Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၇၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">အထွတ်အထိပ်အဆင့် ချီဖုံးကွယ်မှော်အတတ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မီရှုဟွာသည် လွန်ခဲ့သော သုံးရက်ခန့်ကပင် တာဟဲဈေးမြို့တော်သို့ ပြန်ရောက်နေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ယွမ်၏ စကားများမှာ လော့ချန်၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ထပ်တလဲလဲ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ မီရှုဟွာ ပြန်ရောက်နေသည်မှာ သုံးရက်ရှိပြီဖြစ်သော်လည်း ဖိုရှန်းဂိုဏ်း တစ်ခုလုံး ပြိုလဲတော့မည့် အခြေအနေတွင်ပင် လူလုံးပြမလာခဲ့သေးပေ။</p> <p> </p> <p>မီရှုဟွာသည် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ အလောတကြီးဖြင့် လော့ချန်အား လာရောက်ရှာဖွေပြီး စိတ်ပညာလှည့်ကွက်မျိုးစုံ သုံးကာ အခြေတည်ဆေးလုံးနှင့် မြှူဆွယ်ခဲ့ရသနည်း။ သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကား အဘယ်နည်း။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် တစ်ချိန်က ရွှင်ပြသော မျက်နှာထားဖြင့် ချမ်းသာသော မြေပိုင်ရှင်တစ်ဦးကဲ့သို့ အမြဲပြုံးရွှင်နေတတ်သည့် အဘိုးကြီးကို ပြန်လည်အမှတ်ရမိသည်။ ယနေ့မူ သူ၏ မျက်နှာမှာ သွေးမရှိတော့သည့်အလား ဖြူဖျော့ကာ သရဲတစ်ကောင်အလား ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ကျောက်သင်္ခန်း၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသော အလယ်အလတ်အဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးပုံကြီးကို လော့ချန် သတိရသွားသည်။ သံသယစိတ်များ လှုပ်ခတ်သွားပြီးနောက် အမှန်တရားကို လော့ချန် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားတော့သည်။ မီရှုဟွာသည် အပြင်ပန်းတွင်သာ ဟန်ကိုယ့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>‘ချီစုဆုံဝင်္ကပါငယ်လေးကို ထိန်းသိမ်းဖို့တောင် ကုန်ကျစရိတ်က မနည်းဘူး၊ ဒုတိယအဆင့် အစီအရင်ဆိုရင်တော့ ပြောမနေနဲ့တော့’</p> <p> </p> <p>‘ဒီအစီအရင်တွေကသာ တကယ် ထိရောက်နေမယ်ဆိုရင် ဘာလို့ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ရောက်နေတဲ့ တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူတွေက အင်အားကြီးဂိုဏ်းတွေအောက်မှာ အလုပ်အကျွေးပြုဖို့ ဒါမှမဟုတ် ဧည့်သည်တော်အကြီးအကဲအဖြစ် ခိုလှုံဖို့ ကြိုးစားကြမလဲ’</p> <p> </p> <p>‘ဒုတိယအဆင့် ချီစုဆုံဝင်္ကပါကနေ ဖန်တီးထားတဲ့ ဒုတိယအဆင့် ဝိညာဉ်ကြောက ဘယ်လောက်အထိ ခံမလဲဆိုတာ ငါမသိပေမဲ့ ဘယ်အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း ကျင့်ကြံသူမှ ဒီကုန်ကျစရိတ်ကို အကန့်အသတ်မရှိ တောင့်ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး’</p> <p> </p> <p>ကျောက်သင်္ခန်း၏ ထောင့်ရှစ်ခုလုံးတွင် တစ်ထောင့်လျှင် အလယ်အလတ်အဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၀ တုံးစီ ရှိနေသည်။ စုစုပေါင်း အလယ်အလတ်အဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၈၀ ဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၈၀၀၀ နှင့် ညီမျှသည်။</p> <p> </p> <p>မီရှုဟွာသည် လေလံပွဲတစ်ခုတည်းမှာပင် မှော်ရတနာအတွက် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ရှစ်သောင်းခွဲ ကုန်ကျခဲ့သည်။ သူကဲ့သို့ အိုမင်းသော တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အလယ်အလတ်အဆင့်သို့ ရောက်ရန် အရင်းအမြစ်များ မည်မျှ သုံးခဲ့ရမည်မှာ မှန်းဆ၍ပင် မရတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>‘မီရှုဟွာ စုဆောင်းထားတဲ့ ငွေကြေးတွေက ကုန်သလောက် ဖြစ်နေပြီပဲ၊ အခု သူ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရနေတဲ့အချိန်မှာ သူက တကယ့်ကို လမ်းဆုံးရောက်နေတဲ့ အခြေအနေပဲ’</p> <p> </p> <p>‘ဒါကြောင့်လည်း သူက ငါ့ကို အဆင့်လတ် ကျောက်စိမ်းအမြုတေဆေးလုံးတွေ အစွမ်းကုန် ဖော်စပ်ခိုင်းဖို့ နည်းမျိုးစုံနဲ့ ဖိအားပေးခဲ့တာပဲ’</p> <p> </p> <p>မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် လော့ချန်သည် အချက်အလက်များကို ဆက်စပ်ကြည့်ပြီး အမှန်တရားကို သိလိုက်ရသည်။ မီရှုဟွာသည် ရွှေအမြုတေ ဂူသင်္ချိုင်းတိုက်ပွဲတွင် အနိုင်ရခဲ့ပုံမရပေ။ ဖိုရှန်းဂိုဏ်းအား ဗြောင်ကျကျ ဆန့်ကျင်နေသော ရွှမ်ယီအဖွဲ့မှာ သက်သေပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရွှမ်ယီအဖွဲ့၏ နောက်ကွယ်တွင် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ရှိသော မိသားစု ၅ စု ရှိနေပြီး အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း ကျင့်ကြံသူ ၃ ဦးကလည်း ဗြောင်ကျကျ ထောက်ခံနေသည်။ မီရှုဟွာသည် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အလယ်အလတ်အဆင့်တွင် ရှိပြီး မှော်လက်နက်များ ပိုင်ဆိုင်ထားသည်ဆိုစေဦးတော့၊ ထိုမျှများပြားလှသော ရန်သူအားလုံးကို မည်သို့လျှင် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ပါမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>ထိုမျှသာမက ရွှေအမြုတေ ဂူသင်္ချိုင်းတိုက်ပွဲအတွင်း၌ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူပေါင်းများစွာ ပါဝင်ဆင်နွှဲခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပါလော။ လော့ချန် သိရှိထားသလောက်ဆိုလျှင်ပင် နာမည်ကျော် ကျင့်ကြံသူဟွာ၊ တာကျန်းဂိုဏ်းမှ ဝမ်ဟိုင်ချောင်၊ ထိုက်ရှန်းဈေးမြို့တော်မှ ခန်းတုံးယွဲ့ နှင့် နှင်းကြာပန်းစျေးမြို့တော်မှ ထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ်များပင် ပါဝင်ခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ လူသိများထင်ရှားသည့် ကျင့်ကြံသူအချို့သာ ရှိသေးသည်။ လျှို့ဝှက်စွာ ပါဝင်ပတ်သက်နေကြသူများမှာမူ မည်မျှပင် များပြားနေပါမည်နည်း။ ဤမျှအင်အားတောင့်တင်းလှသော ရန်သူတော်ကြီးများ၏ကြားတွင် မီရှုဟွာတစ်ယောက် မည်သို့သော နည်းလမ်းဖြင့် ဒဏ်ရာတစ်စုံတစ်ရာမရဘဲ အကောင်းပကတိ လွတ်မြောက်လာနိုင်ပါမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ဖိုရှန်းဂိုဏ်းသည် အရှေ့ပိုင်းလွင်ပြင်တောင်တန်း ဝန်းကျင်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြီးစိုးလာခဲ့ပြီး ၎င်းအား သူတို့ပိုင် နယ်မြေအဖြစ် သတ်မှတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ တည်ရှိမှုမှာ ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်သဖြင့် မီရှုဟွာမှာ အင်အားကြီးသူများ၏ လှိုင်းလုံးကြားတွင် ဦးဆောင်ပါဝင်ခဲ့ရပေလိမ့်မည်။ ဤအချက်ကပင် အခြေအနေကို ပို၍ အန္တရာယ်ရှိစေသည်။</p> <p> </p> <p>အချက်အလက်အားလုံးကို စုစည်းကြည့်လိုက်သောအခါ လော့ချန်သည် မီရှုဟွာ၏ အခက်အခဲအပေါ် ရယ်မောနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။ အစားထိုး၍မရသော စိုးရိမ်စိတ်တစ်ခု သူ့အပေါ် လွှမ်းမိုးလာသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းဝမ်က သူ့အား ယခုတလောတွင် အထူးဂရုပြုရန် သတိပေးစကား ဆိုခဲ့ဖူးသည်။ ဖိုရှန်းဂိုဏ်း၏ အင်အားစုများ ဆုံးရှုံးလျော့ပါးနေချိန်တွင် အခြားသော ဂိုဏ်းများကလည်း အခွင့်ကောင်းယူ၍ လှုပ်ရှားလာကြတော့မည်မှာ အသေအချာပင်။ ယခုအခါ မီရှုဟွာသည်လည်း ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများကို ရရှိထားချေပြီ ဖြစ်ရာ….</p> <p> </p> <p>မုန်တိုင်းကြီးတစ်ခု လာတော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>….</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်နေ့ မနက်စောစောတွင် လော့ချန် အိမ်မှထွက်လာပြီး ဝိညာဉ်ဆေးနန်းဆောင်၊ ဆေးပေါင်းတစ်ထောင်ခန်းမ နှင့် လင်ယွမ်နန်းဆောင် တို့သို့ ဦးတည်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အမြောက်အမြား သုံး၍ ဆေးလုံးများ၊ ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ်များနှင့် ဝိညာဉ်ဆန် ပြည် ၁၀၀ ကျော်ကိုပင် ဝယ်ယူစုဆောင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝယ်ယူမှုများ ပြီးဆုံးသွားသည့်အချိန်တွင် သူ၏ စုဆောင်းထားသော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးထောင်ကျော်မှာ တစ်ထောင်ခန့်သာ ကျန်တော့သည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် လော့ချန်သည် အချိန်မရွေး ထွက်ပြေးရန်အတွက် လိုအပ်သော ပြင်ဆင်မှုများကို အပြည့်အဝ လုပ်ဆောင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မြို့မှ မထွက်ခွာမီ သူသည် ယွမ်ရှောင်ယွဲ့အား သွားရှာကာ မီရွှီရေခဲမြို့တော်၏ နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင်သို့ ခေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"အားလုံးပဲ…. နောက်ပိုင်းကျရင် ကျွန်တော် ဆေးဖော်ဆောင်မှာပဲ အချိန်ကုန်တာ များလိမ့်မယ်၊ မြို့ထဲကို အရင်လို ခဏခဏ လာဖြစ်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး" ဟု လော့ချန် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်ယွဲ့မှာ မျက်တောင်တဖြတ်ဖြတ်နှင့် နားမလည်သလို ကြည့်ကာ ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>"အရင်ကလည်း အစ်ကိုလော့ မြို့ထဲကို အဲ့ဒီလောက် လာတာမှ မဟုတ်တာ…."</p> <p> </p> <p>‘ဟယ်.... ဒီကလေးမလေးကတော့….’</p> <p> </p> <p>ဖုန်းရှ စိတ်ထဲမှ ပြုံးမိသည်။ ရှောင်ယွဲ့နှင့်မတူဘဲ ဖုန်းရှမှာ လော့ချန်၏ စကားနောက်ကွယ်မှ အလေးအနက်ကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား"</p> <p> </p> <p>"ခုထိတော့ ဘာမှမဖြစ်သေးဘူး" ဟု လော့ချန် ပြန်ဖြေသည်။</p> <p> </p> <p>‘ခုထိတော့ ဘာမှမဖြစ်သေးဘူးဆိုတာက မကြာခင် တစ်ခုခု ဖြစ်တော့မယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်လား’</p> <p> </p> <p>ဖုန်းရှက မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ စကားကို မှတ်သားထားသည့်အသွင်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။</p> <p> </p> <p>"တစ်နေ့ကျရင် နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင်နဲ့ မုန့်ဆိုင်ကို ပစ္စည်းပို့တာတွေ ရုတ်တရက် ရပ်သွားနိုင်တယ်၊ အဲ့ဒါကို အားလုံး ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသင့်တယ်" ဟု လော့ချန် သတိပေးသည်။</p> <p> </p> <p>"အခုလည်း စီးပွားရေးက အရင်လောက် မကောင်းတော့ဘူး၊ ပုံမှန်လည်ပတ်ရုံလောက်ပဲ ရှိတော့တာ"</p> <p> </p> <p>လော့ချန်၏ သတိပေးမှုကို ကြားသောအခါ အမျိုးသမီးနှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင် ဖုန်းရှက သူမ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ အဆင့်မြင့် ရေခဲစွမ်းအင်သုံး ပျံသန်းဓား တစ်လက်ကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"လော့လေး…. ဒါဆို ဒါကို ယူသွားလိုက်ပါ၊ ပစ္စည်းတွေကို အေးအောင်လုပ်ဖို့က တကယ်တော့ လွယ်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>"မလိုပါဘူး"</p> <p> </p> <p>လော့ချန် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ငြင်းလိုက်သည်။ အဆင့်မြင့် မှော်လက်နက်ဆိုသည်မှာ သူ့အတွက်မူ သိပ်ထူးဆန်းသော အရာမဟုတ်တော့ပေ။ သူ၏ လက်ထဲတွင် လက်နက်များစွာ ရှိနေပြီးသား ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါကို ဆိုင်မှာပဲ ထားလိုက်ပါ၊ ဆိုင်ရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခုအနေနဲ့ သုံးလို့ရသလို အရေးကြုံရင်လည်း မမရှ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ဖို့ သုံးလို့ရတာပေါ့" ဟု လော့ချန် ရှင်းပြသည်။ ဖုန်းရှသည် လော့ချန်အား ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ပြီးတော့ အစ်ကိုတွမ် ကိုလည်း စောင့်ကြည့်ပေးပါဦး၊ အခြေအနေက ဒီထက် အန္တရာယ်များလာရင် သူ့ကို အလုပ်ကြမ်းတွေ မလုပ်ခိုင်းနဲ့တော့"</p> <p> </p> <p>"သူ့ကို ဖျောင်းဖျဖို့ကတော့ ခက်လိမ့်မယ်ကွယ်၊ အခုတလော သူက နေ့တိုင်း အပြင်ထွက်ပြီး လက်နက်တွေ ပြုပြင်တဲ့နေရာမှာ အရမ်း ကြိုးစားနေတာ" ဟု ဖုန်းရှက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော် ပြောနိုင်တာ အကုန် ပြောပြီးပြီ၊ အန္တရာယ်ကြုံလာရင် ပြေးကြပါ၊ ပစ္စည်းဥစ္စာတွေက အသက်လောက် တန်ဖိုးမရှိပါဘူး"</p> <p> </p> <p>ဤစကားများကို မှာကြားပြီးနောက် လော့ချန် နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>….</p> <p> </p> <p>မြို့အပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာသည့် လမ်းတွင် ကူချိုင်ယီသည် လော့ချန်အား ထူးဆန်းသောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို ဒီလောက် စိုက်ကြည့်နေတာလဲ"</p> <p> </p> <p>"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ရှင် ရှင့်မိတ်ဆွေတွေအပေါ် ဆက်ဆံပုံက တခြားသူတွေနဲ့ အရမ်းကွာခြားလို့ပါ"</p> <p> </p> <p>လော့ချန် ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ပြ၍ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေါ့…. ကျွန်တော်က ကျော်ကြားတဲ့ သစ္စာရှိပြီး တရားမျှတတဲ့ မုန်ချန် နဲ့ စကားတည်တဲ့ ကွမ်းယွီလို လူမျိုးလေ…."</p> <p> </p> <p>"ဟမ်…. မုန်ချန်က ဘယ်သူလဲ၊ ကွမ်းယွီကရော…."</p> <p> </p> <p>"သြော်.... ကျွန်တော် အမြဲကိုးကွယ်တဲ့ နတ်ရုပ်ကို သိတယ်မဟုတ်လား၊ အဲ့ဒါ ကွမ်းယွီပဲ၊ သူက ကျွန်တော့် ဇာတိမြေက နာမည်ကြီး စစ်သူကြီးတစ်ယောက်လေ၊ သစ္စာရှိပြီး ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့သူပေါ့"</p> <p> </p> <p>ကူချိုင်ယီက ခေါင်းလေးစောင်းကာ စဉ်းစားနေသည်။</p> <p> </p> <p>‘တကယ်ပြောနေတာလား’</p> <p> </p> <p>လော့ချန် မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်သုံးသပ်ကြည့်သည်။ ယခင်ဘဝတွင်ဖြစ်စေ၊ ယခုဘဝတွင်ဖြစ်စေ သူသည် ဤကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ ဘယ်တော့မှ မပြောင်းလဲခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>မိတ်ဆွေများနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် သူတို့၏ ရက်ရောမှုကို တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ လက်ခံသလို၊ ပြန်လည်ကူညီရန်လည်း ဘယ်သောအခါမှ နောက်မတွန့်ခဲ့ပေ။ ကမ္ဘာကူးပြောင်းလာပြီးနောက်မှာပင် သူသည် ဝမ်ယွမ်၊ ဦးလေးချန်နှင့် အိမ်နီးနားချင်းများအပေါ် စစ်မှန်သော စေတနာဖြင့် ဆက်ဆံခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မိတ်ဆွေများ အောင်မြင်မှုရရှိလျှင် သူ ဘာမှမမျှော်လင့်ဘဲ ချီးကျူးဂုဏ်ပြုတတ်သလို၊ ဒုက္ခရောက်ချိန်တွင်လည်း သူ တတ်နိုင်သမျှ ကူညီပေးခဲ့သည်။ ကူချိုင်ယီ၊ ဖုန်းရှနှင့် မကြာသေးမီက မိတ်ဆွေဖြစ်ခဲ့သော တွမ်ဖုန်းတို့ကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူစိမ်းများအပေါ်တွင်မူ သူ၏ သဘောထားမှာ လုံးဝကွဲပြားသည်။ သူသည် အမြဲ သတိကြီးစွာထားပြီး နေတတ်သည်။ မရင်းနှီးသောသူများနှင့် စကားအများကြီး မပြောဘဲ အကွာအဝေးတစ်ခု ထားတတ်သည်။ အခွင့်အရေးရတိုင်း ကိုယ်ပိုင်အကျိုးစီးပွားကိုသာ ပထမဦးစားပေးကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြသတတ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤအချက်မှာ မီရှုဟွာနှင့် ဆက်ဆံရာတွင် ပို၍ သိသာထင်ရှားလှသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦး၏ ဆက်ဆံရေးမှာ မျှတမှု မရှိပေ။ အပြန်အလှန် အကျိုးစီးပွားအပေါ် အခြေခံသည့် အရောင်းအဝယ် ဆက်ဆံရေးသက်သက်သာ ဖြစ်ပြီး အင်အားကွာခြားမှုကြောင့် မီရှုဟွာ အမြဲ အသာစီးရနေခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ လော့ချန်သာ ဆေးဖော်ဆောင်ကို တည်ထောင်ရန်နှင့် ဖိုရှန်းဂိုဏ်းအတွက် ဆေးဖော်ပေးရန် ငြင်းဆန်ခဲ့လျှင် ရလဒ်မှာ တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။ ထိုအရာမှာ သေခြင်းတရားပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မည်သူမျှ ဗြောင်ကျကျ ထုတ်မပြောသော်လည်း အမှန်တရားမှာ ငြင်းမရပေ။ ဆေးဖော်ဆောင်၏ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာပြီးနောက်မှာပင် သူသည် ကိရိယာတစ်ခုထက် မပိုပေ။ မီရှုဟွာကမူ ထိုကိရိယာအား ကိုင်စွဲထားသည့် အရင်းရှင်ကြီးနှင့် တူနေသည်။ အရင်းရှင်များနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် လော့ချန်တွင် နည်းလမ်းတစ်ခုသာ ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>ရသမျှ ဂုတ်သွေးစုတ် အကုန်ယူရန်ပင်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် မီရှုဟွာ၏ ရည်ရွယ်ချက်အပေါ် အကောင်းမြင်လေ့မရှိဘဲ ကြုံရင်ကြုံသလို ဂုတ်သွေးစုတ်တတ်လေရာ ထို့ကြောင့်ပင် အဖိုးတန်သော အရင်းအမြစ်များကို သူ အကြိမ်ကြိမ် ရယူနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် မီရှုဟွာဘက်မှလည်း နစ်နာဆုံးရှုံးမှု ကြီးကြီးမားမား မရှိခဲ့လှပေ။ ဆေးဖော်ဆောင်ကို စတင်တည်ထောင်ခါစ အချိန်က အရှုံးအနည်းငယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသော်လည်း အဆင့်လတ် ကျောက်စိမ်းအမြုတေဆေးလုံး များကို အောင်မြင်စွာ ဖော်စပ်နိုင်သည့် အချိန်မှစ၍ မီရှုဟွာသည် အမြတ်အစွန်းများစွာကို စဉ်ဆက်မပြတ် ရရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>မိမိအား အသုံးချနေပြီး တစ်နေ့သောအခါတွင် မိမိ၏ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်သို့ တက်လှမ်းမည့် လမ်းစကို ပိတ်ပင်တားဆီးမည့်သူအပေါ် လော့ချန် အစဉ်တစိုက် သတိကြီးစွာ ထားရှိခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မီရှုဟွာ၏ နူးညံ့ပျော့ပျောင်းသော စကားလုံးများနှင့် ပါးနပ်လှသော နည်းဗျူဟာများ နောက်သို့ မည်သည့်အခါမျှ ပါမသွားစေရန် မိမိကိုယ်ကိုယ် အမြဲတစေ သတိပေးနေခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူသာ မီရှုဟွာ၏ ပြုံးရွှင်နေသော မျက်နှာထက်မှ လိမ်ညာလှည့်ဖြားမှုများကို အယုံအကြည် လွန်ကဲမိပါက သူသည်လည်း ဟန်တန်၊ ကျန်းဝမ်တို့ကဲ့သို့ပင် ရင်နာစရာကောင်းသော နိဂုံးနှင့် အဆုံးသတ်သွားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>မနေ့က ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ပွဲ ပြီးနောက်တွင်လည်း လော့ချန်သည် အမှန်တရားတစ်ခုကို ထပ်မံ သိမြင်လိုက်ရပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>‘ငါ ဒီမြေခွေးအိုကြီးကို ဘယ်တော့မှ မယုံသင့်ဘူး’</p> <p> </p> <p>လော့ချန်၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် မြင့်တက်လာသည်နှင့်အမျှ မီရှုဟွာ၏ လော့ချန်အပေါ် ထိန်းချုပ်လိုသော ဆန္ဒမှာ ပို၍ ပြင်းထန်လာသည်။ နောင်တစ်ချိန် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ကို တက်လှမ်းရန် ကြိုးစားချိန်တွင် ဤကဲ့သို့ ပါးနပ်သောသူနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်မှာ အလွန်အန္တရာယ်များလှသည်။ သတိထားရုံတင် မလုံလောက်ဘဲ ပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်များ ချရန် လိုအပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>….</p> <p> </p> <p>လခြမ်းတောင်ကြားသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လော့ချန် သူ၏ ဆေးဖော်စပ်ခြင်း လုပ်ငန်းကြီးကို စတင်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဆေးဖော်ဆောင်တစ်ခုလုံးနှင့် ဆေးဝါးဆောင် တို့မှာ လော့ချန်၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် အစွမ်းကုန် လည်ပတ်ကြရသည်။</p> <p> </p> <p>ကျောက်စိမ်းအမြုတေဆေးလုံးများကို စတင်ဖော်စပ်သည့် ပထမဆုံးနေ့မှာပင် ရလဒ်များမှာ ကူချိုင်ယီနှင့် စီကုန်းရှို့ကျားတို့အား အံ့အားသင့်သွားစေသည်။ ဆေးလုံးအောင်မြင်နှုန်းမှာ သူတို့ မျှော်လင့်ထားသည်ထက်ပင် ကျော်လွန်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ကုန်ကြမ်း ၁၄ သုတ်မှ ဆေးလုံးအောင်မြင်နှုန်းမှာ ၅၀ ရာခိုင်နှုန်းရှိပြီး အောင်မြင်မှုနှုန်းမှာ ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်း ဖြစ်သည်။ ဖော်စပ်လိုက်သော ဆေးလုံးအားလုံးမှာ အလယ်အလတ်အဆင့် ကျောက်စိမ်းအမြုတေဆေးလုံးများ ချည်းသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အဆင့်နိမ့်ဆေးလုံး တစ်လုံးမှ မပါဝင်ပေ။</p> <p> </p> <p>"အလယ်အလတ်အဆင့် ကျောက်စိမ်းအမြုတေဆေးလုံး ၁၄၀ တောင်…."</p> <p> </p> <p>ကူချိုင်ယီတစ်ယောက် မယုံနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>‘ဒီဆေးလုံးတွေကိုသာ ရောင်းလိုက်ရင် အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၇၀၀ တောင် ရမှာလေ၊  ဒီနှုန်းအတိုင်းသာ တစ်လလုံး ဖော်စပ်မယ်ဆိုရင် တစ်လကို ဝင်ငွေ နှစ်သောင်းကျော်တောင် ရမှာ မဟုတ်လား’</p> <p> </p> <p>ကူချိုင်ယီ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ လော့ချန်တစ်ယောက် ရေကန်ဘေးတွင် အေးအေးဆေးဆေး လက်ဆေးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ရလဒ်ကို ကြိုတင်သိနေသည့်အလား သူ အံ့ဩနေပုံမရပေ။</p> <p> </p> <p>ကူချိုင်ယီ၏ အံ့ဩမှုနှင့် ယှဉ်လျှင် စီကုန်းရှို့ကျားမှာ စကားပင် မပြောနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေသည်။ ထို့နောက် သတိဝင်လာသည်နှင့် စာရင်းစာအုပ်ကို ချက်ချင်းယူကာ မီရှုဟွာထံသို့ ပြေးလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် လက်ထဲမှ ဖုန်မှုန့်များကို ခါထုတ်လိုက်ရင်း တောင်လမ်းအတိုင်း ထွက်သွားသော စီကုန်းရှို့ကျား၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင် မပင်ပန်းဘူးလား" ဟု ကူချိုင်ယီက စိုးရိမ်တကြီး မေးသည်။</p> <p> </p> <p>‘ပင်ပန်းတာလား’</p> <p> </p> <p>လော့ချန် အသာအယာ ရယ်မောလိုက်သည်။ အစောပိုင်းကာလများက ဆေးလုံးဖော်စပ်မှု အောင်မြင်နှုန်းနှင့် အဆင့်အတန်းများကို မရိပ်မိစေရန် တမင်တကာ ထိန်းချုပ်နေရသည်မှာ ပို၍ပင် စိတ်ပင်ပန်းစရာ ကောင်းလှပေသည်။ ယခုမူ ဆေးလုံးအားလုံးကို အလယ်အလတ်အဆင့်တွင်သာ ပုံသေထားရှိလိုက်ရုံ ဖြစ်သဖြင့် ယခင်ထက် များစွာ ပိုမိုလွယ်ကူသွားသည် မဟုတ်ပေလော။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်၏ ချောမောသော ဘေးတိုက်မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း ကူချိုင်ယီ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက ကံကောင်းတာသက်သက် မဟုတ်ဘူးဆိုရင်…. ဒီနှုန်းအတိုင်းဆို ရှင်က တစ်လကို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်သောင်းကျော် ရှာနိုင်မှာပဲ၊ တစ်နှစ်ဆိုရင် နှစ်သိန်းကျော်တောင် ရှိမှာလေ။ သာမန်ဆေးလုံးတွေ ထားလိုက်ဦး၊ မှော်လက်နက်တွေတောင် ရှင့်အတွက်တော့ မပြောပလောက်တော့ဘူး"</p> <p> </p> <p>"မိန်းကလေး.... မင်း အရမ်းရိုးလွန်းတာပဲ"</p> <p> </p> <p>လော့ချန် အသာအယာ ပြုံးကာ သူ၏ ကျောက်တုံးအိမ်လေးထဲသို့ ဝင်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကူချိုင်ယီသည် ရေကန်အနီး ရပ်နေရင်း လော့ချန်၏ စကားကို ပြန်လည် စဉ်းစားနေမိသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူမသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အလွန်ရိုးအ သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဆေးလုံးဖော်စပ်ရာတွင် ကုန်ကျမည့် ကုန်ကြမ်းစရိတ်များတင်ပင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ထောင်နှင့်ချီ၍ ရှိနေမည်ဖြစ်၏။ ထို့အပြင် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး၊ အရောင်းအဝယ်နှင့် လူအင်အားအတွက် ကုန်ကျစရိတ်များမှာလည်း အနည်းအကျဉ်း မဟုတ်လှပေ။</p> <p> </p> <p>အမှန်တကယ်ရရှိမည့် အမြတ်အစွန်းမှာ အစပိုင်းက ထင်မှတ်ထားသကဲ့သို့ မိုးပျံအောင် များပြားနေခြင်းမျိုး မဟုတ်သော်ငြား ကုန်ကျစရိတ်အားလုံးကို ဖယ်ထုတ်လိုက်လျှင်ပင် ကျန်ရှိနေသော ပမာဏမှာ ချီသန့်စင်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအတွက်မူ အလွန်အမင်း များပြားလှသော ပမာဏ ဖြစ်နေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>ကူချိုင်ယီ၏ အကြည့်တို့သည် လော့ချန်၏ ကျောက်တုံးအိမ်လေးဆီသို့ အလိုအလျောက် ကျရောက်သွားမိသည်။ လော့ချန်၌ ထူးခြားသော ပါရမီရှိကြောင်း သူမ သိရှိထားခဲ့သော်လည်း မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ သတိမပြုမိလိုက်သည့် အချိန်အတောအတွင်း၌ သူ၏ ဆေးဖော်စပ်ခြင်းအတတ်ပညာမှာ ယခုကဲ့သို့ ကြောက်ခမန်းလိလိ မြင့်မားသွားလိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။ သူမ၏ ရင်ထဲ၌ ထိုလူငယ်အပေါ် လေးစားမှု အရိပ်အယောင်လေးတစ်ခုမှာ တားဆီး၍မရဘဲ စတင်အမြစ်တွယ် လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>…..</p> <p> </p> <p>ကျောက်တုံးအိမ်လေးအတွင်း၌….။</p> <p> </p> <p>လော့ချန် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>‘နှမြောစရာပဲ၊ ဒီဆေးလုံးတွေက ရတဲ့ အမြတ်ထဲက ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းပဲ ရပိုင်ခွင့်ရှိတာ’</p> <p> </p> <p>ဤပမာဏမှာ နည်းပါးလွန်းလှသော်လည်း လမ်းစဉ်ကျိန်ဆိုမှုကြောင့် သူ ဘာမှမတတ်နိုင်ဘဲ လက်ခံနေရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>‘ကောင်းပြီလေ.... နောက်ထပ် တစ်လ၊ နှစ်လလောက်တော့ အောင့်အည်းသည်းခံရမှာပေါ့  တစ်ခြားနေရာမှာ အသစ်ကစဖို့အတွက် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ လုံလုံလောက်လောက် စုမိပြီဆိုရင်တော့ ငါ ပြေးတော့မယ်’</p> <p> </p> <p>….</p> <p> </p> <p>လော့ချန်၏ ထွက်ပြေးရန် ပြင်ဆင်မှုများမှာ ထိုမျှနှင့် မရပ်တန့်သွားပေ။</p> <p> </p> <p>နေ့စဉ် ဆေးဖော်စပ်ရုံတင်မကဘဲ သူသည် ကျင့်ကြံခြင်းကိုလည်း ပို၍ ပြင်းပြင်းထန်ထန် လုပ်ဆောင်လာသည်။ ချီဖုံးကွယ်မှော်အတတ်ကို ပိုမိုကျွမ်းကျင်အောင် လေ့ကျင့်သလို အပြာရောင်ကတိုး မြွေနဂါးအလံကိုလည်း ကျွမ်းကျင်အောင် လေ့ကျင့်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အဆင့်မြင့်ဆုံး မှော်လက်နက်တစ်ခုမှာ သူ ထွက်ပြေးမည့်အချိန်တွင် အကြီးမားဆုံးသော အားကိုးရာ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။ ချိုးပိုင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသလို ချီစွမ်းအင် ရုတ်တရက် ကုန်ခမ်းသွားသည့် ပြဿနာမျိုး မဖြစ်ရန် သူ နည်းလမ်း ရှာဖွေရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အလုပ်များလှသော အချိန်ဇယားကြားတွင် လဝက်ခန့်မှာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ညအမှောင်ထုကြားတယ် လူငယ်တစ်ဦးသည် တောင်တန်းကြီးများကြား လျှင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားနေသည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် မြွေနဂါးအလံကို တင်းတင်းဆုပ်ထားသည်။ သူ၏ အကြည့်မှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသော သားရဲအလောင်းတစ်ခုဆီသို့ ရောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ ချိုတစ်ချောင်းပါသော ဆိတ် ဖြစ်သည်။ ပထမအဆင့် သားရဲများထဲတွင် အလွန်ပင် ခက်ခဲပြီး ရန်လိုသော သားရဲတစ်မျိုး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လပြည့်ညတောင်တန်း အတွင်း၌ပင် ဤသားရဲမှာ နေရာတစ်ခုကို အခိုင်အမာ ရယူထားနိုင်စွမ်းရှိပေသည်။ ဝံပုလွေအုပ်စုများပင်လျှင် ဤကောင်တစ်ကောင်တည်းကို သတ်ဖြတ်နိုင်ရန် အုပ်စုလိုက် ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်ကြရစမြဲ ဖြစ်၏။ အကယ်၍ ဝံပုလွေတစ်ကောင်သာ ဤကောင်၏ချိုဖြင့် အဝှေ့ခံလိုက်ရပါက ဝမ်းဗိုက်ပွင့်ထွက်ကာ နေရာတင် ပွဲချင်းပြီး သေဆုံးသွားနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန် သိသမျှ လူများထဲတွင် တွမ်ဖုန်း တစ်ဦးတည်းသာလျှင် ဤကဲ့သို့သော သားရဲမျိုးကို အောင်မြင်စွာ အမဲလိုက်နိုင်ခဲ့ဖူးသည်။ အတိတ်ကာလကဆိုလျှင် လော့ချန်အနေဖြင့် ဤသားရဲနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ပါက အဝေးသို့ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ခြင်း သို့မဟုတ် အကွာအဝေးတစ်ခုမှသာ လှမ်း၍ တိုက်ခိုက်ခြင်းမျိုး ပြုလုပ်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ယခုမူ သူ မျက်နှာချင်းဆိုင် တိုက်ခိုက်ကာ အနိုင်ယူသတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ ဒီ ထိပ်တန်းအဆင့် မှော်လက်နက်ရဲ့ အစွမ်းတွေကို အပြည့်အဝ နားလည်သွားပြီ"</p> <p> </p> <p>လေလံပွဲတွင် တျန်းရှင်းကျီ ပြောပြခဲ့သည့် အချက်အလက်များမှာ မပြည့်စုံခဲ့ချေ။ သစ်သားစွမ်းအင်သုံး နဂါးသုံးကောင်အား တစ်ပြိုင်တည်း ခေါ်ယူနိုင်ရုံတင်မကဘဲ လိုအပ်ပါက တစ်ကောင်ချင်းစီကိုလည်း ခွဲခြားခေါ်ယူနိုင်သေးသည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ ချီစွမ်းအင် အလဟဿ ဖြစ်မှုကို များစွာ သက်သာစေပေသည်။ ထို့အပြင် နဂါးသုံးကောင်လုံးကို တစ်ပြိုင်တည်း ခေါ်ယူအသုံးပြုရာ၌လည်း စနစ်တကျ ထိန်းချုပ်နိုင်သည့် နည်းပရိယာယ် ရှိနေသေးရာ ချိုးပိုင် ပြုလုပ်ခဲ့သကဲ့သို့ ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း လုပ်ဆောင်နေရန် မလိုအပ်တော့ချေ။ ချိုးပိုင်အနေဖြင့်မူ ဤလက်နက်၏ အစွမ်းသတ္တိများကို သေသေချာချာ လေ့လာဆန်းစစ်ရန် အချိန်မရရှိခဲ့ခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုလေးတင် သူသည် စိမ်းမြရတနာဓားနှင့် နဂါးတစ်ကောင်ကိုသာ တွဲဖက်အသုံးပြုခဲ့ပြီး ထိုသားရဲကြီးအား အလွယ်တကူ သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>‘အခုဆိုရင် ငါ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်က ချီသန့်စင်အဆင့် ၉ မှာ ရှိနေပြီ၊ ချီသန့်စင်အဆင့် အထွတ်အထိပ် ရောက်နေတဲ့သူနဲ့တောင် ငါ ယှဉ်နိုင်မှာပဲ’</p> <p> </p> <p>‘အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်နဲ့တော့ ငါ မရင်ဆိုင်ဖူးသေးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီမြွေနဂါးအလံနဲ့ အထွတ်အထိပ်အဆင့် မီးလုံးအတတ် နဲ့ဆိုရင်တော့ သူတို့အတွက် တကယ့်အန္တရာယ် ဖြစ်လာနိုင်တယ်’</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ လော့ချန်၏ လက်နက်အားလုံး မဟုတ်သေးပေ။</p> <p> </p> <p>လော့ချန် စဉ်းစားလိုက်သည်နှင့် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှ ထွက်ပေါ်နေသော စွမ်းအင်များ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ သူ၏ တည်ရှိမှုမှာ ညလေညင်းထဲတွင် လွင့်နေသော သစ်သားခြောက်တစ်ခုကဲ့သို့ လုံးဝ မရှိသလောက် ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် ချီစွမ်းအင်ကို အသာအယာ သုံးကာ လေဟုန်စီးအတတ်ဖြင့် ပျံသန်းလိုက်သည်။ ထိုသို့ လုပ်ဆောင်နေစဉ်အတွင်း သူ၏ ချီစွမ်းအင်မှာ အနည်းငယ်မျှပင် တုန်ခါခြင်း မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>"ဒါက ချီဖုံးကွယ်မှော်အတတ်ရဲ့ အထွတ်အထိပ်အဆင့်ပဲ "</p> <p> </p> <p>"ဒီတစ်ခါတော့ ကံကို အားမကိုးတော့ဘူး၊ သေသေချာချာ စမ်းသပ်ကြည့်ရမယ် "</p> <p> </p> <p>လော့ချန် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး ချန်ယင်းတောင်၏ အောက်ခြေရှိ လျှိုမြောင်ကြီးဆီသို့ ပျံသန်းသွားလိုက်သည်။ မကြာမီ သူသည် နှင်းသစ်ခွတောထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သစ်ခွရွက်များကို ထိလိုက်သည့်အခါ သူ၏ ချီစွမ်းအင်မှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး အေးစိမ့်သော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>သူ ရှေ့ဆက်တိုးသွားသည့်အခါ ဖြူဖွေးသော ဝံပုလွေငယ်လေးတစ်ကောင် ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ ပထမအဆင့် နှင်းဝံပုလွေ ဖြစ်သည်။ အရွယ်အစားနှင့် ထွက်ပေါ်နေသော စွမ်းအင်အရဆိုလျှင် လူသားများ၏ ချီသန့်စင် အစောပိုင်းအဆင့်နှင့် ညီမျှသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန် ဝပ်လိုက်ပြီး ဝံပုလွေငယ်လေးကို အသာအယာ ထိလိုက်သည်။ ဝံပုလွေလေးမှာ လော့ချန်အား နားမလည်သလို ခေါင်းမော့ကြည့်လာသည်။</p> <p> </p> <p>‘ဘယ်တုန်းက သစ်ခွပင်တွေက လှုပ်ရှားတတ်သွားတာလဲ’ ဟု လော့ချန် တွေးနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>သူ လက်ကို အမြန်ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ဝံပုလွေ၏ အမွှေးအဖြူလေးတစ်ပင်ကို လက်ကြားထဲတွင် ညှပ်ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ ချီစွမ်းအင်မှာ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အသက်ရှူကြိမ် သုံးကြိမ်အတွင်းမှာပင် သူ၏ ချီစွမ်းအင် တစ်ခုလုံးမှာ နှင်းဝံပုလွေ၏ စွမ်းအင်နှင့် ထပ်တူကျသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ အထွတ်အထိပ်အဆင့် ချီဖုံးကွယ်မှော်အတတ်၏ အစွမ်းသတ္တိပင် ဖြစ်တော့သည်။ မိမိ၏ ချီစွမ်းအင်ကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ရုံတင်မကဘဲ အခြားသော သက်ရှိများ၏ စွမ်းအင်သဘာဝကိုပါ တုပနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။ လူသားများသာမက တောရိုင်းသားရဲများနှင့် သစ်ပင်တောအုပ်များ၏ စွမ်းအင်လှိုင်းများကိုပါ ထပ်တူကျအောင် ဖန်တီးနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့်ပင် လော့ချန်သည် ချန်ယင်းတောင်လျှိုမြောင် အတွင်းသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်ရန် သတ္တိရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန် ဝံပုလွေလေးကို ကျော်ဖြတ်၍ ရှေ့ဆက်တိုးသွားသည်။ လျှိုမြောင်၏ ကျောက်ဆောင်များအတိုင်း လရောင်အောက်တွင် တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်သွားလိုက်သည်။ မကြာမီ အေးစိမ့်သော ရေကန်ကြီးနှင့် သူ နီးကပ်လာသည်။ မီတာ ၅၀၀ အကွာသို့ ရောက်သောအခါမှ သူ ရပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီလောက်နီးတဲ့ အကွာအဝေးမှာတောင် ဒုတိယအဆင့် ဝံပုလွေသားရဲကြီးက ငါ့ကို သတိမထားမိဘူး၊ ဒါက အထွတ်အထိပ်အဆင့် ချီဖုံးကွယ်မှော်အတတ်က အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း ကျင့်ကြံသူကိုတောင် လှည့်စားနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ သက်သေပဲ"</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် ရေကန်ထဲမှ ထွက်ပေါ်နေသော အအေးဓာတ်များကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။ ယခုတစ်ခေါက် သူရောက်ရှိလာခြင်းမှာ ရတနာအသစ်အဆန်းများကို ရှာဖွေရန်မဟုတ်ဘဲ ချီဖုံးကွယ်မှော်အတတ်၏ အစွမ်းသတ္တိကို စမ်းသပ်ရန်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>စမ်းသပ်မှုရလဒ်က သူ့အား များစွာကျေနပ်အားရစေခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူသာ သန့်စင်ခြင်းအတတ်ကို အသုံးပြု၍ မီရှုဟွာ ချန်ထားခဲ့သော ဝိညာဉ်အမှတ်အသားကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်မည်ဆိုပါက ထိုလူသည် သူ့အား မည်သည့်အခါမျှ ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်တော့မည်မဟုတ်ကြောင်း ယခုအခါ အပြည့်အဝ ယုံကြည်သွားပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ယုံကြည်မှုများမှာ ဒီရေအလား တိုးပွားမြင့်တက်လာခဲ့သော်လည်း လော့ချန် ဇွတ် ချက်ချင်း ထွက်ပြေးခြင်းမပြုသေးပေ။ သူသည် ဖိုရှန်းဂိုဏ်းအတွက် ဆေးဖော်စပ်ပေးခဲ့သည်မှာ လဝက်ခန့် ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း ရထိုက်သည့် အမြတ်ဝေစုကိုမူ ယနေ့တိုင် မရရှိသေးပေ။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ တစ်နေရာသို့ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်မည်ဆိုလျှင်ပင် အနည်းဆုံးတော့ အရင်းအနှီးအချို့ ပါသွားရမည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် သူ လုပ်ဆောင်ရန် ကျန်ရှိနေသေးသည့် ကိစ္စရပ်တစ်ခုလည်း ရှိနေသေးသည်။</p> <p> </p> <p>‘အစ်ကိုဝမ်ကိုတော့ ရှင်းပြချက်တစ်ခု ပေးဖို့ လိုလိမ့်မယ်’ ဟု လော့ချန် စဉ်းစားလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save