Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၇၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">မီမိသားစု၏ တစ်ကိုယ်တော် ရုန်းကန်မှု</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>နိမိတ်မကောင်းသော အရိပ်မည်းကြီးသည် တစ်စတစ်စနှင့် လွှမ်းမိုးလာချေပြီ။</p> <p> </p> <p>မီရှုဟွာ၏ မျက်နှာထက်တွင် ရေပုပ်အိုင်ကဲ့သို့ မည်းမှောင်လေးလံနေသည့် ဒေါသလှိုင်းများကို မည်သူမဆို အထင်အသား မြင်နိုင်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာလို့ ပျာယာခတ်နေတာလဲ၊ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် နေစမ်း”</p> <p> </p> <p>သူ၏ အေးစက်တည်ငြိမ်လှသော အသံမှာ မီကျွင်းဖျင်၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ရေခဲရေ တစ်ပုံးလောင်းချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး သူမအား ချက်ချင်း သတိကပ်သွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>“အေးအေးဆေးဆေး ပြောစမ်း၊ ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ အကုန်ပြော”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်…. ဟုတ်ကဲ့ပါ”</p> <p> </p> <p>မီကျွင်းဖျင်သည် အသက် ပြင်းပြင်းရှူသွင်းရင်း စိတ်ကို အတတ်နိုင်ဆုံး တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်ပြီးမှ စကားဆက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ပင်မခန်းမကနေ လျှို့ဝှက်သတင်းတစ်ခု အခုလေးတင် ရောက်လာပါတယ်"</p> <p> </p> <p>“အခုလောလောဆယ် ဝမ်ယွမ် ရှိနေတဲ့ ရေနဂါးခန်းမ.... ကျန်းဝမ်နဲ့ ချူဝူတို့ရှိနေတဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးခန်းမ…. ခယ်ယွဲ့လင်း ရဲ့ သားရဲခန်းမ.... အားလုံး အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်ခံနေရပါတယ်"</p> <p> </p> <p>“အရှေ့ပိုင်းလွင်ပြင်က ပြန်လာကတည်းက ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရထားတဲ့ ယန်ဝေ ဆိုရင် စစ်ကူတောင်းဖို့ သွားတဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးသမားတွေက သူ့အိမ်မှာတင် အလောင်းပဲ တွေ့ခဲ့ရတယ်လို့ ဆိုပါတယ်"</p> <p> </p> <p>“ပင်မခန်းမလည်း အဝိုင်းခံထားရပါပြီ”</p> <p> </p> <p>မီကျွင်းဖျင်၏ လေသံမှာ အရေးကြီးမှုကို ဖော်ပြနေသည်။</p> <p> </p> <p>“ချီသန့်စင်အဆင့် ၉ ရှိသူ ၄ ယောက်က တိုက်ခိုက်မှုကို ဦးဆောင်နေတာပါ၊ မီဇီကျွင်းကတော့ ခုခံနိုင်ဖို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေပေမဲ့ အခြေအနေကတော့ တော်တော်လေး ဆိုးရွားနေပါတယ်"</p> <p> </p> <p>“အဖေ.... တာကျန်းဂိုဏ်းရဲ့ ဒီတစ်ခါ တိုက်ခိုက်မှုက မနှစ်ကထက်တောင် ပိုပြီး ပြင်းထန်နေတယ်”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ စုဝေးနေကြသော မီမိသားစုဝင် ကျင့်ကြံသူအားလုံး တုန်လှုပ်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>လူအုပ်ထဲတွင် စိုးရိမ်တကြီး တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောသံများ တောမီးပမာ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။ သို့သော် မီရှုဟွာ၏ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုမှာ ဖိုရှန်းဂိုဏ်း၏ အခြေအနေအတွက် စိုးရိမ်ခြင်း မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>သူသည် ဘာမှမရှိရာမှ ဤအင်ပါယာကြီးကို တည်ဆောက်ခဲ့သူဖြစ်သည်။ တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူ ဘဝမှသည် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် အထိ တက်လှမ်းခဲ့ပြီး၊ ဂိုဏ်းတစ်ခု၊ မိသားစုတစ်ခုကို တည်ထောင်နိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ့ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် ဖိုရှန်းဂိုဏ်းသည် ဂိုဏ်းငယ်လေးတစ်ခုနှင့်ပင် ယှဉ်နိုင်အောင် အင်အားကြီးမားလာခဲ့သည်။ အကယ်၍ အရင်းအမြစ် လုံလုံလောက်လောက် ရှိခဲ့လျှင် သူသည် ရွှေအမြုတေအဆင့် ကိုပင် စိန်ခေါ်ရန် ဝံ့ရဲသူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ၏ မျိုးဆက်များမှာမူ ထိုသို့မဟုတ်။</p> <p> </p> <p>သမီးကြီးမှာ စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်တတ်ပြီး ဒေါသကြီးကာ အမြင်ကျဉ်းမြောင်းသူ ဖြစ်သည်။ အရည်အချင်း ကောင်းပါလျက်နှင့် အချစ်ရေး ကိစ္စလေးတစ်ခုအတွက်နှင့် သူမ၏ အနာဂတ်လမ်းစဉ်ကို ဖျက်ဆီးခဲ့သည်။ သားနှင့် သမီးအငယ်ဆုံးမှာမူ အရည်အချင်းမရှိ၊ ထင်ပေါ်မှုမရှိဘဲ ပြောပလောက်စရာပင် မရှိပေ။ မြေးဖြစ်သူ မီစီဖန်မှာ တစ်ဦးတည်းသော မျှော်လင့်ချက် ဖြစ်သော်လည်း စစ်မြေပြင်တွင် တစ်ကြိမ် ရှုံးနိမ့်ရုံနှင့် စိတ်ဓာတ် ပြိုလဲသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>‘သနားစရာကောင်းလိုက်တာ.... မီမိသားစုရဲ့ ကံကြမ္မာက ငါ့ပုခုံးပေါ်မှာပဲ တင်နေတာလား’</p> <p> </p> <p>“အဖေ…. တစ်ခုခု ပြောပါဦး ”</p> <p> </p> <p>“တိတ်စမ်း”</p> <p> </p> <p>မီကျွင်းဖျင်သည် မီရှုဟွာ၏ အကြည့်အောက်တွင် တုန်ရင်သွားမိသည်။ သူမသည် သမီးဖြစ်သူ မီလီကို ပိုက်ကာ အရှက်တကွဲနှင့် အိမ်ပြန်လာခဲ့စဉ်က ထိုအကြည့်မျိုးကို နောက်ဆုံးမြင်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မီရှုဟွာ အသက် ပြင်းပြင်းရှူကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“လခြမ်းတောင်ကြားမှာ ချီသန့်စင်အဆင့် ၉ ရှိသူ ၅ ယောက် ရှိတယ်၊ ပင်မခန်းမမှာ ၄ ယောက်၊ ဝမ်ယွမ်နဲ့ ကျန်းဝမ်တို့ကလည်း တော်တော်လေး အစွမ်းထက်တဲ့သူတွေပဲ၊ သူတို့ကို ယှဉ်နိုင်ဖို့ဆိုရင် ရန်သူ့ဘက်က ပစ်မှတ်တစ်ခုကို အနည်းဆုံး အဆင့် ၉ ရှိသူ ၂ ယောက်စီ သုံးရလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>“အဲ့ဒီထဲမှာ ချူဝူ၊ ယန်ဝေ၊ ခယ်ယွဲ့လင်းနဲ့ သတ္တုခန်းမတွေကိုပါ ထည့်တွက်ရင် တာကျန်းဂိုဏ်းက ချီသန့်စင်အဆင့် ၉ ရှိသူ ဘယ်နှစ်ယောက်တောင် ထုတ်သုံးရမှာလဲ"</p> <p> </p> <p>“သူတို့ဆီမှာ အဲ့ဒီလောက်အထိ ကျွမ်းကျင်သူတွေ ရှိလို့လား”</p> <p> </p> <p>မီကျွင်းဖျင်သည် လူအမဟုတ်ပေ။ သူမ ဖခင်ပြောချင်သော အနက်အဓိပ္ပာယ်ကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ တင်းမာသွားပြီး ဂရုတစိုက် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “အဖေ…. ဒါက တာကျန်းဂိုဏ်း တစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောချင်တာလား၊ လျန်ယွန်း ကုန်သွယ်ရေး မဟာမိတ် ပါ ပါနေတာလား”</p> <p> </p> <p>“အဒေါ်.... ဒါက သိသာနေတာပဲ မဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>မီစီဖန်က လှောင်ပြောင်သရော်သည့် လေသံဖြင့် ကြားဖြတ်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>“အခုမှ ဒါကို သိတယ်လို့တော့ မပြောနဲ့နော်”</p> <p> </p> <p>မီကျွင်းဖျင်က သူ့အား စူးရှသော အကြည့်မျိုးဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ မီရှုဟွာကမူ စိတ်ပျက်လက်ပျက် သက်ပြင်းတစ်ချက်သာ ချလိုက်သည်။ ဆူပူရန်ပင် သူ အင်အားမရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>“အဆုံးအဖြတ်စင်မြင့်မှာ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စပြီးကတည်းက ငါတို့ နားလည်မှု ရခဲ့ကြပြီလို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ....”</p> <p> </p> <p>သူ အလေးအနက် ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါ အရှေ့ပိုင်းလွင်ပြင်က ရွှေအမြုတေ ဂူသင်္ချိုင်းကြီး ပွင့်လာတဲ့အခါမှာတော့ သူတို့ကိုယ်တိုင် အထဲကို ဝင်ရောက်ခဲ့ကြပြီး ငါတို့ တိတ်တဆိတ် အမြတ်ထုတ်နေတဲ့ နေရာတချို့ကို ရှာတွေ့သွားကြပုံရတယ်၊ အခုတော့ သူတို့ရဲ့ လောဘစိတ်ကို သူတို့ကိုယ်တိုင်တောင် မထိန်းချုပ်နိုင်ကြတော့ဘူး"</p> <p> </p> <p>မီရှုဟွာသည် အချို့သော အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို ချန်လှပ်ထားကာ စကားကို အစွန်းမထွက်အောင် ဂရုတစိုက် ရွေးချယ်ပြောဆိုသွားသည်။</p> <p> </p> <p>မီကျွင်းဖျင်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ရှေ့သို့တိုးကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အဖေ.... အခု သမီးတို့ ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ”</p> <p> </p> <p>မီရှုဟွာ သူ၏ နားထင်ကို နှိပ်နယ်ကာ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တခြားခန်းမတွေကတော့ သူတို့ဘာသာသူတို့ပဲ ခုခံကြပါစေ၊ လွတ်မြောက်နိုင်ရင်တော့ အကောင်းဆုံးပေါ့၊ တကယ်လို့ ပျက်စီးသွားခဲ့ရင်လည်း နောက်မှ ငါတို့ ပြန်တည်ဆောက်လို့ ရတာပဲ၊ တာဟဲစျေးမြို့တော် မှာ ကျင့်ကြံသူတွေ ဘယ်တော့မှ မပြတ်ပါဘူး"</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ လခြမ်းတောင်ကြားကိုတော့ ဦးစားပေးရမယ်၊ အဓိကက ဆေးဖော်ဆောင်ပဲ၊ အဲ့ဒါက အရေးအကြီးဆုံး၊ ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှ အဆုံးရှုံးမခံနိုင်ဘူး”</p> <p> </p> <p>မီစီဖန်က မနေနိုင်ဘဲ ကြားဝင်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>“လိုလို့လား…. အဲ့ဒီနေရာက အိုမင်းမစွမ်းတဲ့သူတွေနဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးသမား မဟုတ်တဲ့သူတွေပဲ ရှိတာလေ၊ ကျွန်တော့်အမြင်အရဆိုရင် တိုက်ခိုက်ရေးခန်းမ ၃ ခုက ပိုပြီး အရေးကြီးပါတယ်”</p> <p> </p> <p>“နင် ဘာသိလို့လဲ”</p> <p> </p> <p>မီကျွင်းဖျင် အခွင့်အရေးကို လက်မလွှတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>“ဆေးဖော်ဆောင်သာ အရေးမကြီးရင် တာကျန်းဂိုဏ်းနဲ့ လျန်ယွန်းမဟာမိတ်က ဘာလို့ ချီသန့်စင်အဆင့် ၉ ရှိတဲ့သူ ၅ ယောက်တောင် တစ်ပြိုင်နက် လွှတ်မှာလဲ”</p> <p> </p> <p>ရန်သူ့လုပ်ရပ်မှာ ဆေးဖော်ဆောင် မည်မျှ အရေးကြီးသည်ကို သက်သေပြနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မီစီဖန်တွင် ပြန်ပြောစရာ စကားမရှိတော့ပေ။ သူ မျက်နှာအပျက်ပျက်နှင့် တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်သာ ရပ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မီကျွင်းဖျင် အောင်နိုင်သူအပြုံးဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။ သို့သော် အခြေအနေ၏ အရေးကြီးပုံကြောင့် သူမ ဤနေရာတွင်သာ ရပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အဖေ.... သမီးတို့မှာ လူအင်အား တော်တော်နည်းနေပြီ၊ စစ်ကူလွှတ်ဖို့ ကျင့်ကြံသူအပို ရှိမယ် မထင်ဘူး”</p> <p> </p> <p>ခန်းမတိုင်း အဝိုင်းခံထားရသည်။ ဤတိုက်ခိုက်မှုမှာ မနှစ်ကထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုဆိုးလှသည်။ ခဏမျှအတွင်း မီကျွင်းဖျင်မှာ လုံးဝ လမ်းပျောက်နေမိသည်။ သူမ မည်သို့ပင် စဉ်းစားကြည့်ပါစေ လွယ်ကူသော ဖြေရှင်းနည်း မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>သူမ အားကိုးရာမဲ့ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် သူမဖခင်၏ အကြည့်မှာ သူတို့အုပ်စုဆီသို့ ကျရောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“နင်တို့အားလုံး ဒီမှာ ရှိနေတာပဲ မဟုတ်လား၊ ငါ နင်တို့အားလုံးကို ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်လာတာ ကြာလှပြီ၊ အခုက နင်တို့ရဲ့ အစွမ်းကို ပြရမယ့်အချိန်ပဲ၊ မဟုတ်ရင် မီမိသားစုက ဖိုရှန်းဂိုဏ်းကို တခြားသူတွေရဲ့ ကဲ့ရဲ့စရာ ဖြစ်လိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>“တကယ်တော့ ဒါက အခွင့်အရေးတစ်ခုပဲ"</p> <p> </p> <p>မီရှုဟွာ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မီမိသားစုဝင်များ မသက်မသာ ဖြစ်သွားကြသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ မီရှုဟွာ၏ အရိပ်အောက်တွင် သူတို့သည် တိုက်ပွဲများနှင့် ဝေးရာတွင် သက်သောင့်သက်သာ နေထိုင်လာခဲ့ကြသည်။ သွေးထွက်သံယိုဖြစ်သော အလုပ်များ၊ အန္တရာယ်ရှိသော တာဝန်များကို ဖိုရှန်းဂိုဏ်းမှ ကျင့်ကြံသူများကိုသာ ခိုင်းစေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခုမူ သူတို့ကိုယ်တိုင် တိုက်ပွဲဝင်ရတော့မည်လော။</p> <p> </p> <p>အားလုံး၏ မျက်နှာထက်ဝယ် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုများ ပျံ့နှံ့သွားကာ လက်သီးများကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားကြသည်။ အဆုံးအဖြတ်စင်မြင့်တွင် နာမည်ကျော်ခဲ့သော မီစီဖန်ပင် တုံ့ဆိုင်းနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>တကယ့်တိုက်ပွဲဆိုသည်မှာ ထိန်းချုပ်ထားသော ယှဉ်ပြိုင်မှုမျိုးနှင့် လုံးဝမတူပေ။ တွမ်ဖုန်းထံတွင် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရမှုမှာ သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်စေရုံသာမက သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်တွင်ပါ အမာရွတ် ထင်ကျန်ရစ်စေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ယောက္ခမကြီး.... ကျွန်တော် တိုက်ပွဲဝင်ဖို့ အသင့်ပါပဲ၊ လခြမ်းတောင်ကြားကို ကျွန်တော် စစ်ကူသွားပါ့မယ် ”</p> <p> </p> <p>တည်ငြိမ်သော အသံတစ်သံ လူအုပ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>လူအုပ်ကြီးမှာ ဘေးသို့ ဖယ်ပေးလိုက်ကြရာ ပြတ်သားလှသော မျက်နှာထားနှင့် ခန့်ညားထည်ဝါသော စီကုန်းယွမ်ဟုန် ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>မီရှုဟွာ စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်မိသော်လည်း မျက်နှာတွင်မူ ပြုံးရွှင်သော အမူအရာဖြင့် ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>“ယွမ်ဟုန်.... မင်းရဲ့ စိတ်ဓာတ်က တကယ့်ကို ချီးကျူးစရာပဲ၊ မင်းပဲ စစ်ကူတွေကို ဦးဆောင်သွားပါ၊ မင်း လိုအပ်တဲ့သူတွေကို ရွေးချယ်သွားလို့ ရတယ်”</p> <p> </p> <p>“လခြမ်းတောင်ကြားမှာ ပထမအဆင့် မြေကာကွယ်ရေး အစီအရင် ရှိတယ်၊ မင်းတို့ ရောက်သွားတဲ့အထိတော့ အဲ့ဒါက ခံနိုင်ရည် ရှိမှာပါ”</p> <p> </p> <p>စီကုန်းယွမ်ဟုန်က အသက် ပြင်းပြင်းရှူကာ လူအုပ်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ အများစုမှာ သူ့အကြည့်ကို ရှောင်ဖယ်နေကြသည်ကို သူ သတိထားမိသည်။ ချီသန့်စင်အဆင့် ၉ ရှိသည့် မီစီဖန်ပင် သူ့အား မကြည့်ရဲပေ။</p> <p> </p> <p>“ကျွင်းဖျင်.... နင် ဒီမှာပဲ နေ၊ ကြားလား၊ ပင်မခန်းမနဲ့ ချိတ်ဆက်ပြီး အပြင်က ငါတို့အင်အားစုတွေကို စုစည်းပြီး သူတို့ကို စစ်ကူပေးဖို့ ပြင်ဆင်"</p> <p> </p> <p>“မီစီဖန်.... မင်းကတော့ မြို့တွင်းကို သွားပြီး အကြီးအကဲ ချင်လျန်ချန်းကို လခြမ်းတောင်ကြားက အခြေအနေတွေအကြောင်း သွားပြောလိုက်ပါ”</p> <p> </p> <p>မီရှုဟွာသည် အမိန့်အချို့ကို ပေးလိုက်ပြီး လက်ကာပြကာ မိသားစုအစည်းအဝေးကို အဆုံးသတ်လိုက်သည်။ အားလုံး ထွက်သွားပြီးနောက် သူ ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးလိုက်မိသည်။ ဤကဲ့သို့ အရေးကြီးသော အချိန်တွင် သားမက်ဖြစ်သူကသာ ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်ရန် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>….</p> <p> </p> <p>တာဟဲစျေးမြို့တော်၏ အပြင်ဘက်ပိုင်းမှာ ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေချေပြီ။ ဤသည်မှာ နှစ်ပေါင်း တစ်ရာအတွင်း အကြီးမားဆုံးသော ဆူပူသောင်းကျန်းမှု ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဓားပြအချို့ လုယက်နေခြင်း မဟုတ်သလို၊ တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူ အချင်းချင်း စကားများ ရန်ဖြစ်နေကြခြင်းမျိုးလည်း မဟုတ်ပေ။ အင်အားစု နှစ်ခုကြားမှ စစ်ပွဲကြီး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ယံတွင် ပျံသန်းနေသော ကျင့်ကြံသူများ၏ အလင်းတန်းများဖြင့် တောက်ပနေသည်။ မြေပြင်တွင်မူ မှော်လက်နက်များ ထိမှန်သံများမှာ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်နေပြီး ချီစွမ်းအင် လှိုင်းများကြောင့် မြေပြင်ကြီးမှာ တုန်ခါနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မီးလျှံများ တောက်လောင်ခြင်း၊ မိုးသီးများ ကြွေကျခြင်း၊ ရွှံ့နွံများ လှုပ်ရှားခြင်းနှင့် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ….။</p> <p> </p> <p>သေစေနိုင်သော မရေမတွက်နိုင်သည့် နည်းစနစ်များဖြင့် နှစ်ဖက်စလုံးမှာ အညှိုးတကြီး တိုက်ခိုက်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>အပြင်ဘက်ပိုင်းရှိ တစ်ကိုယ်တော် တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူများမှာ ကြောက်လန့်တကြားနှင့် မြေအောက်ခန်းများထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေကြရသလို၊ အချို့မှာလည်း မြို့တွင်း၏ ဘေးကင်းရာသို့ အလုအယက် ထွက်ပြေးနေကြသည်။ သတ္တိရှိသူ အချို့ကမူ ဤရှုပ်ထွေးနေသော အခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူကာ လုယက်မှုများ ပြုလုပ်နေကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>….</p> <p> </p> <p>လန်ချန်း ဆိပ်ကမ်းတွင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>နေဝင်ရီတရော အချိန်မှာ ကုန်ဆုံးသွားပြီး လမင်းကြီးမှာ ကောင်းကင်ယံသို့ တဖြည်းဖြည်း တက်လှမ်းလာချေပြီ။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ယွမ်သည် အိမ်ခေါင်မိုးတစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်နေသည်။ သူ၏ အဖြူရောင် မှော်ဝတ်ရုံမှာ စုတ်ပြတ်သတ်နေပြီး သံမဏိကဲ့သို့ မာကျောသော ကြွက်သားများ ပေါ်ထွက်နေသည်။ သူသည် မှောင်မိုက်လာသော ညဉ့်ဦးယံကို ရင်ဆိုင်ရင်း ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ ငြိမ်သက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး ကောင်းကင်ယံတွင် ပျံဝဲနေသော လူ ၃ ဦးကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ချီသန့်စင်အဆင့် ၉ ရှိသူ ၃ ယောက်  တကယ့်ကို ကြီးမားလှတဲ့ အင်အားပဲ၊ ငါ့ကို ဒီလောက်အထိ အရေးတယူ လုပ်ကြတာ ဂုဏ်ယူစရာပဲ”</p> <p> </p> <p>သို့သော် အလယ်တွင်ရှိနေသော လူ၏ ရက်စက်လှသော အပြုံးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဝမ်ယွမ်၏ ရင်ထဲတွင် လေးလံသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်း.... မသေသေးဘူးပဲ....”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ယွမ်က တိုးညင်းလေးလံသော လေသံဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save