Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၈၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">ချောက်နက်ကြီး၏ မြောက်ပိုင်းရှိ ပြည်နယ်တစ်ဆယ့်ခုနစ်ခု</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p>ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်း၏ ညီလာခံမှာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ရန်ပိုင်အပေါ် ရွှီနင်၏ အနိုင်ရမှုက ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်းသားများကို အမှန်တကယ်ပင် တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအချက်ကပင် ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်းသားများအား မိမိတို့ဂိုဏ်းနှင့် မိမိတို့ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်သုံးသပ်ရန် ဖြစ်လာစေခဲ့ပြီး သူတို့၏ အာရုံစိုက်မှုများမှာလည်း ပြင်ပပြည်နယ်များဆီသို့ စတင်ရောက်ရှိသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ညီလာခံအပြီးတွင် ယွင်ယင်းမြို့ရှိ ဩဇာကြီးမားသူများသည် ရွှီနင်၏ တန်ဖိုးကို အသစ်တစ်ဖန် ပြန်လည်သတ်မှတ်လိုက်ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ သိုင်းပညာပါရမီမှာ ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်း၏ နံပါတ်တစ် တပည့်ရင်းထက် သာလွန်ရုံသာမက အလွန်မြင့်မားသော ဆေးဖော်စပ်မှုစွမ်းရည်လည်း ရှိနေပေသည်။ ဤအချက်နှစ်ချက်ကြောင့်ပင် ရွှီနင်ကို ထိုအကြီးအကဲများ၏ စိတ်နှလုံးထဲ၌ သူတို့နှင့် တူညီသော အဆင့်အတန်းတစ်ခုသို့ မြှင့်တင်ပေးလိုက်ကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ရွှီနင်သာ ဆန္ဒရှိပါက ဖေးယွင်ပြည်နယ်တွင် ကိုယ်ပိုင်မိသားစုမျိုးနွယ်တစ်ခုကို တည်ထောင်ပြီး ဖေးယွင်ပြည်နယ်၏ အရှင်သခင်တစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်ကြောင်း သူတို့အားလုံး ကောင်းစွာသိရှိထားကြသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုအကြီးအကဲများက ရွှီနင်ကို ဆက်သွယ်ရန် ကြိုးစားချိန်မှာပင် ရွှီနင်သည် ဖုန်းရှိုးနှင့် ဝူလန်ချုံတို့၏ ခေါ်ဆောင်သွားခြင်းကို ခံလိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်း…</p> <p> </p> <p>အနောက်တောင်ကုန်းရှိ…</p> <p> </p> <p>ဝါးအိမ်ငယ်လေးတစ်ခုအတွင်း…</p> <p> </p> <p>ဖုန်းရှိုးနှင့် ဝူလန်ချုံတို့သည် ရွှီနင်အား ထိုနေရာသို့ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ကြသည်။</p> <p>သူတို့နှစ်ဦးမှာ သူ့အား ပြောစရာရှိနေပုံရကြောင်း ရွှီနင် သတိပြုမိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝါးအိမ်တံခါး ပိတ်သွားသည်နှင့် ဖုန်းရှိုးက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဝါးအိမ်တစ်ခုလုံးသည် မမြင်နိုင်သော စွမ်းအားတစ်ခုဖြင့် ဖုံးအုပ်သွားပြီး ပြင်ပကမ္ဘာနှင့် အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>‘အစစ်အမှန်ပိုင်နက်နယ်ပယ် နည်းစနစ်ပဲ...’ ဟု ရွှီနင် စိတ်ထဲက ရေရွတ်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>အစစ်အမှန်စိတ်ဆန္ဒနယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးသည် အစစ်အမှန်ပိုင်နက်နယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းနိုင်သည်နှင့် သူတို့၏ စိတ်ဆန္ဒသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ဗဟိုပြု၍ သေးငယ်သော နယ်ပယ်တစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုနယ်ပယ်အတွင်း၌ အစစ်အမှန်ပိုင်နက်နယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်သည် ကြီးမားသော စွမ်းအားအပိုဆောင်းကို ရရှိနိုင်ပြီး အခြားသူများမှာမူ ထိုနယ်ပယ်၏ ဖိနှိပ်မှုကို ခံရပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>“ရွှီနင်... မင်းရဲ့ ဒီနေ့စွမ်းဆောင်ရည်က ငါတို့လို လူအိုကြီးတွေကို တကယ်ပဲ အံ့သြသွားစေခဲ့တယ်”</p> <p> </p> <p>ဖုန်းရှိုးက စတင်၍ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းသာ ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်တစ်ယောက်ဖြစ်ရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲလို့ ငါတွေးနေမိတာ”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်က နှိမ့်ချစွာ ပြုံးလိုက်သော်လည်း သူပြန်မပြောမီမှာပင် ဝူလန်ချုံက ဝင်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရပါတယ်... ရွှီနင်က ခန်းယွင်ခရိုင်က လာတာဆိုတော့ ဖေးယွင်ပြည်နယ်သားပဲလေ။ သူ ပိုမြင့်တဲ့ နယ်ပယ်ကို ရောက်နိုင်ရင်လည်း ဒါဟာ ဖေးယွင်ပြည်နယ်ရဲ့ ဂုဏ်ယူစရာပဲပေါ့”</p> <p> </p> <p>“အစ်မဝူ ပြောတာ မှန်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>ဖုန်းရှိုးက ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခြင်းအရာကို မြင်သောအခါ ရွှီနင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီနေ့ ကျွန်တော် ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်တွေကို လေ့လာခွင့်ရခဲ့ပါတယ်။ သူတို့က တက်ကြွကြသလို ခိုင်မာတဲ့ သိုင်းပညာစိတ်ဆန္ဒလည်း ရှိကြတယ်။ သူတို့ထဲမှာ ဝမ်ရန်ပိုင်နဲ့ ဝမ်ရန်ကျင်းတို့လို ပါရမီရှင်တွေလည်း ရှိနေတာဆိုတော့ ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်းက ဖေးယွင်ပြည်နယ်ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ထိပ်တန်းဂိုဏ်း ဖြစ်နေတာ အံ့သြစရာ မရှိပါဘူး”</p> <p> </p> <p>“အနာဂတ်မှာ ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်းရဲ့ လူငယ်တပည့်တွေ ရင့်ကျက်လာတာနဲ့အမျှ ဂိုဏ်းက ပိုပြီးတော့ အင်အားတောင့်တင်းလာမှာပါ”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်၏ ချီးကျူးမှုကို ကြားသောအခါ ဖုန်းရှိုးက ဦးစွာရယ်မောလိုက်သော်လည်း နောက်တွင် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် တည်ကြည်သွားခဲ့သည်။ “ဟုတ်တယ်... ဒီလူငယ်တပည့်တွေ ရင့်ကျက်လာမှသာ မကြာခင် ရောက်လာတော့မယ့် အကျပ်အတည်းကို ကောင်းကောင်း ရင်ဆိုင်နိုင်မှာ”</p> <p> </p> <p>“အကျပ်အတည်း ဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်က ဖုန်းရှိုး၏ လေသံအပြောင်းအလဲကို ချက်ချင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>‘ဂိုဏ်းချုပ်ဖုန်းရှိုးက လျဲ့ဝုပြည်နယ်က ရန်သူတွေအတွက် စိုးရိမ်နေတာလား’</p> <p> </p> <p>ရွှီနင် တွေးလိုက်မိသည်။ ‘လျဲ့ဝုပြည်နယ်က ရန်သူတွေက ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်းကိုတောင် ခြိမ်းခြောက်နိုင်လောက်အောင် သန်မာနေတာလား’</p> <p> </p> <p>သူ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသော်လည်း ဖုန်းရှိုး စကားမဆုံးသေးသည်ကို သိသဖြင့် ရွှီနင် ဝင်မမေးခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>“ရွှီနင်... မင်း ဝမ်ရှန့်ပြည်နယ်အကြောင်း ကြားဖူးလား”</p> <p> </p> <p>ဖုန်းရှိုးက ရုတ်တရက် အကြောင်းအရာ ပြောင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>‘ဝမ်ရှန့်ပြည်နယ် ဟုတ်လား’ ရွှီနင်၏ စိတ်ထဲ၌ လှုပ်ခတ်သွားပြီးနောက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကြားဖူးပါတယ်</p> <p>သားရဲထိန်းကျောင်းသူနှင့် သားရဲနတ်ဆိုးကျမ်း၏ မူလပိုင်ရှင်မှာ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အကြီးဆုံးဖြစ်သော ဝမ်ရှန့်ပြည်နယ်မှဖြစ်ကြောင်း ရွှီးဟူကျွင်းက သူ့ကို ပြောပြဖူးသည်ကို ရွှီနင် သတိရလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင် ဝမ်ရှန့်ပြည်နယ်က ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာ မင်းသိလား”</p> <p> </p> <p>ဖုန်းရှိုးက ထပ်မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီနင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>“အမ်... ကျွန်တော် မသိပါဘူး”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ရှန့်ပြည်နယ်သည် အလွန်အမင်း ဝေးကွာသော နေရာတွင် ရှိသည်ကိုသာ ရွှီနင် သိထားပြီး အတိအကျကိုမူ မသိရှိပေ။</p> <p> </p> <p>“ဝမ်ရှန့်ပြည်နယ်က အဆုံးမဲ့ပင်လယ်ချောက်နက်ကြီးရဲ့ တောင်ဘက်မှာ ရှိတာလေ”</p> <p> </p> <p>ဖုန်းရှိုးက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အဆုံးမဲ့ပင်လယ်ချောက်နက်ကြီး ဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>ဤနေရာ၏ အမည်ကို ရွှီနင် ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“အဆုံးမဲ့ပင်လယ်ချောက်နက်ကြီးက ဝမ်ရှန့်ပြည်နယ်နဲ့ အက်ဘစ်မြောက်ပိုင်းမှာရှိတဲ့ ပြည်နယ်တစ်ဆယ့်ခုနစ်ခုကို ပိုင်းခြားထားတာ”</p> <p> </p> <p>ဖုန်းရှိုးက ဆက်ပြောလေသည်။</p> <p> </p> <p>“အဆုံးမဲ့ပင်လယ်ချောက်နက်ကြီးရဲ့ မြောက်ဘက်မှာ ဖေးယွင်ပြည်နယ်၊ ကျိဖုန်းပြည်နယ်၊ လျဲ့ဝုပြည်နယ်၊ ယန်းရွှေပြည်နယ်နဲ့ တခြား ပြည်နယ်ကြီးတွေ အပါအဝင် စုစုပေါင်း ပြည်နယ်တစ်ဆယ့်ခုနစ်ခု ရှိတယ်။ ဒီပြည်နယ်ကြီးတွေက ကျယ်ပြောပြီး လူဦးရေ ထူထပ်တယ်ဆိုပေမဲ့ ဝမ်ရှန့်ပြည်နယ်နဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင်တော့ ဘာမှ ပြောပလောက်စရာ မရှိတော့ဘူး”</p> <p> </p> <p>“ဝမ်ရှန့်ပြည်နယ်မှာ သန်မာတဲ့ သိုင်းပညာရှင်တွေနဲ့ ဂိုဏ်းပေါင်းများစွာ ရှိနေသလို သူတို့ရဲ့ သိုင်းပညာထွန်းကားမှုကလည်း ချောက်နက်ကြီးမြောက်ပိုင်းက ပြည်နယ်တစ်ဆယ့်ခုနစ်ခုထက် အများကြီး သာလွန်တယ်။ မင်းလည်း သတိထားမိမှာပါ... ဒီပြည်နယ်တစ်ဆယ့်ခုနစ်ခုထဲမှာ တာအိုနယ်ပယ် ပညာရှင်တစ်ယောက်ရဲ့ ခြေရာကို ရှာဖို့တောင် ခက်ခဲနေတာကိုလေ။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတာ မင်းသိလား”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင် အချိန်အတော်ကြာ သိချင်နေသော မေးခွန်းကို ဖုန်းရှိုးက မေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာဖြစ်လို့လဲခင်ဗျာ”</p> <p> </p> <p>“အကြောင်းရင်း နှစ်ခုရှိတယ်”</p> <p> </p> <p>ဖုန်းရှိုးက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ပထမအချက်ကတော့ ဒီပြည်နယ်တစ်ဆယ့်ခုနစ်ခုထဲမှာ တာအိုနယ်ပယ် ပညာရှင်တစ်ယောက် ပေါ်ထွက်လာဖို့က အရမ်း ခက်ခဲလို့ပဲ။ လူသန်းပေါင်း ရာချီပြီး သိုင်းပညာရှင် သန်းပေါင်းများစွာ ရှိနေပေမဲ့ နှစ်ပေါင်း ရာချီတဲ့အထိ ဒေသခံ တာအိုပညာရှင် တစ်ယောက်ယောက် ပေါ်လာခဲ့ရင်တောင် သူတို့ရဲ့ နာမည်တွေက ဒဏ္ဍာရီအဖြစ် ကျန်ရစ်နေတာလေ။ ဒါ့အပြင် သူတို့ရဲ့ အရေအတွက်ကလည်း တကယ်ကို နည်းပါးလွန်းလှတယ်”</p> <p> </p> <p>“ဒုတိယအချက်ကတော့ ချောက်နက်ကြီးမြောက်ပိုင်းက ပြည်နယ်တစ်ဆယ့်ခုနစ်ခုမှာ ရှိနေတဲ့ တာအိုပညာရှင်တွေထဲက တချို့ကတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ၃၀၀ တုန်းက ပြည်နယ်တွေအကြား ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေချိန်မှာ ကိုယ်ထင်ပြခဲ့ကြပြီး ယာယီ ခိုအောင်းနေဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြတာ။ မဟုတ်ရင်လည်း သူတို့က အဆင့်တက်ပြီးတာနဲ့ အဆုံးမဲ့ပင်လယ်ချောက်နက်ကြီးကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ဝမ်ရှန့်ပြည်နယ်ကို သွားလေ့ရှိကြတယ်”</p> <p> </p> <p>“ဒီအကြောင်းရင်း နှစ်ခုကြောင့်ပဲ ဒီပြည်နယ်တစ်ဆယ့်ခုနစ်ခုထဲမှာ တာအိုနယ်ပယ် ပညာရှင်တွေ မရှိသလောက် ဖြစ်နေရတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>ဖုန်းရှိုးက သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း “ဒီဖြစ်ရပ် နှစ်ခုရဲ့ အဓိကအကြောင်းရင်းက ဝမ်ရှန့်ပြည်နယ်နဲ့ ချောက်နက်ကြီးမြောက်ပိုင်း ပြည်နယ်တစ်ဆယ့်ခုနစ်ခုကြားရဲ့ ကွာခြားချက်က ကြီးမားလွန်းလို့ပဲ။ ဝမ်ရှန့်ပြည်နယ်မှာ အရင်းအမြစ်တွေ ပေါများလှသလို စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေလည်း ပြည့်လျှံနေတယ်။ ချောက်နက်ကြီးမြောက်ပိုင်းက ပြည်နယ်တစ်ဆယ့်ခုနစ်ခုကတော့ ဒါကို လုံးဝ မယှဉ်နိုင်ဘူး”</p> <p> </p> <p>“တာအိုနယ်ပယ် ပညာရှင်တစ်ယောက်ကို ပျိုးထောင်ပေးနိုင်တာဟာ ချောက်နက်ကြီးမြောက်ပိုင်း ပြည်နယ်တစ်ဆယ့်ခုနစ်ခုရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်အတွက် အကန့်အသတ်ပဲ။ တကယ်လို့ သူတို့က နောက်ထပ် နယ်ပယ်တစ်ခုကို ထပ်ပြီး တက်လှမ်းချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားပြီး ဝမ်ရှန့်ပြည်နယ်ကို သွားမှပဲ ရတော့မယ်။ အဲဒီကို ရောက်မှသာ သူတို့က ပင်လယ်ထဲကို ပြန်ရောက်သွားတဲ့ ငါးတွေလိုမျိုး အပြည့်အဝ ရင့်ကျက်လာနိုင်မှာ ဖြစ်တယ်”</p> <p> </p> <p>“ဪ... အဲဒီလိုကိုး”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင် ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ပြည်နယ်ကြီးတွေ ဖြစ်ကြသော်လည်း အဆုံးမဲ့ပင်လယ်ချောက်နက်ကြီးဖြင့် ခြားထားသော ဝမ်ရှန့်ပြည်နယ်မှာမူ အခြားအဆင့်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်ဖုန်းရှိုး... ဝမ်ရှန့်ပြည်နယ်က အဲဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်နေမှတော့ ဘာလို့ တာအိုပညာရှင်တွေပဲ သွားကြတာလဲ။ ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ်နဲ့ သာမန်လူသားနယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်တွေအတွက်ရော အဲဒီမှာ ကျင့်ကြံတာက ပိုမကောင်းဘူးလား”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်က စူးစမ်းစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဖုန်းရှိုးက မတတ်သာသလို ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘယ်သူက မသွားချင်ဘဲ နေမှာလဲ။ မင်းက ဟိုဟိုဒီဒီ သိပ်မသွားဖူးသေးလို့ ဒီမေးခွန်းကို မေးတာ ဖြစ်မှာပါ။ ဝမ်ရှန့်ပြည်နယ်က ကောင်းတယ်ဆိုပေမဲ့ အဆုံးမဲ့ပင်လယ်ချောက်နက်ကြီးကို ဖြတ်ကျော်ရတဲ့ ဘေးအန္တရာယ်က ကြီးမားလွန်းတယ်”</p> <p> </p> <p>“အဆုံးမဲ့ပင်လယ်ချောက်နက်ကြီးနားကို ချဉ်းကပ်မိတဲ့သူတိုင်းဟာ အဲဒီဟာက ဘယ်လောက် ကြောက်စရာကောင်းတယ်ဆိုတာကို ခံစားရလိမ့်မယ်။ တကယ်လို့ တာအိုပညာရှင် တစ်ယောက်မဟုတ်ရင် အဲဒီထဲကို ဝင်သွားပြီးတဲ့နောက် အသက်ရှင်ဖို့ အခွင့်အရေး လုံးဝ မရှိသလောက်ပဲ။ အဆုံးမဲ့ပင်လယ်ချောက်နက်ကြီးရဲ့ အောက်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ သတ္တဝါတွေ မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိနေသလို ကောင်းကင်ယံမှာလည်း မည်းမှောင်နေတဲ့ တိမ်တိုက်တွေက နေရာအနှံ့မှာပဲ။ တာအိုနယ်ပယ်ရဲ့ စွမ်းအားတွေ ပါဝင်နေတဲ့ လျှပ်စီးတွေကလည်း ပင်လယ်ပြင်ဆီကို ရံဖန်ရံခါ ပစ်ချနေတတ်တယ်”</p> <p> </p> <p>“တာအိုနယ်ပယ် ပညာရှင်တစ်ယောက်တောင်မှ အဲဒီကနေ အသက်ရှင်ဖို့ ရာနှုန်းပြည့် အာမမခံနိုင်ဘူးလေ”</p> <p> </p> <p>ဖုန်းရှိုး၏ စကားများကြောင့် ရွှီနင်သည် အဆုံးမဲ့ပင်လယ်ချောက်နက်ကြီး၏ အန္တရာယ်ကို နားလည်သွားခဲ့ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>‘တာအိုပညာရှင် တစ်ယောက်တောင် သေနိုင်တဲ့ နေရာလား...’</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်က ကြောက်ရွံ့နေသော်လည်း သူ့စိတ်ထဲ၌မူ တစ်ချိန်ချိန်တွင် ထိုနေရာသို့ သွားလိုစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဖုန်းရှိုး အစောပိုင်း၌ ပြောခဲ့သော အကျပ်အတည်းမှာ လျဲ့ဝုပြည်နယ်နှင့် မဆိုင်ဘဲ ဝမ်ရှန့်ပြည်နယ်နှင့် ဆက်စပ်နေပုံရကြောင်း ရွှီနင် သိလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်ဖုန်းရှိုး... အစောက ပြောခဲ့တဲ့ အကျပ်အတည်းဆိုတာက...”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်က ဦးဆောင်၍ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အကျပ်အတည်းက ဝမ်ရှန့်ပြည်နယ်ကနေ လာတာပဲ”</p> <p> </p> <p>ဖုန်းရှိုးက အတည်ပြုလိုက်သည်။ “လျဲ့ဝုပြည်နယ်မှာ ဖြစ်နေတဲ့ စစ်မီးတွေနဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် ဒါဟာ တကယ့် အကျပ်အတည်းပဲ။ ပြီးတော့ ဒါက ပြည်နယ်တစ်ဆယ့်ခုနစ်ခုလုံးနဲ့ သက်ဆိုင်တဲ့ ကိစ္စပဲ”</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်ဖုန်းရှိုး... ကျေးဇူးပြုပြီး ရှင်းပြပေးပါဦး</p> <p>ရွှီနင်် တုန်လှုပ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ ဖုန်းရှိုးက ပြည်နယ်တစ်ဆယ့်ခုနစ်ခုလုံးနှင့် သက်ဆိုင်သော အကျပ်အတည်းဟု ပြောနေသဖြင့် ၎င်းကို လျှော့မတွက်သင့်ကြောင်း သူသိသည်။</p> <p> </p> <p>“ရွှီနင်... ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်းမှာ ခိုင်မာတဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်နဲ့ ရှည်လျားတဲ့ သမိုင်းကြောင်း ရှိတယ်ဆိုတာ မင်းသိမှာပါ”</p> <p> </p> <p>ဖုန်းရှိုးက‌ ပြောလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီလောက် ရှည်လျားတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာ ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်းကနေ တာအိုပညာရှင်တွေ အများကြီး ပေါ်ထွက်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့အားလုံးက သူတို့ရဲ့ ဇာတိကို စွန့်ခွာပြီး ဝမ်ရှန့်ပြည်နယ်ကို သွားခဲ့ကြတယ်”</p> <p> </p> <p>“ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်းရဲ့ စီနီယာတွေဟာ ဝမ်ရှန့်ပြည်နယ်မှာ အခြေချနေထိုင်ခဲ့ကြပြီး အဲဒီမှာ ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်းအသစ်ကိုတောင် တည်ထောင်ခဲ့ကြတယ်။ ငါတို့က အရမ်းထူးခြားတဲ့ ဟင်းလင်းပြင် နည်းလမ်းတချို့ကတစ်ဆင့် အဲဒီက ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်းနဲ့ အဆက်အသွယ် ပြုလုပ်ထားတယ်”</p> <p> </p> <p>“လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလတုန်းက ဝမ်ရှန့်ပြည်နယ်မှာရှိတဲ့ ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်း စီနီယာတွေဆီကနေ သတင်းတစ်ခု ရခဲ့တယ်။ ဝမ်ရှန့်ပြည်နယ်မှာရှိတဲ့ တချို့လူတွေဟာ မကြာခင် ဒီကို လာကြတော့မယ်တဲ့။ သူတို့က ပြည်နယ်တစ်ဆယ့်ခုနစ်ခုအတွက် ကြီးမားတဲ့ ဘေးအန္တရာယ်တွေကို သယ်ဆောင်လာလိမ့်မယ်လို့ ပြောတယ်”</p> <p> </p> <p>“သူတို့က အကြောင်းရင်းကို အသေးစိတ် မရှင်းပြခဲ့ပေမဲ့ ငါတို့ကို အတူတကွ ပူးပေါင်းပြီး ရန်သူကို တိုက်ထုတ်ဖို့အတွက် ပြည်နယ်တွေကို စုစည်းထားကြဖို့ ပြောခဲ့တယ်”</p> <p> </p> <p>ဖုန်းရှိုး၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ရွှီနင်၏ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်လေးနက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ပိုမိုမြင့်မားသော အဆင့်ရှိသည့် ဝမ်ရှန့်ပြည်နယ်မှ ရောက်လာမည့် အန္တရာယ်က သူ့ကို အလွန် စိုးရိမ်ပူပန်စေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မိမိ၏ လုံခြုံရေးကို ခေတ္တဘေးဖယ်ထားလျှင်ပင် ထိုမျှကြီးမားသော အန္တရာယ်ကို ရင်ဆိုင်ချိန်တွင် သူ၏ မိသားစုနှင့် သူငယ်ချင်းများကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ဖုန်းရှိုးက ဆက်ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ ရွှီနင်... မင်းသိတဲ့အတိုင်း ချောက်နက်ကြီးမြောက်ပိုင်းက ပြည်နယ်တစ်ဆယ့်ခုနစ်ခုဟာ သီးခြားစီ ဖြစ်နေသလို သူတို့အကြားမှာလည်း ပဋိပက္ခတွေက ခဏခဏ ဖြစ်နေတတ်တာ။ ငါတို့က စုစည်းချင်တယ်ဆိုရင် ပြည်နယ်တိုင်းမှာရှိတဲ့ ထိပ်တန်းဂိုဏ်းတွေရဲ့ သဘောတူညီမှုကို ရယူရမယ်။ ဒါက ဘယ်လောက်တောင် ခက်ခဲမလဲဆိုတာ စဉ်းစားကြည့်စမ်း”</p> <p> </p> <p>“ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်းက အခု လုပ်နိုင်တာကတော့ အနီးနားမှာရှိတဲ့ ပြည်နယ်လေးခုဖြစ်တဲ့ ကျိဖုန်းပြည်နယ်၊ လျဲ့ဝုပြည်နယ်နဲ့ ယန်းရွှေပြည်နယ်တို့ကို စုစည်းဖို့ နည်းလမ်းရှာရမှာပဲ”</p> <p> </p> <p>“လျဲ့ဝုပြည်နယ်ဘက်မှာတော့ ငါတို့က အဲဒီက ထိပ်တန်းဂိုဏ်းတစ်ခုဖြစ်တဲ့ ချန်းမြောင်ဂိုဏ်းနဲ့ သဘောတူညီမှု ရခဲ့ပြီးပြီ။ ဂိုဏ်းနှစ်ခုကြားက ပဋိပက္ခဆိုတာက အပေါ်ယံ အကျပ်အတည်းတစ်ခုပဲ။ တကယ့် ရည်ရွယ်ချက်က လျဲ့ဝုပြည်နယ်မှာရှိတဲ့ တခြားဂိုဏ်းတွေရဲ့ အာရုံကို လွှဲဖို့ပဲ။ အချိန်တန်ရင်တော့ ငါတို့က ချန်းမြောင်ဂိုဏ်းနဲ့ သူတို့ရဲ့ မဟာမိတ်တွေနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး လျဲ့ဝုပြည်နယ်ကို ထိန်းချုပ်သွားမှာပါ”</p> <p> </p> <p>“ယန်းရွှေပြည်နယ်ဘက်မှာလည်း ငါတို့က ယန်းယန်ဂိုဏ်းနဲ့ သဘောတူညီချက် ရရှိထားပြီးပြီ။ လျှို့ဝှက်မဟာမိတ်ကလည်း အခြေခံအားဖြင့် ဖွဲ့စည်းပြီးသားပဲ”</p> <p> </p> <p>“ကျိဖုန်းပြည်နယ်မှာတော့ မင်း ပေါ်မလာခင်အထိ ငါတို့က မဟာမိတ်အဖော်ကို မရွေးချယ်ရသေးဘူး”</p> <p> </p> <p>ဖုန်းရှိုးက ရွှီနင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ “မင်းက ယွဲ့လန်ဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်ရင်းတစ်ယောက် ဖြစ်သလို ဖေးယွင်ပြည်နယ်သားလည်း ဖြစ်တယ်။ ဒါကြောင့် မင်းဟာ ပြည်နယ်နှစ်ခုကြားက ပေါင်းကူးတံတားပဲ”</p> <p> </p> <p>“မင်း ယွဲ့လန်ဂိုဏ်းကို ပြန်တဲ့အခါ ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်းရဲ့ ဆန္ဒတွေကို သယ်ဆောင်သွားပေးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မျှော်လင့်ပါတယ်။ ငါ အကျိုးအကြောင်း ရှင်းပြထားတဲ့ စာတစ်စောင် ရေးပေးလိုက်မယ်။ အဲဒါကို ဂိုဏ်းချုပ် မီရှင်းယယ်ဆီ ပေးပြီး သူ့ကို နားချပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ ဒါ့အပြင် ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်းကလည်း ယွဲ့လန်ဂိုဏ်းအနေနဲ့ ကျိဖုန်းပြည်နယ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်ဖို့အတွက် အကူအညီတွေ ပေးသွားမှာပါ”</p> <p> </p> <p>“ဒါက...”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင် ချက်ချင်း သဘောမတူနိုင်သေးပေ။</p> <p> </p> <p>ဤကိစ္စမှာ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဆုံးဖြတ်ရန် အလွန် အရေးကြီးလွန်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>“ရွှီနင်... မင်းမှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေ ရှိနေသေးရင်လည်း စိတ်မပူပါနဲ့”</p> <p> </p> <p>ဖုန်းရှိုးက ပြောလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဟာ လုပ်ကြံဖန်တီးထားတဲ့ အစီအစဉ်တစ်ခု မဟုတ်ဘဲ အမှန်တရားဖြစ်ကြောင်း ဂိုဏ်းချုပ် မီရှင်းယယ် ယုံကြည်သွားအောင် ငါ ခိုင်မာတဲ့ သက်သေအထောက်အထားတွေ ပြသပေးပါ့မယ်”</p> <p>***</p> <p> </p>


Save