Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၈၉</h2> <h2 style="text-align: center;">နေရောင်ခြည်စွမ်းအင်သုံး မီးဖို</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ကျွန်တော် ဒီအလုပ်ကို အကောင်းဆုံး လုပ်နိုင်မယ်လို့ ထင်ပါတယ်" အက်ဒဝပ်က စိတ်လှုပ်ရှားမှုအပြည့်ဖြင့် ဆက်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပါပြီ၊ ကျွန်မ သတင်းပါးလိုက်ပါ့မယ်။ နောက်ဆုံး မနက်ဖြန်လောက်ဆိုရင်တော့ အကြောင်းပြန်ကြားချက် ရမှာပါ" အိုင်ဗီက မရေမရာ ပြန်ပြောလိုက်သော်လည်း အက်ဒဝပ်အတွက်တော့ အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းသာသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>သူက ခေါင်းညိတ်နှုတ်ဆက်ပြီး ထွက်ခွာသွားသည်။ မသွားခင်မှာလည်း ခေတ္တရပ်ပြီး "အိုင်ဗီ... နင်က ထက်မြက်တဲ့သူပါ၊ ရာဗင်ခရော့ဖ် မိသားစုနဲ့ပဲ ဝေးဝေးမှာ နေပါ" ဟု တိုးတိုးလေး သတိပေးသွားခဲ့သေးသည်။</p> <p> </p> <p>"အင်း" အိုင်ဗီ ခေါင်းညိတ်လိုက်စဉ် သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ခေတ္တမျှ ငေးမောသွားရသည်။ ခဏတာမျှတော့ ထိုအသက်ကြီးပိုင်းအရွယ် လူကြီးမင်း၏ ပုံရိပ်မှာ ယခင်ဘဝက သူမကို ကူညီရန် ကြိုးစားခဲ့ဖူးသော်လည်း သူမကိုယ်တိုင် တွန်းထုတ်ခဲ့မိသည့် လူငယ်လေးတစ်ဦး၏ ပုံရိပ်နှင့် ထပ်တူကျသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>စစ်တပ်ဝင်းထဲသို့ သူမ ပြန်ရောက်ချိန်တွင် ညဦးပိုင်းသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မနက်ဖြန် နံနက်တွင် တာလီယာထံ သွားရောက်ရန် အိုင်ဗီ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>တိုက်ခန်းတံခါးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ အခန်းထဲတွင် မှောင်မည်းနေပြီး လူနေသည့် အရိပ်အယောင်မျှပင် မရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဆိုင်းလပ်စ်တစ်ယောက် လွန်ခဲ့တဲ့ ၅ ရက်လုံးလုံး အခန်းသို့ ပြန်မလာခဲ့ပုံရသည်။</p> <p>အိုင်ဗီသည် ဧည့်ခန်းသို့ လျှောက်သွားပြီး အခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။ သူမသည် အရင်ဆုံး ရာဗင်ခရော့ဖ် မိသားစုဝင်များကို ဟင်းလင်ပြင် သိုလှောင်ရုံမှ ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော မျက်နှာများကို မြင်ရသောအခါ သူမ ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောမိသည်။ အကြောင်းမှာ လွန်ခဲ့သော ၃ ရက်လုံးလုံး ဇမ်ဘီများကို ရှင်းလင်းသည့်အခါ သူမသည် ဇမ်ဘီများကို ဆွဲဆောင်ရန်အတွက် ရာဗင်ခရော့ဖ် မိသားစုဝင်တစ်ဦးကို အပြင်သို့ ပစ်ထုတ်ပြီး အစာအဖြစ် အသုံးချခဲ့သောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>ချဉ်းကပ်လာသော ဇမ်ဘီများထံမှ သူတို့ တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် တွားသွား ထွက်ပြေးနေရသည်ကို ကြည့်ရသည်မှာ သူမအတွက်တော့ အတော်လေး ပျော်စရာကောင်းနေခဲ့သည်။ သူမ၏ ဟာသဉာဏ်မှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် အမှောင်ဘက်ခြမ်းထဲ‌ ပြောင်းလာပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူမကိုယ်တိုင် ဝန်ခံမိသည်။</p> <p> </p> <p>အိမ်ထဲသို့ ပြန်ရောက်မှန်း သိလိုက်ရသောအခါ ရာဗင်ခရော့ဖ် မိသားစုဝင်များ သက်ပြင်းချနိုင်ကြတော့သည်။ အိမ်ထဲမှာ နေရခြင်းက ဤမျှလောက်အထိ စိတ်အေးရမည်ဟု သူတို့ တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့ဖူးပေ။</p> <p> </p> <p>အိုင်ဗီကတော့ လှောင်ပြုံး ပြုံးနေမိသည်။ နောင်တစ်ချိန်တွင် ဤကဲ့သို့ အမြဲတမ်း ထိတ်လန့်နေရသည့် ဘဝမျိုးက သူတြိုရဲ့ ပုံမှန်ဘဝ ဖြစ်လာတော့မည်ကို သိသွားလျှင် သူတို့ ဘယ်လိုတုံ့ပြန်မလဲဆိုတာ သူမ သိချင်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ဘက်သို့ တစ်ချက်ကလေးမျှ လှည့်မကြည့်ဘဲ သူမသည် သိုလှောင်ခန်းထဲသို့ ဝင်ကာ ရေချိုးပြီးနောက် သူမကိုယ်တိုင်အတွက် အရသာရှိသော ညစာကို ချက်ပြုတ်လိုက်သည်။</p> <p>သန့်စင်ထားသော ငါးတစ်ကောင်လုံးကို ဒယ်အိုးပူပူထဲသို့ ထည့်လိုက်သောအခါ ဆီပူသံများက လေထုထဲတွင် ပျံ့လွင့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ငါးအရေခွံမှာ တဖြည်းဖြည်း ကြွပ်ရွလာပြီး ရွှေအိုရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားချိန်တွင် သူမက ဓားဖြင့် နုတ်နုတ်စင်းထားသော ကြက်သွန်ဖြူနှင့် ဂျင်းများကို ထည့်လိုက်ရာ ဆီပူထဲတွင် ကခုန်နေကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ပဲငပိအနည်းငယ် ထည့်လိုက်သောအခါ တစ်ခန်းလုံးတွင် ပါးစပ်ထဲ တံတွေးယိုစေမည့် ငန်ကျိကျိ မွှေးရနံ့များ ပြည့်နှက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ကြက်သွန်မြိတ်များနှင့် ယခင်က သူမကိုယ်တိုင် ဖော်စပ်ထားသော ဆေးဘက်ဝင် အပင်ခြောက်များ၊ ပဲပုပ်စေ့များဖြင့် လုပ်ထားသည့် ဆော့စ် (ယတစ်ဇွန်းကို ထပ်ထည့်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ အများကြီး မဟုတ်သော်လည်း တခြားသူများ၏ အခြေအနေနှင့် ယှဉ်လျှင်တော့ ဤသည်မှာ စားပွဲတော်ကြီး တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ငါးမှာ ဆော့စ်ထဲတွင် နပ်လာသည်နှင့်အမျှ ရနံ့မှာ ပိုမိုပြင်းထန်ကာ မွှေးကြိုင်လာသည်။</p> <p>ဆော့စ်ရည်မှာ တဗွက်ဗွက် ဆူလာပြီး ငါးပေါ်တွင် အညိုရင့်ရောင် အနှစ်များဖြင့် လွှမ်းခြုံသွားသည်။ ငါးအရေခွံမှာ အနည်းငယ် ကြွပ်နေပြီး အထဲမှ အသားမှာမူ နူးညံ့ကာ လတ်ဆတ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>အိုင်ဗီသည် ငါးကို ငုံ့၍ အားပါးတရ ရှူရှိုက်လိုက်ရင်း "အရမ်းမွှေးတာပဲ" ဟု သူမဘာသာ ပြုံးလျက် ရေရွတ်မိသည်။</p> <p>သူမသည် ငါးပေါင်းကို ပန်းကန်ထဲသို့ ဂရုတစိုက် ထည့်လိုက်ပြီး ဒယ်အိုးထဲမှ ဆော့စ်ရည် ပူပူနွေးနွေးများကို အပေါ်မှ ဆမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ပေါင်းအိုးထဲမှ ထမင်းပူပူ တစ်ပန်းကန်ကို လည်း ငါးဘေးတွင် အသင့်ပြင်လိုက်သည်။</p> <p>ထမင်းစားပွဲလေးတွင် ထိုင်လိုက်ပြီးနောက် အိုင်ဗီသည် တူကိုကိုင်ကာ ပထမဆုံး တစ်လုပ်ကို မြည်းစမ်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ငါးအသားမှာ ပါးစပ်ထဲတွင် အရည်ပျော်သွားသလိုမျိုး နူးညံ့ကာ အရသာနှင့် ပြည့်စုံလှသည်။ ကြက်သွန်ဖြူနှင့် ဂျင်းက အပူဓာတ်ပေးစွမ်းပြီး ဆော့စ်ရည်မှာလည်း ထမင်းနှင့် ကွက်တိပင်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက နိဗ္ဗာန်ဘုံပဲ" ဟု သူမက ကျေနပ်စွာ မျက်လုံးမှိတ်လျက် တိုးတိုးလေး ပြောမိသည်။ ညစာစားပြီးနောက် သူမ၏ သိုလှောင်ခန်းထဲရှိ ရိက္ခာများအကြောင်းကို အိုင်ဗီ စဉ်းစားနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>၅ ရက်ကြာ ခရီးစဉ်အတွင်းမှာ သူမတွင် မီးဖိုမရှိသောကြောင့် ထမင်းဘူး များကိုသာ အဓိက စားခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် ချက်ပြုတ်ပြီးသား အစားအစာများ အသင့်ရှိနေဖို့က မည်မျှ အရေးကြီးကြောင်း သူမ နားလည်လိုက်သည်။</p> <p>နေရောင်ခြည်စွမ်းအင်သုံး မီးဖိုတစ်လုံးကို ရှာဖွေရန်နှင့် အစားအစာအချို့ကို ကြိုတင်ချက်ပြုတ်ထားရန် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် မှတ်သားထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်နေ့လုံး လှုပ်ရှားရုန်းကန်ခဲ့ရသဖြင့် ပင်ပန်းနေသော အိုင်ဗီသည် ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းကာ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။ နောက်တစ်နေ့တွင် နိုးလာသောအခါ သူမသည် ငါးဟင်းကို ချက်ပြုတ်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆိုင်းလပ်စ်အတွက် အချို့ကို ထုပ်ပိုးပြီးနောက် သူမသည် စစ်တပ်ဝင်းအတွင်းသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ လမ်းခွဲတွင် စစ်သားအများအပြားမှာ သစ်သားများ၊ သံမဏိပိုက်များနှင့် အခြားကုန်ကြမ်းများကို သယ်ဆောင်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟင်" အိုင်ဗီက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ရင်း "သူတို့ အခြေစိုက်စခန်းကို ဆောက်နေပုံရတယ်..."</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ယခင်ဘဝ အမှတ်ရချက်များအရ စစ်တပ်သည် တစ်လအကြာမှ အခြေစိုက်စခန်း တည်ဆောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုမူ သူမ၏ အမှတ်ရချက်များ မှန်၊ မမှန် ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>တာလီယာ၏ ကိုယ်ပိုင် စစ်ရေးလေ့ကျင့်ကွင်းသို့ ရောက်သောအခါ အိုင်ဗီက အထဲသို့ ချောင်းကြည့်လိုက်ရာ တာလီယာ လေ့ကျင့်နေသည်ကို တွေ့ရပြန်သည်။ သူမ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် တာလီယာ၏ အေးစက်သော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p> "ဝင်ခဲ့။"</p> <p> </p> <p>အိုင်ဗီ ပေါ်လာသည်နှင့် တာလီယာ၏ မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွားပြီး လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်ရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဘာဖြစ်တာလဲ ၆ ရက်တောင် မပြည့်သေးဘဲ ပြန်လာတယ်ပေါ့ ဟုတ်လား ဟင်း... ငါ ခန့်မှန်းကြည့်ရမလား၊ နင် လက်လျှော့လိုက်ပြီ မဟုတ်လား ဒါမှမဟုတ် ဆိုင်းလပ်စ်ကို မခေါ်လာနိုင်တော့တဲ့အတွက် နင့်ရဲ့ မူယာမာယာ တွေကို လာပြတာလား" တာလီယာက မဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အိုင်ဗီကလည်း ပြန်လည် ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူမသည် တစ်လျှောက်လုံး သယ်လာသော ကျောပိုးအိတ်ကို အေးအေးဆေးဆေးပင် မြေပြင်ပေါ်သို့ ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>တာလီယာ စကားမပြောနိုင်ခင်မှာပင် သူမက ကျောပိုးအိတ်ကို ဖွင့်ကာ အထဲမှ ပစ္စည်းများကို မြေပေါ်သို့ သွန်ချလိုက်သည်။</p> <p>တောက်ပနေသော အရောင်စုံ အမြူတေများမှာ ကြယ်ကြွေနေသကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန့်ကျဲကျလာသောအခါ တာလီယာ၏ လှောင်ပြုံးမှာ တောင့်ခဲသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ ရေတွက်မကြည့်ရသေးသော်လည်း အကြမ်းဖျင်း တွက်ချက်မှုအရ ဒီအမြူတေများသည် ၁၀၀၀ ထက် မကဘဲ ကျော်လွန်နေရမည်။</p> <p> </p> <p>"ရော့။"</p> <p> </p> <p>အိုင်ဗီ၏ အေးစက်တည်ငြိမ်သော အသံမှာ အခန်းထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မဘက်က ကတိအတိုင်း ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့ပြီ။ အခုတော့ ရှင် ကျွန်မစကားကို နားထောင်ရတော့မယ်။"</p> <p> </p> <p>တာလီယာ မှင်သက်သွားသည်။ သူမသည် ထိုင်ချလိုက်ပြီး အမြူတေတစ်ခုကို ကောက်ယူလိုက်ရင်း စိတ်ထဲမှ မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် "မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ဒါတွေက အတုတွေ ဖြစ်ရမယ်..."</p> <p> </p> <p>ပေါ့ပါးအေးစက်နေသော အမြူတေများက သူမ၏ မယုံကြည်မှုများကို တဖြည်းဖြည်း တိုက်စားသွားကာ ထိတ်လန့်မှုများဖြင့် အစားထိုးလာသည်။ သူမသည် အားမရဘဲ စတင် ရေတွက်ကြည့်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်... နှစ်... နှစ်ရာ... ငါးရာ သုံးဆယ်... ခုနစ်ရာ ကိုးဆယ်... ထောင့်တစ်ရာ...</p> <p>ထောင့်တစ်ရာ သူမ တကယ် လုပ်နိုင်ခဲ့တာပဲ မဟုတ်ဘူး... သူမက သတ်မှတ်ချက်ကိုတောင် ကျော်လွန်သွားခဲ့တာ၊ ဒါတောင် ၆ ရက်ပဲ ရှိသေးတာလေ</p> <p>တာလီယာ သူမ၏ ပါးပြင်များ ပူထူးလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ</p> <p>အိုင်ဗီ... ရာဗင်ခရော့ဖ် မိသားစုရဲ့ ဖိနှိပ်မှုကို မတွန်းလှန်နိုင်ခဲ့တဲ့ အားနွဲ့သူလေး။</p> <p> </p> <p>အသံအနည်းငယ် ကြားရုံနဲ့ တုန်လှုပ်တတ်တဲ့ မိန်းကလေး... မိသားစုမေတ္တာကို မိုက်မိုက်မဲမဲ တောင့်တနေခဲ့တဲ့ မိန်းကလေး... သူမကို နာကျင်အောင် လုပ်ခဲ့တဲ့သူတွေကိုတောင် ပြန်ပြီး ပါးမရိုက်ရဲခဲ့တဲ့ မိန်းကလေးက…</p> <p> </p> <p>အခုတော့ ၆ ရက်အတွင်းမှာ ဇမ်ဘီပေါင်း ၁၁၀၀ နီးပါးကို သတ်ခဲ့တယ်... မဟုတ်ဘူး... အမြူတေ ၁၁၀၀ ရဖို့ဆိုရင် သူမ အနည်းဆုံး ဇမ်ဘီ ၅,၀၀၀ နဲ့ တိုက်ခိုက်ခဲ့ရမှာ။</p> <p> </p> <p>ဘာတစ်ခုမှ ယုတ္တိမရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ပြင်းထန်လှသော လက်တွေ့အရှိတရားကြောင့် တာလီယာမှာ အချိန်အတော်ကြာအောင် စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save