Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၀၃၂ </h2> <h2 style="text-align: center;"> ငါ ဒေါသမထွက်ခင် ထွက်သွား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စုရီ၏ လက်ရှိခွန်အားဖြင့် ထိုလူခြောက်ဆယ်ကျော်ကို သတ်ဖြတ်ရန်မှာ အချိန်အနည်းငယ် ပေးရပေလိမ့်မည်။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ငရဲဘုံကိုးပါး ဓားရောင်ဝါနှင့်မူ တစ်ချက်တည်းဖြင့် ပြာဖြစ်အောင် ပြုလုပ်ရန် လွယ်ပေသည်။ ဖုန်မှုန့်များနှင့် မီးခိုးများ လွင့်ပါး သွားပြီးနောက် ကောင်းကင်သည် မူလအတိုင်း ပြန်လည်ကြည်လင်လာ၏။</p> <p style="text-align:justify">ဤသို့ဖြင့် အင်အားစုအသီးသီးမှ နတ်ဝိညာဉ်အဆင့် တစ်ရာကျော် နေရာမှာတင် သေဆုံးသွားခဲ့ရချေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">ထိုအထဲတွင် ပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် သေလွန်ဝိညာဉ်နှင့် နတ်ဝိညာဉ်အဆင့် (၂၀)ခန့် ပါဝင်ပြီး၊ ကျန်းထျန်းချွမ်နှင့် ကျိုးဟန်ရှန်းတို့ ကဲ့သို့သော ယနေ့ခေတ် နတ်ဝိညာဉ်များလည်း ပါရှိကုန်၏။</p> <p style="text-align:justify">“ မင်း သေချင်နေတာပဲ။ ”</p> <p style="text-align:justify">အဝေးတစ်နေရာမှ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လေထုမှာ ရုတ်ချည်းအက်ကွဲသွားကာ ပုံရိပ်တစ်ရိပ် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤသည်မှာ ပုညှက်ညှက် အဘိုးကြီးပေပင်။ သတ်ဖြတ်လိုခြင်းဆန္ဒများ ပြည့်လျှံလျက် စုရီကို ရက်စက်စွာ ခုတ်ပိုင်းချလိုက်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ ရွှပ် ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">ကျောပြင်ဓားသေတ္တာအတွင်းမှ ဓားတစ်လက်ပျံတက်လာကာ အတိုင်းအဆမရှိ ဓားရောင်ဝါများဖြာထွက်လာ၏။</p> <p style="text-align:justify">ထိုကြောက်စရာကောင်းလှသော စွမ်းအားသည် သာမန်နတ်ဝိညာဉ် ရတနာထက် များစွာသာလွန်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ပြိုင်ဘက်ကင်း ဓားရောင်ဝါသည် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို နှစ်ပိုင်းပြတ်အောင် ခုတ်ပိုင်းနိုင်စွမ်းရှိချေ၏။</p> <p style="text-align:justify">စုရီတစ်ယောက် မျက်ဝန်းများ မှေးစင်းသွားသည်။ ဤဓားချက်၏ စွမ်းအားမှာ အစောပိုင်း သေလွန်ဝိညာဉ်များ ထုတ်သုံးသော လက်နက်များနှင့် လုံးဝခြားနားလှချေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်ကာ ရက်စက်လွန်းလှ၏။ သေချာသည်မှာ ဤပုညှက်ညှက် အဘိုးအိုကြီး၏ ကျင့်ကြံမှုသည် အလွန်ကြောက်စရာကောင်းခြင်းပေပင်။</p> <p style="text-align:justify">ထို့ကြောင့် အနည်းငယ်မျှ တွန့်ဆုတ်မနေတော့ဘဲ ငရဲဘုံကိုးပါးဓား ရောင်ဝါကိုအသုံးပြု၍ ဝင်စားခြင်းဒိုမိန်းကို ထပ်မံထုတ်ဖော်လိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ သွား ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ ဝူး ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ ဝုန်း ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">မှောင်မည်းနေသော ကမ္ဘာကြီးတစ်ခု ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာသည်။ အဆုံး၌ အဖိုးအို ဓားသည် ဒိုမိန်းနှင့်ထိမှန်ပေါက်ကွဲသွားပြီး ပြတ်လည်ဆုတ်ခွာသွားရ၏။</p> <p style="text-align:justify">စုရီသည်လည်း ထိုဓား၏စွမ်းအားကို တားဆီးနိုင်ခဲ့သော်မှ ဝင်စားခြင်းဒိုမိန်းသည် ပြိုကွဲပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">အကြွင်းအကျန် စွမ်းအင်လှိုင်းများ ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် သွေးနှင့်ချီများ ဆူပွက်လျက် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်ခွာလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">( ကျင့်ကြံမှုကွာခြားချက်က အရမ်းများလွန်းတယ် အဲ့ဒီမြေခွေးအိုကြီးရဲ့ ဓားက သာမန်မဟုတ်ဘူး ...</p> <p style="text-align:justify">... တကယ်လို့သာ ငါ့ခွန်အားကို အစွမ်းကုန်မထုတ်ဘူးဆိုရင် သူ့ကိုအနိုင်ယူဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်။ )</p> <p style="text-align:justify">စုရီမှ တိတ်တဆိတ် တွက်ချက်လိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">“ မင်း ... သေလိုက်တော့။ ”</p> <p style="text-align:justify">ပုညှက်ညှက် အဘိုးကြီးသည် လုံးဝ ဒေါသထွက်နေပြီး အလျော့ပေးခြင်းမရှိတော့ဘဲ ထပ်မံ၍ရက်စက်စွာ ခုတ်ပိုင်းလာခဲ့ပြန်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ သတ် ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အနက်ရောင် ကောင်းကင်ဖုံးကွယ်ထီးကို ဆောင်းထားသော ဖူတာ့လီနှင့်အဖွဲ့သည်လည်း အချက်ပြကာ ပြေးဝင်လာကြတော့၏။</p> <p style="text-align:justify">လူတိုင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ လူသတ်ငွေ့များ ကောင်းကင်ပေါ်ထိုးတက်နေပြီး ရောင်ဝါများမှာ တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့်ထက် ကျော်လွန်နေချေ၏။</p> <p style="text-align:justify">သည်တင်မက သူတို့အသုံးပြုသော ရတနာများသည်လည်း အလွန်ပင် ဆန်းကြယ် နေချပြီ။ များမကြာခင် စုရီတစ်ယောက် အလွန်အမင်း အန္တရာယ်များသော အခြေအနေသို့ ဆိုက်ရောက်သွား၏။</p> <p style="text-align:justify">တစ်ဖက်တွင် စုရီသည် ငရဲဘုံကိုးပါး ဓားရောင်ဝါနှင့် ဝင်စားခြင်းဥပဒေကို ပေါင်းစပ် လိုက်သည့်အခါ ပြိုင်ဘက်များကို ခုခံနိုင်စွမ်းရှိခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ထိုလူများကို ထိခိုက် ဒဏ်ရာရရှိအောင် ပြုလုပ်ရန်မှာမူ အလွန်ပင် ခက်ခဲသွားချေပြီ။ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် ဤအဖိုးကြီးများသည် တာအိုပေါင်းစည်းခြင်း အဆင့်ထက် သာလွန်နေသူများဖြစ်၏။</p> <p style="text-align:justify">သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှုရောင်ဝါကို တားမြစ်ရတနာများဖြင့် ကောင်းကင်တာအိုထံမှ ဖုံးကွယ်ကာ ထွက်လာခဲ့ခြင်းပေပင်။</p> <p style="text-align:justify">လက်ထဲရှိ ရတနာများနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သော် ကျင့်ကြံမှုကွာခြားချက်မှာ အလွန်ပင် ကြီးမားသွားခဲ့၏။</p> <p style="text-align:justify">စုရီတစ်ယောက် မျက်လုံးများ အေးစက်နေပြီး လူသတ်လိုသော ရောင်ဝါများ ဆူပွက်လာခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူသည် သူ့တစ်ဘဝလုံးတွင် မရေမတွက်နိုင်သော သေရှင်တိုက်ပွဲများကို ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူး၏။ ၎င်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် လက်ရှိ အခြေအနေသည် အကျပ်အတည်း ဖြစ်သော်မှ သေစေနိုင်လောက်သည်အထိ မဟုတ်သေးချေ။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် တစ်ဖက်လူများမှ တစ်ချိန်လုံး ငါးတစ်ကောင်လိုရှုမြင်ခြင်း ခံနေရသည့်အပေါ် မကျေမနပ်ဖြစ်လာသည်မှာ သဘာဝပေပင်။</p> <p style="text-align:justify">“ ဝုန်း ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ မင်းတို့ရဲ့ ဝှက်ဖဲတွေကို ထုတ် ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">တိုက်ပွဲကြီးမှာ ပြင်းထန်လွန်းလှပြီး ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ပြောင်းပြန်လှန်သွား၏။ အကယ်၍သာ လက်ရှိခေတ်၏ အခြားသော နတ်ဝိညာဉ်အဆင့် တစ်စုံစ်ဦးသာဆိုသော် အသတ်ခံရပြီးဖြစ်ပေမည်။</p> <p style="text-align:justify">“ အရမ်းသန်မာတယ်။ ”</p> <p style="text-align:justify">အဝေးတစ်နေရာမှ ကြည့်ရှုနေသော လီကျုံး၏မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်သွားသည်။ ထိုလူဆယ်ဦးကျော်၏ နောက်ခံကို သူ ကောင်းကောင်း သိထား၏။</p> <p style="text-align:justify">ဖူတာ့လီကဲ့သို့သော အင်မော်တယ် သားမြေးများမှတပါး အခြားမြေခွေးအိုကြီးများ အားလုံးသည် ယခင်ဘဝ၌ <strong>တိမ်ပေါ်ပျံသန်းခြင်း</strong> <strong>အထွတ်အထိပ်အဆင့်</strong>များဖြစ်၏။</p> <p style="text-align:justify">မည်သူမဆို ဒဏ္ဍာရီဆန်သော အတိတ်သမိုင်းများ ရှိနေခဲ့ကြသူများဖြစ်ကာ ရှေးခေတ် ဂိုဏ်းကြီးများအကြား သက်ရှိ ထောက်တိုင်ကြီးများဖြစ်ခဲ့ကြ၏။</p> <p style="text-align:justify">“ ဝင်စားခြင်းဥပဒေရဲ့ စွမ်းအားအပြင် ဒီကလေးရဲ့လက်ထဲမှာ စိတ်ကူးကြည့်လို့ မရနိုင် လောက်အောင် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ...</p> <p style="text-align:justify">... အခြားဝှက်ဖဲတစ်ခုခု ရှိနေရမယ်၊ မဟုတ်ရင် သူ ဘာလို့ အကြာကြီး ဒီလောက် တောင့်ခံနေမှာလဲ။ ”</p> <p style="text-align:justify">လီကျုံးက တအံ့တဩရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ မေ့လိုက်ပါ ... သူ ရှုံးနိမ့်တော့မယ့် အချိန်ကျရင် ငါ့ရဲ့အသက်ကိုစွန့်ပြီးတော့ သူ့ကို ကူညီပေးလိုက်မယ်။ ”</p> <p style="text-align:justify">ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် မုချင်းချောင်၏ အမိန့်ဖြင့် လူအချို့ခေါ်ဆောင်ကာ စုရီအတွက် လိုအပ်ချိန်တွင် အကူအညီပေးရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့၏။</p> <p style="text-align:justify">ဤနည်းဖြင့် စုရီအပေါ် ငြင်းပယ်၍မရနိုင်သော ကျေးဇူးတရားတစ်ခု တင်ရှိသွားချေမည်။</p> <p style="text-align:justify">“ အားလုံးပဲ ဒီကောင်လေးကို အရင်ဆုံး နှိမ်နင်းကြရအောင် ပြီးရင်ဝင်စားခြင်း ဥပဒေကို ဆွဲထုတ်ပြီး ငါတို့တွေခွဲဝေယူကြမယ်။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ သတ် ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ ဝုန်း ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">ဖူတာ့လီမှ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။ ထို့ကြောင့် တိုက်ပွဲအဟုန် အပေါ် မြှင့်တင်လာခဲ့ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ အဲဒါ ဘယ်သူလဲ။ ”</p> <p style="text-align:justify">ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ယောက်မှ တိုက်ပွဲမှသည် အဝေးရှိ မြင်ကွင်းတစ်ခုအပေါ် သတိထားမိသွား၏။</p> <p style="text-align:justify">မည်သည့်အသံမျှမထွက်ဘဲ ရိုးရှင်းသောအမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ခွေးဝါကြီး တစ်ကောင်နှင့်အတူ ကောင်းကင်ကိုဖြတ်ကာ လျှောက်လှမ်းလာနေ၏။</p> <p style="text-align:justify">အမျိုးသမီးသည် လယ်တောသူမ ဝတ်လုံကိုဆင်မြန်းထားပြီး မည်းနက်နေသော ဆံပင်ရှည်များကို သစ်သားဆံထိုးတစ်ခုဖြင့် လျော့ရဲရဲထုံးထား၏။ အသားအရေသည် ဖြူဖျော့လျက် ရုပ်သွင်မှာ သာမန်ပေပင်။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် သူမမျက်ဝန်းအိမ်မှာမူ ကြည်လင်သော ဆောင်းဦးရေကန်ကြီးတစ်ခု ပမာ ဖြစ်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤမြင်ကွင်းသည် တောင်ဖြိုမိစ္ဆာဘုရင်လီကျုံးကို တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးအေးများ ထွက်ပေါ်လာစေခဲ့၏။</p> <p style="text-align:justify">“ မကြောက်နဲ့ ငါတို့ လမ်းလျှောက်ထွက်လာတာပါ။ ”</p> <p style="text-align:justify">ခွေးဝါကြီးက လီကျုံးကို သတိပြုမိ သွားပြီးနောက် မနေနိုင်တော့ဘဲ လှောင်ပြုံးဖြင့် ရယ်ပြလိုက်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">လီကျုံးခမျာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ကာ အမူအရာမှာ ရှုပ်ထွေးလာ၏။ အစမှအဆုံးတိုင် အမျိုးသမီးသည် သူ့ကိုတစ်ချက်လေးမျှပင် လှည့်မကြည့်ခဲ့ချေ။</p> <p style="text-align:justify">သူမသည် ဟောင်းနွမ်းနေသော ပန်းခြင်းတောင်တစ်ခုကိုင်ထားပြီး တောရွာက ရွာသူအမျိုးသမီးတစ်ဦးပမာ ရိုးသား အေးဆေးနေချေသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ အနီရောင်တိမ်တိုက်။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ စစ်မှန်သော လူသားဟုန်ယွင်။ ”</p> <p style="text-align:justify">ထိုအချိန်တွင် စုရီကို ဝိုင်းအုံ တိုက်ခိုက်နေသော လူအုပ်ကြီးသည်လည်း သတိထားမိကုန်ပြီး အံ့အားသင့်သွား၏။</p> <p style="text-align:justify">ဖူတာ့လီသည်ပင် အမူအရာ တည်ကြည်သွားကာ ဖော်ရွေစွာပြုံးပြလိုက် ရလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ မိန်းကလေးဟုန်ယွင် မင်းလည်း ဝင်စားခြင်းဥပဒေအတွက် လာခဲ့တာပဲလား အတော်ပဲ ငါတို့တွေက ...</p> <p style="text-align:justify">... ဒီသားကောင်ကို ဖမ်းနိုင်တော့မယ် ခဏစောင့်ပေးပါ ... မင်းအတွက် ဝေစုတစ်ခု သေချာပေါက် ပေးပါ့မယ်။ ”</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ဟုန်ယွင်သည် တုန့်ပြန်စကားမဆိုဘဲ ရုတ်ချည်းလက်တစ်ဖက် မြှောက်တင်လိုက်တော့၏။</p> <p style="text-align:justify">“ ဝှစ် ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">ဟောင်းနွမ်းနေသော ပန်းခြင်းတောင်း အတွင်းမှ နီရဲတောက်ပသောအလင်းတန်းတစ်ခု ရုတ်ချည်း ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ ဝုန်း ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">၎င်းအလင်းတန်းသည် နတ်ဘုရား သက်တံကြီးတစ်ခုပမာအဝေးသို့ ပျံသန်းလျက် လူတိုင်းအပေါ် တွန်းထုတ်ပစ်တော့၏။</p> <p style="text-align:justify">“ ဒါက ဘယ်လိုရတနာလဲ ဘယ်လိုများ ဒီလောက်တောင် ပြိုင်ဘက်ကင်းနေရတာလဲ။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ သောက်ကျိုးနည်း ... မင်းက ဝင်စားခြင်းသံသရာကို တစ်ယောက်တည်း သိမ်းပိုက်ချင်နေတာလား။ ”</p> <p style="text-align:justify">ထိုကြောက်စရာကောင်းလှသော ပညာရှင်ကြီးများသည် အံ့သြဒေါသများဖြင့် အော်ဟစ်ကျိန်ဆဲလာ၏။</p> <p style="text-align:justify">“ ငါ ဒေါသမထွက်ခင် ထွက်သွား။ ”</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ဟုန်ယွင်သည် လူတိုင်းကို ဝေ့ကြည့်လျက် တည်ငြိမ်စွာ ပြောကြားလိုက် လေသည်။ ထိုစကားတွင် အတိုင်းအဆမရှိသော မောက်မာမှုများနှင့် ပြည့်နှက်နေချေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">ဖူတာ့လီနှင့်အဖွဲ့သည် မျက်နှာများ ချက်ချင်းမည်းမှောင်လာ၏။ တစ်ဖက်လူသည် ဤမျှအထိ မောက်မာရိုင်းပြနေလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မထင်ထားခဲ့ကြချေ။</p> <p style="text-align:justify">“ မင်းတို့ကို ထွက်သွားခိုင်းနေတာလေ နားတွေပင်းနေကြတာလား ... ဟမ့် ။ ”</p> <p style="text-align:justify">ခွေးဝါကြီးမှ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ပုညှက်ညှက်အဘိုးအိုကြီးသည် အသက် ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ကာ၊</p> <p style="text-align:justify">“ မိန်းကလေးဟုန်ယွင် ... မင်း ဒီလိုလုပ်တာကို ငါတို့ဂိုဏ်းကသဘောတူမှာ မဟုတ်ဘူး ...</p> <p style="text-align:justify">... ငါတို့ဂိုဏ်းရဲ့ နဝမမြောက်ဘိုးဘေးနဲ့ တခြားစီနီယာကြီးတွေဟာ မကြာခင်မှာ နိုးထ လာတော့မယ် မင်း ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ ဝှစ် ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ ဘောင်း ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">သူ့စကားမဆုံးခင်မှာပင် ဟုန်ယွင်၏ ပန်းခြင်းတောင်းအတွင်းမှ အလင်းတန်းတစ်ခု ပြေးထွက်သွားခဲ့ပြန်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုပုညှက်ညှက် အဘိုးကြီးခမျာ ခုခံကာကွယ်မှု ရတနာပေါင်းများစွာ ပေါက်ကွဲ လျက်ဖြင့် အဝေးသို့ လွင့်စဉ်သွား၏။</p> <p style="text-align:justify">“ အဟွတ် ... အဟွတ် ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">ဤမျှသနားစရာ ကောင်းလွန်းသော ပုံစံကြောင့် အခြားသူများမှာ အသက်ရှူရပ်ပြီး မျက်နှာများ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ သုံးစက္ကန့်အတွင်း ထွက်မသွားရင် သေရမယ်။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ ဟုန်ယွင် ... ဒီနေ့ကိစ္စဒီမှာတင် အဆုံးသတ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကိုတော့ ငါအာမခံတယ် ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">ဝေးကွာလှသော အရပ်ဆီမှနေ၍ ဖူတာ့လီတစ်ယောက် အမုန်းတရားများ ပြည့်နှက်နေသောအသံဖြင့် လှည့်ထွက်သွား၏။</p> <p style="text-align:justify">အခြားသူများသည်လည်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လိုက်ပါသွား ကုန်တော့သည်။ ဟုန်ယွင်မှ ဂရုမစိုက်ချေ။</p> <p style="text-align:justify">စုရီ ရှေ့မှောက်သို့ လျှောက်လှမ်းလာပြီး ပန်းခြင်းတောင်းအတွင်းမှ သေရည်အိုးတစ်အိုး ထုတ်ယူကာ ကမ်းပေးလိုက်တော့၏။</p> <p style="text-align:justify">“ တာအိုစု ... ဒီဝိုင်ကိုလွန်ခဲ့တဲ့ရက်ကမှ ငါအသစ်ချက်လုပ်ထားတာ ... အရသာ ဘယ်လို ရှိသလဲဆိုတာ မြည်းစမ်းကြည့်ပါဦး။ ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save