Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၇၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">လခြမ်းတောင်ကြားတွင် ပိတ်မိနေခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“အချက်အလက်တွေက ကိုက်ညီရဲ့လား”</p> <p> </p> <p>လော့ချန် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကွဲလွဲချက်တချို့တော့ ရှိပေမဲ့ ယေဘုယျအားဖြင့်တော့ မှန်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>ကျိုးယွမ်လီသည် တည်ကြည်လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် အခြားသူလျှိုတစ်ဦးထံမှ စစ်ဆေးမေးမြန်းရရှိလာသော သတင်းများကို လော့ချန်အား အစီရင်ခံနေခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ ဆက်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>“တာကျန်းဂိုဏ်းရဲ့ လက်ချက်ပါ၊  လခြမ်းတောင်ကြားကို ဝိုင်းထားတဲ့သူ အများစုက တာကျန်းဂိုဏ်းက လူတွေပဲ၊ ပြီးတော့ ဒီတိုက်ခိုက်မှုကို ဦးဆောင်နေတဲ့သူက ခန်းမခေါင်းဆောင်နဲ့ ရင်းနှီးပြီးသားလူ ဖြစ်နေတယ်”</p> <p> </p> <p>လော့ချန် မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟမ်…. ငါ သိတဲ့လူ ဟုတ်လား.... ကောင်းထင်ယွမ် လို့တော့ မပြောနဲ့ဦး”</p> <p> </p> <p>“မှန်ပါတယ်၊ သူပါပဲ”</p> <p> </p> <p>ကျိုးယွမ်လီက လေးလံသောလေသံဖြင့် ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါတင်မကသေးဘူး၊ ရန်သူ့ဘက်မှာ အနည်းဆုံး ချီသန့်စင်အဆင့် ၉ ရှိတဲ့ ကျင့်ကြံသူ ၅ ယောက်ပါတယ်၊ အလယ်အလတ်နဲ့ အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံသူတွေကတော့ အနည်းဆုံး တစ်ရာကျော်လောက် ရှိတယ်”</p> <p> </p> <p>ထိုအရေအတွက်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လော့ချန်သည် စိတ်ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သော်လည်း အေးစိမ့်သော လေတစ်ချက်ကို ရှူသွင်းလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>‘တာကျန်းဂိုဏ်းက ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ….’</p> <p> </p> <p>‘ဒီလောက်အင်အားဆိုတာ သူတို့ဂိုဏ်းရဲ့ စုစုပေါင်းအင်အား သုံးပုံတစ်ပုံလောက် ရှိတာပဲ၊ ဒါကို လခြမ်းတောင်ကြားက ခန်းမနှစ်ခုတည်းကို ရင်ဆိုင်ဖို့ အသုံးပြုတာလား’</p> <p> </p> <p>‘ဆေးဖော်ဆောင်နဲ့ ဆေးဝါးဆောင်ဆိုတာ တိုက်ခိုက်ရေးထက် ထုတ်လုပ်ရေးကိုပဲ အဓိကထားတဲ့ နေရာတွေလေ’</p> <p> </p> <p>‘ကောင်းထင်ယွမ်က သူ့ညီအတွက် ကလဲ့စားချေချင်ဇောနဲ့ သောင်းကျန်းနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် တာကျန်းဂိုဏ်းက တစ်ခုခုကို အကွက်ကျကျ ကြံစည်နေတာလား’</p> <p> </p> <p>လော့ချန် ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် တိုက်ရိုက်ပင် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အကြီးအကဲ စီကုန်းနဲ့ ဆက်သွယ်လို့ ရပြီလား၊ ငါ့ဆီမှာ အသံလွှင့်အဆောင် ရှိပေမဲ့ အဲ့ဒါက နှေးတယ်၊ သူ့ဆီရောက်ဖို့ အချိန်ယူရဦးမယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ အသက်ရှင်နေသေးတယ်ဆိုတာတော့ ငါ အတည်ပြုနိုင်တယ်”</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ စီကုန်းရှို့ကျားသာ ပြန်ရောက်လာလျှင် လခြမ်းတောင်ကြား၏ တိုက်ခိုက်ရေးအင်အားမှာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာမည်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>စီကုန်းကဲ့သို့သော ကျင့်ကြံသူများသည် နောက်ထပ် အဆင့်တက်ရန် မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့သော်လည်း တိုက်ခိုက်ရေး အတတ်ပညာများတွင်မူ ပြိုင်ဘက်ကင်းအောင် ကျွမ်းကျင်ကြသူများ ဖြစ်သည်။ ချီသန့်စင်အဆင့် ၉ သို့ မကြာသေးမီကမှ တက်လှမ်းထားသည့် ကူချိုင်ယီထက် အတွေ့အကြုံများစွာ ရှိပြီး ပိုမိုရင့်ကျက်သူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“လောလောဆယ်တော့ ကာကွယ်ရေးကိုပဲ အာရုံစိုက်ထားကြရအောင်”</p> <p> </p> <p>လော့ချန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးယွမ်လီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးမှ တုံ့ဆိုင်းတုံ့ဆိုင်းဖြင့် မေးသည်။</p> <p> </p> <p>“အဲ့ဒီ သူလျှိုနှစ်ယောက်ကို ဘာလုပ်ရမလဲဗျ”</p> <p> </p> <p>“သတ်ပစ်လိုက်"</p> <p> </p> <p>လော့ချန် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးယွမ်လီ၏ မျက်နှာမှာ တင်းခနဲ ဖြစ်သွားပြီးမှ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင် သေလုမျောပါး နှိပ်စက်ခံထားရသော သူလျှိုနှစ်ဦးကို ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် ခေါင်းဖြတ်လိုက်သည့် တုန်းဖန်းလျန်ကို ကြည့်ရင်း ကျိုးယွမ်လီ၏ ရင်ထဲတွင် မသက်မသာ ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ယနေ့ လော့ချန်၏ လုပ်ရပ်များမှာ လုံးဝ ထင်မှတ်မထားစရာပင်။ ပုံမှန်အားဖြင့် လော့ချန်သည် ဆေးဖော်စပ်ခြင်းတွင် ထူးချွန်ပြီး အားလုံးအပေါ် ဖော်ဖော်ရွေရွေ နေတတ်သူဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အန္တရာယ်မရှိသူ ဟု ဆိုလျှင် ပိုမှန်လိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယနေ့မူ လူအစုအဝေး၏ စိုးရိမ်စိတ်ကို လျှော့ချရန်အတွက် တောင်ကြားထဲသို့ ပေးဝင်ခဲ့သည့် ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြစ်စေ၊ သူလျှိုများကို ခွဲခြားနိုင်သည့် အစွမ်းဖြစ်စေ၊ ပြတ်သားလှသော သတ်ဖြတ်မှုများဖြစ်စေ လော့ချန်သည် သူတို့မသိခဲ့သော အခြားတစ်ဖက်ခြမ်း၊ ပြတ်သားပြီး အကွက်ကျကျ လုပ်ဆောင်တတ်သည့် အသွင်ကို ပြသခဲ့ပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အထူးသဖြင့် သူလျှိုနှစ်ဦးကို ကိုင်တွယ်ပုံမှာ မည်သူမျှ မထင်မှတ်ထားသော ရက်စက်သည့် ထိရောက်မှုမျိုး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ သူတို့ သိထားသည့် လော့ချန် မဟုတ်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>‘ဂိုဏ်းချုပ်မီ သေသေချာချာ စောင့်ကြည့်ခိုင်းတာ မဆန်းပါဘူး…. ခေါင်းဆောင်လော့ရဲ့ အေးဆေးတဲ့ ပုံစံအောက်မှာ ဒါမျိုးတွေ ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားဘူး’</p> <p> </p> <p>ကျိုးယွမ်လီသည် တွေးရင်းဖြင့် စိုးရိမ်စိတ်များ တိုးလာသည်။ စောနက သူသည် လော့ချန်၏ အမိန့်ကို မနာခံဘဲ ကာကွယ်ရေး အစီအရင်ကို အရင်ဖွင့်ခဲ့မိသည်။ ထိုစဉ်က လော့ချန် ကြည့်လိုက်သော အကြည့်ကို ပြန်စဉ်းစားမိသည့်အခါ ကျိုးယွမ်လီ၏ ကျောရိုးထဲအထိ အေးစိမ့်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် လက်အောက်ငယ်သားတစ်ဦး အပြေးအလွှား ရောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“အကြီးအကဲ စီကုန်း ပြန်ရောက်လာပါပြီ”</p> <p> </p> <p>“ဘယ်မှာလဲ”</p> <p> </p> <p>ကျိုးယွမ်လီ အလောတကြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သူ လခြမ်းတောင်ကြားထဲကို ရောက်နေပါပြီ”</p> <p> </p> <p>“တောက်…. ဘယ်သူက သူ့ကို ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ပေးဝင်လိုက်တာလဲ”</p> <p> </p> <p>ကျိုးယွမ်လီ၏ မျက်နှာ ပျက်သွားပြီး အပြင်သို့ ချက်ချင်း ပြေးထွက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>….</p> <p> </p> <p>ဆေးဖော်ဆောင်အတွင်း စီကုန်းရှို့ကျားသည် လော့ချန်နှင့် မုရုံချင်းလျန်တို့၏ ရှေ့တွင် ထိုင်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် စီကုန်းရှို့ကျားမှာ အလွန်ပင် စုတ်ပြတ်သတ်နေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးတွင်လည်း နှင်းခဲများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွေးများမှာပင် ရေခဲချောင်းများ တွဲလောင်းကျနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“နှင်းကြာပန်းဈေးမြို့တော်က ဓားပြကျင့်ကြံသူတွေပဲ”</p> <p> </p> <p>စီကုန်းရှို့ကျားက အမောတကော ပြောရင်း လော့ချန်အား ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါတွေအားလုံးက မင်းကြောင့် ဖြစ်ရတာ….”</p> <p> </p> <p>လော့ချန်က မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာပင် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အကြီးအကဲ စီကုန်း…. ခင်ဗျား ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”</p> <p> </p> <p>စီကုန်း၏ အသံမှာ ဒေါသကြောင့် တုန်ရီနေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းထင်ယွမ်က သူ့ညီကို မင်းသတ်ခဲ့တယ်လို့ အမြဲ သံသယရှိနေတာ၊ အခု ငါ့နောက်ကို လိုက်လာတဲ့ နှင်းကြာပန်းဈေးက ဓားပြတွေက ရှန်းရှု ဦးဆောင်လာတာ၊ အဲ့ဒီလူက မင်းကို အရင်တစ်ခါ ချုံခိုတိုက်ဖို့ ကြိုးစားပြီးမှ ပြန်အမဲလိုက်ခံခဲ့ရတဲ့လူ မဟုတ်လား၊ အခုထိတောင် သူတို့က မင်းကြောင့် လာတာမဟုတ်ဘူးလို့ ငြင်းချင်နေသေးတာလား”</p> <p> </p> <p>လော့ချန် ခပ်ဖွဖွ ရယ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တကယ်လို့ သူတို့က ကျွန်တော့် တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ရည်ရွယ်တာဆိုရင် မြို့ကိုအပြန် လမ်းမှာတင် ချုံခိုတိုက်လို့ ရတာပဲ၊ ဘာလို့ ဒီလောက်အင်အားအမြောက်အမြား သုံးပြီး လခြမ်းတောင်ကြားကို ဝိုင်းတိုက်နေရတာလဲ၊ ဒါက ဖိုရှန်းဂိုဏ်း တစ်ခုလုံးကိုရော၊ ဂိုဏ်းချုပ်မီ ကိုရော ဗြောင်ကျကျ စိန်ခေါ်လိုက်တာပဲ မဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>စီကုန်းရှို့ကျားမှာ ခဏတာ ဆွံ့အသွားပြီးမှ သဘောပေါက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်၏ သုံးသပ်ချက်မှာ မှားယွင်းခြင်း မရှိပေ။ ဤတိုက်ခိုက်မှုမှာ ဖိုရှန်းဂိုဏ်း၏ အဓိကခန်းမ (၇) ခုအား တာကျန်းဂိုဏ်း ဝင်ရောက်စီးနင်းတိုက်ခိုက်စဉ်ကထက်ပင် အင်အား ပိုမိုကြီးမားနေနိုင်ချေ ရှိပေသည်။ ချီသန့်စင်အဆင့် (၉) ရှိသူ (၅) ဦး တိတိ ဦးဆောင်လာသော စစ်အင်အားမှာ အဆင့်နိမ့်ဂိုဏ်းငယ်လေးများကို အချိန်တိုအတွင်း အလွယ်တကူပင် အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သည့် အင်အားမျိုး ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>ဤလုပ်ရပ်မှာ ဖိုရှန်းဂိုဏ်းအား စစ်ကြေညာလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ပြီးခဲ့သော စစ်ပွဲတွင် ထိပ်တန်းကျင့်ကြံသူ ၉ ဦး သေဆုံးပြီးမှသာ အဆုံးအဖြတ်စင်မြင့်ပေါ်တွင် ပြေလည်မှု ရခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ ယခုအထိ အချိန်မည်မျှပင် ကြာသေးသနည်း။ သူတို့ အဘယ်ကြောင့် နောက်ထပ် စစ်ပွဲတစ်ခုကို ဤမျှ မြန်မြန် စတင်ရဲကြသနည်း။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် ထပ်မံ ငြင်းခုံခြင်းမပြုတော့ဘဲ တောင်ကမ်းပါးယံသို့ လျှောက်သွားကာ အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အဝါရောင် အစီအရင်၏ အပြင်ဘက်တွင် ရန်သူများ ပေါ်ထွက်လာပြီး လခြမ်းတောင်ကြားအား ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့လိုက်ကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူတို့သာ တောင်ကြားကို စွန့်ခွာပြီး နောက်ဘက်ရှိ လပြည့်ညတောင်တန်းထဲသို့ ထွက်မပြေးလျှင် မကြာမီမှာပင် အိုးထဲမှ လိပ်ကဲ့သို့ ပိတ်မိသွားတော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လခြမ်းတောင်ကြားသည် ဖိုရှန်းဂိုဏ်းမှ နှစ်ပေါင်းများစွာ စီမံခန့်ခွဲလာခဲ့သည့် နေရာဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်စိုက်ခင်းများ၊ ဆေးဂိုဒေါင်များနှင့် အဖိုးတန် ဆေးပင်များမှာ အလွယ်တကူ စွန့်လွှတ်နိုင်သည့် အရာများ မဟုတ်ပေ။ အရေးအကြီးဆုံးမှာ ဆေးဖော်ခန်းမ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မီရှုဟွာကိုယ်တိုင် အမိန့်မပေးသရွေ့ မည်သူမျှ လခြမ်းတောင်ကြားကို စွန့်ခွာရဲမည် မဟုတ်ပေ။ လော့ချန်သည် အဝေးကပင် ကောင်းကင်ယံတွင် ပျံဝဲနေသော လူတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုလူ သူ့ကို မြင်သည်ဖြစ်စေ၊ မမြင်သည်ဖြစ်စေ လော့ချန် ပြုံး၍ လက်ပြနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟမ် နှုတ်ဆက်နေတာလား.... ဒီလိုအချိန်ကြီးမှာလေ”</p> <p> </p> <p>ကျိုးယွမ်လီနှင့် လျိုချန်းတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ သိထားသော လော့ချန် အစစ်အမှန် ပြန်ရောက်လာလေပြီ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save