Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၈၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">ယွဲ့လန်ဂိုဏ်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်းနှင့် မီရှင်းယယ်၏ အံ့အားသင့်မှု</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်ဖုန်း... ကျွန်တော့်မှာ မေးစရာတစ်ခု ရှိပါတယ်”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်က မေးလိုက်၏။ “အဆုံးမဲ့ပင်လယ်ချောက်ကြီးကို တာအိုနယ်ပယ်က ပညာရှင်တွေပဲ ဖြတ်ကျော်နိုင်တယ်လို့ ဂိုဏ်းချုပ်ပြောခဲ့တာဆိုတော့ ဝမ်ရှန့်ပြည်နယ်က ရန်သူတွေက တာအိုနယ်ပယ်မှာ ရှိနေမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒီပြည်နယ် ၁၇ ခုမှာ တာအိုနယ်ပယ်ပညာရှင် တစ်ယောက်မှ မရှိဘူးလေ။ အဲဒါကို ကျွန်တော်တို့က ဘယ်လိုခုခံမှာလဲ။ ပြီးတော့ ပြည်နယ်တွေအားလုံး စုပေါင်းလိုက်ရင်တောင် ကျွန်တော်တို့က သူတို့ရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ဘူးလေ”</p> <p> </p> <p>ဖုန်းရှိုးက တိုက်ရိုက်ပြန်မဖြေဘဲ မေးခွန်းတစ်ခု ပြန်မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ၃၀၀ တုန်းက ပြည်နယ်တွေထဲမှာ မငြိမ်မသက်မှုတွေ မဖြစ်ခင်က တာအိုနယ်ပယ်ပညာရှင် တစ်ယောက်မှ မရှိခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဖေးယွင်ပြည်နယ်ရဲ့ အရင်မင်းဆက် ပျက်သုဉ်းသွားပြီး ကျိဖုန်းပြည်နယ်မှာ သားရဲဒီရေလှိုင်းတွေ ဖြစ်လာတဲ့အချိန်မှာ တာအိုနယ်ပယ်ပညာရှင် အများကြီး ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့တယ်။ ဒါက တိုက်ဆိုင်မှုလို့ မင်းထင်လား”</p> <p> </p> <p>ဖုန်းရှိုး၏ အရိပ်အမြွက်ကြောင့် ရွှီနင် သဘောပေါက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>“‌ချောက်နက်ကြီးမြောက်ဘက်ရဲ့ ပြည်နယ် ၁၇ ခုက ဝမ်ရှန့်ပြည်နယ်ထက် အများကြီး အဆင့်နိမ့်နေပေမဲ့ ငါတို့မှာ ထိပ်တန်းဂိုဏ်းကြီးတစ်ခုရဲ့ အုတ်မြစ်တော့ ရှိပါသေးတယ်...”</p> <p> </p> <p>ဖုန်းရှိုး၏ စကားလုံးများတွင် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော အဓိပ္ပာယ်များ ကိန်းအောင်းနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒီလိုလား...”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင် ကြားလိုက်သောအခါ တွေးတောမိလိုက်သည်။ ‘ငါ အခု အစစ်အမှန်စိတ်ဆန္ဒနယ်ပယ်ကို ရောက်နေပြီဆိုတော့ ဂိုဏ်းကို ပြန်ရောက်ရင် ယွဲ့လန်ဂိုဏ်းရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ထိတွေ့ခွင့်ရမယ့် အခွင့်အရေး ရှိလာမှာပဲ...’</p> <p> </p> <p>“ဒါ့အပြင် ထိပ်တန်းဂိုဏ်းတွေမှာ ကိုယ်ပိုင် အရန်စီမံကိန်းတွေ ရှိတဲ့အပြင် ဝမ်ရှန့်ပြည်နယ်က ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်းရဲ့ တာအိုနယ်ပယ် ပညာရှင်တွေကလည်း ပြင်ပလူတွေကို တိုက်ထုတ်ဖို့ ငါတို့ကို လာကူညီကြလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>ဖုန်းရှိုးက ပြောလိုက်သည်။ “အခု လိုအပ်နေတာက အချိန်ပဲ။ ပြင်ပလူတွေ ဘယ်တော့ စထွက်မလဲဆိုတာ မသိပေမဲ့ အဆုံးမဲ့ပင်လယ်ချောက်ကြီးကို ဖြတ်ဖို့ သုံးလပဲ ကြာမှာလေ”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီလိုလား...”</p> <p> </p> <p>အခြေအနေက အတော်လေး အရေးကြီးနေပြီဖြစ်ကြောင်း ရွှီနင် သိလိုက်သည်။ “ဒါဆိုရင်တော့ ဂိုဏ်းချုပ်ဖုန်း... ကျွန်တော်လည်း ဂိုဏ်းကို မကြာခင် ပြန်ရတော့မှာပေါ့”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီလေ”</p> <p> </p> <p>ဖုန်းရှိုးက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>“ရွှီနင်... ဒါက အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စပဲ။ မင်းရဲ့ ဆရာ ဂိုဏ်းချုပ် မီရှင်းယယ်ကလွဲရင် တခြား ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပါနဲ့”</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်လုံး တိတ်ဆိတ်နေသော ဝူလန်ချုံက သတိပေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“နားလည်ပါပြီ”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>စကားပြောပြီးနောက် ရွှီနင်သည် များစွာသော အတွေးများဖြင့် ဝေ့မိသားစုရှိရာသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝေ့မိသားစုဆီ ပြန်ရောက်သောအခါ ယွင်ယင်းမြို့မှ ထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ်များစွာက သူ့ထံ လာရောက်တွေ့ဆုံကြသည်။ ရွှီနင်က မငြင်းဆန်ဘဲ သူတို့ကို တစ်ဦးချင်း နှုတ်ဆက်စကား ပြောကြားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ထဲမှ လူအများအပြားက ရွှီနင်အား ဆေးဖော်စပ်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ရွှီနင်က မကြာခင် ကျိဖုန်းပြည်နယ်သို့ ပြန်တော့မည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောကာ ငြင်းပယ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>လူအတော်များများ စိတ်ပျက်သွားကြသော်လည်း အခြေအနေကို နားလည်ကြသဖြင့် အတင်းမတောင်းဆိုတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်း၏ အစည်းအဝေး ပြီးဆုံးပြီး သုံးရက်အကြာတွင် ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်းမှ တပည့်တစ်ဦးသည် စာတစ်စောင်နှင့်အတူ ရောက်လာကာ ဂိုဏ်းချုပ်ဖုန်းရှိုးက ရွှီနင်အား ဂိုဏ်းသို့ ဖိတ်ကြားထားကြောင်း ပြောလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်သည် သွားရောက်တွေ့ဆုံခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဖုန်းရှိုးနှင့် တွေ့သောအခါ သူသည် ရွှီနင်အား စာတစ်စောင်နှင့် မှတ်ဉာဏ်ပုံဆောင်ခဲတစ်ခု ပေးအပ်ကာ ယွဲ့လန်ဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ် မီရှင်းယယ်ထံ ပေးပို့ရန် တောင်းဆိုလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစာထဲတွင် မဟာမိတ်ဖွဲ့ရန် တောင်းဆိုရသည့် အကြောင်းရင်းကို ရှင်းပြထားပြီး မှတ်ဉာဏ်ပုံဆောင်ခဲထဲ၌ မီရှင်းယယ်အား ပေးရမည့် သက်သေအထောက်အထားများ ပါဝင်သည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်က စာနှင့် မှတ်ဉာဏ်ပုံဆောင်ခဲကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် ဖုန်းရှိုးအား နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝေ့မိသားစုထံ ပြန်ရောက်သောအခါ ရွှီနင်သည် ဝေ့ရှင်ဖုန်းနှင့် အခြားသူများကို နှုတ်ဆက်ပြီး ကျိဖုန်းပြည်နယ်သို့ ပြန်ရန် ပြင်ဆင်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျိဖုန်းပြည်နယ်သို့ မပြန်မီ ရွှီနင်သည် ရေခဲတံဆိပ်ဆေးပြား သောက်ထားသော ဟွမ်ဇုံးရှောင့်နှင့် ရှန့်နန်ချွမ်းတို့ကို သွားရောက်ရှာဖွေရန် မမေ့ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>အခန်းထဲ၌…</p> <p> </p> <p>ဟွမ်ဇုံးရှောင့်နှင့် ရှန့်နန်ချွမ်းတို့သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း နိုးလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>‘ငါတို့ တကယ် အသက်ရှင်နေသေးတာပဲ’</p> <p> </p> <p>‘အဲဒီလူက ငါတို့ကို အဆိပ်ဖြေဆေး တကယ်ပေးခဲ့တာပဲ’</p> <p> </p> <p>ဟွမ်ဇုံးရှောင့်နှင့် ရှန့်နန်ချွမ်းတို့သည် အေးခဲနေသည့်အခြေအနေမှ နိုးလာပြီးနောက် ဘေးဆိုးကြီးမှ လွတ်မြောက်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ရေခဲတံဆိပ်ဆေးပြား သောက်ပြီးကတည်းက သူတို့၏ အသက်မှာ သူတို့လက်ထဲတွင် မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>အေးခဲသည့်အခြေအနေထဲ မဝင်ခင်က သူတို့သည် အဆိုးရွားဆုံးအတွက်ပင် ပြင်ဆင်ထားခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်က သူတို့ကို ပြန်နိုးပေးလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>“နိုးပြီဆိုရင်တော့ အချိန်မဖြုန်းပါနဲ့တော့။ ကျိဖုန်းပြည်နယ်ကို ငါနဲ့အတူ ပြန်လိုက်ခဲ့ကြ”</p> <p> </p> <p>ထိုနှစ်ဦး၏ အနောက်မှ ရွှီနင်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>နှစ်ယောက်သား လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရွှီနင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“သခင်‌လေး”</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးမှာ ရွှီနင်အား နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျိဖုန်းပြည်နယ်ကို ပြန်ရောက်ရင် မင်းတို့ကို ယွဲ့လန်ဂိုဏ်းဆီ အရင်ခေါ်သွားမယ်”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်၏ စကားကြောင့် ဟွမ်ဇုံးရှောင့်၏ ရင်ထဲ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သွေးတစ္ဆေဂိုဏ်းသည် ယွဲ့လန်ဂိုဏ်း၏ ရန်သူဖြစ်သည်။ သွေးတစ္ဆေဂိုဏ်း၏ ဒုတိယဂိုဏ်းချုပ်အနေဖြင့် ဟွမ်ဇုံးရှောင့်သည် အသက်ရှင်လျက် ပြန်ထွက်လာနိုင်ပါ့မလားဟု တကယ်ပင် စိုးရိမ်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>‘ငါ ထွက်ပြေးဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခု ရှာမှဖြစ်မယ်...’ ဟွမ်ဇုံးရှောင့်၏ မျက်လုံးများက ဟိုဟိုဒီဒီ ကစားနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်က ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့လက်ချောင်းထိပ်လေးတွေကို လှုပ်ရှားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက်တွင် ဟွမ်ဇုံးရှောင့်သည် သူ့နှလုံးသားမှာ နာကျင်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် လက်သည်းရာပေါင်းများစွာနှင့် ကုပ်ခြစ်ခံနေရသလိုမျိုး ယားယံလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဟွမ်ဇုံးရှောင့်၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ရီလာပြီး လည်ချောင်းထဲတွင်လည်း ယားယံလာလေသည်။</p> <p> </p> <p>“လှည့်စားဖို့ မစဉ်းစားနဲ့။ မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံးကို ငါ နှလုံးဖောက်ဆေးလုံးတွေ ကျွေးထားပြီးပြီ”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်က ထိုသူနှစ်ဦးကို ပြောလိုက်ပြီး လက်ချောင်းလေးတွေကို အနည်းငယ် ပြန်လှုပ်လိုက်ရာ ဟွမ်ဇုံးရှောင့်မှာ နာကျင်သည့် အခြေအနေမှ လွတ်မြောက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>“နှလုံးဖောက်ဆေးလုံးလား” ရှန့်နန်ချွမ်းနှင့် ဟွမ်ဇုံးရှောင့်တို့၏ မျက်နှာအမူအရာများ ပျက်ယွင်းသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>နှလုံးဖောက်ဆေးလုံးသည်လည်း ဆေးစွမ်းထက်သော ဆေးတစ်မျိုးဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ ကုန်ကြမ်းမှာ နှလုံးဖောက်အင်းဆက်ဟုခေါ်သော ထိုအင်းဆက်၏ အတွင်းပိုင်းအမြုတေ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>နှလုံးဖောက်ဆေးလုံး သောက်ထားသူသည် သက်သာစေမည့်ဆေးကို အချိန်မီ မသောက်ပါက နှလုံးသားကို လက်သည်းဖြင့် ကုပ်ခြစ်ခံရသည့် ဝေဒနာကို ခံစားရပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် တစ်စုံတစ်ယောက်က နှလုံးဖောက်အင်းဆက်ကို လှုံ့ဆော်ပေးနိုင်သည့် အမှုန့်ကို ဖြူးလိုက်လျှင်လည်း ထိုနာကျင်မှုကိုပင် ခံစားရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီနင် လုပ်ခဲ့သည်မှာ ထိုအမှုန့်အချို့ကို ဖြူးလိုက်ပြီး ဟွမ်ဇုံးရှောင့်၏ နှာခေါင်းထဲ ရောက်အောင် လုပ်လိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရှန့်နန်ချွမ်းနှင့် ဟွမ်ဇုံးရှောင့်တို့၏ မျက်နှာများမှာ ဖြူလျော်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>အေးခဲသည့်အခြေအနေမှ နိုးလာသော်လည်း သူတို့၏ အသက်မှာ သူတစ်ပါးလက်ထဲတွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြပေ။</p> <p> </p> <p>“သွားကြမယ်”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်က တိုက်တွန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသူနှစ်ဦးမှာ ရွှီနင်၏ အလိုကို လိုက်နာခြင်းမှလွဲ၍ အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက်တွင် ရွှီနင်သည် သူတို့နှစ်ဦးကို မြို့ပြင်သို့ ခေါ်ထုတ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မြို့မှ ထွက်လာပြီး မကြာမီမှာပင် ရွှီနင်က ရှောင်ဟေးကို မဆင့်ခေါ်မီ အထက်မှ အော်သံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်ဟေးသည် အဝေးမှ ပျံသန်းလာပြီး အတောင်ပံများကို ခတ်ကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ယခင်ကထက်စာလျှင် ရှောင်ဟေးမှာ ကိုယ်ထည် ပိုကြီးလာရုံသာမက အတောင်ပံများကလည်း ပိုမိုတောက်ပကာ ပြောင်လက်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>အထူးသဖြင့် ၎င်း၏ အတောင်ပံများမှာ ဓားကဲ့သို့ ထက်မြက်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်း၏ ဦးခေါင်းပေါ်တွင်လည်း သရဖူတစ်ခုကဲ့သို့ အနက်ရောင် အမွေးသုံးချောင်း ရှိနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဂုဏ်ယူပါတယ် ရှောင်ဟေး” ရွှီနင်က ရှောင်ဟေး၏ ခေါင်းကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်ဟေးသည် ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ် အခြေခံအဆင့်မှ အလယ်အလတ်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မိစ္ဆာသားရဲများအတွက် သူတို့၏ အဆင့်တက်နိုင်စွမ်းမှာ မွေးဖွားလာကတည်းက သတ်မှတ်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မိစ္ဆာသားရဲတို့၏ အဆင့်အတန်းမှာ သွေးမျိုးဆက်၏ အရည်အသွေးနှင့် သိပ်သည်းမှုအပေါ်တွင် မူတည်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်ဟေးအတွက်ဆိုလျှင် ကြီးပြင်းလာပါက ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ် အခြေခံအဆင့်တွင်သာ ကန့်သတ်နေမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ရွှီနင်ပေးထားသော မိစ္ဆာသားရဲဆေးလုံးကြောင့် ၎င်း၏ သွေးမျိုးဆက်ကို လှုံ့ဆော်ပေးခဲ့ပြီး အရည်အသွေးနှင့် သိပ်သည်းမှုကို မြင့်တက်စေကာ သွေးမျိုးဆက်၏ ကန့်သတ်ချက်ကို ချိုးဖျက်နိုင်ခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်က သူ့အား ကြီးမားသော အခွင့်အရေးကို ပေးအပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ရှောင်ဟေးက သိရှိသဖြင့် အလွန်ပင် ရင်းနှီးဖော်ရွေနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>“လာ... ငါတို့ကို ကျိဖုန်းပြည်နယ်က ဂိုဏ်းဆီ ပြန်ခေါ်သွားပေးပါဦး”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်က ရှောင်ဟေးအား ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရှောင်ဟေးက ငုံ့ပေးလိုက်လေသည်။ သူတို့ သုံးဦးပေါ်သို့ တက်ပြီးသည်နှင့် ၎င်းသည် အတောင်ပံများကို ဖြန့်ကာ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံသန်းကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျိဖုန်းပြည်နယ်...</p> <p> </p> <p>ယွဲ့လန်ဂိုဏ်း…</p> <p> </p> <p>“ငါ ပြန်ရောက်ပြီ” ယွဲ့လန်ဂိုဏ်း၏ ဂိတ်တံခါးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရွှီနင် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>“ရှောင်ဟေး... အထဲကို တန်းဝင်လိုက်တော့”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်ဟေးသည် အရှိန်မြှင့်ကာ တောင်တံခါးအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ပျံသန်းဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်ဟေး ချဉ်းကပ်လာသောအခါ ဂိတ်တံခါးကို စောင့်ကြပ်နေသည့် ကြမ်းတမ်းသော ခွေးကြီးနှစ်ကောင်သည် ရန်လိုသော အကြည့်များဖြင့် မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လာသော်လည်း ရွှီနင်၏ အရှိန်အဝါကို ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် ငြိမ်ကျသွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>တံခါးစောင့်တပည့်များမှာမူ ရန်သူ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာပြီဟု ထင်ကာ ထိတ်လန့်ကုန်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ရှောင်ဟေး... ဟိုဘက်ကို သွားရအောင်”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်က ပင်မတောင်ရှိရာဘက်သို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဖုန်းရှိုး၏ တောင်းဆိုချက်ဖြစ်စေ၊ သွေးတစ္ဆေဂိုဏ်း၏ မိစ္ဆာသွေးဆေးလုံးကြီးအကြောင်းဖြစ်စေ ဤကိစ္စနှစ်ခုကို မီရှင်းယယ်အား အမြန်ဆုံး အသိပေးသင့်သည်ဟု ရွှီနင် ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်တောင်ကို ဘယ်သူ ရောက်လာတာလဲ”</p> <p> </p> <p>ရှောင်ဟေး ဆင်းသက်လိုက်သည်နှင့် တပည့်အချို့က ဝိုင်းရံလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါ စီနီယာအစ်ကိုကြီး ရွှီနင်ပဲ” မကြာမီမှာပင် တပည့်များက ရွှီနင်ကို မှတ်မိသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်သည် အမည်ခံတပည့်တစ်ဦးသာ ဖြစ်သော်လည်း ဂိုဏ်းချုပ် မီရှင်းယယ်၏ အလေးပေးမှုကို ခံရသူဖြစ်ရာ တပည့်အားလုံးက သူ့ကို လေးစားကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ရှောင်ဟေး... လိမ်လိမ်မာမာနဲ့ ငြိမ်ငြိမ်နေနော်။ ဂိုဏ်းထဲမှာ ပညာရှင်တွေ အများကြီး ရှိတာ။ သူတို့ကို သွားစမိရင် ကင်ခံရလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်က ရှောင်ဟေးအား စနောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်ဟေးမှာမူ တုန်ရီနေပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် အိမ်ခြံဝန်းအတွင်းမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ခံစားမိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအရှိန်အဝါ၏ ပိုင်ရှင်မှာ ဂိုဏ်းချုပ် မီရှင်းယယ်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့ နှစ်ယောက် တံခါးအပြင်မှာ အရင်စောင့်နေ။ ငါခေါ်မှ ဝင်လာခဲ့”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်က ဟွမ်ဇုံးရှောင့်နှင့် ရှန့်နန်ချွမ်းကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးလုံး၏ ရင်ခုန်သံများ မြန်ဆန်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကျိဖုန်းပြည်နယ်၏ ထိပ်တန်းဂိုဏ်းကြီးတစ်ခု၏ အရှင်သခင်နှင့် ရင်ဆိုင်ရတော့မည်ကို သူတို့ ကောင်းစွာ သိထားကြသည်။</p> <p> </p> <p>အထူးသဖြင့် ဟွမ်ဇုံးရှောင့်မှာ သူ့အထောက်အထားကြောင့် မီရှင်းယယ်က သူ့ကို သတ်ပစ်လိုက်မှာကို အလွန်ကြောက်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူတို့မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။ ရွှီနင်က စောင့်နေရန် အမိန့်ပေးထားသဖြင့် သူတို့မှာ နာခံကြရုံသာ ရှိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်သည် အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ ဝင်လာချိန်တွင် မီရှင်းယယ်မှာ ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာဖြင့် ထိုင်နေပြီး ရွှီနင်အား ချီးကျူးမှု၊ အံ့သြမှုများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>မီရှင်းယယ်သည် ရွှီနင် မဝင်လာခင်ကတည်းက ရွှီနင် ရောက်လာသည်ကို သိရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“တပည့် ရွှီနင်က ဆရာ့ကို နှုတ်ခွန်ဆက်သပါတယ်”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်က မီရှင်းယယ်အား လေးလေးစားစား ဂါရဝပြုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရွှီနင်... မင်းက ငါ့ကို တကယ် အံ့သြအောင် လုပ်နိုင်တာပဲ”</p> <p> </p> <p>မီရှင်းယယ်က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ထရပ်ကာ ရွှီနင်အား ကိုယ်တိုင် ထူပေးလိုက်ပြီး ပခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မတွေ့တာ နှစ်ဝက်လောက် ရှိပြီ။ မင်းကတော့ အခြေခံအဆင့်ကနေ အစစ်အမှန်စိတ်ဆန္ဒနယ်ပယ်အထိ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီပဲ။ ခရီးသွားရင်း ထူးခြားတဲ့ အခွင့်အရေးတွေ ကြုံခဲ့ရလို့လား”</p> <p> </p> <p>မီရှင်းယယ်မှာ တကယ်ပင် ဝမ်းသာနေသည်ကို ရွှီနင် ခံစားမိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“လျှို့ဝှက်နယ်မြေကြောင့်ပါ ဆရာ” ရွှီနင်က ကြိုတင်စဉ်းစားထားသည့် ဆင်ခြေကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေကနေ ရခဲ့တာတွေ အများကြီး ရှိခဲ့ပါတယ်။ ဒီခရီးစဉ်မှာ အဲဒါတွေကို အပြည့်အဝ အသုံးချနိုင်ခဲ့လို့ပါ”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းတယ်”</p> <p> </p> <p>မီရှင်းယယ်က ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းရဲ့ ပါရမီက ငါထင်ထားတာထက် အများကြီး သာလွန်နေပြီ။ တာအိုနယ်ပယ်ဆိုတာ မင်းအတွက် လက်တစ်ကမ်းမှာ ရှိနေပြီ ထင်ပါရဲ့”</p> <p> </p> <p>“မင်းက မင်းရဲ့ စီနီယာအစ်ကို ဟယ့်မင်ယဲ့ကိုတောင် မှီတော့မှာပဲ”</p> <p> </p> <p>မီရှင်းယယ်မှာ အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နေသည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ့တပည့်တွေက ဒီလောက်အထိ ပါရမီပါလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ အကြီးအကဲ ကူကျွမ့်က ငါနဲ့ အဆင့်တူပေမဲ့ သူ့တပည့်တွေကတော့ ငါ့တပည့်တွေကို မမီကြပါဘူး”</p> <p> </p> <p>မီရှင်းယယ် ဤမျှ ပျော်ရွှင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ရွှီနင် ခေတ္တ တွေဝေသွားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဖန်းကျဲ့ကို သတ်လိုက်သည့်အကြောင်းကို မပြောဖြစ်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ဖန်းကျဲ့ သေဆုံးသွားသည်ကို မည်သူမျှ မသိရှိကြသေးသည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ရွှီနင်... အပြင်မှာ မင်းခေါ်လာတဲ့ လူနှစ်ယောက်က ဘယ်သူတွေလဲ” မီရှင်းယယ်က မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သွေးတစ္ဆေဂိုဏ်းရဲ့ ဒုတိယဂိုဏ်းချုပ် ဟွမ်ဇုံးရှောင့်နဲ့ ယန်းရွှေပြည်နယ်က သူတို့ ဖိတ်ခေါ်ထားတဲ့ ဆေးဆရာ ရှန့်နန်ချွမ်းပါ ဆရာ။ ခရီးသွားရင်း သူတို့ကို ဖမ်းလာခဲ့တာပါ”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟိုး...”</p> <p> </p> <p>မီရှင်းယယ်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် အတော်လေး အံ့သြသွားသော်လည်း ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ “သွေးတစ္ဆေဂိုဏ်းက လူတွေက ငါတို့ ယွဲ့လန်ဂိုဏ်းကို တိတ်တဆိတ် ပစ်မှတ်ထားနေတာ။ သူတို့ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ် ဖုန်းချန်ကောကို ဖမ်းဖို့ ငါ စီစဉ်ထားပြီးသားပါ။ အခုတော့ မင်းက လက်ရုံးတစ်ဦးကို အရင် ဖမ်းပေးလိုက်ပြီပေါ့”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်ကလည်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဆရာ... သွေးတစ္ဆေဂိုဏ်းချုပ် ဖုန်းချန်ကောက တာအိုနယ်ပယ်ကို တက်လှမ်းနိုင်စေမယ့် မိစ္ဆာဆေးလုံးတစ်မျိုးကို ဖော်စပ်ဖို့ ကြိုးစားနေပုံရပါတယ်”</p> <p>***</p> <p> </p>


Save