Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၇၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဓားကျိုး ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုလူစိမ်းသည် ဓားရိုးသာကျန်တော့သည့် ကျိုးပဲ့နေသော ဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ထားရင်း ရက်စက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဝမ်ယွမ်…. အသုံးမကျတဲ့ ကောင်းထင်ယွမ်က ငါ့ကို သတ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ မင်း တကယ်ပဲ ထင်နေတာလား"</p> <p> </p> <p>ထိုသူမှာ ဓားကျိုး ရွှီရန်ခယ်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အဆုံးအဖြတ်စင်မြင့်ထက်တွင် သေဆုံးသွားပြီဟု အားလုံး ထင်မှတ်ထားကြသော ထိုလူသည် ယခုအခါ တာဟဲစျေးမြို့တော်သို့ အသက်ရှင်လျက် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာရုံသာမက ဖိုရှန်းဂိုဏ်းကို သစ္စာဖောက်ကာ တာကျန်းဂိုဏ်းနှင့် ပူးပေါင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ အခြား ချီသန့်စင်အဆင့် ကျင့်ကြံသူသာဆိုလျှင် ဝမ်ယွမ် ဂရုစိုက်မည်မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ရွှီရန်ခယ်သည် သာမန်လူ မဟုတ်ဘဲ သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေး အတွေ့အကြုံမှာ ဝမ်ယွမ်နှင့် တန်းတူပင် ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>ယခင် ဖိုရှန်းဂိုဏ်းတွင် အကြီးအကဲ ရာထူးများ မရှိသေးခင်က သူတို့နှစ်ဦးသည် အကာအကွယ်ပေးသူကြီး နှစ်ဦး အဖြစ် ပုခုံးချင်းယှဉ် ရပ်တည်ခဲ့ကြဖူးသော်လည်း တစ်ခါမျှ တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးခြင်း မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>ရွှီရန်ခယ်သည် လူရှေ့တွင် ဝမ်ယွမ်အား အမြဲ မြှောက်ပင့်ပြောဆိုလေ့ရှိသော်လည်း၊ တကယ့်လက်တွေ့ တိုက်ပွဲတွင်မူ ရွှီရန်ခယ်မှာ ပို၍ သာလွန်ကြောင်း ဝမ်ယွမ် ကောင်းကောင်းသိသည်။</p> <p> </p> <p>အထူးသဖြင့် သူ၏လက်ထဲမှ ထိုဓားကျိုးမှာ မှော်ရတနာ တစ်ခု၏ အပိုင်းအစ ဖြစ်သည်။ တစ်ချက်သာ တိုက်ခိုက်နိုင်သော်လည်း ၎င်း၏ စွမ်းအားမှာ ထိပ်တန်းအဆင့် မှော်လက်နက်များထက် များစွာသာလွန်ပြီး လက်နက်အဆောင် သို့မဟုတ် သွေးဆက်ခံရတနာ များနှင့်ပင် ယှဉ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။ အဆုံးအဖြတ်စင်မြင့်တွင် တစ်ကြိမ် အသုံးပြုခဲ့စဉ်က ကောင်းထင်ယွမ်၏ အသက်အစားထိုး ရုပ်သေးရုပ်ကို ချက်ချင်း ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီရန်ခယ် အဘယ်ကြောင့် သေဟန်ဆောင်ခဲ့သနည်း။</p> <p> </p> <p>ကျောက်စိမ်းအိုး ဓားနန်းဆောင်မှ ကျင့်ကြံသူများကို မည်သို့ လှည့်စားခဲ့သနည်းဆိုသည်ကို ဝမ်ယွမ် မသိသော်လည်း၊ ယနေ့တိုက်ပွဲမှာ သူ့အတွက် အလွန် အန္တရာယ်ကြီးနေပြီဆိုသည်ကိုမူ သူ ကောင်းကောင်း နားလည်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အကြောင်းမှာ ရွှီရန်ခယ်၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသော ချီသန့်စင်အဆင့် ၉ ရှိသူ နှစ်ဦးမှာလည်း သာမန်လူများ မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရန်ရုရှန်း၊ ထျန်းယဲ့ဈေးမြို့တော် မှ နာမည်ကျော် တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး အဆုံးအဖြတ်စင်မြင့်တွင် ခုန်ပျံကျား ယွမ်ဝူရှန်းကို အလွယ်တကူ သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သူသည် အလွန် ချမ်းသာပြီး အဆင့်လတ် မှော်လက်နက် အမြောက်အမြားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတစ်ယောက်မှာမူ တာဟဲစျေးမြို့တော်၏ ပါရမီရှင်စာရင်းတွင် အဆင့် ၁၀ အတွင်း ပါဝင်ခဲ့သူ ချန်ဟောက်ရန် ဖြစ်သည်။ သူသည် ကျဆင်းနေပြီဖြစ်သော အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် မိသားစုဟောင်း ချန်မျိုးနွယ်မှ ပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ရန် အလားအလာ အရှိဆုံးသူဟု အားလုံးက သတ်မှတ်ထားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ယွမ် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ့ကို သတ်ဖို့ ဒီလောက် လူအင်အား သုံးလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး”</p> <p> </p> <p>ရန်ရုရှန်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းကိုယ်မင်း အထင်ကြီးမနေနဲ့၊ အပေါ်ကလူတွေက မင်းကို အဲ့လောက်အထိ အရေးမလုပ်ပါဘူး”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ယွမ် ခဏမျှ မှင်သက်သွားပြီးမှ မျက်နှာပျက်သွားကာ “လော့ချန် ” ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရန်ရုရှန်း ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သြော်.... မင်းလည်း သိသားပဲ”</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် လေထုကို ခွင်းကာ ပျံသန်းဓားတစ်လက် ရောက်ရှိလာသည်။ ချန်ဟောက်ရန်မှာ စကားများများ မပြောဘဲ လက်ညှိုးနှစ်ချောင်းကို မြှောက်ကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သတ်စမ်း”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ယွမ်သည် သူ့ထံသို့ ဦးတည်လာနေသော ပျံသန်းဓားကို ကြည့်ပင်မကြည့်ဘဲ လီပေါင်း ရာချီဝေးကွာသော လခြမ်းတောင်ကြားဆီသို့သာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ ထို့နောက် သူ စကားတစ်လုံးမျှ မပြောဘဲ အသက် ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မူလထက် တစ်ဆခွဲခန့် ကြီးမားလာပြီး အရပ်အမောင်းမှာ ပေ ၁၀၀ ခန့် နီးပါး မြင့်တက်လာသည်။ သူ၏ ချပ်ဝတ်တန်ဆာအောက်ရှိ အသားအရေမှာလည်း ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်သော အဖြူရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး အရိုးများမှာ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ တလက်လက် တောက်ပနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ လက်သီးတစ်ချက် ပစ်သွင်းလိုက်သည်။ မမြင်ရသော စွမ်းအားလှိုင်းကြီးမှာ ဒီရေလှိုင်းကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ဘုန်း….</p> <p> </p> <p>ပျံသန်းဓားမှာ သံတူဖြင့် အထုခံလိုက်ရသကဲ့သို့ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။ အပေါ်ယံတွင် တည်ငြိမ်လှသော ချန်ဟောက်ရန်မှာလည်း မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>“တစ်ခုခု မှားနေပြီ၊ အခုပဲ တိုက်ကြ ”</p> <p> </p> <p>ရန်ရုရှန်းနှင့် ရွှီရန်ခယ်တို့၏ မျက်နှာများ ပျက်သွားသည်။ သူတို့ မလှုပ်ရှားရသေးမီမှာပင် ဝမ်ယွမ်သည် အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်မှ အားဖြင့် ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဂျိန်း….</p> <p> </p> <p>သူ့ခြေထောက်အောက်ရှိ အိမ်ကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် ပြိုကျပျက်စီးသွားသည်။ ဝမ်ယွမ်သည် မြှားတစ်စင်းအလား ချန်ဟောက်ရန်ထံသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားတော့သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများတွင်မူ သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရူးသွပ်မှုများနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုလည်း…. တိုက်ကြတာပေါ့ ”</p> <p> </p> <p>….</p> <p> </p> <p>“အဆင်ပြေရဲ့လားဗျ”</p> <p> </p> <p>“အဟွတ်…. အဟွတ်.... ပြေပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ကူချိုင်ယီ ချောင်းနှစ်ချက်ဆိုးကာ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မမှာ တိုက်ခိုက်ရေး အတွေ့အကြုံ တကယ် နည်းတာပဲ၊ အကြီးအကဲ စီကုန်းက သတိပေးထားပြီး ခေါင်းဆောင် မုရုံက တိုက်ခိုက်မှု အများစုကို ကာကွယ်ပေးထားတာတောင် ကျွန်မရဲ့ တုံ့ပြန်မှုက နှေးနေတုန်းပဲ၊ ဖေးပေါ်ဝမ် ပေးခဲ့တဲ့ ကာကွယ်ရေး မှော်လက်နက်သာ မရှိရင် ကျွန်မ အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် ဖေးပေါ်ဝမ်နှင့် တိုက်ရိုက် မပတ်သက်ဖူးသော်လည်း ထိုလူသည် အမြဲ ရက်ရက်ရောရော ပေးကမ်းတတ်သူ ဖြစ်သည်။ လော့ချန် ထိုသူအား ယခင်က အထင်မကြီးခဲ့သော်လည်း၊ ယခု သေဆုံးသွားသည့် အချိန်တွင်မူ ထိုသူမှာ လူကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း ဝန်ခံလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“ရော့…. ဒါကို သောက်လိုက်”</p> <p> </p> <p>လော့ချန် ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ကူချိုင်ယီအား ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကူချိုင်ယီက စူးစမ်းသော မျက်လုံးများဖြင့် မေးသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါက ဘာဆေးလုံးလဲ”</p> <p> </p> <p>“သိဒ္ဓိဆေးလုံး ပါ၊ နှင်းကြာပန်းဈေးမြို့တော်ရဲ့ အထူးထုတ်ပေါ့၊ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးရဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို ခဏတဖြုတ် ဖုံးဖိပေးထားနိုင်တယ်”</p> <p> </p> <p>ကူချိုင်ယီသည် ထိုဆေးအကြောင်း ကြားဖူးသည်။ သူမ မဆိုင်းမတွပင် မျိုချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန် ယခုမှ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။ ထိုဆေးလုံးမှာ သူ့အား ချုံခိုတိုက်ခဲ့သော လုဟွိုက်ပင်းထံမှ ရခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လုဟွိုက်ပင်းမှာမူ မီရှုဟွာ၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံခဲ့ရသဖြင့် ထိုဆေးကို အသုံးမပြုလိုက်ရပေ။</p> <p> </p> <p>“နောက်ထပ် တိုက်ပွဲတွေ ရှိလာနိုင်သေးတယ်၊ ဒီဆေးက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ဖို့ အင်အားတွေ ပေးပါလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>ဖြူစင်သော အလင်းတန်းလေးတစ်ခု ကူချိုင်ယီ၏ မျက်နှာထက်တွင် ဝေ့ဝဲသွားပြီးနောက် သူမ၏ ပါးပြင်လေးမှာ ပြန်လည် နီမြန်းလာသည်။ သူမ မတ်တပ်ရပ်ကာ လမ်းအနည်းငယ် လျှောက်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ချီစွမ်းအင်များ ပြန်လည် စီးဆင်းလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် လော့ချန်၏ စကားကြောင့် သူမ ရင်ထဲတွင် ကြောက်စိတ်တော့ ရှိနေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ အပြင်က ချီသန့်စင်အဆင့် ၉ ရှိတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေက အရမ်း အစွမ်းထက်တယ်၊ ကျွန်မ သူတို့ကို တားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ လော့ချန်.... ရှင်က ချီသန့်စင်အဆင့် ၇ ပဲ ရှိသေးတာ၊ သတိထားဦးနော်”</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် ချီဖုံးကွယ်မှော်အတတ်ကို အထွတ်အထိပ်အထိ ကျွမ်းကျင်နေသဖြင့် သူ၏ အဆင့်အမှန်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။ သူ ကူချိုင်ယီ၏ စကားကို ခေါင်းညိတ်ရုံသာ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး သူမအား ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ရန် ထပ် သတိပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦး တောင်ကမ်းပါးယံသို့ ရောက်ရှိလာသည့်အခါ စီကုန်းရှို့ကျား၊ မုရုံချင်းလျန်နှင့် အဘွားအိုယွမ်တို့သည် ကျိုးယွမ်လီနှင့်အတူ ကာကွယ်ရေးကိစ္စများကို အလေးအနက် ဆွေးနွေးနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>အားလုံး၏ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်စိတ်များ ဖုံးကွယ်မရအောင် ရှိနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်ကို မြင်လိုက်သည့်အခါ စီကုန်းရှို့ကျားက တုံ့ဆိုင်းတုံ့ဆိုင်းဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်း ဆေးဖော်ဆောင်ထဲက ကျောက်စိမ်းအမြုတေ ဆေးလုံးတွေ အကုန်လုံးကို သိမ်းလိုက်တာလား”</p> <p> </p> <p>“မသိမ်းလို့ ဒီလောက် တိုက်ပွဲဖြစ်နေတာကို…. ပျက်စီးသွားအောင် ထားရမှာလား”</p> <p> </p> <p>လော့ချန် ပြန်စိုက်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ အဘိုးကြီးမှာ ဆွံ့အသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>“ခန်းမခေါင်းဆောင်လော့….”</p> <p> </p> <p>ကျိုးယွမ်လီ၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာဖြစ်လို့လဲ”</p> <p> </p> <p>“စစ်ကူတွေ လွှတ်လိုက်ပြီတဲ့ဗျာ”</p> <p> </p> <p>“ဒါက သတင်းကောင်းပဲ မဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>လော့ချန် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။ စစ်ကူလာမည်ဆိုလျှင် ဝမ်းသာရမည်ဖြစ်သော်လည်း ကျိုးယွမ်လီ၏ မျက်နှာမှာ အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ဖြစ်နေရသနည်း။</p> <p> </p> <p>ကျိုးယွမ်လီ အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“လာမယ့် စစ်ကူတွေက တိုက်ခိုက်ရေးခန်းမတွေက ကျွမ်းကျင်သူတွေ မဟုတ်သလို၊ အကြီးအကဲ ဝမ်ယွမ်လည်း မဟုတ်ဘူး၊ စစ်ကူကို စီကုန်းယွမ်ဟုန်က ဦးဆောင်လာတာဖြစ်ပြီး မီမိသားစုဝင်တွေပဲ ပါတယ်၊ သူတို့ထဲမှာ ချီသန့်စင်အဆင့် ၉ ရှိတဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မပါဘူး”</p> <p> </p> <p>မိမိ၏သားဖြစ်သူ စစ်ကူလာနေသည်ဟု ကြားလိုက်ရသည့်အခါ စီကုန်းရှို့ကျား လန့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>‘လူမိုက်လေး ဘာလာလုပ်မှာလဲ၊ မီမိသားစုထဲမှာပဲ ဘေးကင်းအောင် နေတာမဟုတ်ဘူး’</p> <p> </p> <p>“ပြီးတော့ ဂိုဏ်းချုပ်မီက အကြီးအကဲ ချင်လျန်ချန်းကိုလည်း ခေါ်ခိုင်းထားတယ်၊ သူလည်း မကြာခင် ရောက်လာလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>လော့ချန် မုရုံချင်းလျန်ကို ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူမ၏ ပုခုံးလေးများ လျော့ကျသွားပြီး စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမအတွက်မူ အမျိုးသားဖြစ်သူမှာ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အားကိုးရဆုံးသူ မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်၏ မျက်နှာ ရုတ်တရက် မည်းမှောင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>“အဲ့တော့ ပြောချင်တာက တိုက်ခိုက်ရေးခန်းမတွေက လူတွေလည်း မလာဘူး၊ ပင်မခန်းမကလည်း စစ်ကူမပို့ဘူး၊ အစ်ကိုဝမ်လည်း မလာဘူးပေါ့ ဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>ကျိုးယွမ်လီက ခါးသီးစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့”</p> <p> </p> <p>လော့ချန်၏ အမေးကြောင့် စီကုန်းရှို့ကျားနှင့် အခြားသူများလည်း တစ်ခုခုကို သဘောပေါက်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>“မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ဒါကြီးက ကြိုစီစဉ်ထားတာပဲ”</p> <p> </p> <p>လော့ချန် အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တခြားခန်းမတွေလည်း အခုလောက်ဆို အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်ခံနေရလောက်ပြီ”</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ ရိုးရှင်းသော ကောက်ချက်တစ်ခုပင်။</p> <p> </p> <p>“နောက်ပြီးတော့....”</p> <p> </p> <p>လော့ချန်က လူအုပ်ကို ဝေ့ကြည့်ကာ အေးအေးဆေးဆေးပင် ဆက်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>“တာကျန်းဂိုဏ်း တစ်ခုတည်းနဲ့တော့ ဖိုရှန်းဂိုဏ်းကို တစ်ပြိုင်နက် ဝိုင်းတိုက်နိုင်စွမ်း မရှိဘူး”</p> <p> </p> <p>စီကုန်းရှို့ကျားက ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီး ဒေါသတကြီး ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>“လျန်ယွန်းကုန်သွယ်ရေး မဟာမိတ်က တာကျန်းဂိုဏ်းနဲ့ ထပ်ပြီး ပူးပေါင်းလိုက်ပြန်ပြီလား”</p> <p> </p> <p>“ဖြစ်နိုင်ပါတယ်…. ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီထက် ပိုလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်”</p> <p> </p> <p>လော့ချန်က စီကုန်းကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တာဟဲစျေးမြို့တော်က ထိပ်တန်း အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် မိသားစု ၅ ခုထဲမှာ တွမ်၊ လီ နဲ့ နန်ကုန်း မိသားစုတွေအပြင် ချန် မိသားစုနဲ့ ဖူ မိသားစု ဆိုတာ ရှိတယ် မဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>စီကုန်းရှို့ကျားမှာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားပြီး မျက်နှာမှာ သေလူကဲ့သို့ ဖြူဖျော့သွားသည်။</p> <p> </p> <p>“အကြီးအကဲရဲ့ အတွေ့အကြုံအရဆိုရင် လူအများကြီးကို သိမှာပဲ၊ ရွှေရောင် ဖရုံသီးတူကြီးကို ကိုင်ထားပြီး နဖူးကျယ်ကျယ်၊ မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းနဲ့ ပန်ကာနားရွက်ကြီးတွေ ရှိတဲ့သူက ဘယ်မိသားစုကလဲဆိုတာ ပြောပြပါဦး”</p> <p> </p> <p>“ဖူမိသားစုပဲ…. အဲ့ဒါ ဖူမိသားစုရဲ့ လက်ရှိခေါင်းဆောင် ဖူကျန်း ပဲ….”</p> <p> </p> <p>စီကုန်းရှို့ကျားက မဆိုင်းမတွပင် အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင် ဖူမိသားစုလည်း ဒီစစ်ပွဲထဲ ပါလာပြီပေါ့”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကြောင့် စီကုန်းရှို့ကျားမှာ ဆွံ့အသွားတော့သည်။ ဖူမိသားစုသည် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် အကြီးအကဲ မရှိသဖြင့် မိသားစု ၅ ခုတွင် အားအနည်းဆုံးဟု သတ်မှတ်ခံရသော်လည်း၊ သူတို့၏ မှော်စာရွက် အတတ်ပညာမှာ အလွန်ကျော်ကြားပြီး ဩဇာအာဏာမှာလည်း တစ်နှစ်ထက်တစ်နှစ် ကြီးထွားလာနေသည်။ အကယ်၍ ဖူမိသားစုပင် ပါဝင်လာပြီဆိုလျှင် ကျန်မိသားစုများအနေဖြင့် မည်သို့ ရှိမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>ဖိုရှန်းဂိုဏ်းသည် ဂူသင်္ချိုင်း တိုက်ပွဲကြောင့် အင်အားနည်းနေချိန်တွင် ဤကဲ့သို့သော အင်အားစုကြီးကို မည်သို့ ရင်ဆိုင်နိုင်မည်နည်း။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ အားလုံး ထိတ်လန့်နေစဉ်မှာပင် တည်ငြိမ်သော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“မိန်းကလေး ချိုင်ယီ…. လက်ဖက်ရည်လေး ဖျော်ပေးပါဦး”</p> <p> </p> <p>ကူချိုင်ယီ ကြောင်သွားသည်။ လော့ချန်တစ်ယောက် ကျောက်စားပွဲတွင် ထိုင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူမလည်း လက်ဖက်ရည်အိုးကို ထုတ်ကာ ရေနွေးတည်လိုက်ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>စီကုန်းရှို့ကျားသည် လော့ချန်အား စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းက ဘာလို့ တစ်စက်ကလေးမှ မစိုးရိမ်ရတာလဲ”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save