Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၈၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်း ဂိုဏ်းချုပ်၏ အာရုံစိုက်မှု</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p style="text-align: center;"> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲများခန်းမသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် အတွင်း၌ လူအများအပြား ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း ရွှီနင် တွေ့လိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် နှစ်ယောက်တစ်စု သုံးယောက်တစ်စု စုဝေးကာ တီးတိုးစကားပြောနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>‘အားအနည်းဆုံးသူတောင် တံဆိပ်တော်နယ်ပယ်မှာ ရှိနေတာပဲ’</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤနေရာတွင် ပေါ်လာနိုင်သူများမှာ ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်းမှ အကြီးအကဲများ၊ မိသားစုကြီးများမှ အကြီးအကဲများ သို့မဟုတ် ဖိတ်ကြားထားသော ဧည့်သည်တော်များသာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်အပါအဝင် ဤလူများသည် ခဏကြာလျှင် ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်း၏ အမြင့်ဆုံးပွဲကြည့်စင်တွင် ထိုင်ကြမည်ဖြစ်ရာ ဤညီလာခံတွင် အမြင့်မားဆုံးသော အဆင့်အတန်းရှိသူများဟု ဆိုနိုင်လေသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ရွှီနင်၏စွမ်းအားသာ တံဆိပ်တော်နယ်ပယ်၌ မရှိခဲ့ပါက ဝေ့ရှင်ဖုန်းမှာ သူ့အား ဖိတ်ခေါ်ခဲ့လျှင်ပင် ဤနေရာသို့ ရောက်လာနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>“မိတ်ဆွေလေးရွှီနင်”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်နှင့် ဝေ့ရှင်ဖုန်းတို့ နေရာတကျ မရပ်ရသေးမီမှာပင် ကျိုးဝေချန်က ပြုံးလျက် လျှောက်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>“စီနီယာကျိုး”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်က လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏သားဖြစ်သူ တံဆိပ်တော်နယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းသွားပြီးချိန်မှစ၍ ကျိုးဝေချန်တစ်ယောက် စိတ်အခြေအနေ ကောင်းမွန်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်း ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်းထဲ ဝင်ခါနီးလေး လွဲသွားတယ်ဆိုတာကို မိသားစုခေါင်းဆောင်ဝေ့ဆီကနေ ငါကြားလိုက်တယ်၊ တကယ်ကို နှမြောစရာပဲကွာ”</p> <p> </p> <p>ကျိုးဝေချန်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘဝမှာ အတက်အကျဆိုတာ ရှိစမြဲပါပဲ၊ ဒါက ကောင်းတယ် ဆိုးတယ်လို့ သတ်မှတ်လို့မရပါဘူး”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရွှီနင်၊ မင်း ဒီကိုရောက်တာ ပထမဆုံးအကြိမ်ဆိုတော့ မိတ်ဆွေတချို့နဲ့ သွားမိတ်ဆက်ပေးမယ်”</p> <p> </p> <p>ဝေ့ရှင်ဖုန်းက ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းသာ ဒီကလူတွေနဲ့ ဆက်ဆံရေးကောင်း တည်ဆောက်နိုင်ရင် ဖေးယွင်ပြည်နယ်မှာ မင်းမလုပ်နိုင်တာ ဘာမှမရှိသလောက်ပဲ”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ဝေ့ရှင်ဖုန်းနှင့် ကျိုးဝေချန်တို့သည် ရွှီနင်အား ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်းမှ မိတ်ဆွေများ သို့မဟုတ် အကြီးအကဲများနှင့် မိတ်ဆက်ပေးကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသူများသည် ရွှီနင်၏ သိုင်းပညာနယ်ပယ်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်သည် ဝေ့ကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့ရှိ အရည်အသွေးမြင့် ဆေးပြားများကို ဖော်စပ်ပေးခဲ့သော ဆေးဆရာတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ သူတို့အားလုံးက ရွှီနင်အပေါ် အလွန်ယဉ်ကျေးသွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်းက ရွှီနင်အား ဆေးပြားများ ဖော်စပ်ပေးရန် အကူအညီတောင်းရန် အားနာနေကြသော်လည်း ရွှီနင်နှင့် ဆက်ဆံရေးပိုမိုကောင်းမွန်လာစေရန် တိတ်တဆိတ် ကြံရွယ်နေကြပေသည်။</p> <p> </p> <p>အဆင့်မြင့်ဆေးဆရာတစ်ဦးသည် အဆင့်မြင့်သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးထက် ပို၍တန်ဖိုးရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>ရှန့်နန်ချွမ်းသည် အရည်အသွေးပြောင်းလဲခြင်းနယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးသာ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ပြောင်မြောက်လှသော ဆေးပညာစွမ်းရည်များကြောင့် သူ၏အဆင့်အတန်းမှာ ဟွမ်ဇုံးရှောင့်ထက်ပင် ပို၍မြင့်မားနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ရွှီနင်၊ ဒါက ဝူမိသားစုရဲ့ ခေါင်းဆောင် အဘွားအိုဝူလန်ချုံပဲ”</p> <p> </p> <p>ဝေ့ရှင်ဖုန်းက ရွှီနင်အား အဘွားအိုတစ်ဦးထံသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>အဘွားအိုသည် အလွန်ပိန်ပါးပြီး သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း အရေးအကြောင်းများ ပြည့်နှက်နေကာ အားနည်းပြီး ချည့်နှဲ့နေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူမ၏မျက်လုံးများကမူ နက်ရှိုင်းပြီး ကြင်နာတတ်သည့်အရိပ်အယောင်များပါရှိရာ လူများကို အဝေးမှပင် ရိုသေလေးစားမှု ဖြစ်ပေါ်စေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝေ့ရှင်ဖုန်းနှင့် ကျိုးဝေချန်တို့ သူမဘေးတွင် ရပ်နေချိန်၌ သူတို့သည် နှိမ့်ချသော အမူအရာရှိသည့် ကလေးငယ်နှစ်ဦးနှင့်ပင် တူနေပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဂါရဝပြုပါတယ် စီနီယာဝူ”</p> <p> </p> <p>ဤအဘွားအိုသည် ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ် အဆင့်ကိုးတွင် ရှိနေကြောင်း ရွှီနင် ခံစားသိရှိနိုင်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝူမိသားစုသည် ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်းလက်အောက်ရှိ မိသားစုခြောက်ခုအနက် ခေါင်းဆောင်မိသားစု ဖြစ်သည်။ ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲများအဖြစ် တာဝန်ယူထားသော မိသားစုအကြီးအကဲ အများအပြားလည်း ရှိပေသည်။ သူတို့မိသားစု၏ အခြေခံအုတ်မြစ် နက်ရှိုင်းမှုမှာ သာမန်မိသားစုများနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>ယခင်က ရွှီနင်နှင့် အနည်းငယ် ပွတ်တိုက်မှုရှိခဲ့သော ဝူချင်းဖူသည်လည်း ဝူမိသားစုဝင်တစ်ဦးပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“မိတ်ဆွေလေးရွှီနင်၊ ဒီလိုငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ဒီလောက်အောင်မြင်မှုတွေ ရထားတာ ရှားပါးလှတယ်”</p> <p> </p> <p>ဝူလန်ချုံက ရွှီနင်ကို ကြင်နာသော အပြုံးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အစောပိုင်း၌ ရွှီနင် အခြားသူများနှင့် စကားပြောနေစဉ် ရွှီနင်၏အကြောင်းကို သူမ အနည်းငယ် ကြားသိခဲ့ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>“စီနီယာဝူက မြှောက်လွန်းနေပါပြီ”</p> <p> </p> <p>ဝူလန်ချုံထံမှ အသက်အရွယ်ကြီးရင့်မှု၏ ရိုးရှင်းမှုကို ရွှီနင် ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဝူလန်ချုံ၏ အသက်အရွယ်တွင် ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်နေလျှင်ပင် ဘဝ၏အဆုံးသတ်သို့ ရောက်ရှိလုနီးပါး ဖြစ်နေနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းက တခြားပြည်နယ်ကလာတာလား”</p> <p> </p> <p>ဝူလန်ချုံက သာမန်အဘွားအိုတစ်ဦးကဲ့သို့ ရွှီနင်ကို မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော်က ဖေးယွင်ပြည်နယ်ကပါ”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်က အမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းက ဖေးယွင်ပြည်နယ်ကလား”</p> <p> </p> <p>ဝူလန်ချုံ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့အားသင့်သွားသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။ “လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်တစ်ရာအတွင်းက ဖေးယွင်ပြည်နယ်မှာရှိတဲ့ လူငယ်ပါရမီရှင်အများစုအကြောင်းကို ငါကြားဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းနာမည်ကိုတော့ တစ်ခါမှမကြားဖူးဘူး”</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော်က ဖေးယွင်ပြည်နယ်ကဆိုပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ သိုင်းပညာတိုးတက်မှုအများစုက ကျိဖုန်းပြည်နယ်မှာ”</p> <p> </p> <p>(စကားချပ်:ကျိဖုန်းစီရင်စုအား ကျိဖုန်းပြည်နယ်ဟုပြောင်းသုံးသွားပါမည်။)</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်က တုံ့ပြန်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါသိပြီ...”</p> <p> </p> <p>ဝူလန်ချုံက ပြုံးလိုက်ရာ သူမ၏မျက်လုံးထောင့်ရှိ အရေးအကြောင်းများမှာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျိဖုန်းပြည်နယ်က ဘယ်ဂိုဏ်းကလဲ”</p> <p> </p> <p>“ယွဲ့လန်ဂိုဏ်းပါ”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်သည် မည်သည့်အရာကိုမျှ ဖုံးကွယ်မထားခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>ဝူလန်ချုံက ပြောသည်။ “လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်ပေါင်းများစွာတုန်းက ငါ ကျိဖုန်းပြည်နယ်ကိုသွားပြီး ယွဲ့လန်ဂိုဏ်းက လူအများကြီးနဲ့ ဆုံခဲ့ဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့တွေ အသက်ရှင်သေးရဲ့လားတော့ မသိဘူး”</p> <p> </p> <p>“လက်ရှိ ယွဲ့လန်ဂိုဏ်းရဲ့ ခေါင်းဆောင်က ဘယ်သူလဲ”</p> <p> </p> <p>ဝူလန်ချုံက မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော့်ဆရာ မီရှင်းယယ်ပါ”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်သည် သူ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို ဖုံးကွယ်မထားခဲ့ပေ။ လက်ရှိသူ၏စွမ်းအားဖြင့် မည်သည့်အရာကိုမျှ ဖုံးကွယ်ထားရန် မလိုအပ်သလောက်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီနင် စကားပြောပြီးသည်နှင့် ဝေ့ရှင်ဖုန်းနှင့် ကျိုးဝေချန်တို့မှာ သူ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်သည် ကျိဖုန်းပြည်နယ်ရှိ ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခုမှ လာမှန်း သူတို့သိထားသော်လည်း ယွဲ့လန်ဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်တပည့်ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူတို့ ထင်မှတ်မထားခဲ့ကြပေ။</p> <p> </p> <p>ယွဲ့လန်ဂိုဏ်းသည် ကျိဖုန်းပြည်နယ်ရှိ ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခုဖြစ်ပြီး အပြင်ဘက်ပြည်နယ်များတွင်လည်း အတော်လေး နာမည်ကြီးလေသည်။</p> <p> </p> <p>“မီရှင်းယယ်”</p> <p> </p> <p>ဝူလန်ချုံက မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ပြီး အတိတ်ကို လွမ်းဆွတ်နေသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်လာလေသည်။ “သူ့ကို ငါမှတ်မိပါသေးတယ်၊ အဲဒီတုန်းက သူက စိတ်အားထက်သန်တဲ့ လူငယ်လေးတစ်ယောက်ပဲ ရှိသေးတာ၊ အခုတော့ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးတောင် ဖြစ်နေပြီလို့ ငါမထင်ထားခဲ့ဘူး”</p> <p> </p> <p>ဝူလန်ချုံသည် တစ်စုံတစ်ရာကို စဉ်းစားနေသည့်အလား ရွှီနင်ကို စိုက်ကြည့်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်မှာပင်…</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်ဖုန်း ရောက်လာပြီ”</p> <p> </p> <p>တစ်စုံတစ်ယောက်က ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီနင် တံခါးဝသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ငွေရောင်ဆံပင်နှင့် အဘိုးအိုတစ်ဦး ဝင်လာလေသည်။ သူ၏ကျောပြင်မှာ ဖြောင့်တန်းနေပြီး အပေါ်ဝတ်ရုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားကာ ခြေလှမ်းမှန်မှန်ဖြင့် တက်တက်ကြွကြွ လျှောက်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်ဖုန်း”</p> <p> </p> <p>“ဂါရဝပြုပါတယ် ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး”</p> <p> </p> <p>“…”</p> <p> </p> <p>သူဝင်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အကြီးအကဲများခန်းမရှိ လူအားလုံးက သူ့ကို ဝိုင်းရံသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ် ဖုန်းရှိုး...”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်သည် ဖုန်းရှိုးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခိုက်အတန့်တွင် ကြီးမားလှသော ဖိအားကြီးတစ်ခု သူ့အပေါ် ကျရောက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>တာအိုလက်နက်တစ်ခု ရှိနေလျှင်ပင် ဤကဲ့သို့သော ဖိအားမျိုးကို သူ ခံစားနေရဆဲဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>‘ဒီဖုန်းရှိုးက ငါ့ဆရာ မီရှင်းယယ်ထက်တောင် ပိုစွမ်းအားကြီးတာပဲ... ဒါဆိုရင် သူက တစ်ဝက်တစ်ပျက် တာအိုနယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ်’</p> <p> </p> <p>ရွှီနင် စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>ဖုန်းရှိုးက ဝူလန်ချုံ၏အနီးသို့ တမင်သက်သက် လျှောက်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>“အစ်မဝူ၊ ခင်ဗျားလည်း ရောက်နေတာပဲ”</p> <p> </p> <p>ဖုန်းရှိုးသည် ဝူလန်ချုံအပေါ် အလွန်ယဉ်ကျေးလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းညီလာခံက သုံးနှစ်တစ်ခါ ကျင်းပတာလေ၊ ငါ နောက်ထပ် ဘယ်နှကြိမ်လောက် တက်နိုင်ဦးမလဲဆိုတာ မသိတော့ဘူး၊ ဒါကြောင့် သေချာပေါက် လာရမှာပေါ့”</p> <p> </p> <p>ဝူလန်ချုံ၏ လေသံမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သရော်နေသည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ဖုန်းရှိုး ပြုံးလိုက်သော်လည်း ရင်ထဲ၌ အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>ဝူလန်ချုံသည် တာအိုနယ်ပယ်သို့ ချိုးဖောက်ဝင်ရောက်နိုင်ရန် မျှော်လင့်ချက်မရှိတော့သဖြင့် သူမ၏သက်တမ်းမှာ နှစ် ၁၅၀ သာ ရှိတော့လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟင်”</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် ဖုန်းရှိုးက ရွှီနင်ကို သတိပြုမိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းက မျက်နှာစိမ်းပါလား”</p> <p> </p> <p>“ဂျူနီယာရွှီနင် ဂိုဏ်းချုပ်ဖုန်းကို ဂါရဝပြုပါတယ်”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်က အလျင်အမြန်ပင် မိမိကိုယ်ကိုယ် မိတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရွှီနင်က ဖေးယွင်ပြည်နယ်ကပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူက ကျိဖုန်းပြည်နယ်မှာ သိုင်းပညာလေ့ကျင့်ခဲ့တာ။ သူက ယွဲ့လန်ဂိုဏ်းကလာတာဖြစ်ပြီး သူ့ဆရာက မီရှင်းယယ်တဲ့”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင် မိမိကိုယ်ကိုယ် မိတ်ဆက်၍မပြီးမီမှာပင် ဝူလန်ချုံက ဖုန်းရှိုးအား ဦးစွာပြောပြလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဖုန်းရှိုး၏ မျက်ခုံးများ လှုပ်ရှားသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ဖုန်းရှိုး၏ နားထဲသို့ အသံတစ်ခု တိုက်ရိုက်ဝင်ရောက်လာသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီကလေးက ကျိဖုန်းပြည်နယ်နဲ့ ငါတို့ကြားက ကြားခံတစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်တယ်”</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ ဝူလန်ချုံ၏အသံဖြစ်သော်လည်း ဖုန်းရှိုးတစ်ယောက်သာလျှင် ကြားနိုင်လေသည်။</p> <p> </p> <p>‘သူ့ကို ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်းနဲ့ ကျိဖုန်းပြည်နယ်ကြားက ကြားခံ ဖြစ်ခိုင်းရမယ်... တကယ် သင့်လျော်ပုံပဲ’</p> <p> </p> <p>ဖုန်းရှိုးက ရွှီနင်ကို အထက်အောက် တစ်ချက် အကဲခတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်သည် ဖုန်းရှိုး၏ အကြည့်ကြောင့် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>ဖုန်းရှိုး၏ မျက်လုံးများက သူ့ကို စေ့စေ့စပ်စပ် စစ်ဆေးနေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ၊ ဂိုဏ်းညီလာခံ စတော့မယ်၊ ပွဲကြည့်စင်ဘက် သွားကြရအောင်”</p> <p> </p> <p>ဖုန်းရှိုးက ရွှီနင်ထံမှ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရွှီနင်၊ မင်း ငါ့နောက်က လိုက်ခဲ့”</p> <p> </p> <p>ဖုန်းရှိုး ဤသို့ပြောပြီးနောက် ဝေ့ရှင်ဖုန်း၊ ကျိုးဝေချန်နှင့် အခြားသူများအားလုံးက ရွှီနင်အား အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဂိုဏ်းချုပ်ဖုန်းသည် လူအများရှေ့တွင် ရွှီနင်၏ အဆင့်အတန်းကို မြှင့်တင်ပေးရန် ကြိုးစားနေကြောင်း သိသာလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>“နားလည်ပါပြီ”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်မှာ နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသော်လည်း နာခံရန်သာ ရွေးချယ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဖုန်းရှိုးနှင့် ဝူလန်ချုံတို့သည် ယှဉ်လျက် လျှောက်သွားကြသည်။ ရွှီနင်က သူတို့၏နောက် ခြေလှမ်းတစ်ဝက်ခန့်အကွာမှ လိုက်ပါသွားပြီး အခြားသူများက ရွှီနင်၏နောက်မှ လိုက်လာကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤခံစားချက်က ရွှီနင်ကို တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်သွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>အပြင်လူတစ်ယောက်ဖြစ်သော သူမှာ အကြီးအကဲများအဖွဲ့၏ အရှေ့တွင် ရှိနေခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ဖေးယွင်ရင်ပြင်၌…</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်းက သူတို့၏ ညီလာခံကို ကျင်းပမည့် နေရာဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီနင် ဤနေရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ယွဲ့လန်ဂိုဏ်း၌ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးညီလာခံတွင် ပါဝင်ခဲ့ရသည့် မြင်ကွင်းကို သတိရသွားမိသည်။</p> <p> </p> <p>“အကြီးအကဲတွေ ရောက်လာကြပြီ”</p> <p> </p> <p>“ငါ့မိသားစုခေါင်းဆောင်ကို မြင်လိုက်ရတယ်”</p> <p> </p> <p>“…”</p> <p> </p> <p>ဖုန်းရှိုးက လူအုပ်ကြီးကို ဦးဆောင်ကာ အခမ်းအနားနေရာသို့ ဝင်ရောက်လာသောအခါ ဖေးယွင်ရင်ပြင်တစ်ခုလုံး ရုတ်တရက် အော်ဟစ်အားပေးသံများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ဦးအနေဖြင့် ဖုန်းရှိုးသည် ယွင်ယင်းမြို့တွင်သာမက ဖေးယွင်ပြည်နယ်တစ်ခုလုံး၌ပါ ကြီးမားသော ဩဇာတိက္ကမကို ပိုင်ဆိုင်ထားပေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်း၏ တပည့်တိုင်းနီးပါးမှာ ဖုန်းရှိုးအား ၎င်းတို့၏ သိုင်းပညာကျင့်ကြံမှုလမ်းကြောင်းပေါ်ရှိ အမြင့်ဆုံးပန်းတိုင်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒီလူငယ်လေးက ဘယ်သူလဲ၊ သူက ဘာလို့ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးနဲ့ အတူရှိနေတာလဲ”</p> <p> </p> <p>“သူက ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးရဲ့ တပည့်အသစ်များ ဖြစ်နေမလား”</p> <p> </p> <p>“မဖြစ်နိုင်တာ၊ တပည့်အသစ်ဆိုရင်တောင် အမြင့်ဆုံးပွဲကြည့်စင်မှာ ထိုင်ခွင့်ရဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး”</p> <p> </p> <p>“…”</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် လူအများအပြားက ဖုန်းရှိုးနှင့် ဝူလန်ချုံတို့၏နောက်တွင် ရှိနေသော ရွှီနင်ကို သတိပြုမိသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>လူအများအပြားက ရွှီနင်နှင့်ပတ်သက်၍ စတင်ဆွေးနွေးလာကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ချင်းဖူ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ”</p> <p> </p> <p>လူအုပ်ထဲမှ တစ်နေရာတွင် ဝူချင်းဖူတစ်ယောက် မှင်သက်နေမိသည်။ သူ၏သူငယ်ချင်းများက သူ့ကို လာပုတ်သည့်တိုင်အောင် လုံးဝ မတုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>“အဲဒီလူ... သူက...”</p> <p> </p> <p>ဝူချင်းဖူသည် ရွှီနင်ကို မှတ်မိနေပြီး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်တို့နှင့် ပဋိပက္ခဖြစ်ပြီးနောက်တွင် သူသည် လူလွှတ်ကာ စုံစမ်းခိုင်းခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် သူည် အဖြေကို သိရှိသွားခဲ့သည်။ ရွှီနင်သည် ဝေ့မိသားစုနှင့်အတူ နေထိုင်နေသော ဆေးဆရာဖြစ်ကြောင်း သူ၏လက်အောက်ငယ်သားများက သူ့ကို ပြောပြခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအကြောင်းကို ကြားပြီးနောက် ဝူချင်းဖူတစ်ယောက် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ တစ်ဖက်လူသည် အလွန်အမင်း စွမ်းအားကြီးမားပြီး ဆေးဆရာတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားသော်လည်း ဝူမိသားစု၏ တပည့်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် ဆေးဆရာကို သွားမစသရွေ့ ဆေးဆရာမှာလည်း သူ့ကို သေချာပေါက် လက်စားချေလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ဝူချင်းဖူသည် ဤကိစ္စ ပြီးဆုံးသွားပြီဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ရွှီနင်က ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းညီလာခံတွင် ပေါ်လာမည်ဟု မထင်ထားခဲ့သလို၊ ဂိုဏ်းချုပ်ဖုန်းရှိုးနှင့် မိသားစုခေါင်းဆောင် အဘွားအိုတို့၏နောက်ရှိ အမြင့်ဆုံးပွဲကြည့်စင်တွင် ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟုလည်း မျှော်လင့်မထားခဲ့မိပေ။</p> <p> </p> <p>ဤအချက်က ဝူချင်းဖူကို အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ မည်မျှပင် တုံးအသည်ဖြစ်စေ ပြဿနာကြီးကြီး တက်နေပြီဖြစ်ကြောင်းကိုမူ သူ သိလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝူချင်းဖူက ရွှီနင်ကို သတိပြုမိချိန်တွင် ရွှီနင်ကလည်း လူအုပ်ထဲရှိ ဝူချင်းဖူကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏အကြည့်သည် ဝူချင်းဖူအပေါ် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ညင်သာစွာ ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရွှီနင်၊ မင်းက ငါတို့မိသားစုက ကလေးတွေကို သိနေပုံရတယ်နော်”</p> <p> </p> <p>ဝူလန်ချုံက ၎င်းကို သတိထားမိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော်တို့ အနည်းငယ် ပတ်သက်မှုရှိခဲ့ရုံပါ”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်က ပြန်ဖြေလိုက်သော်လည်း သူတို့၏ ပိဋိပက္ခအကြောင်းကိုမူ ဘာမှ မပြောခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ဤကဲ့သို့သောအခြေအနေမျိုးတွင် ထုတ်ပြောရသည်မှာ အတော်လေး အရှက်ရစရာကောင်းပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ဝူလန်ချုံက ရွှီနင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>“အားကျန့်...”</p> <p> </p> <p>ဝူလန်ချုံက သူမ၏နောက်ရှိ ဝူမိသားစုမှ အကြီးအကဲအား ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ချင်းဖူက ပါရမီရှိပေမဲ့ သူ့ရဲ့ စိတ်နေသဘောထားက မတည်ငြိမ်ဘူး။ ဂိုဏ်းညီလာခံ ပြီးသွားရင် သူ့ကို ယွင်ယင်းမြို့ပြင်ပြောင်းပြီး လေ့ကျင့်ခိုင်းလိုက်”</p> <p> </p> <p>“နားလည်ပါပြီ”</p> <p> </p> <p>အားကျန့်ဟုခေါ်သော မိသားစုအကြီးအကဲက အလျင်အမြန်ပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်မှစ၍ ဝူချင်းဖူသည် ဝူမိသားစု၏ အဓိကအဖွဲ့ဝင်အဖြစ်မှ ဖယ်ရှားခံလိုက်ရပြီဖြစ်ကြောင်း မိသားစုအကြီးအကဲဖြစ်သူ အားကျန့်မှာ ကောင်းစွာ သိရှိလိုက်လေသည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save