမ်းတို့က အချင်းချင်း ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ကြသည်။ အလိုလိုက်တာလား။ လုံးဝ မဟုတ်ပေ။ အကြွင်းမဲ့ကို မဟုတ်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဘီယွင်ရေကန်စပ်တွင် ငွေရောင်ဆံပင်နှင့် လူငယ်လေး ပြန်လည်ပေါ်လာပြီး ကျွန်းဆီသို့ စိတ်သက်သာရာရစွာဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">နယ်မြေများကို ခွဲဝေပြီးသွားသော်လည်း ပူးတွဲလုပ်ဆောင်ရမည့် ကိစ္စများ ရှိနေသေးသည်။ ကျောင်းအုပ်ကြီးနှင့် ကျိုကွမ်းတို့က ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုးကို မျှဝေထမ်းဆောင်မည့်သူ ရှာနေကြောင်း သူ သိထားပြီး သူက ချုပ်နှောင်မခံချင်သဖြင့် ခိုးထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဒီသခင်ကြီးက အလုပ်လုပ်ရမှာ ကြောက်တာ မဟုတ်ပါဘူး… ခင်ဗျားတို့ကို ယုံကြည်လို့ပါ”</p> <p style="text-align:justify">သူက သူ့ဖာသာ တတွတ်တွတ် ရေရွတ်လိုက်၏။ ထို့နောက် မိစ္ဆာဈေးတန်းဆီသို့ ဦးတည်သွားလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ခုံးတံတားပေါ်တွင် မီးလျှံနီက မီးလျှံတစ်ခုကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ စမ်းချောင်းကို ပူလောင်သွားစေပြီး မြူခိုးများ ထတက်လာစေ၏။</p> <p style="text-align:justify">လိပ်အိုကြီးတစ်ကောင်က ရေပေါ်ပေါ်လာပြီး ခွေးကြီးကို လျှို့ဝှက်စွာ စူးစူးရဲရဲ ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">မင်းက အသက်ကြီးတဲ့သူတွေကိုပဲ အနိုင်ကျင့်တယ်ပေါ့လေ…</p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက်တွင်တော့ မီးလျှံနီကို တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ်ဖြင့် တစ်ဖက်ကမ်းသို့ ပို့ဆောင်ပေးလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">မိစ္ဆာများကြားတွင် ခွန်အားကြီးသူကသာ အုပ်စိုးသည် မဟုတ်လား။ သူက ဤခွေး မိစ္ဆာသခင်အပေါ် အနည်းငယ်မျှသော လေးစားမှုတစ်ခု ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဓားနတ်ဘုရားတောင်တန်း၊ ဘိုးဘေးခန်းမ။</p> <p style="text-align:justify">ဓားနတ်ဘုရား ဟန်ကွမ် ထွက်ခွာသွားကတည်းက ဆရာသခင် ဟန်ယင်းက ဤနေရာတွင် ဒူးထောက်ကာ ဘိုးဘေးများကို တောင်းပန်ရင်း ဝိညာဉ်မီးအိမ် တစ်လုံးကို စောင့်ကြပ်နေခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">နေထွက်ချိန်တွင် ခန်းမထဲက ရုတ်တရက် မှောင်ကျသွားပြီး မီးအိမ်က ငြိမ်းသွား၏။ ဆရာသခင် ဟန်ယင်းက သူ၏ မျက်လုံးများကို တင်းတင်းကြိတ်မှိတ်လိုက်ရာ မျက်ရည်တစ်ပေါက် စီးကျလာပြီး နာကျင်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ညီလေး”</p> <p style="text-align:justify">ဓားနတ်ဘုရား ဟန်ကွမ်က အဆုံးတွင်တော့ ဘေးအန္တရာယ်ကို မကျော်လွှားနိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများ မပြေပျောက်မီမှာပင် ဘိုးဘေးရုပ်တုကြီး အက်ကွဲသွားပြီး ကျောပေါ်ရှိ ဓားသေတ္တာက အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲအက်သွားကာ ကျောက်စိမ်းအကွဲစများက ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြန့်ကျဲသွား၏။ ဆရာသခင် ဟန်ယင်း၏ မျက်ဝန်းများက လှုပ်ခတ်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာက ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှံ့သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ”</p> <p style="text-align:justify">…</p> <p style="text-align:justify">တိမ်အုံ့နေသော ကောင်းကင်အောက်တွင် နွေရာသီ၏ အရောင်အသွေးများက မှေးမှိန်သွားပြီး သစ်ရွက်များကြားတွင် ဆောင်းဦး၏ အသံက လှုပ်ရှားလာသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဆောင်းနှောင်းပိုင်း မိုးရွာပြီးနောက်တွင် အပူရှိန်က နောက်ဆုံး၌ ဆုတ်ခွာသွားပြီး ယွီတောင်တန်းကို အေးမြလတ်ဆတ်သွားစေ၏။</p> <p style="text-align:justify">အန်းလဲ့လမ်းကြား၊ နွေဦးနှင့် ဆောင်းဦး ဂူသင်္ချိုင်း။</p> <p style="text-align:justify">ရွှေ၊ ငွေများ ထက်ဝက်ခန့် ပြည့်နေသော သေတ္တာတစ်လုံးနှင့် အဝါရောင်အဆင့် ဝိညာဉ်ပစ္စည်းများ အပြည့်ပါသော သေတ္တာတစ်လုံးကို ကြည့်ရင်း ဖူရှောင်ကွမ်းက ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">စာချုပ် လက်မှတ်ထိုးပြီးနောက် ငါးရက် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဆုန့်ဝမ်ထောင်က ကတိတည်စွာဖြင့် အရုဏ်တက်ချိန်တွင် ရက်ရောသော လျော်ကြေးများကို ပေးပို့လာခဲ့၏။</p> <p style="text-align:justify">ညနေခင်းတွင် ဧကရီယွီလီက ဆုလာဘ်များ ချီးမြှင့်ခဲ့ပြီး မဟာမိစ္ဆာသခင် လေးပါးထဲတွင် သူက အများဆုံး ရရှိခဲ့သည်။ ဤအရာများအပြင် အဆင့်နိမ့် ရွှမ်းအဆင့် ဝိညာဉ်ပစ္စည်းတစ်ခုလည်း ပါဝင်သေး၏။</p> <p style="text-align:justify">ထိုအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ ဖူရှောင်ကွမ်းက စားပွဲပေါ်ရှိ ကျောက်စိမ်းသေတ္တာကို ယူလိုက်သည်။ ထိုကျောက်စိမ်းသေတ္တာ အတွင်း၌ အစိမ်းဖျော့ရောင် သဲတစ်လွှာ ရှိနေ၏။</p> <p style="text-align:justify">၎င်းကို သန့်စင်သော အလင်းသဲဟု ခေါ်ဆိုပြီး မြေကြီး၏ အဝါရောင်နှင့် ရေ၏ အပြာရောင်တို့ ပေါင်းစပ်မှုမှတစ်ဆင့် ၎င်း၏ အစိမ်းဖျော့ရောင်ကို ရရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုသန့်စင်သော အလင်းသဲက ဓာတ်နှစ်ခုစလုံး၏ အသက်ဝင်မှုကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး သူ၏ သဘာဝနှင့် အပြည့်အဝ ကိုက်ညီကာ သူ၏ မိစ္ဆာခန္ဓာကိုယ်ကို သန့်စင်ပေးနိုင်ပြီး သူ၏ လက်ရှိ လိုအပ်ချက်များကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်စွမ်း ရှိ၏။</p> <p style="text-align:justify">“အရှင်မက သူ့ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေကို တကယ် ဂရုစိုက်တာပဲ”</p> <p style="text-align:justify">သက်ပြင်းတစ်ချက်ချပြီးနောက် သူက ကျန်သည့်အရာများကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ရေချိုး၊ အမွှေးတိုင်ထွန်းကာ လမင်းပူဇော်ပွဲ လုပ်ပြီးနောက် သူက ကျောက်စိမ်းသေတ္တာကို ဂူထဲသို့ သယ်သွားလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">သူ၏ မူလအသွင်သဏ္ဌာန်သို့ ပြောင်းလဲလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး သဲများ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်အထိ လိမ့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကွေ့ယွမ်ဇီသာကို ယူ၍ မိုးကြိုးသံစဉ်ကို တီးခတ်လိုက်၏။ ရာသီဥတုလေးခု မိုးခြိမ်းသံက သူ၏ ကလီစာများထဲမှ လှိမ့်ထွက်လာပြီး ဇီသာကြိုးများနှင့် ပေါင်းစပ်သွားကာ အချိန်စွမ်းအားများနှင့်အတူ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">မြေဓာတ်နှင့် ရေဓာတ်တို့က မြင့်တက်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဝိညာဉ်ကို သန်မာစေ၏။ သဲစေ့များက အစိမ်းဖျော့ရောင်မှ အညိုရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး မြေကြီးပေါ်သို့ ကြွေကျသွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">…</p> <p style="text-align: center;">***</p> <p style="text-align:justify"> </p>


Save