Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၇၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">အင်အားစုအားလုံး လှုပ်ရှားလာခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လော့ချန် အေးအေးလူလူပင် ရှိနေသည်။ ရန်သူသည် လခြမ်းတောင်ကြားအား ဝိုင်းရံထားသော်လည်း အတင်းဝင်ရောက် မတိုက်ခိုက်သေးခြင်းမှာ အထဲရှိလူအားလုံးကို သတ်ဖြတ်ရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိကြောင်း သိသာလှသည်။</p> <p> </p> <p>အထူးသဖြင့် အသက်ကြီးသူများ၊ အမျိုးသမီးများနှင့် ချီသန့်စင်အဆင့် အစောပိုင်းနှင့် အလယ်အလတ်ရှိသော အားနည်းသည့် ကျင့်ကြံသူများကို သူတို့ ဆက်ဆံပုံမှာ သက်သေပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် အားနည်းသူများအတွက် ကရုဏာ ဆိုသည်မှာ မရှိသလောက်ပင်။ အပြန်အလှန်အားဖြင့် အသက်ကြီးသော ကျင့်ကြံသူများနှင့် အမျိုးသမီးများကို ပို၍ပင် သတိထားရလေ့ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>အဘိုးအိုများသည် ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ သွေးထွက်သံယို တိုက်ပွဲများနှင့် ပြိုင်ဆိုင်မှုများကြားမှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သူများ ဖြစ်သဖြင့် သူတို့တွင် ကိုယ်ပိုင်လှည့်ကွက်များ၊ လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်များ သို့မဟုတ် နောက်ခံအင်အားများ ရှိတတ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူများမှာလည်း အဆင့်မြင့်အထိ တက်လှမ်းနိုင်ရန်အတွက် အမျိုးသားများထက်ပင် ပို၍ ရက်စက်ပြတ်သားကြရသည်။ ထိုသို့သော အရည်အချင်းမျိုး မရှိလျှင် ရှင်သန်ရေးအတွက် ရုန်းကန်နေရသော ကုဋေကုဋာသော လူအများကြားမှ ထင်ပေါ်လာလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့ဆိုလျှင် လခြမ်းတောင်ကြားရှိ အားနည်းသော ကျင့်ကြံသူ တစ်ရာကျော်ကို အဘယ်ကြောင့် ချန်ထားရသနည်း။</p> <p> </p> <p>အဖြေမှာ တစ်ခုတည်းသာ။ သူတို့သည် အဖိုးတန်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အများစုမှာ ထုတ်လုပ်ရေး ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြသည်။ ဝိညာဉ်သစ်ပင်စိုက်ပျိုးသူများ၊ ဆေးဖော်ဆရာများ၊ ကုသရေးသမားများနှင့် ဆေးဖော်ဆောင်မှ ဆေးလုံးအလုပ်သင်များ၊ မီးထိန်းသိမ်းသူများနှင့် ဆေးလုံးစောင့်ရှောက်သူများ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့သောသူများသည် အန္တရာယ်မရှိသလို မည်သည့်အင်အားစုအတွက်မဆို ကြီးမားသော အကျိုးအမြတ်ကို ဖန်တီးပေးနိုင်သည်။ အခြားအင်အားစုများသာမက လော့ချန်ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ထိုကဲ့သို့သော ကျင့်ကြံသူများကို သတ်မည်မဟုတ်ပေ။ ထို့ထက် ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ ဆေးဖော်စပ်ခြင်းအတတ်ကို ကျွမ်းကျင်ထားသော လော့ချန်ကဲ့သို့ ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အထူးသဖြင့် လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်အတွင်း ဖိုရှန်းဂိုဏ်း၏ ကြော်ငြာမှုများကြောင့် တန်ချန်ဇီ ဆိုသော အမည်မှာ တာဟဲစျေးမြို့တော်တွင် အတော်အတန် ဩဇာရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ လော့ချန်၏ ဆေးဖော်ဆရာဟူသော ဂုဏ်သတင်းမှာ ဖုံးကွယ်ထား၍ မရတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>အမြော်အမြင်ရှိသော မည်သည့်ခေါင်းဆောင်မဆို လော့ချန်ကို သတ်ရန် တုံ့ဆိုင်းနေပေလိမ့်မည်။ မိတ်ဆွေဖွဲ့ရန်၊ စည်းရုံးရန် သို့မဟုတ် ဖြစ်နိုင်လျှင် ထိန်းချုပ်ထားရန်သာ ကြိုးစားကြပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ဤအချက်ကို ထောက်ထားလျှင် လော့ချန်၏ ဆေးဖော်ဆရာဟူသော အဆင့်အတန်းမှာ သူအား အသက်ဘေးမှ ကယ်တင်မည့် အဆောင်လက်ဖွဲ့ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့ဆိုလျှင် သူ အဘယ်ကြောင့် ထိတ်လန့်နေရမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူသည်ကား အရင်ဆုံး သေကျေပျက်စီးမည့်သူမျိုး မဟုတ်သည်မှာ အသေအချာပင်။ အဆိုးရွားဆုံး အခြေအနေနှင့် ရင်ဆိုင်ရလျှင်ပင် ဘေးကင်းရာသို့ အချိန်မီ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်နိုင်ရန် ကြိုတင်၍ ပြင်ဆင်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ ရရန်ရှိသော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကိုမူ လက်ဝယ်မသိမ်းဆည်းရသေးသော်လည်း သိုလှောင်အိတ် အတွင်း၌မူ လွန်ခဲ့သော ရက်ပေါင်း (၂၀) အတွင်း သူကိုယ်တိုင် ဖော်စပ်ထားသည့် အဆင့်လတ် ကျောက်စိမ်းအမြုတေဆေးလုံး များဖြင့် ပြည့်နှက်နေချေပြီ။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်အတွက် တစ်ခုတည်းသော စဉ်းစားစရာမှာ ကောင်းထင်ယွမ်ပင် ဖြစ်သည်။ ထိုလူ့ထံတွင် ဝိညာဉ်ကျောက် အကြွေးယူစရာ ရှိနေသေးသည်။ ကောင်းထင်ယွမ်သာ တစ်ခုခု သိသွားကာ မိမိအား သတ်ရန် ကြိုးစားလာပါက လော့ချန်အနေဖြင့်လည်း တုံ့ပြန်ရန် အသင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် စီကုန်းရှို့ကျားမှာ လော့ချန်အား မျက်စောင်းတခဲခဲနှင့် ကြည့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ဘာမှမဖြစ်သကဲ့သို့ အေးအေးဆေးဆေး လက်ဖက်ရည်သောက်နေသော လော့ချန်ကို ကြည့်ကာ သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွေးများမှာ ဒေါသကြောင့် တလှုပ်လှုပ် ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အဘွားအိုယွမ်နှင့် မုရုံချင်းလျန်တို့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ တစ်ခုခုကို စတင်သဘောပေါက်လာကြသော်လည်း ဘာမှ ဝင်မပြောကြပေ။ အနည်းဆုံးတော့ ယခုအချိန်တွင် သူတို့ဘက်တွင် လော့ချန် ရှိနေသေးသည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>တောင်စောင်းလေးတွင် သိမ်မွေ့စွာ လက်ဖက်ရည်ဖျော်နေသော လော့ချန်ကြောင့် လေထုမှာ စတင် ပြောင်းလဲလာသည်။</p> <p> </p> <p>ထိတ်လန့်နေကြသော လခြမ်းတောင်ကြားမှ ကျင့်ကြံသူများသည် တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်လာကြသည်။ အထူးသဖြင့် ကာကွယ်ရေးအစီအရင်ကို ထိန်းသိမ်းနေသူများသည် အစီအရင်ကျောက်တုံးများကို လဲလှယ်ရာတွင် ယခင်လို လက်များ တုန်ယင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>‘ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျလာရင်တောင် အရပ်အရှည်ဆုံးလူက အရင်ခံရမှာပဲ’</p> <p> </p> <p>‘ခေါင်းဆောင်ကိုယ်တိုင်က မကြောက်တာ ငါတို့က ဘာကိစ္စ ကြောက်နေရမှာလဲ’</p> <p> </p> <p>….</p> <p> </p> <p>“ထူးဆန်းလိုက်တာ၊ အထဲကလူတွေ တည်ငြိမ်သွားကြပြီ၊ လုံးဝ ထိတ်လန့်နေပုံမရဘူး”</p> <p> </p> <p>ရှန်းရှုသည် အစီအရင်ကြီးကို တစ်ပတ်ပတ်ကြည့်ပြီးနောက် ပြန်လည်ဆင်းသက်လာကာ ဇဝေဇဝါဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အစီအရင်ကို ကင်းလှည့်ရန် တာဝန်ယူထားသော ချီသန့်စင်အဆင့် ၉ ကျင့်ကြံသူမှာ လန်ထျန်းယွမ် ဖြစ်သည်။ သူသည် အမြဲ အပြာရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်လေ့ရှိပြီး ကောင်းထင်ယွမ်၏ နောက်လိုက်အဖြစ် နှစ်ရှည်လများ နေလာခဲ့သူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ တည်ငြိမ်စွာပင် ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>“ငါတို့ စောစောက လက်နှေးခဲ့လို့ သူတို့ တစ်ခုခု သဘောပေါက်သွားတာ ဖြစ်မှာပါ”</p> <p> </p> <p>ရှန်းရှုက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့ တာဟဲစျေးမြို့တော်က လူတွေက အရမ်း နူးညံ့လွန်းတယ်၊ နှင်းကြာပန်းဈေးမြို့တော်ရဲ့ နည်းလမ်းအတိုင်းဆိုရင်တော့ အရင်ဆုံး တစ်သုတ်လောက် သတ်ပြရမယ်၊ ပြီးမှ ကျန်တဲ့သူတွေကို ဖမ်းရမှာ၊ အဲ့ဒါမှ အဟန့်ရှိမှာပေါ့”</p> <p> </p> <p>“အဲ့ဒါကြောင့်လည်း မင်းတို့ နှင်းကြာပန်းဈေးမြို့တော်က တာဟဲစျေးမြို့တော်ထက် ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ စောပြီး တည်ထောင်ခဲ့တာတောင် ကျင့်ကြံသူ ငါးသောင်းထက် ဘယ်တော့မှ မကျော်နိုင်တာပေါ့”</p> <p> </p> <p>လှောင်ပြောင်သရော်သံမှာ ဖူကျန်းဆီမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရှန်းရှုသည် သူ့အား ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် အမဲလိုက်ခံရစဉ် လက်တစ်ဖက် ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီးကတည်းက ဒေါသ ပို၍ ကြီးလာခဲ့သည်။ ဖူကျန်း၏ စကားတစ်ခွန်းမှာပင် သူ၏ ဒေါသမီးကို တောက်လောင်စေရန် လုံလောက်လှသည်။</p> <p> </p> <p>အေးဆေးသော စရိုက်ရှိသည့် လန်ထျန်းယွမ်က ကြားဝင်စေ့စပ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“နှင်းကြာပန်းဈေးမြို့တော် လူဦးရေ မတိုးတာက ပတ်ဝန်းကျင်ကြောင့်ပါ၊ သူတို့ရဲ့ နည်းလမ်းတွေနဲ့ မဆိုင်ပါဘူး”</p> <p> </p> <p>“ဟွန်း”</p> <p> </p> <p>ဖူကျန်း နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ရှန်းရှုနှင့် ဆက်၍ ငြင်းခုံမနေတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ဖူမိသားစုသည် တာဟဲစျေးမြို့တော်သို့ ပြောင်းရွှေ့လာကတည်းက မိသားစု ရှင်သန်ရေးအတွက် ခက်ခက်ခဲခဲ ရုန်းကန်ခဲ့ရသည်။ မည်သည့်အရပ်သို့ သွားသွား အမှန်တရားတစ်ခုမှာ ‘ရန်သူများခြင်းသည် ပညာရှိရာမရောက်’ ဆိုသည့် အချက်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မှန်ကန်သော အင်အားစုများနှင့် မဟာမိတ်ဖွဲ့ရန်မှာ အလွန်အရေးကြီးသည်။ လန်ထျန်းယွမ်၊ ကောင်းထင်ယွမ်နှင့် တာကျန်းဂိုဏ်းကဲ့သို့သော အုပ်စုများမှာ ပို၍ သင့်တော်သော မဟာမိတ်များ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>အစက ဖူမိသားစုသည် ဖိုရှန်းဂိုဏ်းနှင့် မဟာမိတ်ဖွဲ့ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း၊ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ဖိုရှန်းဂိုဏ်း၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများကို သူတို့ ပို၍ မက်မောလာကြသည်။ ဝိညာဉ်သားရဲ မွေးမြူရေးမှသည် သတ္တုတူးဖော်ရေး၊ ဝိညာဉ်လယ်ကွင်းများ၊ ဆေးဖက်ဝင်အပင် စိုက်ပျိုးရေးနှင့် ဆေးဖော်စပ်ခြင်းအထိ လုပ်ငန်းအားလုံးမှာ စုံလင်လှသည်။ ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခု မဟုတ်သော်လည်း အပြည့်အဝ ဖွံ့ဖြိုးနေသော အင်အားစုတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ဤအကျိုးအမြတ်များကို ခွဲဝေယူနိုင်လျှင် ဖူမိသားစုအတွက် အနည်းငယ်ရရုံနှင့်ပင် သူတို့၏ အဆင့်အတန်းမှာ များစွာ မြင့်တက်သွားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>စစ်ပွဲမစတင်မီက ဖူကျန်းသည် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများ ဦးဆောင်သော အစည်းအဝေးတွင် သူတို့မိသားစုအတွက် သားရဲအရေခွံနှင့် သွေးကုန်သွယ်မှုကိုသာ ထိန်းချုပ်ခွင့် တောင်းခဲ့သည်။ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများမှာမူ ထိုကဲ့သို့သော အသေးအဖွဲ ကိစ္စများကို စိတ်မဝင်စားကြသဖြင့် ချက်ချင်းပင် သဘောတူခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့အတွက် အသုံးမဝင်သော အရာမှာ ဖူမိသားစုအတွက်မူ အလွန်ပင် တန်ဖိုးရှိလှသည်။ ဤကုန်သွယ်မှုကို ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်းအားဖြင့် သူတို့၏ မှော်စာရွက် ထုတ်လုပ်ရေး ကွင်းဆက်မှာ ပြည့်စုံသွားမည် ဖြစ်ပြီး မည်သူ့အပေါ်တွင်မှ မှီခိုနေစရာ မလိုတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>“ငါတို့ တကယ်ပဲ ဒီအတိုင်း ထိုင်ကြည့်နေကြမှာလား”</p> <p> </p> <p>ရှန်းရှုက လခြမ်းတောင်ကြားထဲမှ ကျင့်ကြံသူများကို ရက်စက်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။ သူ့တွင်ရှိနေသော သွေးဆာမှုမှာ စစ်မှန်သော သွေးဆာမှု မဟုတ်ဘဲ အရင်းအမြစ်များကို ဆာလောင်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ ထွက်ပြေးပုန်းအောင်းနေရစဉ်အတွင်း နှစ်ရှည်လများ စုဆောင်းထားသမျှ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သဖြင့်၊ လခြမ်းတောင်ကြားအား ဖောက်ထွင်း လုယက်ရန်မှာ သူ၏ တစ်ခုတည်းသော လမ်းစပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လန်ထျန်းယွမ်က အားကိုးရာမဲ့စွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>“အထဲက ကျင့်ကြံသူတွေကို အပေါ်ကလူကြီးတွေက ခွဲဝေပြီးသား၊ ပြဿနာ မရှာစမ်းနဲ့ ”</p> <p> </p> <p>“တောက်…. သိခဲ့ရင်တော့ အဲ့ဒီအဘိုးကြီးကို အဲ့ဒီတုန်းက အမြစ်ပြတ် သတ်လိုက်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>ရှန်းရှုက ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လန်ထျန်းယွမ်က တစ်ခုခု ပြန်ပြောရန် ပြင်စဉ်မှာပင် လက်တစ်ဖက်က သူ့အား တားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒုတိယအစ်ကို….”</p> <p> </p> <p>လန်ထျန်းယွမ်က ရိုရိုသေသေ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းထင်ယွမ်က ခေါင်း အနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်ပြီး အစီအရင်ကြီး၏ အစွန်းသို့ လျှောက်သွားသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ တွက်ချက်မှုများဖြင့် တောင်ကြားတစ်ခုလုံးကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာမှ ဝေးကွာသော တောင်စောင်းတစ်ခုဆီတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုနေရာတွင် လူငယ်တစ်ဦးသည် အေးအေးဆေးဆေး ထိုင်နေပြီး လက်ဖက်ရည်ကို အရသာခံ သောက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် အပြင်ဘက်မှ ဆူပူသောင်းကျန်းမှုများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အလွန်ပင် အေးအေးချမ်းချမ်း ရှိနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>“အရမ်းကို အေးချမ်း နေတာပဲ....”</p> <p> </p> <p>ကောင်းထင်ယွမ် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့.... အဲ့ဒီ အေးချမ်းမှုက ကြာမှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ကောင်းထင်ယွမ်သည် နောက်သို့ တစ်လီခန့် ဆုတ်လိုက်ပြီး လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သူတို့ကို နည်းနည်းလောက် ခြောက်လိုက်ကြရအောင် ”</p> <p> </p> <p>သူ၏ အမိန့်နှင့်အတူ ချီသန့်စင်အဆင့် အလယ်အလတ်ရှိသော ကျင့်ကြံသူ ၆၀ ကျော် ရှေ့သို့ တိုးလာကြသည်။ လခြမ်းတောင်ကြားအတွင်းရှိ အခြေအနေမှာလည်း ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“သူတို့ ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ….”</p> <p> </p> <p>“တကယ်ပဲ အတင်းဝင်တိုက်တော့မှာလား….”</p> <p> </p> <p>ကျိုးယွမ်လီ၏ အသံမှာ တင်းမာနေသော လေထုအား ဓားတစ်လက်နှယ် ပိုင်းဖြတ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>“အားလုံး သတိနဲ့နေကြ၊ ငါ့အချက်ပေးသံကြားတာနဲ့ အစီအရင်ကျောက်တုံးတွေကို လဲဖို့ ပြင်ထား၊ အရန်လူတွေ တိုက်ပွဲအတွက် အသင့်ပြင် ”</p> <p> </p> <p>သူ၏ လျင်မြန်ပြတ်သားသော အမိန့်အောက်တွင် ခုခံသူများသည် စနစ်တကျ လှုပ်ရှားလာကြသည်။ ဤသည်မှာ သူတို့၏ စည်းကမ်းကောင်းမွန်မှုကို ပြသနေခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>တောင်စောင်းလေးရှိ လော့ချန်သည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>‘ဒီကျိုးယွမ်လီ…. တကယ်ကို အရည်အချင်းရှိတဲ့သူပဲ….’</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုအတွေး မဆုံးခင်မှာပင် လော့ချန်၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အစီအရင် အပြင်ဘက်တွင် ရန်သူ ကျင့်ကြံသူ အမြောက်အမြားမှာ လက်ဟန်များ ပြုလုပ်ကာ မှော်ဂါထာများ ရွတ်ဆိုနေကြပြီး ချီစွမ်းအင် လှိုင်းများမှာ တဝုန်းဝုန်း ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်မိနစ်မှာပင်….</p> <p> </p> <p>ဘုန်း….  ဘုန်း….  ဘုန်း….</p> <p> </p> <p>အဆင့်နိမ့် မှော်အတတ်များမှာ မိုးသီးမိုးပေါက်များအလား ကျဆင်းလာတော့သည်။ မီးလုံးများ၊ ရေမြှားများ၊ ရွှေလှံများ၊ သစ်သားဆူးများနှင့် နွယ်ပင်များ စသဖြင့် တစ်လှိုင်းပြီးတစ်လှိုင်း အစီအရင်ကြီးအား တရစပ် တိုက်ခိုက်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ပထမအဆင့် မြေကာကွယ်ရေး အစီအရင်ကြီးမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး ၎င်း၏ ဝါကျင်ကျင် အလင်းတန်းမှာလည်း ပြိုကျလုနီးပါး မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန် တိတ်ဆိတ်စွာပင် စောင့်ကြည့်နေသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း ရင်ထဲတွင်မူ စိုးရိမ်စိတ်လေး တစ်ခုတော့ ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>‘ဒီအတိုင်းကြီးပဲ ပြိုကျသွားတော့မှာလား….’</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင်မူ ဝါကျင်ကျင် အလင်းတန်းမှာ ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“မိသားစုငယ်တစ်ခုကို ကာကွယ်ပေးနိုင်တဲ့ အစီအရင်ဆိုတော့ တကယ်လည်း ခိုင်ခံ့သားပဲ၊ တောင်တန်းဒေသရဲ့ အားဖြည့်မှုနဲ့ဆိုတော့ တကယ့်ကို သံတံတိုင်းကြီးလိုပဲ ”</p> <p> </p> <p>လော့ချန် ချီးကျူးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>အစီအရင် ရှေ့တွင်မူ ကျိုးယွမ်လီသည် အင်အားကုန်ခမ်းသွားသော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို လဲလှယ်ရန် အမိန့်များ ပေးနေသည်။ ထိုတိုက်ခိုက်မှု တစ်လှိုင်းတည်းနှင့်ပင် အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ရာကျော် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ပုံမှန်အခြေအနေတွင် ထိန်းသိမ်းရန်မှာ ပြဿနာမရှိသော်လည်း၊ ဤကဲ့သို့ တရစပ် တိုက်ခိုက်ခံရလျှင်မူ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများမှာ မကြာမီ ကုန်ဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>တောင်ကြားအပြင်ဘက်တွင် လန်ထျန်းယွမ်သည် ကောင်းထင်ယွမ်အား ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒုတိယအစ်ကို.... ဘာလို့ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်ခိုင်းတာလဲ၊ ဂိုဏ်းချုပ်ဝမ်က အထဲကလူတွေကို အရှင်ဖမ်းဖို့အတွက် မတိုက်ဘဲ ဝိုင်းထားဖို့ပဲ ပြောထားတာ မဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>ကောင်းထင်ယွမ်၏ မျက်နှာမှာ မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>“ဝိုင်းထားတယ်ဆိုတာ ရပ်ကြည့်နေဖို့ မဟုတ်ဘူး၊ သူတို့ရဲ့ အင်အားကို တဖြည်းဖြည်း လျော့ကျသွားအောင် လုပ်ရမှာ၊ မဟုတ်ရင် ငါတို့ အထဲကို ဝင်တဲ့အချိန်မှာ သူတို့ အားအပြည့်နဲ့ ပြန်တိုက်နေရင် ပိုပြီး ရှုပ်ထွေးသွားလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>ထိုအဖြေမှာ ယုတ္တိရှိလှသည်။ ကောင်းထင်ယွမ်၏ အမိန့်ဖြင့် နောက်ထပ် ၄ ကြိမ် ၅ ကြိမ်ခန့် ထပ်မံ တိုက်ခိုက်ပြီးမှသာ နားနားနေနေဖြင့် ချီစွမ်းအင် ပြန်လည် ဖြည့်တင်းကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းထင်ယွမ်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ပြီးတော့.... ငါတို့ မတိုက်ရင် သူတို့ရဲ့ စစ်ကူတွေကို ဘယ်လိုနည်းနဲ့ ဆွဲထုတ်နိုင်မှာလဲ”</p> <p> </p> <p>သူ ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်တစ်ခုကို ထုတ်ပြလိုက်ရာ ထိုနေရာမှ ထောင်လွှားသောအသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“မီမိသားစုဝင်တွေ ထွက်လာကြပြီ၊ ငါ့လူတွေကို ဦးဆောင်ပြီး ယင်းမာဆိပ်ကမ်းမှာ သူတို့ကို အကုန် သတ်ပစ်မယ်”</p> <p> </p> <p>လန်ထျန်းယွမ် လန့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>“လီအောက်လား ”</p> <p> </p> <p>ကောင်းထင်ယွမ် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး နောက်ထပ် ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်တစ်ခုကို ထုတ်လိုက်သည်။ ထိုနေရာမှ တည်ငြိမ်သောအသံတစ်ခု ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ့လူတွေကို စိမ်းလဲ့မှော်ရုံတော မှာ နေရာချထားပြီးပြီ၊ ချင်လျန်ချန်း လာတာကို စောင့်နေတယ်”</p> <p> </p> <p>“နန်ကုန်းချင် တောင်မှ လှုပ်ရှားနေပြီလား ”</p> <p> </p> <p>ကောင်းထင်ယွမ်သည် ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်များကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး လက်ကို နောက်ပစ်ကာ အေးစက်သော အသံဖြင့် ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်၊ သူတို့အားလုံး လှုပ်ရှားနေမှတော့ ငါတို့က ဒီတိုင်း အေးဆေးနေလို့ မရဘူးလေ"</p> <p> </p> <p>သူ၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“ပွဲကောင်းတစ်ပွဲ ဖြစ်အောင်တော့ ငါတို့ ကပြရမှာပေါ့၊ မဟုတ်ရင် ဖိုရှန်းဂိုဏ်းရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ခွဲဝေတဲ့အခါ ငါတို့ ဘာမှမလုပ်ခဲ့ဘူးလို့ သူများတွေ ပြောစရာ ဖြစ်နေဦးမယ်"</p> <p> </p> <p>အမွှေးတိုင် နှစ်တိုင်စာခန့် အချိန်ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် ကောင်းထင်ယွမ် လက်ကို ထပ်မံ မြှောက်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>“တိုက်ခိုက်မှုကို ဆက်လုပ်ကြ၊ ဒီတစ်ခါတော့ လက်မနှေးနဲ့၊ မင်းတို့ရဲ့ အစွမ်းအထက်ဆုံး မှော်အတတ်တွေကို သုံးကြ ”</p> <p> </p> <p>လန်ထျန်းယွမ်သည် သူ၏နောက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသည်။ အစက သူသည် ကောင်းထင်ယွမ်၏ အကြောင်းပြချက်ကို လက်ခံခဲ့သော်လည်း ကောင်းထင်ယွမ်၏ မျက်လုံးထဲမှ ရက်စက်သော အရိပ်အယောင်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ၏ ရင်ထဲတွင် လေးလံသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>‘သူ အခုထိ လက်မလျှော့သေးဘူးပဲ….’</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ ဟန်ပြတိုက်ခိုက်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ လခြမ်းတောင်ကြား၏ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဖြုန်းတီးပစ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ ကုန်သွားသည်နှင့် အထဲမှလူများ ဘာမှလုပ်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါကျလျှင် ကောင်းထင်ယွမ် အမိန့်တစ်ခု ပေးလိုက်ရုံနှင့် အထဲရှိ လူတစ်ယောက်၏ ကံကြမ္မာ မည်သို့ ဖြစ်သွားမည်ကို သူ သိနေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ ဒီလိုလုပ်ရင်…. ဒုတိယအစ်ကို၊ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် လူကြီးတွေကို စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်မိမှာ မကြောက်ဘူးလား”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save