Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၈၆</h2> <h2 style="text-align: center;">အမြူတေများ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အိုင်ဗီ၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင် ဝမ်းနည်းရိပ်ကလေး တစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူတို့တစ်တွေ အခု ဘယ်လိုများ ရှိနေကြပါလိမ့်။ ဒုက္ခတွေ ရောက်နေကြလေသလား။ ဒါမှမဟုတ် သူမကိုပဲ လိုက်ရှာနေကြတုန်းလား။</p> <p> </p> <p>အများကြီး လျှောက်မတွေးနဲ့တော့၊ သူတို့ အဆင်ပြေမှာပါ။ သူတို့အားလုံးက တိုက်ခိုက်ရေးသမားတွေပဲဟာ။</p> <p>သူတို့အတွက်နဲ့တင် နင် အားနည်းနေလို့ မဖြစ်ဘူး။ သူတို့အတွက် ဘေးကင်းလုံခြုံတဲ့ နားခိုရာတစ်ခုကို နင် တည်ဆောက်ပေးရမယ်</p> <p>သူမဘေးမှ ဖြတ်သွားနေသော ဇမ်ဘီများကို စိုက်ကြည့်လိုက်စဉ် အိုင်ဗီ၏ မျက်ဝန်းများ တောက်ပလာသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ဘေးကင်းဇုန် စွမ်းအားကြောင့် ဇမ်ဘီများသည် သူမ၏ တည်ရှိမှုကို လုံးဝ မရိပ်မိကြပေ။ သို့သော် သူမဘက်မှ စတင်တိုက်ခိုက်လိုက်လျှင်တော့ သူတို့ သတိထားမိသွားကြပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူမအနေဖြင့် လျင်မြန်ဖြတ်လတ်ပြီး ပါးနပ်ဖို့ လိုအပ်သည်။</p> <p> </p> <p>အိုင်ဗီသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ ရှေ့သို့ တိုးလိုက်ပြီး ပထမဆုံး ဇမ်ဘီ၏ လည်ပင်းတည့်တည့်ကို သံတုတ်ဖြင့် အားပါပါ လွှဲရိုက်လိုက်သည်။</p> <p>ဂျောက်။ ဦးခေါင်းမှာ ဘေးသို့ လည်ထွက်သွားပြီး ဇမ်ဘီမှာ ခွေကျသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် အချိန်ဆွဲမနေဘဲ ဒုက္ခိတဖြစ်သွားအောင် ဒုတိယတစ်ကောင်၏ ဒူးခေါင်းကို ရိုက်ချလိုက်ပြီးနောက် လဲကျသွားချိန်တွင် ဦးခေါင်းခွံကို ထပ်မံ ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ အဝတ်အစားများပေါ်တွင် သွေးများ စင်ကုန်သော်လည်း အိုင်ဗီ မရပ်တန့်ခဲ့ပါ။</p> <p> </p> <p>ဇမ်ဘီတစ်ကောင်က သူမ၏ လက်မောင်းကို လှမ်းဖမ်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူမက ငုံ့ရှောင်လိုက်ပြီး ကျိုးနေသော ဓားတစ်ချောင်းဖြင့် ထိုကောင်၏ လည်ချောင်းကို ထိုးစိုက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ထပ် ဇမ်ဘီတစ်ကောင်က နောက်ကျောဘက်မှ ခုန်အုပ်လာသည်။ သူမသည် အချိန်ကိုက် လှည့်လိုက်ပြီး ခြေထောက်ဖြင့် ကန်ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>ထိုကောင် ဟန်ချက်ပျက်သွားစဉ်မှာပင် သူမက ရှေ့သို့ ခုန်တက်ကာ မျက်လုံးတည့်တည့်ကို ထိုးစိုက်ပစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ရင်ဘတ်မှာ အမောတကော နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေသည်။ မိနစ်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် ဇမ်ဘီ ခုနစ်ကောင်ကို သူမ ရှင်းလင်းနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် အင်္ကျီလက်ဖြင့် မျက်နှာကို သုတ်လိုက်ပြီး အလောင်းများအနားတွင် ဝပ်စင်းကာ အမြူတေ ရှိ၊ မရှိ စစ်ဆေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မရှိဘူး... မရှိဘူး... အာ။ တစ်ခုတွေ့ပြီ" သူမသည် သေဆုံးသွားသော ဇမ်ဘီ၏ ရင်ဘတ်အတွင်းမှ တောက်ပနေသော အမြူတေအသေးလေးတစ်ခုကို ဆွဲထုတ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ ဆယ်ကောင်စလုံးကို စစ်ဆေးပြီးနောက်တွင်တော့ အမြူတေ သုံးခုသာ ရရှိခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဆယ်ကောင်မှာ သုံးခုပဲလား" အိုင်ဗီက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီနှုန်းအတိုင်းဆိုရင်တော့ ငါ့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်ကို ဘယ်တော့မှ ရောက်မှာမဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း သူမ လက်မလျှော့ပါ။ သူမသည် ဆက်လက် ရွှေ့လျားပြီး ဇမ်ဘီများကို ထပ်မံ တိုက်ခိုက်သည်။ တိုက်ပွဲတိုင်းက ပြင်းထန်လှသည်။</p> <p>တစ်ကြိမ်တွင် ဇမ်ဘီတစ်ကောင်၏ လက်သည်းများက သူမ၏ မျက်နှာကို ကုတ်ခြစ်မိလုနီးပါး ဖြစ်သွားသော်လည်း သူမ အချိန်မီ ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်ကြိမ်တွင်မူ သွေးကွက်ပေါ်တွင် ခြေချော်သွားသဖြင့် ဇမ်ဘီတစ်ကောင်က သူမ၏ လည်ပင်းကို ကိုက်ရန် နီးကပ်သွားခဲ့သော်လည်း သူမက လှိမ့်ရှောင်ကာ ကန်ထုတ်လိုက်ပြီး ဦးခေါင်းကို ဓားဖြင့် ထိုးစိုက်ကာ အဆုံးသတ်လိုက်နိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် နှစ်နာရီကြာ မရပ်မနား တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် အိုင်ဗီသည် သူမရရှိထားသော အမြူတေများကို ရေတွက်ကြည့်လိုက်သည်။ "သုံးဆယ်" သူမက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။</p> <p> </p> <p>"သုံးဆယ်ပဲ ရှိသေးတယ်..."</p> <p> </p> <p>သူမ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ နေမင်းမှာ အနည်းငယ် ရွေ့လျားသွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အရိပ်များ ရှည်လျားလာနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ လက်မောင်းများမှာ ညောင်းညာနေပြီး ကျောကုန်းမှာလည်း ကိုက်ခဲနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အကြီးမားဆုံး ပြဿနာမှာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် မဟုတ်ဘဲ ဤနေရာရှိ ဇမ်ဘီများမှာ အလွန် အားနည်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့အားလုံးမှာ အဆင့် (၀) ဇမ်ဘီများဖြစ်ပြီး နှေးကွေးကာ အသိဉာဏ် မရှိကြပေ။ ထိုကောင် အများစုတွင် အမြူတေ မရှိကြပါ။</p> <p> </p> <p>ဒီနှုန်းအတိုင်းဆိုလျှင် လိုအပ်သော အမြူတေ အရေအတွက် ရရှိရန် ဇမ်ဘီပေါင်း ၉၀၀၀ ကျော်ကို ထပ်မံ တိုက်ခိုက်ရပေလိမ့်မည်။ သူမတွင် ထိုမျှလောက် အချိန်မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် အကြံတစ်ခု ရလာသည်။</p> <p> </p> <p>"အဲလ်ရိုး တောင်ကုန်းတွေ" သူမက အသံထွက်၍ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>အစောပိုင်းက အဲလ်ရိုး တောင်ကုန်းများကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့သည်ကို သူမ သတိရသွားသည်။ ထိုနေရာက အန္တရာယ်များလှသည်။ အစွမ်းထက်သော ဇမ်ဘီများစွာ ရှိသလို အဆင့်မြင့် ဇမ်ဘီများဖြင့်လည်း ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုဇမ်ဘီများမှာ ပိုမို လျင်မြန်ကာ၊ ပိုမို ထက်မြက်ပြီး ပို၍ ကြောက်စရာ ကောင်းသော်လည်း... သူတို့အားလုံးတွင် အမြူတေများ ရှိကြသည်။</p> <p> </p> <p>"အဲ့ဒီကို သွားရင်တော့ အချိန်တိုအတွင်းမှာ အမြူတေတွေ ပိုရနိုင်မှာပဲ" ဟု သူမ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် အိုင်ဗီသည် စစ်တပ်စစ်ဆေးရေးဂိတ်အနားတွင် ရပ်ထားသော စကူတာလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ အနည်းငယ် ဖုန်ထူနေသော်လည်း အသုံးပြု၍ ရသေးသော အခြေအနေတွင် ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် အနီးအနားတွင် ထိုင်နေသော အစောင့်ထံသို့ လျှောက်သွားပြီး။</p> <p> </p> <p>"နေကောင်းလား၊ ဒီစကူတာတစ်စီးလောက် ငှားချင်လို့ပါ"</p> <p> </p> <p>အစောင့်က မော့ကြည့်ပြီး မျက်တောင်တခတ်ခတ် ဖြစ်သွားသည်။ ထို့နောက် သူမ၏ မျက်နှာကို မှတ်မိသွားပုံရပြီး မျက်လုံးများ ပြူးသွားတော့သည်။ "ဩော်။ မင်းက တပ်ခွဲမှူး ဆိုင်းလပ်စ်နဲ့အတူ လာတဲ့သူ မဟုတ်လား" သူက ချက်ချင်းပင် မတ်တပ်ရပ်ရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ပါတယ်" အိုင်ဗီက တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင် ဘာမှ ပေးစရာ မလိုပါဘူး" အစောင့်က လက်ခါပြရင်း တက်ကြွသော အပြုံးဖြင့် အမြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"တပ်ခွဲမှူး ဆိုင်းလပ်စ်နဲ့ နီးစပ်သူ ဘယ်သူမဆို အမြဲတမ်း ကြိုဆိုနေမှာပါ။ ယူသွားလိုက်ပါ၊ အခမဲ့ပါပဲ"</p> <p>အိုင်ဗီသည် သူ့ကို ခေတ္တမျှ ကြည့်နေပြီးနောက် ခေါင်းခါလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲ့ဒီလို အခွင့်အရေး မယူချင်ပါဘူး" ဟု သူမက ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>စောင့်မနေတော့ဘဲ သူမသည် ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ အသားဘူး နှစ်ဘူးကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် ငှားခအတွက် လောက်မှာပါ"</p> <p>အစောင့်၏ မျက်ဝန်းများမှာ သူ့မွေးနေ့ ရောက်သွားသကဲ့သို့ တောက်ပသွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ထိုအသားဘူးများကို ရွှေတုံးများကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။</p> <p>လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်ကဆိုလျှင် အသားဘူး နှစ်ဘူးမှာ ဘာမှ အဖိုးမတန်ခဲ့ပေ။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ၎င်းကို ငွေကြေးအဖြစ် သုံးရန် ကြိုးစားလျှင် လူအများက လှောင်ကြပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ အခုတော့လား။ အခုတော့ ဒါတွေက ရတနာတစ်ခုလို အဖိုးတန်လှသည်။ အစောင့်သည် ချိုချဉ်ရသော ကလေးတစ်ဦးကဲ့သို့ ပြုံးပျော်လျက် အသားဘူးများကို ဂရုတစိုက် သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"တပ်ခွဲမှူး ဆိုင်းလပ်စ်နဲ့ နီးစပ်တဲ့သူတွေက တကယ်ကို ရက်ရောတာပဲ" ဟု သူက ပြုံးဖြဲဖြဲဖြင့် တစ်ဦးတည်း ရေရွတ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အိုင်ဗီက ပြန်လည် ပြုံးပြပြီး နှုတ်ဆက်ကာ စကူတာပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။ စက်သံ ခပ်တိုးတိုးဖြင့် သူမသည် ပျက်စီးနေသော လမ်းမများအတိုင်း မောင်းနှင်ကာ သူမ၏ နောက်ထပ် ပန်းတိုင်ဖြစ်သော အဲလ်ရိုး တောင်ကုန်းများဆီသို့ ဦးတည်ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မိနစ်နှစ်ဆယ်ခန့် မောင်းနှင်ပြီးနောက် အိုင်ဗီသည် တောင်ကုန်းများ၏ အစွန်အဖျားသို့ ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p> </p> <p>ဤနေရာက တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော်လည်း အန္တရာယ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p>သစ်ပင်များမှာ မှောင်မည်းနေပြီး လေထုမှာလည်း အတော်ညစ်ညမ်းနေသည်။ အိုင်ဗီသည် စကူတာကို ချုံပုတ်အချို့ နောက်ကွယ်တွင် ရပ်ထားခဲ့ပြီး သူမ၏ လက်နက်များကို အသင့်ပြင်ကာ ရှေ့သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ တိုးသွားလိုက်သည်။</p> <p>သူမ၏ မျက်လုံးများက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုနေစဉ်မှာပင် သူတို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>အဆင့်မြင့် ဇမ်ဘီများ။</p> <p> </p> <p>သူတို့က ပို၍ အရပ်ရှည်ကြပြီး အသားအရောင်မှာလည်း ပို၍ မဲနက်ကာ လှုပ်ရှားမှုများကလည်း ပို၍ လျင်မြန်ထက်မြက်လှသည်။ အဆင့် (၀) ဇမ်ဘီများနှင့်မတူဘဲ ဤကောင်များမှာ ဖျတ်လတ်ကာ ပို၍ ထက်မြက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>အိုင်ဗီသည် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ရှေ့သို့ ခုန်တက်ကာ ပထမဆုံး တစ်ကောင်ကို စတင် တိုက်ခိုက်လိုက်ပြီး သူမ၏ သံတုတ်ဖြင့် ထိုကောင်၏ နားထင်ကို ရိုက်ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဇမ်ဘီမှာ အော်ဟစ်ကာ လဲကျသွားသည်။ သူမသည် ဒုတိယတစ်ကောင်ကို လျင်မြန်စွာ ထိုးစိုက်လိုက်ပြီး တတိယတစ်ကောင်၏ တိုက်ခိုက်မှုကိုလည်း ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။</p> <p>ဒီတစ်ခါမှာတော့ အခြေအနေတွေက ကွဲပြားသွားပြီ။</p> <p> </p> <p>ဒီဇမ်ဘီတွေက မအကြပါဘူး။ သူတို့က လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားနိုင်သလို ပိုဆိုးတာက သူမကို အာရုံခံနိုင်ကြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ထဲက တစ်ကောင်က သူမကို တည့်တည့် စိုက်ကြည့်လိုက်သောအခါ အိုင်ဗီ အံ့အားသင့်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး..." သူမသည် နောက်သို့ ဆုတ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ ဘေးကင်းဇုန် စွမ်းအားက သူမ၏ တည်ရှိမှုကို ဖုံးကွယ်ထားပေးရမယ် မဟုတ်လား။ အမြဲတမ်းလည်း အဲ့ဒီလိုပဲ ဖြစ်ခဲ့တာလေ။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ အခုတော့လား။</p> <p> </p> <p>သူမသည် အရေးကြီးသော အချက်တစ်ခုကို နားလည်လိုက်သည်။ သူမ၏ စွမ်းအားမှာ အဆင့် (၀) မှာသာ ရှိသေးသည်။ ဤကောင်များမှာမူ အဆင့်မြင့် ဇမ်ဘီများ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ထဲမှ အချို့တွင်လည်း ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားများ ရှိကြပြီး အာရုံခံစားမှုများကလည်း ပိုမို အားကောင်းကြသည်။ သူမ စွမ်းအားကို သုံးထားလျှင်ပင် သူတို့က သူမကို ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း အိုင်ဗီ မထိတ်လန့်ခဲ့ပါ။</p> <p>သူမသည် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားရင်း ရှောင်တိမ်း၊ ထိုးစိုက်နဲ့ ရိုက်နှက်ခြင်းများကို ပြုလုပ်သည်။ သူမ၏ လက်မောင်းများ နာကျင်လာပြီး အသက်ရှူသံများ ပြင်းထန်လာသော်လည်း သူမ ဆက်လက် တိုက်ခိုက်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အလောင်းများကို စစ်ဆေးကြည့်သောအခါ သူမ၏ မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဆယ်ကောင်မှာ ခုနစ်ကောင်က အမြူတေတွေ ရှိနေတာပဲ" ဟု သူမ အံ့အားသင့်စွာ ပြောလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်နာရီလောက် တိုက်ခိုက်ပြီးနောက်မှာတော့ သူမသည် အမြူတေ ၇၀ ကို အလွယ်တကူ ရရှိခဲ့သည်။ စုစုပေါင်း အမြူတေ ၁၀၀ တိတိ။ အခုတော့... ဒါဟာ တကယ်ကို ထိုက်တန်သွားပါပြီ။</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save