Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၂၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">အကြီးအကဲများ ရောက်ရှိလာခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>"သခင်... ခုလေးတင်ပဲ ကျွန်မရဲ့ နယ်မြေထဲကို <strong>ရွှေအမြုတေအဆင့် </strong>ကျင့်ကြံသူ အတော်များများ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာတာကို အာရုံခံမိတယ်။ ကျွန်မတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ.......</p> <p>ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူ အတော်များများ ဒီကို ရောက်နေတာလား...........</p> <p><strong>မုန့်ဝမ်</strong> မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ ဤနေရာသို့ ဝင်သွားသော တပည့်များမှာ အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ ပြန်မလာသဖြင့် ဂိုဏ်းအသီးသီးမှ <strong>ရွှေအမြုတေအဆင့် အကြီးအကဲများ</strong>မှာ စိုးရိမ်တကြီးနှင့် အခြေအနေကို လာရောက်စစ်ဆေးခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>"နင်က ဘာကို ထိတ်လန့်နေတာလဲ........... အဲဒီ ရွှေအမြုတေကျင့်ကြံသူတွေက ငါ့ရဲ့ အကြီးအကဲတွေပဲ။ သူတို့ နင့်ကို ရှာမတွေ့နိုင်ဘူးဆိုတာ သေချာလား..........."</p> <p><strong>နက်ရှိုင်းသော မြူပိုးကောင်အမ</strong>က အလွန်ယုံကြည်မှုရှိစွာဖြင့် "ကျွန်မ သေချာပါတယ်........<strong>နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် </strong>ပညာရှင်ကြီးတွေတောင် ကျွန်မရှိတာကို အာရုံခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒီ ရွှေအမြုတေကျင့်ကြံသူ တစ်သိုက်ကိုတော့ ပြောနေစရာတောင် မလိုပါဘူး" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး "အရမ်းကောင်းတယ်။ 'ယူဝူပိုး' တွေ လုံးဝအမြစ်တွယ်ပြီးတဲ့ မိစ္ဆာအသွင် ပြောင်းသွားတဲ့သူတွေနဲ့ <strong>ကျင့်ကြံခြင်းဂူ </strong>အနက်ပိုင်းက <strong>ကိုးကွေ့တစ်ပတ် အစီအရင် </strong>ကို ငါ အကုန်သိမ်းမယ်။ ငါတို့ ဒီနေရာကနေ အမြန်ထွက်သွားရမယ်"</p> <p>"ထွက်သွားမယ်..........."</p> <p>နက်ရှိုင်းသော မြူပိုးကောင်အမက ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ "သခင်... ဒီမိုင်တစ်ထောင်အတွင်းမှာ ပျံ့နှံ့နေတဲ့ နက်ရှိုင်းသောမြူတွေက ကျွန်မ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားအားထုတ်ထားတဲ့ ရလဒ်တွေပါ။ အဲဒါတွေကိုပါ တစ်ခါတည်း ယူသွားလို့ ရမလား..........."</p> <p>"ရတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ နင်လုပ်နေတာကို ဘယ်သူမှ သတိမထားမိစေနဲ့"</p> <p>ခွင့်ပြုချက်ရသည်နှင့် နက်ရှိုင်းသော မြူပိုးကောင်အမက ဂရုတစိုက် ဆောင်ရွက်ပါမည်ဟု ကတိပေးကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြူထုများကို စတင်စုပ်ယူတော့သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည်လည်း အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ မြူပိုးကောင်အမကို နက်ရှိုင်းသောမြူသစ်များ ထုတ်လွှတ်ခိုင်းပြီး ကျင့်ကြံခြင်းဂူ တစ်ခုလုံးကို ပြည့်နှက်သွားစေသည်။</p> <p>ထို့နောက် <strong>ရှောင်ရိ</strong>၊ <strong>ဟွာလီ </strong>၊ <strong>လီဖော်တျန်း </strong>နှင့် အခြားသူများ သတိမရလာမီမှာပင် ယူဝူပိုးများ ကပ်ပါးပြုခြင်းခံရပြီး အသိစိတ်ပျောက်ဆုံးကာ မိစ္ဆာအဖြစ် လုံးဝပြောင်းလဲသွားသော ကျင့်ကြံသူအားလုံးကို သူမ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။</p> <p>မိစ္ဆာအရေအတွက်မှာ မူလက တစ်ရာနီးပါး ရှိသော်လည်း ယခင်တိုက်ပွဲတွင် အချို့သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး ပိုးကောင် အောင်မြင်စွာ အမြစ်မတွယ်နိုင်သူများကို ဖယ်ထုတ်လိုက်ရာ (၃၀) မှ (၄၀) ခန့်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။</p> <p>သို့သော်ငြားလည်း ဤသည်မှာ များပြားလှသော တိုက်ခိုက်ရေးအင်အားပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုအထဲတွင် အခြားမိစ္ဆာများထက် ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည် ပိုမိုထွားကျိုင်းသော မိစ္ဆာကြီး လေးကောင်လည်း ပါဝင်ရာ ထိုလေးကောင်သာ ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်လာလျှင် မုန့်ဝမ်ပင်လျှင် ကိုင်တွယ်ရခက်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>ကိုးကွေ့တစ်ပတ် အစီအရင်ကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် သိမ်းယူနိုင်သမျှ အရာအားလုံးကို သိမ်းဆည်းကာ မုန့်ဝမ်သည် <strong>ရွှမ်ကျီ</strong>နှင့်အတူ ဂူအတွင်းမှ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာခဲ့သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ် ထွက်သွားပြီးနောက် ကျောက်ခန်းမအတွင်းရှိ မြူထုများမှာ တဖြည်းဖြည်း လွင့်စင်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ယူဝူပိုးများကို အသိစိတ်ဖြင့် ပြန်လည်ခုခံနေကြသောသူများမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း အသိစိတ် ပြန်ဝင်လာကြသည်။</p> <p>ရှောင်ရိသည် သူ၏ ကိုက်ခဲနေသော ဦးခေါင်းကို ဝေဝါးစွာ ပွတ်သပ်နေမိသည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေပြီး အရေးကြီးသော မှတ်ဉာဏ်တစ်ခုခု ပျောက်ဆုံးနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။</p> <p>သူ ဝေ့ကြည့်လိုက်သောအခါ မလှမ်းမကမ်းတွင် ဟွာလီကို တွေ့ရပြီး သူမမှာလည်း အလားတူ အမူအရာမျိုး ဖြစ်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။</p> <p>"ငါ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီကို ရောက်နေတာလဲ..........."</p> <p>လီဖော်တျန်းက သူမ၏ခေါင်းကို အားပါးတရ ခါယမ်းလိုက်ပြီး မျက်နှာတွင် ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p>သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အားနည်းနေပြီး ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတစ်ခုကို ဆင်နွှဲခဲ့ရသကဲ့သို့ ခံစားနေရသော်လည်း ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကိုမူ လုံးဝ မမှတ်မိချေ။</p> <p>ဟွာလီ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ မှတ်ဉာဏ်များ ပျောက်ဆုံးနေသော ဤခံစားချက်က သူမကို အလွန် မသက်မသာ ဖြစ်စေပြီး အခြေအနေများမှာ ထိန်းချုပ်မှုအပြင်ဘက် ရောက်နေပြီဟု ခံစားနေရသည်။</p> <p>အနီးအနားရှိ အစောပိုင်းက ဝင်ရောက်လာကြသော ထူးချွန်တပည့်များမှာလည်း သူတို့၏ ဝေဝါးမှုများမှ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် နိုးထလာကြသည်။</p> <p>သူတို့မှာလည်း မှတ်ဉာဏ် အစိတ်အပိုင်းအချို့ ပျောက်ဆုံးနေပြီး စောစောက ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို ဘာမျှ မသိကြချေ။</p> <p>အစအဆုံး ယူဝူပိုးလောက်ကောင်များ၏ ကပ်ပါးပြုခြင်းကို မခံခဲ့ရသော <strong>ချင်းယွီ </strong>တစ်ဦးတည်းသာလျှင် မှတ်ဉာဏ်အားလုံး ကျန်ရှိနေခဲ့သည်။</p> <p>သို့သော်လည်း လွန်ခဲ့သော ခေတ္တခဏက ဤနေရာမှာ မြူထုများဖြင့် လုံးဝဖုံးလွှမ်းနေသဖြင့် ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို သူလည်း အပြည့်အစုံ မသိချေ။</p> <p>သို့သော် သူ၏ အာရုံကမူ ဤကိစ္စသည် မုန့်ဝမ်နှင့် ဆက်စပ်နေနိုင်သည်ဟု ပြောနေသည်။</p> <p>ထိုစဉ်မှာပင် မုန့်ဝမ်နှင့် ရွှမ်ကျီတို့ ကျောက်ခန်းမဝင်ပေါက်တွင် ပေါ်လာကြသည်။ မုန့်ဝမ်သည် အံ့သြသွားဟန်ဆောင်ကာ ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး</p> <p>"ဟင်........... နင်တို့အားလုံး ဘာလို့ ဒီမှာ ရှိနေကြတာလဲ........... ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့လို့လဲ..........." ဟု မေးလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဘာမှမသိနားမလည်သည့်အလား ဝေဝါးမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p>"မုန့်ဝမ်... ဒါ နင့်လက်ချက်လား..........." ရှောင်ရိက မုန့်ဝမ်ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ စစ်မေးသည့်လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။</p> <p>"နတ်သားတော် ရှောင်... အစားအသောက်ကို ကြိုက်သလို စားလို့ရပေမဲ့ စကားကိုတော့ ကြိုက်သလို ပြောလို့မရဘူးနော်။ ငါ ခုလေးတင် ကျောက်တံခါး ကနေ ဝင်လာတာ၊ ဘာမှမသိဘူး။ ဘာဖြစ်လို့ ငါ့ကို လာစွပ်စွဲနေတာလဲ..........."</p> <p>ဟွာလီက သူတို့နှစ်ဦးကြား ဖြစ်လာတော့မည့် စကားများခြင်းကို လက်မြှောက်၍ တားလိုက်ပြီး လေးနက်သော အမူအရာဖြင့်—</p> <p>"ဒီက မြူတွေ လွင့်စင်သွားပြီ။ ငါ အကြီးအကဲဆီက သတင်းရတယ်၊ သူတို့ မကြာခင် ရောက်လာလိမ့်မယ်။ အကြီးအကဲတွေနဲ့ တွေ့ရင် အရာအားလုံး ရှင်းလင်းသွားမှာပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>၎င်းကို ကြားသောအခါ အားလုံးက စကားရပ်လိုက်ပြီး စိတ်ရှည်လက်ရှည် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။ အမွှေးတိုင် တစ်ဝက်ခန့်အကြာတွင် ကျောက်ခန်းမအပြင်ဘက်မှ ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p>အကြီးအကဲများ ရောက်လာပြီဟု အားလုံးက ထင်မှတ်ထားသော်လည်း မမျှော်လင့်ဘဲ <strong>ကျင်းချန်း</strong>နှင့် <strong>မုရွှယ်ယန် </strong>တို့ ဖြစ်နေသည်။</p> <p>သူတို့နှစ်ဦးမှာလည်း သူတို့၏ သက်ဆိုင်ရာ ဂိုဏ်းအကြီးအကဲများထံမှ သတင်းရရှိထားပုံပေါ်သည်။ သူတို့မှာ ဘယ်သူနှင့်မျှ စကားမပြောဘဲ ကျောက်ခန်းမကို ဝေ့ကြည့်ပြီးနောက် နေရာတစ်ခုတွင် တိတ်တဆိတ် စောင့်နေကြသည်။</p> <p>မကြာမီမှာပင် ရွှေအမြုတေအဆင့် အကြီးအကဲများ နောက်ဆုံး၌ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ပထမဆုံး မြင်တွေ့လိုက်ရသူမှာ <strong>ရွှန်ထျန်းဓားဂိုဏ်း </strong>မှ အကြီးအကဲ <strong>ရွှမ်ကျီဇီ </strong>ဖြစ်သည်။ သူသည် ဓားပုံစံများ ပန်းထိုးထားသော စိမ်းပြာရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာမှာ လေးနက်ကာ အလိုလို ကြောက်ရွံ့ရိုသေမှုကို ဖြစ်စေသည်။</p> <p>ကပ်လျက်ပါလာသူမှာ <strong>ရွှေတိမ်တိုက်ဂိုဏ်း </strong>မှ အကြီးအကဲ <strong>ချင်ကျန်းရှန်း </strong>ဖြစ်သည်။ သူသည် ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည် ထွားကျိုင်းပြီး သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ တည်ငြိမ်လှကာ ကျားမျက်လုံးကဲ့သို့ စူးရှသော အကြည့်ဖြင့် တပည့်အားလုံးကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>အကြီးအကဲ နှစ်ဦး၏ နောက်တွင် နတ်သမီးဝူမုံ့ အပါအဝင် အခြား ရွှေအမြုတေအဆင့် အကြီးအကဲ ဆယ်ဦးကျော် ပါဝင်လာသည်။</p> <p>အားလုံး၏ အမူအရာမှာ လေးနက်နေပြီး ဤနေရာ၏ အခြေအနေကို အလွန်စိုးရိမ်နေကြပုံရသည်။</p> <p>"အားလုံးပဲ... ဒီမှာ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ..........."</p> <p>အကြီးအကဲ ရွှမ်ကျီဇီက ဦးစွာ စကားစလိုက်သည်။ သူ၏အသံမှာ ကျယ်လောင်ဟိန်းထွက်နေပြီး မငြင်းဆန်နိုင်သော အရှိန်အဝါ ပါဝင်နေသည်။</p> <p>၎င်းကို မြင်သောအခါ ရှောင်ရိက ရှေ့သို့ လှမ်းထွက်ကာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။</p> <p>"အကြီးအကဲကို တင်ပြပါတယ်၊ ကျွန်တော်တို့ မြူထုထဲကို ဝင်သွားပြီးတဲ့နောက် မှတ်ဉာဏ် အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ပျောက်ဆုံးသွားပါတယ်။ သတိရလာတဲ့အချိန်မှာ ဒီကို ရောက်နေတာပါ။ အဲဒီအချိန်အတွင်း ဘာဖြစ်ခဲ့သလဲဆိုတာ ဘာမှမသိရပါဘူး"</p> <p>ဟွာလီကလည်း ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ "စီနီယာအစ်ကို ရှောင်ရိ ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ကျွန်မတို့အားလုံး အတူတူပါပဲ။ စွမ်းအားတစ်ခုခုက ကျွန်မတို့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို နှောင့်ယှက်နေပြီး အဲဒီအချိန်က အခြေအနေကို ပြန်မမှတ်မိအောင် တားဆီးထားပုံရပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> သူမ၏ လှပသော မျက်ခုံးလေးများမှာ ထိုဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော မှတ်ဉာဏ်ကို ပြန်စဉ်းစားရင်း အနည်းငယ် စိုးရိမ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။</p> <p>လင်းယွီနှင့် လီဖော်တျန်းတို့ကလည်း "ကျွန်မလည်း အတူတူပဲ........... ဒီမှာ နိုးလာတာ၊ ခေါင်းတွေလည်း တအား မူးနေတယ်" ဟု ထောက်ခံလိုက်ကြသည်။</p> <p>အကြီးအကဲ နှစ်ဦးသည် အားလုံး၏ စကားကို နားထောင်ပြီးနောက် မျက်မှောင်များကို တင်းကြပ်စွာ ကြုတ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြရာ နှစ်ဦးစလုံး၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် လေးနက်မှုများကို မြင်နေရသည်။</p> <p>ဤမြူထုအတွင်းရှိ စွမ်းအားမှာ အလွန်ထူးဆန်းလှပြီး လူများကို မသိမသာ မှတ်ဉာဏ်ပျောက်ဆုံးသွားအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် အံ့သြစရာကောင်းလှသည်။</p> <p>"နောက်ထပ် ဘာများ ဖြည့်စွက်ပြောချင်သူ ရှိသေးလဲ..........."</p> <p>အကြီးအကဲ ရွှမ်ကျီဇီက တပည့်အားလုံးကို ဝေ့ကြည့်ရင်း နက်ရှိုင်းသောအသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ သူ၏ စူးရှသော အကြည့်မှာ လူတို့၏ နှလုံးသားကို ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်သည့်အလားပင်။</p> <p>ကျင်းချန်း၏ နှုတ်ခမ်းများ လှုပ်ရှားသွားပြီး တစ်ခုခု ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း မုန့်ဝမ်က ဦးစွာ စကားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"အကြီးအကဲတို့... ဒီတပည့်ကတော့ မြူထုထဲမှာ လှည့်လည်နေရင်း မှတ်ဉာဏ် မပျောက်ဆုံးခဲ့ပါဘူး။ ခုနက ဒီနေရာကနေ ဆူညံသံအချို့ ကြားလိုက်ရလို့ အပြေးအလွှား လာကြည့်တာပါ၊ ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာတော့ မသိပါဘူး"</p> <p>ဤစကားကို ပြောလိုက်သည်နှင့် အားလုံး၏ အကြည့်မှာ မုန့်ဝမ်ထံသို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားသည်။ ချင်းကျန်းရှန်း၏ အကြည့်မှာ အနည်းငယ် အေးစက်သွားပြီး "နင် တကယ်ပဲ ဘာမှမသိတာလား..........." ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>ချင်းကျန်းရှန်း၏ ရန်လိုသော စစ်ဆေးမှုကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ မုန့်ဝမ်သည် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားဟန်ပြကာ တွေဝေစွာဖြင့်—</p> <p>"ဒီနေရာကို မဝင်ခင်မှာ အလွန်ထူးဆန်းတဲ့ အရာအချို့ကိုတော့ တွေ့ခဲ့ရပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>အားလုံးက အသက်ရှူပင် ရပ်တန့်သွားကြပြီး သူမ၏ နောက်ထပ်စကားကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။</p> <p>"စောစောက စီနီယာအစ်မ လီဖော်တျန်းနဲ့အတူ သွားနေတုန်းမှာ သူမက အမည်းရောင် အမွှေးရှည်တွေ ဖုံးလွှမ်းနေတဲ့ မိစ္ဆာတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတာကို ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် မြင်ခဲ့ရပါတယ်။ သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း အနည်းငယ် ထွားကျိုင်းလာပြီး သောင်းကျန်းနေတဲ့ သားရဲတစ်ကောင်လိုပါပဲ"</p> <p>မုန့်ဝမ်က ထိတ်လန့်နေဆဲ အမူအရာဖြင့် "ကျွန်မသာ အချိန်မီ မရှောင်နိုင်ခဲ့ရင် သူမရဲ့ လက်ချက်နဲ့ သေသွားလောက်ပါပြီ။ ဒါဟာ ကြာမြင့်စွာ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ ကျိန်စာအတတ်တစ်ခုခု ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ကျွန်မ သံသယရှိပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save