Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၉၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">နောက်ကွယ်ကလူ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဆရာရွှီ၊ မိစ္ဆာသွေးဆေးလုံး ဖော်စပ်ပြီးသွားရင် ကျွန်တော်တို့ ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ” ရှန့်နန်ချွမ်းက မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သဘာဝကျကျပဲ မိစ္ဆာသွေးဆေးလုံးကို ဖုန်းချန်ကောဆီ ပေးရမှာပေါ့” ရွှီနင်က ပြုံးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ရှန့်နန်ချွမ်းမှာ နှုတ်ခမ်းကိုစေ့ကာ စကားဆက်မပြောတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>ဤမိစ္ဆာသွေးဆေးလုံးတွင် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေပြီး ရွှီနင်က ဖုန်းချန်ကောအပေါ် အကြံအစည်တစ်ခုခု ရှိနေမှန်း သူ ကောင်းကောင်းသိထားပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဤကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ နှုတ်ဆိတ်နေရန်သာ ရှန့်နန်ချွမ်း ရွေးချယ်လိုက်သည်။ ဖုန်းချန်ကောတစ်ယောက် အမှားအယွင်းကို ရိပ်မိမသွားစေရန်သာ သူ မျှော်လင့်မိသည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူ သေချာပေါက် ရိုက်သတ်ခံရပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>“သွားကြစို့၊ ဖုန်းချန်ကောနဲ့ သွားတွေ့ကြတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်က မိစ္ဆာသွေးဆေးလုံးကို ရှန့်နန်ချွမ်းထံ ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ရှန့်နန်ချွမ်းက ဆေးလုံးကို ယူကာ သစ်သားသေတ္တာတစ်ခုထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦး ဆေးဖော်ခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>“မိစ္ဆာသွေးဆေးလုံးကို ဖော်စပ်ပြီးသွားပြီလား” ဟွမ်ဇုံးရှောင့်သည် တပည့်အချို့နှင့်အတူ ဆေးဖော်ခန်းအပြင်ဘက်၌ စောင့်ဆိုင်းနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်”</p> <p> </p> <p>ရှန့်နန်ချွမ်းက ဆရာတစ်ဆူပမာ ဟန်လုပ်ပြောဆိုလိုက်သော်လည်း ရွှီနင်ကမူ နှုတ်ဆိတ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဟွမ်ဇုံးရှောင့်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရွှီနင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဂိုဏ်းချုပ်ဆီကိုသွားရင် ကျုပ်ပါ လိုက်ခဲ့မယ်”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ဟွမ်ဇုံးရှောင့်သည် သူတို့နှစ်ဦးနောက်မှ လိုက်ပါသွားခဲ့ပြီး ကျန်တပည့်များကမူ ဆေးဖော်ခန်းကို ရှင်းလင်းရန် ဝင်ရောက်သွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>“လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်က သွေးတစ္ဆေဂိုဏ်းကို ရန်သူတွေ လာတိုက်သွားသေးလား”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်က ဟွမ်ဇုံးရှောင့်ကို အသံနှိမ့်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လွန်ခဲ့သောရက်အနည်းငယ်က ဖြစ်ပွားခဲ့သည့် တိုက်ပွဲအကြွင်းအကျန်များကို သူ မြင်တွေ့နေရဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>“အင်အားကြီးတဲ့ရန်သူ လာသွားတယ်” ဟွမ်ဇုံးရှောင့်ကလည်း လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ချန်းမြောင်ဂိုဏ်းရဲ့ နံပါတ်တစ် တပည့်ရင်း စစ်ယင်နဲ့ တံဆိပ်တော်နယ်ပယ်တပည့် နှစ်ယောက်ပဲ၊ သူတို့က အကြီးအကဲသုံးယောက်၊ တာဝန်ခံဆယ်ယောက်နီးပါးနဲ့ တပည့်တစ်ရာကျော်ကို သတ်သွားကြတယ်”</p> <p> </p> <p>“ချန်းမြောင်ဂိုဏ်းက စစ်ယင်ဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>ဤနာမည်ကို ရွှီနင် ကြားဖူးထားပေသည်။ သူမ၏ ပါရမီမှာ ဟယ့်မင်ယဲ့ထက်ပင် ပိုမိုမြင့်မားသည်ဟု ဆိုကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်”</p> <p> </p> <p>ဟွမ်ဇုံးရှောင့်က ဆက်ပြောလေသည်။</p> <p> </p> <p>“စစ်ယင်က အစစ်အမှန်ပိုင်နက်နယ်ပယ်ကို ရောက်ရောက်ချင်းပဲ ကျွန်တော်တို့ဂိုဏ်းတည်နေရာကို ရှာတွေ့သွားတာ၊ သူမက တာအိုလက်နက်တစ်ခုနဲ့ သွေးတစ္ဆေဂိုဏ်းကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေခဲ့တာလေ၊ ဒါပေမဲ့ ဖုန်းချန်ကောက တစ်ဝက်တစ်ပျက် တာအိုနယ်ပယ်အဆင့်ကို ရောက်နေပြီး ပျက်စီးနေတဲ့ တာအိုလက်နက်တစ်ခုကိုပါ ပိုင်ဆိုင်ထားလိမ့်မယ်လို့ သူမ ထင်မထားခဲ့ဘူး၊ နောက်ဆုံးတော့ သူမက ဖုန်းချန်ကောရဲ့ အလွယ်တကူ အနိုင်ယူတာကို ခံလိုက်ရပြီး အခုတော့ အကျဉ်းချခံထားရတယ်”</p> <p> </p> <p>“ဪ... အဲဒီလိုကိုး”</p> <p> </p> <p>ရွှီနင်က တွေးတောလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ချန်းမြောင်ဂိုဏ်းသည် ယွဲ့လန်ဂိုဏ်းနှင့် ဆက်ဆံရေးကောင်းမွန်လှသည်။ အကယ်၍ အခွင့်အရေးရပါက စစ်ယင်နှင့် သူမ၏တပည့်များကို ကယ်တင်နိုင်မလားဆိုသည်ကို သူ ကြည့်ရပေမည်။</p> <p> </p> <p>…</p> <p> </p> <p>ကျောက်သားခန်းမဆောင်အတွင်း၌…</p> <p> </p> <p>ဖုန်းချန်ကောသည် တစ်ကိုယ်တည်း တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>လွန်ခဲ့သော သုံးရက်တွင် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတစ်ခုကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော်လည်း ဖုန်းချန်ကော၏ အခြေအနေမှာ အတော်လေး ပြန်လည်ကောင်းမွန်နေပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လက်ရှိအချိန်တွင် ဖုန်းချန်ကောသည် ပြီးပြည့်စုံသော အခြေအနေဖြင့် မိစ္ဆာသွေးဆေးလုံးကို အပြည့်အဝ စုပ်ယူနိုင်ပြီဟု ခံစားနေရသည်။</p> <p> </p> <p>‘အခု သုံးရက်တောင် ကုန်သွားပြီ၊ စစ်ယင်အတွက် ဘာစစ်ကူမှ ရောက်မလာသေးဘူးဆိုတော့ သွေးတစ္ဆေဂိုဏ်းကို လာတိုက်တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်က ဂိုဏ်းကလုပ်တာမဟုတ်ဘဲ သူ့ကိုယ်ပိုင်ဆုံးဖြတ်ချက် ဖြစ်လောက်တယ်’ ဖုန်းချန်ကောသည် စူးရှသောအကြည့်များဖြင့် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>စစ်ယင်ထံ စစ်ကူများ ရောက်လာမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် သူသည် ကျင့်ကြံရေးအခန်းထဲတွင် ပုန်းကွယ်မနေတော့ချေ။ ထို့အစား ပေါ်ပေါက်လာနိုင်သည့် အရေးပေါ်အခြေအနေများကို ဖြေရှင်းရန် ကျောက်သားခန်းမထဲ၌သာ နေထိုင်နေခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>‘ငါတို့ရဲ့ ထိပ်တန်းတပည့်အများအပြား ဆုံးရှုံးခဲ့ရပေမဲ့ စစ်ယင်ကို အရှင်ဖမ်းမိပြီး အပြည့်အစုံရှိတဲ့ တာအိုလက်နက်တစ်ခု ရလိုက်တာက တကယ်ကို တန်တယ်’</p> <p> </p> <p>ဖုန်းချန်ကောသည် ဤကိစ္စအတွက် အတော်လေး ကျေနပ်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>‘ကံဆိုးတာက အဲဒီတာအိုလက်နက်က မိုးကြိုးစွမ်းအင်မဟုတ်ဘဲ ရေစွမ်းအင်ဖြစ်နေတာပဲ၊ ငါ သုံးလို့မရဘူး’</p> <p> </p> <p>ဖုန်းချန်ကော အနည်းငယ် နှမြောသွားသည်။ ‘ဒါပေမဲ့ ရပါတယ်လေ၊ နောက်ပိုင်း အခွင့်အရေးရလာတဲ့အခါ ဒီရေစွမ်းအင် တာအိုလက်နက်ကို မိုးကြိုးစွမ်းအင် တာအိုလက်နက်နဲ့ အလဲအလှယ် လုပ်လိုက်မယ်’</p> <p> </p> <p>သူသည် မကြာမီ တာအိုနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိတော့မည်ဟု ခံစားရသော်လည်း တာအိုနယ်ပယ်သခင်တစ်ဦးအတွက်မူ တာအိုလက်နက်တစ်ခုကို ဖန်တီးရခြင်းမှာ အချိန်အလွန်ကုန်သော ကိစ္စဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် တာအိုနယ်ပယ်သို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက်တွင်လည်း အခြားသူများ ဖန်တီးထားသော တာအိုလက်နက်ကိုသာ ဆက်လက်အသုံးပြုရဦးမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်” ဟွမ်ဇုံးရှောင့်၏အသံက ကျောက်သားခန်းမအပြင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာကိစ္စလဲ”</p> <p> </p> <p>ဖုန်းချန်ကောက မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဆေးဆရာထောင်နဲ့ ဆေးဆရာရှန့်တို့ ဂိုဏ်းချုပ်ကို တွေ့ချင်နေပါတယ်” ဟွမ်ဇုံးရှောင့်က ပြန်ဖြေလေသည်။</p> <p> </p> <p>“သူတို့နှစ်ယောက်က ငါ့ကို တွေ့ချင်တယ် ဟုတ်လား” ဖုန်းချန်ကော၏မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>‘မိစ္ဆာသွေးဆေးလုံး ဖော်စပ်လို့ ပြီးသွားလို့များ ငါ့ကို တွေ့ချင်တာလား’</p> <p> </p> <p>“ဝင်ခဲ့ခိုင်းလိုက်” ဖုန်းချန်ကောသည် မတ်တတ်ရပ်ကာ ကျောက်သားခန်းမ၏ တံခါးပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်ဖုန်း၊ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ပဲ သင့်ကို စိတ်ပျက်မသွားစေရဘူး၊ မိစ္ဆာသွေးဆေးလုံးကို ဖော်စပ်ပြီးပါပြီ”</p> <p> </p> <p>ကျောက်သားခန်းမထဲသို့ ဝင်ဝင်ချင်းပင် ရှန့်နန်ချွမ်းက စတင်ပြောဆိုလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်” ဖုန်းချန်ကောသည် အလွန်တက်ကြွနေသော မျက်နှာထားဖြင့် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မိစ္ဆာသွေးဆေးလုံးက ဘယ်မှာလဲ”</p> <p> </p> <p>“ဒီမှာပါ”</p> <p> </p> <p>ရှန့်နန်ချွမ်းက မိစ္ဆာသွေးဆေးလုံး ထည့်ထားသော သစ်သားသေတ္တာကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဖုန်းချန်ကောသည် ၎င်းကို ဂရုတစိုက် ကိုင်တွယ်လိုက်ပြီးနောက် သစ်သားသေတ္တာကို ဖွင့်ကာ မိစ္ဆာသွေးဆေးလုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရှုး...”</p> <p> </p> <p>ဖုန်းချန်ကောသည် မိစ္ဆာသွေးဆေးလုံးကို ကိုင်ထားလျက် နှာခေါင်းဖြင့် အနံ့ခံလိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် သူ၏ အဆုတ်များထဲသို့ မွှေးရနံ့များ ပြည့်နှက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူသည် မိစ္ဆာသွေးဆေးလုံးကို သေချာဂရုတစိုက် စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်သည်။ ရှန့်နန်ချွမ်းမှာ ဖုန်းချန်ကောတစ်ယောက် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသည်ကို သတိထားမိသွားမည်စိုး၍ စိတ်လှုပ်ရှားနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ရွှီနင်က တည်ငြိမ်နေပုံရလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်၊ ဒါက မိစ္ဆာသွေးဆေးလုံးပဲ၊ ပြီးတော့ အပြစ်အနာအဆာကင်းတဲ့ မိစ္ဆာသွေးဆေးလုံးပဲ” ဖုန်းချန်ကော၏လက်များပင် အနည်းငယ် တုန်ရီနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မိစ္ဆာသွေးဆေးမွန်သည် ပိုမိုပြီးပြည့်စုံလေလေ ၎င်းကို မျိုချပြီးနောက် အန္တရာယ်ကြုံတွေ့နိုင်ခြေ နည်းပါးလေလေဖြစ်ပြီး အောင်မြင်စွာ အဆင့်တက်နိုင်မည့် အခွင့်အရေး ပိုများလေလေ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>‘ရှန့်နန်ချွမ်းက တကယ်ပဲ ငါ့ကို စိတ်မပျက်စေခဲ့ဘူးပဲ’</p> <p> </p> <p>ဖုန်းချန်ကောသည် စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ရှန့်နန်ချွမ်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဘေးမှ ရွှီနင်နှင့် ဟွမ်ဇုံးရှောင့်တို့ကိုပါ ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>‘ဒီမိစ္ဆာသွေးဆေးလုံးက အရမ်းတန်ဖိုးကြီးလွန်းတယ်၊ ဆေးဖော်စပ်နည်းနဲ့ ဆေးပညာတွေသာ ပေါက်ကြားသွားရင် ငါ့အတွက် ကြီးမားတဲ့ ဆုံးရှုံးမှုကြီး ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်’</p> <p> </p> <p>‘ဒီလျှို့ဝှက်ချက်ကို ငါ ဖုံးကွယ်ထားမှ ရမယ်’</p> <p> </p> <p>ဖုန်းချန်ကောသည် မျက်လုံးထဲမှ ရက်စက်မှုများကို ဖုံးကွယ်ရန် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဟွမ်ဇုံးရှောင့်နှင့် ရှန့်နန်ချွမ်းတို့သည် ၎င်းကို သတိမထားမိကြပေ။ ရွှီနင်တစ်ယောက်သာ တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ညီအစ်ကိုရှန့်၊ မင်းရဲ့ဆေးပညာက အရင်တုန်းကထက် အများကြီး တိုးတက်လာတာပဲ” ဖုန်းချန်ကောသည် ခေါင်းပြန်မော့လာပြီး ရှန့်နန်ချွမ်း၏ပခုံးကို ပျော်ရွှင်စွာ ပုတ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ရှန့်နန်ချွမ်းမှာ သက်ပြင်းချနိုင်သွားသည်။ ဖုန်းချန်ကောသည် မိစ္ဆာသွေးဆေးမွန်နှင့် ပတ်သက်၍ ထူးဆန်းသည်များကို သတိမထားမိပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဂိုဏ်းချုပ်ဖုန်း”</p> <p> </p> <p>ရှန့်နန်ချွမ်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဇုံးရှောင့်၊ ဆေးဆရာရှန့်နဲ့ ဆေးဆရာထောင်တို့ကို အနားယူဖို့ အရင်ခေါ်သွားလိုက်ပါဦး၊ ဒီမိစ္ဆာသွေးဆေးလုံးကို ဖော်စပ်ဖို့ သူတို့ စွမ်းအင်တွေ အများကြီး ကုန်ခမ်းထားလောက်မှာဆိုတော့ သေချာအနားယူရလိမ့်မယ်” ဖုန်းချန်ကောက လက်ကာပြရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“နားလည်ပါပြီ”</p> <p> </p> <p>ဟွမ်ဇုံးရှောင့်က အမိန့်ကို လက်ခံလိုက်ပြီး ဖုန်းချန်ကော၏ ထူးဆန်းနေမှုများကို သတိမပြုမိခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>သူတို့သုံးယောက် လှည့်ထွက်သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင်ပင် ဖုန်းချန်ကော၏ မျက်နှာပေါ်၌ သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“မိုးကြိုးစွမ်းအင် အဆုံးစွန်ဓားသွား” မည်သည့်ကြိုတင်သတိပေးချက်မျှမရှိဘဲ ဖုန်းချန်ကောသည် ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ချီစွမ်းအင်နှင့် စွမ်းအင်ဂုဏ်သတ္တိများ မြင့်တက်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>မိုးကြိုးဓားတံဆိပ်သုံးခုမှာ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာပြီး သူတို့သုံးယောက်ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။</p> <p>ရွှပ်... ရွှပ်... ရွှပ်...</p> <p> </p> <p>မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မိုးကြိုးဓားတံဆိပ် သုံးခုသည် လူသုံးယောက်၏ ကျောပြင်များကို ဖောက်ဝင်သွားလေသည်။ မိုးကြိုးစွမ်းအင်များက ဖျက်ဆီးခြင်းစွမ်းအားဖြင့် ပျံ့နှံ့သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ရှန့်နန်ချွမ်းမှာ သတိမထားမိလိုက်ဘဲ ချက်ချင်း သေဆုံးသွားရသည်။ ရွှီနင်သည်လည်း ရှန့်နန်ချွမ်းနှင့်အတူ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး အချိန်မီ မတုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့ပုံ ပေါ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဟွမ်ဇုံးရှောင့် တစ်ယောက်သာ အန္တရာယ်ကို ကြိုတင်သတိထားမိပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ် လှည့်လိုက်နိုင်သည်။ မိုးကြိုးဓားတံဆိပ်သည် သူ၏ နှလုံးသားကို မဖောက်ဝင်နိုင်ခဲ့ဘဲ လက်မောင်းကိုသာ ပြတ်ထွက်သွားစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်... ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ” ဟွမ်ဇုံးရှောင့်က လှည့်ကာ ဖုန်းချန်ကောကို ကြောက်လန့်တကြား ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဇုံးရှောင့်၊ ငါ့ကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့၊ မိစ္ဆာသွေးဆေးလုံးရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်က ပေါက်ကြားသွားလို့ မဖြစ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဖုန်းချန်ကောသည် ဓားတံဆိပ်အချို့ကို ထပ်မံထုတ်ဖော်ကာ ရုတ်တရက် ခုတ်ပိုင်းချလိုက်ပြီး ဟွမ်ဇုံးရှောင့်ကို သတ်ပစ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“တောင်းပန်ပါတယ်ကွာ” မြေပြင်ပေါ်ရှိ လူသုံးယောက်ကို ကြည့်ရင်း ဖုန်းချန်ကောက တောင်းပန်သည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သော်လည်း နှုတ်ခမ်းထောင့်များကမူ အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးတက်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>“မိစ္ဆာသွေးဆေးလုံးရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက် မပေါက်ကြားအောင် မင်းတို့ ဒုက္ခခံရလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>‘မိစ္ဆာသွေးဆေးလုံးရဲ့ ပါဝင်ပစ္စည်းတွေနဲ့ ထိတွေ့ဖူးတဲ့ တပည့်တွေကိုပါ ရှင်းပစ်လိုက်ရင် ငါ ဘာမှ စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ဘူး’</p> <p> </p> <p>အရည်အချင်းရှိသော လက်ထောက်တစ်ယောက်ကို သတ်ပစ်လိုက်ရသော်လည်း ဖုန်းချန်ကောသည် နှမြောစရာဟု မခံစားရပေ။</p> <p> </p> <p>တာအိုနယ်ပယ်သို့ အဆင့်တက်ပြီးနောက် သူ လက်တစ်ချက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် မိစ္ဆာဂိုဏ်းမှ ကျွမ်းကျင်သူများသည် သေချာပေါက် လာရောက်ခိုလှုံကြပေလိမ့်မည်။ ထိုအချိန်ကျလျှင် အစစ်အမှန်ပိုင်နက်နယ်ပယ် သခင်တစ်ဦးပင် သူ့နောက်သို့ လိုက်ပါရန် ဆန္ဒရှိပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>“တာအိုနယ်ပယ်၊ ငါလာပြီကွ”</p> <p> </p> <p>ဖုန်းချန်ကောသည် မိစ္ဆာသွေးဆေးလုံးကို ပါးစပ်ထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဂလု…</p> <p> </p> <p>ဖုန်းချန်ကောသည် မိစ္ဆာသွေးဆေးလုံးတစ်ခုလုံးကို မျိုချလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ မိစ္ဆာသွေးဆေးလုံး၏ ဆေးစွမ်းများ ပျံ့နှံ့သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ မြင့်တက်လာသော ဆေးစွမ်းများကြောင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ စူးရှသော နာကျင်မှုကို စတင်ခံစားလာရသည်။</p> <p> </p> <p>‘ဒီခံစားချက်ပဲ’ နာကျင်နေရသော်လည်း ဖုန်းချန်ကောတစ်ယောက် စိတ်လှုပ်ရှားနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>မိစ္ဆာသွေးဆေးလုံး၏ ဆေးစွမ်းများက ဖုန်းချန်ကော၏ ခြေလက်များနှင့် အရိုးများဆီသို့ စီးဆင်းပျံ့နှံ့သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>‘မိစ္ဆာသွေးဆေးလုံးက ငါ့ရဲ့ ချီစွမ်းအင်နဲ့ စွမ်းအင်ဂုဏ်သတ္တိတွေကို အရင်ဆုံး သန့်စင်ပေးလိမ့်မယ်၊ ပြီးရင် ငါ့သွေးတွေကို ဆေးကြောပြီး မိစ္ဆာသွေးအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးလိမ့်မယ်၊ အဲဒီနောက်မှာ ချီစွမ်းအင်နဲ့ စွမ်းအင်ဂုဏ်သတ္တိတွေကို ပြန်လည်စုစည်းပေးပြီး အဆင့်တက်တာကို အောင်မြင်စေမှာပဲ’</p> <p> </p> <p>ဖုန်းချန်ကော၏ မျက်လုံးများတွင် ရူးသွပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။ ‘ငါ့သွေးတွေ မိစ္ဆာသွေးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတာနဲ့ ငါက စစ်မှန်တဲ့ တာအိုနယ်ပယ်သခင်တစ်ယောက် ဖြစ်လာရုံတင်မကဘူး၊ နောင်တစ်ချိန်မှာ မိစ္ဆာကျင့်စဉ်တွေကို လေ့ကျင့်တဲ့အခါ ပိုပြီးမြန်မြန်ဆန်ဆန် ကျင့်ကြံနိုင်လိမ့်မယ်’</p> <p> </p> <p>မိစ္ဆာသွေးဆေးလုံး၏ အာနိသင်များမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ဖုန်းချန်ကောသည် လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖုံးကွယ်ထားလိုပြီး သူတို့ကို သတ်ပစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>‘တာအိုနယ်ပယ်သခင်အဖြစ် အဆင့်တက်ပြီးသွားရင် ချောက်နက်ကြီးမြောက်ပိုင်းရဲ့ ပြည်နယ်ဆယ့်ခုနစ်ခုကို ငါ ကြီးစိုးမယ်၊ အဲဒီနောက် အဆုံးမဲ့ပင်လယ်ချောက်ကမ်းပါးကို ဖြတ်ကျော်ပြီး နောက်ထပ် ဒဏ္ဍာရီတစ်ခုကို စတင်ဖို့ ဝမ်ရှန့်ပြည်နယ်ဆီကို သွားမယ်’</p> <p> </p> <p>ဖုန်းချန်ကောသည် သူ၏ အနာဂတ်အတွက် ကြိုတင်မျှော်လင့်နေပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဖုန်းချန်ကော၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ချီစွမ်းအင်များသည် ဆေးစွမ်းများကြောင့် လုံးဝကုန်ခမ်းသွားလေသည်။ ထို့နောက် သူ၏ စွမ်းအင်ဂုဏ်သတ္တိများလည်း လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>‘ငါ နည်းနည်း ပေါ့ဆသွားသလိုပဲ...’ ဖုန်းချန်ကောသည် အဆင့်မြန်မြန်တက်လိုသော စိတ်ဆန္ဒကြောင့် မျက်ကန်းဖြစ်နေသဖြင့် အဆင့်တက်နေသည့် ပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေကို ထည့်သွင်းမစဉ်းစားမိခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ချီစွမ်းအင်နှင့် စွမ်းအင်ဂုဏ်သတ္တိများ မရှိတော့သဖြင့် ဖုန်းချန်ကောသည် သာမန်လူသားနယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်သာ ဖြစ်နေလေပြီ။</p> <p> </p> <p>‘ဒါပေမဲ့ ရပါတယ်၊ ဂိုဏ်းထဲမှာဆိုတော့ လုံခြုံပါတယ်လေ၊ ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ သာမန်သွေးတွေ မိစ္ဆာသွေးအဖြစ် ပြောင်းလဲဖို့ အချိန်ခဏလေးပဲ လိုတာဆိုတော့ ပြဿနာမရှိပါဘူး’ ဖုန်းချန်ကောသည် သူ့ကိုယ်သူ ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်လည်တည်ငြိမ်အောင် လုပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အချိန်များ ဖြည်းညင်းစွာ ကုန်လွန်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟင်...”</p> <p> </p> <p>ဖုန်းချန်ကောသည် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း တဖြည်းဖြည်း သတိထားမိလာသည်။</p> <p> </p> <p>‘ငါ့ရဲ့ ချီစွမ်းအင်နဲ့ စွမ်းအင်ဂုဏ်သတ္တိတွေ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတာတောင် ဒီလောက်အချိန်ကြာတဲ့အထိ ဘာလို့ ငါ့သွေးတွေက မသန့်စင်သေးတာလဲ’</p> <p> </p> <p>ဖုန်းချန်ကော အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။ ‘မိစ္ဆာသွေးဆေးလုံး ဖော်စပ်တဲ့နေရာမှာ ပြဿနာများ ရှိနေလို့လား’</p> <p> </p> <p>ဖုန်းချန်ကော စတင် ထိတ်လန့်လာလေသည်။ ‘မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ဒီမိစ္ဆာသွေးဆေးလုံးရဲ့ အရည်အသွေးက သိသိသာသာကို ပြီးပြည့်စုံနေတာပဲ’</p> <p> </p> <p>‘မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ဘာပြဿနာမှ မရှိနိုင်ဘူး...’ ဖုန်းချန်ကောတစ်ယောက် ဆက်လက်၍ တည်ငြိမ်မနေနိုင်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>ဖူး...</p> <p> </p> <p>သူ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေ မတည်မငြိမ် ဖြစ်လာသည်နှင့်အမျှ ဖုန်းချန်ကော၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဆေးစွမ်းများမှာ ရုတ်တရက် ထိန်းချုပ်မရဖြစ်လာပြီး သွေးတစ်ပွက် အန်ချလိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>‘ဒုက္ခပါပဲ၊ ငါ့ရဲ့ အဆင့်တက်တာက ကျရှုံးတော့မှာလား’ အဆင့်တက်ခြင်း ကျရှုံးသွားသည်နှင့် သူသည် နယ်ပယ်ကြီးတစ်ခု ကျဆင်းသွားမည် သို့မဟုတ် သေဆုံးသွားနိုင်ကြောင်း ဖုန်းချန်ကော ကောင်းစွာ သိထားပေသည်။</p> <p> </p> <p>‘ငါ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ၊ ငါ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ’ ဖုန်းချန်ကောမှာ ပို၍ပို၍ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်လာလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“အသက်ကိုဝဝရှူပြီး စိတ်ကို ငြိမ်အောင်ထားလိုက်၊ အခြေအနေ ပိုကောင်းလာနိုင်တယ်”</p> <p> </p> <p>တိတ်ဆိတ်နေသော ကျောက်သားခန်းမထဲ၌ အသံတစ်သံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ဖုန်းချန်ကော ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ သတ်ပစ်ခဲ့သော ဆေးဆရာထောင်သည် ကျောက်သားခန်းမထဲတွင် မတ်တတ်ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p>


Save