Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၈၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">မိစ္ဆာသွေးဆေးလုံးဖြစ်တည်လာခြင်းနှင့် ရွှီနင်၏ လျှို့ဝှက်လက်နက်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“အစ်မစစ်ယင်၊ အစ်မက အစစ်အမှန်ပိုင်နက်နယ်ပယ်ကို ရောက်သွားပြီး တာအိုလက်နက်ကိုပါ ရခဲ့တာလား”</p> <p> </p> <p>ကျန်းယီယီနှင့် ကျန်းလုလုတို့မှာ အံ့ဩသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ တံဆိပ်တော်နယ်ပယ်မှ သိုင်းပညာရှင်များဖြစ်ကြသည်။ ထို့အပြင် စစ်ယင်က သူမ၏စွမ်းအင်အငွေ့အသက်များကို တမင်သက်သက် ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး စစ်ယင် အဆင့်တက်သွားသည်ကို သတိမထားမိခဲ့ခြင်းဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“အစ်မစစ်ယင်က တကယ်ကို ချန်းမြောင်ဂိုဏ်းရဲ့ နံပါတ်တစ် တပည့်ရင်းပဲ”</p> <p> </p> <p>ကျန်းယီယီက ပြောလိုက်သည်။ “အစ်မက အစစ်အမှန်ပိုင်နက်နယ်ပယ်ကို ရောက်သွားပြီဆိုတော့ ယွဲ့လန်ဂိုဏ်းက ဟယ့်မင်ယဲ့ကို သေချာပေါက် ကျော်တက်သွားပြီပေါ့။ အခုဆိုရင် အစ်မက ကျိဖုန်းပြည်နယ်က ဂိုဏ်းတွေအားလုံးထဲမှာ အသန်မာဆုံးတပည့် ဖြစ်နေပြီ”</p> <p> </p> <p>“ကျိဖုန်းပြည်နယ်မှာတင်မကဘူး၊ ချောက်နက်ကြီးမြောက်ပိုင်းရဲ့ ပြည်နယ်ဆယ့်ခုနစ်ခုလုံးမှာပါ အစ်မစစ်ယင်က အထူးချွန်ဆုံးဖြစ်နေလောက်ပြီ”</p> <p> </p> <p>ကျန်းလုလုကလည်း ဝင်ရောက်ပြောဆိုလေသည်။ “အစ်မစစ်ယင်ရဲ့ လက်ရှိစွမ်းအားနဲ့ တာအိုလက်နက်သာရှိရင် သွေးတစ္ဆေဂိုဏ်းက အထက်လူကြီးတွေကို ရှင်းလင်းပစ်ဖို့ဆိုတာ အလွယ်လေးဖြစ်နေမှာပဲ”</p> <p> </p> <p>ညီမငယ်နှစ်ဦး၏စကားကို ကြားပြီးနောက် စစ်ယင်က ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ယမ်းလိုက်ကာ “ငါ့ကို အရမ်းကြီး အထင်မကြီးကြပါနဲ့။ လက်ရှိငါက ဟယ့်မင်ယဲ့ကို မီချင်မှမီဦးမှာ။ ဟယ့်မင်ယဲ့ရဲ့ တိုးတက်မှုက ငါ့ထက် နည်းနည်းနှေးပေမယ့် သူ့ရဲ့လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်တွေကတော့ အရမ်းမြန်မြန် ကျင့်ကြံနိုင်တယ်။ သူ့ရဲ့ ရေစီးပမာဓားသိုင်းနဲ့ ဖြာထွက်မီးလျှံဓားသိုင်းက နဝမအဆင့်ထိတောင် ရောက်နေတာ ကြာလှပြီ။ အဲဒီလျှို့ဝှက်နည်းစနစ်နှစ်ခုကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း အသုံးပြုလိုက်မယ်ဆိုရင် သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်းက အရမ်းကို မြင့်မားသွားမှာ။ ငါသာ သူနဲ့ အဆင့်တူနယ်ပယ်မှာ ယှဉ်တိုက်ရမယ်ဆိုရင် သူ့ရဲ့ဖိနှိပ်တာကို ခံရဖို့ ရာခိုင်နှုန်းပိုများတယ်”</p> <p> </p> <p>‘ဒါ့အပြင် ငါ ဟယ့်မင်ယဲ့ကို မတွေ့ရတာ အတော်ကြာပြီ။ သူလည်း အစစ်အမှန်ပိုင်နက်နယ်ပယ်ကို ရောက်နေလောက်ပြီ’</p> <p> </p> <p>ကျိဖုန်းပြည်နယ်ရှိ အသန်မာဆုံးဂိုဏ်းနှစ်ခုမှ ထိပ်တန်းတပည့်ရင်းများဖြစ်ကြသည့်အားလျော်စွာ စစ်ယင်နှင့် ဟယ့်မင်ယဲ့တို့သည် မိတ်ဆွေဟောင်းများ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>စစ်ယင်၏ရင်ထဲတွင်မူ သူမသည် ဟယ့်မင်ယဲ့နှင့် အမြဲတမ်း ယှဉ်ပြိုင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ အစ်မ”</p> <p> </p> <p>“ခဏနေဦး”</p> <p> </p> <p>ကျန်းယီယီ စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် စစ်ယင်က ရုတ်တရက် တားလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“တစ်ယောက်ယောက် လာနေတယ်”</p> <p> </p> <p>စစ်ယင်က သူမ၏ခြေလှမ်းများကို အရှိန်တင်လိုက်ပြီး “ငါ့နောက်လိုက်ခဲ့၊ ငါတို့ သွေးတစ္ဆေဂိုဏ်းက တပည့်တွေနဲ့ တိုးပြီထင်တယ်”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူတို့သုံးဦးသည် အရပ်မျက်နှာတစ်ခုဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>မကြာမီမှာပင် သွေးတစ္ဆေဂိုဏ်း၏ ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော တပည့်အချို့သည် သွေးတစ္ဆေဂိုဏ်းရှိရာဘက်သို့ လျှောက်သွားနေသည်ကို သူတို့ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့သည် သာမန်အရပ်သား ဆယ်ဂဏန်းခန့်ကို ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“သွေးတစ္ဆေဂိုဏ်းက ဒီသူခိုးတွေက သာမန်လူတွေကို ဖမ်းဆီးပြီး သူတို့ရဲ့သွေးတွေကိုသုံးပြီးတော့ မိစ္ဆာကျင့်စဉ်တွေကို ကျင့်ကြံဖို့ ကြိုးစားနေကြတာပဲ”</p> <p> </p> <p>စစ်ယင် သေချာမြင်လိုက်ရပြီးနောက် သူမ၏မျက်နှာမှာ အေးစက်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ရှေ့သို့ခုန်ထွက်သွားပြီး အပြာနုရောင် ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ဖြာထွက်သွားလေသည်။ သွေးတစ္ဆေဂိုဏ်းမှ တပည့်အချို့၏ ခေါင်းများ ပြတ်ကျသွားပြီး တစ်ယောက်သာ အသက်ရှင်လျက် ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သညမ။</p> <p> </p> <p>“ငါတို့ကို သွေးတစ္ဆေဂိုဏ်းချုပ်ဆီ ခေါ်သွားစမ်း”</p> <p> </p> <p>စစ်ယင်က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူတို့သည် လူအားလုံးကို ပြန်လွှတ်လိုက်ပြီး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော သွေးတစ္ဆေဂိုဏ်းမှ တပည့်ကို ဂိုဏ်းဆီသို့ လမ်းပြခိုင်းလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>လေးနာရီ ကြာပြီးနောက်…</p> <p> </p> <p>သွေးတစ္ဆေဂိုဏ်း…</p> <p> </p> <p>ဖုန်းချန်ကောသည် လျှို့ဝှက်အခန်းထဲတွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ တစ်ယောက်တည်း တည်ငြိမ်စွာ ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ့ဘေးတွင် အလှမယ်များ မရှိတော့သလို ပျော်ပါးနေခြင်းလည်း မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူသည် မိစ္ဆာသွေးမဟာဆေးပြားကို မမျိုချမီ သူ၏အကောင်းဆုံး အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိရန် ပြင်ဆင်နေပြီး ဆေးဖော်စပ်မှု ပြီးစီးမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဖုန်းချန်ကောသည် မိစ္ဆာသွေးဆေးလုံး၏ ဆေးဖော်စပ်နည်းကို ရရှိခဲ့စဉ်က မိစ္ဆာသွေးဆေးလုံးကို သုံးစွဲ၍ အဆင့်တက်ရာတွင် ကျရှုံးနိုင်ခြေရှိကြောင်း သိရှိခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ကျရှုံးသွားပါက နယ်ပယ်ကြီးတစ်ခုလုံး ကျဆင်းသွားနိုင်သလို နေရာမှာတင် သေဆုံးသွားနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ဖုန်းချန်ကောသည် ဤကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ အလွန်သတိထားနေခဲ့သည်။ သူသည် အကောင်းဆုံးအခြေအနေတွင်သာ ဆေးကို သုံးစွဲရန် ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဒေါက်… ဒေါက်…</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် သူစည်းချထားသောအခန်းအပြင်ဘက်မှ တံခါးခေါက်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဖုန်းချန်ကော ရှိနေသော အခန်းသည် လုံခြုံစွာ ပိတ်လှောင်ထားပြီး အသံနှင့် စွမ်းအင်အငွေ့အသက် အားလုံးနီးပါးကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ဂိုဏ်းအတွင်းမှ လူများသည် စည်းချထားသောအခန်းထဲရှိ ဖုန်းချန်ကောကို ရှာဖွေလိုပါက အခန်းအပြင်ဘက်ရှိ ယန္တရားကိုသာ အသက်သွင်းနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဖုန်းချန်ကောသည် အသံကိုကြားသောအခါ မနှစ်မြို့သော အမူအရာဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာကိစ္စလဲ”</p> <p> </p> <p>ဖုန်းချန်ကောမှာ ဒေါသထွက်နေသော်လည်း ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်ဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>သူသည် အခန်းတံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ထိတ်လန့်နေသော တပည့်တစ်ဦးကို ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး၊ လူငယ်အမျိုးသမီးသုံးယောက် ဂိုဏ်းထဲကို ဝင်လာပြီး လူတွေ အကုန်သတ်နေပါတယ်”</p> <p> </p> <p>တပည့်ဖြစ်သူ၏ လေသံမှာ အထိတ်တလန့်ဖြစ်နေသည်။ “အကြီးအကဲသုံးယောက် အသတ်ခံလိုက်ရပြီး နှစ်ယောက်ကတော့ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရသွားပါတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး အပြင်ထွက်ကြည့်ပါဦး”</p> <p> </p> <p>“ဘာ”</p> <p> </p> <p>ဖုန်းချန်ကော၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး မှောင်မိုက်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘယ်သူကများ ငါ့ရဲ့ သွေးတစ္ဆေဂိုဏ်းမှာ ပြဿနာလာရှာရဲတာလဲ”</p> <p> </p> <p>ဖုန်းချန်ကောသည် လက်ရှိတွင် မိစ္ဆာသွေးဆေးလုံး ဖော်စပ်ပြီးစီးမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေပြီး ၎င်းအတွက် တည်ငြိမ်သော ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခု လိုအပ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခုအခါ ပြဿနာလာရှာသူမှာ အမှန်တကယ် ပေါ်လာခဲ့ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>ဖုန်းချန်ကောသည် စည်းချထားသောအခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် လျှို့ဝှက်အခန်းထဲမှ ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဖုန်းချန်ကောသည် အစစ်အမှန်ပိုင်နက်နယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး၏ စွမ်းအင်အငွေ့အသက်ကို အာရုံခံမိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် အလျင်အမြန် ပြေးထွက်သွားရာ စစ်ယင်၊ ကျန်းယီယီနှင့် ကျန်းလုလုတို့က သွေးတစ္ဆေဂိုဏ်းမှ တပည့်များကို သတ်ဖြတ်ကာ အကျဉ်းချခံထားရသူများကို ကယ်တင်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဖုန်းချန်ကော အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ့သွေးတစ္ဆေဂိုဏ်းကို ဘယ်သူက လာပြဿနာရှာတာလဲ”</p> <p> </p> <p>ဖုန်းချန်ကောသည် ကျန်းယီယီနှင့် ကျန်းလုလုတို့ကို လျစ်လျူရှုကာ စစ်ယင်ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါ ဖုန်းချန်ကောပဲ”</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်လူ၏ စွမ်းအင်အငွေ့အသက်ကို အာရုံခံမိပြီးနောက် စစ်ယင်သည် မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို ချက်ချင်း အတည်ပြုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဖုန်းချန်ကော၊ ဒီနေ့က ရှင်သေရမယ့်နေ့ပဲ”</p> <p> </p> <p>စစ်ယင်သည် သူမ၏ တာအိုလက်နက်ဖြစ်သော ဓားရှည်ကို ထုတ်ယူကာ ဖုန်းချန်ကောကို တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တာအိုလက်နက်လား”</p> <p> </p> <p>ဖုန်းချန်ကောသည် စစ်ယင်လက်ထဲရှိ ဓားရှည်၏ စွမ်းအားကို သတိထားမိလိုက်သည်။ အစပိုင်းတွင် သူ အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် သူ၏မျက်နှာမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် နီရဲလာလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“အရင်တုန်းက လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာတောင် ပြီးပြည့်စုံတဲ့ တာအိုလက်နက်ကို ငါ မရခဲ့ဘူး။ အခုတော့ တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ဆီ လာပို့ပေးနေပါလား”</p> <p> </p> <p>ဖုန်းချန်ကောသည် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏အိတ်ကပ်ထဲမှ ပျက်စီးနေသော ဓားမြှောင်တစ်လက်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤဓားမြှောင်သည် ဖုန်းချန်ကော လျှို့ဝှက်နယ်မြေမှ ရရှိခဲ့သော ပျက်စီးနေသည့် တာအိုလက်နက်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရွှစ်… ရွှစ်… ရွှစ်…</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ဓားအလင်းတန်းများနှင့် ဓားအရိပ်များ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>‘ဒုက္ခပဲ၊ ဖုန်းချန်ကောက တစ်ဝက်တစ်ပျက် တာအိုနယ်ပယ်သိုင်းပညာရှင်ဖြစ်နေပြီပဲ၊ ပြီးတော့ သူ့ဆီမှာ ပျက်စီးနေတဲ့ တာအိုလက်နက်လည်း ရှိနေသေးတယ်’</p> <p> </p> <p>ခေတ္တမျှ တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် စစ်ယင်သည် သူမ အရေးနိမ့်နေကြောင်း သဘောပေါက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါသိပြီ၊ မင်းက ချန်းမြောင်ဂိုဏ်းရဲ့ နံပါတ်တစ် တပည့်ရင်း စစ်ယင်ပဲ”</p> <p> </p> <p>ဖုန်းချန်ကောသည် စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “မင်းက အစစ်အမှန်ပိုင်နက်နယ်ပယ်ကို ရောက်တာ သိပ်မကြာသေးလို့ တော်သေးတာပေါ့၊ ပြီးတော့ မင်းရဲ့တာအိုလက်နက်နဲ့လည်း အသားမကျသေးဘူး။ အဲဒီလိုမှမဟုတ်ရင် ဒီနေ့ မင်းကို ဒီမှာ ဖမ်းထားနိုင်ဖို့ဆိုတာ ငါ့အတွက် တကယ်ကို မလွယ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ဖုန်းချန်ကောသည် သူ၏ အင်အားကို အစွမ်းကုန် ထုတ်သုံးလိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“မိုးကြိုးစွမ်းအင် အဆုံးစွန်ဓားသွား”</p> <p> </p> <p>ဆက်တိုက် တိုက်ခိုက်မှုများ ပြုလုပ်ပြီးနောက် ဖုန်းချန်ကောသည် စစ်ယင်ကို အနိုင်ယူလိုက်ရာ သူမ၏တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ဒဏ်ရာများ ပြည့်နှက်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“တာအိုလက်နက်က ငါ့ဟာပဲ”</p> <p> </p> <p>ဖုန်းချန်ကောသည် စစ်ယင်ကို ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရစေပြီးနောက် လက်နက်ကို လုယူလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူသည် စစ်ယင်ကို ဖမ်းဆီးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“စီနီယာအစ်မစစ်ယင်”</p> <p> </p> <p>ကျန်းယီယီနှင့် ကျန်းလုလုတို့မှာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ကယ်တင်ရန် အလျင်အမြန် ရောက်ရှိလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>“သွားကြ”</p> <p> </p> <p>စစ်ယင်မှာ မျှော်လင့်ချက်မဲ့သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဖုန်းချန်ကောတစ်ယောက် ဤမျှသန်မာလိမ့်မည်ဟု သူမ ထင်မထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>“ထွက်ပြေးချင်လို့လား”</p> <p> </p> <p>ဖုန်းချန်ကောသည် ကျန်းယီယီနှင့် ကျန်းလုလုတို့ကို ထွက်ပြေးရန် အခွင့်အရေး လုံးဝမပေးခဲ့ချေ။ သူတို့နှစ်ဦးကိုပါ ဖမ်းဆီးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့ကို အရင်ဆုံး ချုပ်ထားလိုက်မယ်။ ငါ တာအိုနယ်ပယ်ကို ရောက်သွားတာနဲ့ မင်းတို့ရဲ့သွေးတွေကိုသုံးပြီး ကျင့်ကြံမယ်”</p> <p> </p> <p>ဖုန်းချန်ကောသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင်…</p> <p> </p> <p>ဆေးဖော်စပ်ရာ အခန်းထဲ၌…</p> <p> </p> <p>‘အပြင်ဘက်မှာ တစ်ယောက်ယောက် တိုက်ခိုက်နေကြပုံပဲ’</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်သည် ရှန့်နန်ချွမ်း၏ မိစ္ဆာသွေးဆေးလုံး ဖော်စပ်နေမှုကို အာရုံစိုက် ကြည့်ရှုနေသော်လည်း ဆေးဖော်စပ်ရာ အခန်းအပြင်ဘက်၌ တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားနေကြောင်းကို ရုတ်တရက် အာရုံခံမိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆေးဖော်စပ်ရာ အခန်း၏ အသံလုံအောင် ဖုံးကွယ်ထားနိုင်စွမ်းမှာ ကောင်းမွန်သော်လည်း ရွှီနင်သည် သူ၏ ထက်မြက်သော အာရုံခံစားမှုများဖြင့် သတိထားမိနေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>‘တစ်ယောက်ယောက်ကများ သွေးတစ္ဆေဂိုဏ်းဆီကို ကလဲ့စားချေဖို့ ရောက်လာတာများလား’</p> <p> </p> <p>ရွှီနင် စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>သွေးတစ္ဆေဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ဦးအနေဖြင့် ဖုန်းချန်ကောတွင် ရန်သူများ မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိနေသောကြောင့် ပြဿနာလာရှာသူများ ရှိနေခြင်းမှာ ပုံမှန်သာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>‘ဖုန်းချန်ကောက ဖြေရှင်းပြီးလောက်ပြီထင်တယ်’</p> <p> </p> <p>အပြင်ဘက်မှ တိုက်ပွဲမှာ အလွန်မြန်ဆန်စွာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီနင် အံ့ဩမသွားပေ။ ဖုန်းချန်ကော၏ တစ်ဝက်တစ်ပျက်တာအိုနယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်စွမ်းအားနှင့် ပျက်စီးနေသော တာအိုလက်နက်ကြောင့် ကျိဖုန်းပြည်နယ်ရှိ လူအနည်းငယ်သာလျှင် သူ၏ပြိုင်ဘက် ဖြစ်နိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဘုန်း…</p> <p> </p> <p>ဆေးမီးဖိုထဲမှ ခပ်အုပ်အုပ် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ဆေးမီးဖိုထဲမှ ဆိုးရွားသော အနံ့အသက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“နောက်တစ်ကြိမ် ကျရှုံးပြန်ပြီပဲ”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင် အံ့ဩမသွားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>လေးနာရီကြာပြီးနောက် ရှန့်နန်ချွမ်းသည် မိစ္ဆာသွေးဆေးလုံးကို ဆယ်ကြိမ်ထက်မက ဖော်စပ်ခဲ့သော်လည်း အကြိမ်တိုင်း၌ ကျရှုံးခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>“မိစ္ဆာသွေးဆေးလုံးရဲ့ ဖော်စပ်နည်းက တကယ်ကို နားလည်ဖို့ ခက်ခဲတာပဲ”</p> <p> </p> <p>ရှန့်နန်ချွမ်းက သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“အင်း...”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။ ‘ငါကိုယ်တိုင်သာ ဒီမိစ္ဆာသွေးမဟာဆေးပြားကို ဖော်စပ်ပြီး တာအိုလက်နက်ဆေးဖိုကို အသုံးပြုမယ်ဆိုရင် ဆယ်ကြိမ်မှာ တစ်ကြိမ်လောက်တော့ အောင်မြင်နိုင်လောက်တယ်’</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်၌ ဆေးဆရာအမွေအနှစ် အခြေခံတစ်ခု ရှိထားသောကြောင့် မိစ္ဆာသွေးဆေးလုံး၏ ဆေးဖော်စပ်နည်းကို နားလည်ရန် ပိုမိုလွယ်ကူနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်တွင် မိစ္ဆာသွေးဆေးလုံးကို ဖော်စပ်နိုင်စွမ်း ရှိသော်လည်း သူကိုယ်တိုင် မဖော်စပ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ မိစ္ဆာသွေးမဟာဆေးပြား ဖြစ်ပေါ်လာမည့် လုပ်ငန်းစဉ်ကို စောင့်ကြည့်လေ့လာလိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူလိုချင်သည်မှာ ဆေးဖော်စပ်ရန် မဟုတ်ဘဲ မိစ္ဆာသွေးမဟာဆေးပြားထဲတွင် ဖုန်းချန်ကောအား ရင်ဆိုင်ရန် လျှို့ဝှက်လက်နက်တစ်ခုကို ချန်ထားခဲ့လိုခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် မိစ္ဆာသွေးဆေးလုံးကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပြီး ၎င်း၏ဆေးစွမ်းသတ္တိများကို စစ်ဆေးသည့် လုပ်ငန်းစဉ်မှာ ရွှီနင် လုပ်ဆောင်ရမည့်အရာပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဆက်ဖော်စပ်ပါ”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်က ရှန့်နန်ချွမ်းကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရှန့်နန်ချွမ်းသာ ဆက်လက်ဖော်စပ်နေပါက ရွှီနင်အနေဖြင့် အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို ပိုမိုဖော်ထုတ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>“နားလည်ပါပြီ”</p> <p> </p> <p>ရှန့်နန်ချွမ်းက ပြန်ဖြေလိုက်သော်လည်း သူ သိပ်ပြီးလိုလားပုံ မပေါ်ပေ။</p> <p> </p> <p>အဆင့်မြင့်ဆေးဆရာတစ်ဦးအနေဖြင့် ရှန့်နန်ချွမ်းသည် ဆေးဖော်စပ်မည့်နည်းလမ်းကို ရှာမတွေ့သေးသဖြင့် အလွန်စိတ်ပျက်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ယခင်ကဆိုလျှင် သူသည် ဆေးမီးဖိုကို ဘေးဖယ်ထားခဲ့ပြီး စိတ်အပန်းဖြေရန် ထွက်သွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ရွှီနင်က သူ့ကို တိုက်တွန်းနေသဖြင့် ဆေးဖော်စပ်ခြင်းကိုသာ အာရုံစိုက်နေရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သုံးရက် ကုန်လွန်သွားပြီးနောက်…</p> <p> </p> <p>လွန်ခဲ့သော သုံးရက်တာကာလအတွင်း ဖုန်းချန်ကော ပြင်ဆင်ပေးထားသော ဆေးပင်များအားလုံးမှာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဒုတိယအကြိမ် ပို့ဆောင်လာသော ဆေးပင်အစုံတစ်ရာပင်လျှင် ကုန်ဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေချေပြီ။</p> <p> </p> <p>‘ဒီတစ်ကြိမ်တော့ အလုပ်ဖြစ်မယ့်ပုံပဲ’</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်က ဆက်လက်စောင့်ကြည့်နေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် ရှန့်နန်ချွမ်းမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းများမှာလည်း ဖြူဖျော့နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>အချိန်ကြာမြင့်စွာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီး အနားမယူရခြင်းကြောင့် ရှန့်နန်ချွမ်းမှာ နေမထိထိုင်မသာ ဖြစ်နေရသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အချိန်အကြာကြီး ဇွဲလုံ့လထားပြီးနောက် သူသည် မိစ္ဆာသွေးဆေးလုံးကို ဖော်စပ်နိုင်မည့် နည်းလမ်းကို နောက်ဆုံးတွင် ရှာတွေ့သွားခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>ရှန့်နန်ချွမ်းသည် သူ၏ ဆေးဖော်စပ်နည်းစနစ်ကို အသက်သွင်းလိုက်ပြီး ဆေးစွမ်းသတ္တိများကို ခွဲထုတ်ကာ ဆေးကို ဖော်စပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>‘ပြီးပြီ၊ ငါ ထပ်ပြီး ကျရှုံးဦးမှာပဲ’</p> <p> </p> <p>သူ၏ ဆေးဖော်စပ်မှု လုပ်ငန်းစဉ်တွင် အားနည်းချက်များ ရှိနေကြောင်း ရှန့်နန်ချွမ်း ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ရွှီနင်သည် သူ၏အတွင်းအားဖြင့် ဆေးမီးဖိုအဖုံးကို ရုတ်တရက် ဖွင့်လိုက်ပြီး ဝိညာဉ်ဆေးမှုန့် တစ်ဆုပ်ကို ပစ်ထည့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤဝိညာဉ်ဆေးမှုန့်မှာ မိစ္ဆာသွေးဆေးလုံး၏ ဆေးညွှန်းတွင် ပါဝင်သောအရာ မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>“ဆက်ဖော်စပ်စမ်း”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်က ဝိညာဉ်ဆေးမှုန့် ထည့်လိုက်ပြီးနောက် မတည်ငြိမ်သော ဆေးဖိုမှာ ပြန်လည်တည်ငြိမ်သွားကြောင်း ရှန့်နန်ချွမ်း သတိပြုမိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ရှန့်နန်ချွမ်းက ယင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဆေးဖော်စပ်ခြင်းကိုသာ အာရုံစိုက်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဘုန်း</p> <p> </p> <p>ဤတစ်ကြိမ်တွင် လက်ဖဝါးအရွယ်အစားရှိသော အနက်ရောင်ဆေးလုံးတစ်လုံးသည် ဆေးမီးဖိုထဲမှ ခုန်ထွက်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>မိစ္ဆာသွေးဆေးလုံး ပြီးစီးသွားခဲ့ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>“ဒါက မိစ္ဆာသွေးဆေးလုံးလား”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင် ရှေ့တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြီး မိစ္ဆာသွေးဆေးလုံးကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ သေချာလေ့လာကြည့်လိုက်ရာ သွေးနံ့မရဘဲ ဆေးရနံ့သာ ရနေကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဆေးရနံ့မှာ အလွန်ပြင်းထန်လှသဖြင့် လက်ဆုပ်လက်ကိုင် ပြနိုင်လုနီးပါးပင်။</p> <p> </p> <p>“မိစ္ဆာသွေးဆေးလုံး ပြီးသွားပြီ...”</p> <p> </p> <p>ရှန့်နန်ချွမ်းက ရှေ့သို့ ကိုင်းလိုက်ကာ မေးလိုက်သည်။ “သခင်လေးရွှီ၊ အဲဒါက မိစ္ဆာသွေးဆေးလုံးလား။ ပြဿနာတစ်ခုခုတော့ မရှိလောက်ဘူးမလား”</p> <p> </p> <p>“စောစောက သခင်လေး ဖြူးထည့်လိုက်တဲ့ ဝိညာဉ်ဆေးမှုန့်က မိစ္ဆာသွေးဆေးလုံးရဲ့ ဆေးညွှန်းထဲမှာ မပါဘူးထင်တယ်။ ဒီမိစ္ဆာသွေးဆေးလုံးက ဖုန်းချန်ကောကို လှည့်စားနိုင်ပါ့မလား”</p> <p> </p> <p>ရှန့်နန်ချွမ်းသည် ဆေးကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဖုန်းချန်ကောက သူ့ကို သတ်ပစ်မည်ကို စိုးရိမ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ပြဿနာမရှိပါဘူး...”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင် ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ ယခုလေးတင် ထည့်လိုက်သော ဝိညာဉ်ဆေးမှုန့်သည် မိစ္ဆာသွေးဆေးလုံးကို ဖော်စပ်ရာတွင် အထောက်အကူပြုရုံသာမက ရွှီနင်၏ လျှို့ဝှက်လက်နက်အဖြစ်ပါ အသုံးဝင်ပေသည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save