Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၈၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဓားဖျားထက်မှ သွေးစက်တစ်စက်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လန်ချန်းမြစ်ရေသည် အနောက်ဘက်သို့ တရှိန်ထိုး စီးဆင်းနေသည်။ ထိုအရှိန်အဟုန်ပြင်းသော ရေစီးကြောင်းထဲသို့ ချောင်းငယ်မြောင်းငယ်များ စီးဝင်ပေါင်းစပ်ကြသလို၊ အချို့သော မြစ်ခွဲများမှာမူ နက်ရှိုင်းသော ချောက်ကမ်းပါးများနှင့် အန္တရာယ်များသော တွင်းနက်ကြီးများထဲသို့ ခွဲထွက်စီးဆင်းသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းမာဆိပ်ကမ်းသည် ထိုသို့သော မြစ်ခွဲတစ်ခု ဖြစ်သည်။ မြေပြန့်လွင်ပြင်ဖြစ်ပြီး စိမ်းလန်းသော မြက်ခင်းပြင်များ ရှိသဖြင့် ဤနေရာမှာ ရှေးယခင်ကတည်းက လီမိသားစု၏ စားကျက်မြေ ဖြစ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် မိသားစုဖြစ်သော လီမိသားစုသည် နဂါးမြင်း မွေးမြူခြင်းကြောင့် နာမည်ကျော်သည်။ ဤမြေကို ခြံစည်းရိုး ခတ်မထားသော်လည်း တာဟဲစျေးမြို့တော်ရှိ တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူ အများစုမှာ ဤနေရာသည် လီမိသားစုပိုင်ဖြစ်ကြောင်း သိကြသဖြင့် ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လေ့ မရှိကြပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယနေ့တွင်မူ ယင်းမာဆိပ်ကမ်း၏ မြေပြင်မှာ သွေးရောင်လွှမ်းနေချေပြီ။</p> <p> </p> <p>စုတ်ပြတ်သတ်နေသော အလောင်းအချို့မှာ ရေစီးထဲတွင် မျောပါနေပြီး အချို့မှာမူ ရွှံ့နွံထူသော ကမ်းပါးယံများတွင် တင်ကျန်နေရစ်သည်။ လေထုထဲတွင် ညှီစို့စို့ သွေးနံ့များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး၊ သေဆုံးသွားသူများ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများကို လုယက်နေကြသော ကျင့်ကြံသူများ၏ စိတ်လှုပ်ရှားသံများကသာ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“တောက်…. ဒီကောင်တွေ တော်တော်ချမ်းသာတာပဲ”</p> <p> </p> <p>လူငယ်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက သွေးစွန်းနေသော သိုလှောင်အိတ်တစ်ခုကို မွှေနှောက်ရင်း ဝီစီမှုတ်လိုက်သည်။ သူရှာတွေ့လိုက်သော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများနှင့် အဆောင်လက်ဖွဲ့များကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးများ တောက်ပနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အနီးနားရှိ အခြားတစ်ယောက်ကလည်း မနာလိုသံဖြင့် ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ပါ့ဗျာ၊ မီမိသားစုက တည်ထောင်တာ နှစ်တစ်ရာတောင် မပြည့်သေးဘူး၊ သူတို့လူတွေက ငါတို့ထက် ပိုချမ်းသာနေကြတယ်၊ ငါတို့က သမိုင်းကြောင်း နှစ်ပေါင်း သုံးရာ ရှိတာတောင် သူတို့ဘက်က ချီသန့်စင်အဆင့် ၇ တစ်ယောက်က သိုလှောင်အိတ်နဲ့ လျှောက်သွားနေနိုင်တာပဲ၊ ဒါကို ကြည့်ရင် မီရှုဟွာက ဖိုရှန်းဂိုဏ်းကနေ ဘယ်လောက်တောင် ဓနဥစ္စာတွေ စုဆောင်းထားသလဲဆိုတာ သိသာတယ်”</p> <p> </p> <p>သူ ဘေးသို့ တံတွေးတစ်ချက် ထွေးလိုက်ရင်း တောအုပ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော တိုက်ခိုက်သံများကို နားစွင့်ကာ မျက်နှာထား တင်းမာသွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီတိုက်ပွဲပြီးရင်တော့….”</p> <p> </p> <p>သူ အဆုံးသတ်နိမိတ်ဖတ်သလို ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တာဟဲစျေးမြို့တော်ရဲ့ သမိုင်းမှာ ဖိုရှန်းဂိုဏ်းဆိုတဲ့ နာမည်က.... အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းခံလိုက်ရတဲ့ ခုနစ်ခုမြောက် လမ်းဘေးအင်အားစုအဖြစ် ကျန်ရစ်တော့မှာပဲ"</p> <p> </p> <p>ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟားဟား.... ဖိုရှန်းဂိုဏ်းရဲ့ သားရဲခန်းမက အခုကစပြီး ငါတို့ လီမိသားစုပိုင် ဖြစ်တော့မယ်လို့ ကြားတယ်ဗျ”</p> <p> </p> <p>“ရှူး…. အဲ့ဒါ ဘယ်ကကြားတာလဲ၊ ကောလာဟလတွေကို လျှောက်မပြောနဲ့”</p> <p> </p> <p>“အေးပါဗျာ၊ သိပါတယ်၊ ဒါနဲ့ လီအောက် အစ်ကိုကြီးကော ဘယ်ရောက်သွားလဲ၊ မတွေ့မိဘူး”</p> <p> </p> <p>“မီမိသားစုထဲက ကောင်တစ်ယောက် ထွက်ပြေးသွားလို့လေ၊ အစ်ကိုကြီး လီအောက်က အရှက်ရသွားပုံရတယ်၊ အဲ့ဒါကြောင့် သူကိုယ်တိုင် လိုက်သွားတာ”</p> <p> </p> <p>နေရောင်ခြည်၏ နောက်ဆုံးအစင်းကြောင်းများမှာ မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းအောက်သို့ ငုပ်လျှိုးသွားပြီး ညနေခင်း မြူနှင်းများ၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>တောနက်ထဲတွင် အမှောင်ထုမှာ ရက်စက်စွာ ပျံ့နှံ့လာချေပြီ။</p> <p> </p> <p>စိုစွတ်သော လေထုထဲတွင် မြေဆီနံ့၊ ပုပ်သိုးနံ့နှင့် သွေးနံ့များ ရောယှက်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လူရိပ်တစ်ခုသည် တောအုပ်ထဲတွင် ဒယိမ်းဒယိုင်နှင့် ပြေးလွှားနေသည်။ သူ၏ ခြေလှမ်းများမှာ မမှန်တော့သလို ဦးတည်ချက်လည်း ပျောက်ဆုံးနေသည်။ သူသည် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ပြေးနေခြင်းမဟုတ်ဘဲ ရှင်သန်လိုသည့် အသိစိတ်တစ်ခုတည်းဖြင့်သာ ရုန်းကန်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>‘ထွက်ပြေးရမယ်.... ငါ အသက်ရှင်ရမယ်…. အဖေက ငါ့ကို စောင့်နေတယ်…. ကျွင်းဖျင်လည်း ငါ့ကို စောင့်နေတုန်းပဲ.…’</p> <p> </p> <p>စီကုန်းယွမ်ဟုန်သည် သတိဝေဝါးနေချေပြီ။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် ဒဏ်ရာကြီးငယ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သွေးများမှာ သူ၏ ဝတ်ရုံတွင် စိုရွှဲနေတော့သည်။ ကျိုးပဲ့နေသော သစ်ခက်များ၊ လန်တက်နေသော မြေဆီလွှာများနှင့် သွေးနံ့များမှာ လိုက်လံရှာဖွေနေသူများအတွက် မီးရှူးတိုင်တစ်ခုကဲ့သို့ လမ်းညွှန်နေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>ကျင့်ကြံသူတစ်စုမှာ ဝေးကွာသော နေရာမှ တုံ့ဆိုင်းတုံ့ဆိုင်းနှင့် ရပ်ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့အုပ်စုထဲတွင် ဖုန်တစ်စပင် မတင်သော ဖြူစင်သည့် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူငယ်တစ်ဦး ပါဝင်သည်။ သူသည် မြင့်မားသော သစ်ပင်တစ်ပင်ပေါ်တွင် ရပ်နေရင်း မှောင်မိုက်သော တောနက်ကြီးကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လေပြင်းကြောင့် သူ၏ ဝတ်ရုံမှာ တဖျတ်ဖျတ် လွင့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>လီအောက် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဝူယွင်တောင်လား …. ငါ အထဲအထိတော့ လိုက်မသွားတာ အကောင်းဆုံးပဲ"</p> <p> </p> <p>လီအောက်သည် မိသားစုအကြီးအကဲ၏ သတိပေးချက်ကို ပြန်လည်သတိရလိုက်သည်။ အရှေ့ပိုင်းလွင်ပြင်မှ သားရဲလှိုင်းမှာ မငြိမ်သက်သေးသော်လည်း၊ လုံးဝ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ခြင်း မပြုရမည့် နေရာအချို့ ရှိနေသေးသည်။ ထိုအထဲတွင် ဝူယွင်တောင်လည်း အပါအဝင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ပြေးစရာနေရာ ရှားလို့ ဝူယွင်တောင်ထဲကို ပြေးရတယ်လို့”</p> <p> </p> <p>လီအောက် အေးစက်စွာ ပြုံးရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်း သိမှမသိဘဲ၊ အဲ့ဒီနေရာက သားရဲတွေနဲ့ ပြည့်နေတာ…. ဒုတိယအဆင့် သွေးဆာမိကျောင်းတွေရဲ့ အသိုက်ရှိတဲ့နေရာပဲ၊ ထားလိုက်ပါတော့.... မင်းရဲ့ အခုအခြေအနေနဲ့ဆိုရင် သေတာနဲ့ မထူးပါဘူး၊ ဒါကို ငါ့ရဲ့ နောက်ဆုံးနှုတ်ဆက်လက်ဆောင်လို့ပဲ မှတ်လိုက်တော့"</p> <p> </p> <p>လီအောက်သည် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ရင်း ချက်ချင်းပင် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။ သူ၏ တာဝန် ပြီးဆုံးသွားသလို လီမိသားစု၏ တာဝန်လည်း ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤတိုက်ပွဲကြောင့် မီမိသားစု၏ ကျောရိုးမှာ လုံးဝ ကျိုးပျက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မီရှုဟွာ မည်မျှပင် အရည်အချင်းရှိပါစေ၊ မီမိသားစုသည် နောက်ထပ် နှစ်ပေါင်း တစ်ရာအတွင်း ပြန်လည် ဦးမော့လာနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ အစီအစဉ်အတိုင်း ဖိုရှန်းဂိုဏ်းကို ခွဲဝေယူလိုက်ကြမည်ဆိုလျှင် မီရှုဟွာသည် အထီးကျန်လူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>လီအောက် ထွက်သွားပြီးနောက် တောအုပ်အစွန်းတွင် တိတ်ဆိတ်မှု ပြန်လည် စိုးမိုးသွားသည်။</p> <p> </p> <p>အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ဝူယွင်တောင်ထဲမှ သားရဲများ၏ ဟိန်းဟောက်သံများမှာ တောအုပ်တစ်ခုလုံး ဟိန်းထွက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>….</p> <p> </p> <p>“အကုန် သေကုန်ပြီ ဟုတ်လား…. မဖြစ်နိုင်တာ….”</p> <p> </p> <p>မီကျွင်းဖျင်သည် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူဖျော့သွားကာ ထိုင်ခုံပေါ်သို့ ဘုန်းခနဲ လဲကျသွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ဘေးတွင် မီစီဖန်မှာ ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ မတ်တပ်ရပ်နေရင်း မျက်လုံးထဲတွင် ကြောက်စိတ်များ ယှက်သန်းနေသည်။ အကယ်၍ လခြမ်းတောင်ကြားသို့ စစ်ကူသွားသည့်အုပ်စုကို သူသာ ဦးဆောင်ခဲ့လျှင် ယခုအချိန်တွင် သူလည်း အလောင်းဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>“အဘိုး....”</p> <p> </p> <p>“မင်း ဘာပြောချင်တာလဲ”</p> <p> </p> <p>မီရှုဟွာက သူ့အား တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအေးစက်လှသော အကြည့်နှင့် ဝိညာဉ်အသိစိတ်၏ ဖိအားကြောင့် မီစီဖန်မှာ သွေးအန်မတတ် ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>မီစီဖန် ခေါင်းကို အမြန်ငုံ့လိုက်သော်လည်း ထိုခဏအတွင်းမှာပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရာတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“ချင်လျန်ချန်း မြို့ထဲက ထွက်သွားပြီလား”</p> <p> </p> <p>အသံတစ်သံက တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မီစီဖန်က ခေါင်းငုံ့လျက်ပင် ရိုသေသေ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့…. လခြမ်းတောင်ကြား တိုက်ခိုက်ခံနေရတဲ့အကြောင်း ကျွန်တော် သွားပြောပြောချင်းပဲ သူ ချက်ချင်း ထွက်သွားပါတယ်”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက....”</p> <p> </p> <p>မီရှုဟွာ အေးစက်စွာ ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>“အဲ့ဒါက မလုံလောက်သေးဘူး"</p> <p> </p> <p>မီစီဖန်သည် ထိုဖိအားအောက်တွင် တုန်ရင်သွားမိရင်း ဒူးထောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အဘိုး.... လော့ချန်တစ်ယောက်တည်းအတွက်နဲ့ ကျွန်တော်တို့ ဂိုဏ်းသားတွေ အများကြီး ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီးပြီ၊ ဒါက မတန်ပါဘူး”</p> <p> </p> <p>‘အသုံးမကျတဲ့ကောင်’</p> <p> </p> <p>မီရှုဟွာသည် စက်ဆုပ်ရွံရှာမှုကို ဖုံးကွယ်ရန် အသက် ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှူသွင်းလိုက်သည်။ သူ ပြန်မဖြေတော့ပေ။ ဖြေနေရန်လည်း မလိုအပ်ပေ။</p> <p> </p> <p>‘သူတို့က ငါကိုယ်တိုင် ထွက်တိုက်ဖို့ မျှော်လင့်နေကြတာလား….’ ဟု သူ ခါးသီးစွာ တွေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်အထိ တာကျန်းဂိုဏ်းရောာ၊ လျန်ယွန်းကုန်သွယ်ရေး မဟာမိတ်ကပါ သူတို့၏ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများကို ထုတ်မသုံးသေးပေ။ ဤသည်မှာ အောက်ခြေအဆင့် တိုက်ပွဲများတွင် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်များ ဝင်မပါရန် တားမြစ်ထားသော အသံတိတ် သဘောတူညီချက် တစ်ခု ရှိနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ အရင်လှုပ်ရှားလိုက်လျှင် ထိုသဘောတူညီချက်မှာ ချက်ချင်း ပြိုပျက်သွားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>တာကျန်းဂိုဏ်းသည် သူ့အတွက် တကယ့်အန္တရာယ် မဟုတ်ပေ။ လျန်ယွန်းကုန်သွယ်ရေး မဟာမိတ်၏ အင်အားကိုသာ သူ မဆွရဲခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဖျင်အာ.... တခြားခန်းမတွေရဲ့ အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ”</p> <p> </p> <p>မီကျွင်းဖျင်က ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး စိတ်မပါသလို ပြန်ဖြေသည်။</p> <p> </p> <p>“ပင်မခန်းမကတော့ အစီအရင်ထဲမှာပဲ အောင်းနေပါတယ်၊ အခုလောလောဆယ် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ ကာကွယ်ထားနိုင်တယ်၊ တိုက်ခိုက်ရေးခန်းမကတော့ ကုန်ပါပြီ၊ ယန်ဝေလည်း သေသွားပြီ၊ ကျန်းဝမ် ဆီကတော့ ဘာသတင်းမှ မရသေးဘူး၊ ချူဝူ ကတော့ ထွက်ပြေးသွားတယ်၊ တစ်ခန်းမလုံး တာကျန်းဂိုဏ်းဆီ လက်နက်ချပြီး ပူးပေါင်းသွားကြပြီ၊ သားရဲခန်းမနဲ့ သတ္တုခန်းမဆီကလည်း သတင်းမရသေးဘူး၊ ရေနဂါးခန်းမကတော့....”</p> <p> </p> <p>သူမ ခေတ္တတုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ ဆက်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>“လန်ချန်းဆိပ်ကမ်းကတော့ ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်သွားပြီ၊ ဝမ်ယွမ်နဲ့…. ရွှီရန်ခယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ ရွှီရန်ခယ်”</p> <p> </p> <p>မီကျွင်းဖျင်က တစ်ခုခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီး ဒေါသတကြီး ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရွှီရန်ခယ် အဲ့အကောင် မသေသေးဘူး၊ သူ အဲ့ဒီတုန်းက ကောင်းထင်ယွမ်ကို တမင်ရှုံးပေးခဲ့တာပဲ၊ သစ္စာဖောက်ကောင် မိတဲ့တစ်နေ့တော့ အသေ အပြစ်ပေးရမယ် ”</p> <p> </p> <p>မီရှုဟွာက သူမ၏ ဒေါသကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>“ငါမေးတာက ဝမ်ယွမ် ဘာဖြစ်သွားလဲလို့ မေးတာ”</p> <p> </p> <p>သူ၏ အသံမှာ ငရဲတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ အေးစက်စက်နှင့် အမိန့်ဆန်လှသည်။</p> <p> </p> <p>မီကျွင်းဖျင် တုန်ရင်သွားပြီး အမြန်တင်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“လျှို့ဝှက်သတင်းပေးချက်အရ ဝမ်ယွမ်က ချီသန့်စင်အဆင့် ၉ ရှိသူ နှစ်ယောက်ကို သတ်ခဲ့တယ်လို့ သိရပါတယ်၊ အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ သူနဲ့ ရွှီရန်ခယ်တို့ လန်ချန်းမြစ်ထဲမှာ အတူတူ သေဆုံးသွားခဲ့ကြတယ်၊ အလောင်းတွေကိုတော့ အခုထိ မတွေ့သေးဘူးလို့ ဆိုပါတယ်”</p> <p> </p> <p>ဤသတင်းများကို ကြားရသောအခါ မီရှုဟွာ၏ ရင်ထဲတွင် အေးစက်သွားတော့သည်။ အင်အားကြီးလှသော ဖိုရှန်းဂိုဏ်းမှာ အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက် ရစရာ မရှိအောင် ဖြစ်သွားရသနည်း။ သူကိုယ်တိုင် ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့သော ပါရမီရှင်များ များစွာ ရှိခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>မီရှုဟွာသည် တင်းမာသော မျက်နှာထားဖြင့် သူ၏ ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ကို ထုတ်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအပေါ်မှ အလင်းတန်းမှာ စိုးရိမ်တကြီးနှင့် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေချေပြီ။</p> <p> </p> <p>“တာကျန်းဂိုဏ်းက တိုက်ခိုက်မှု စတင်နေပြီ၊ မြေကာကွယ်ရေး အစီအရင်ကို ၅ ကြိမ်တိုင်တိုင် မှော်အတတ်တွေနဲ့ ပစ်ခတ်နေတယ်"</p> <p> </p> <p>“တာကျန်းဂိုဏ်းက ဒုတိယအကြိမ် တိုက်ခိုက်နေပြီ၊ အစီအရင်ကြီး ပြိုကျတော့မယ်"</p> <p> </p> <p>“ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး လက်ကျန်က တိုက်ခိုက်မှု ၇ ကြိမ်စာပဲ ကျန်တော့တယ်၊ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ကူညီပါဦး”</p> <p> </p> <p>“ရှန်းရှုနဲ့ ဖူကျန်းတို့ တိုက်ပွဲထဲ ပါဝင်လာပြီ၊ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးကို တင်ပြချင်တာက ဖူမိသားစုလည်း ဒီစစ်ပွဲမှာ ပါနေတယ်ဆိုတာပါပဲ"</p> <p> </p> <p>သတင်းတစ်ခုစီတိုင်းမှာ နိမိတ်မကောင်းသော အသံများအလား။</p> <p> </p> <p>မီရှုဟွာ လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ရင်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ သက်ပြင်းတစ်ချက် ပြင်းပြင်းချလိုက်ရင်း ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>“ငါကိုယ်တိုင် လှုပ်ရှားဖို့ကလွဲလို့ တခြားနည်းလမ်း မရှိတော့ဘူးထင်တယ်”</p> <p> </p> <p>သူ အိမ်ပြင်သို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်သွားသည့်အခါ မီကျွင်းဖျင်နှင့် မီစီဖန်တို့၏ မျက်လုံးများတွင် မျှော်လင့်ချက်အလင်းရောင်များ ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာသည်။ အဖေ သို့မဟုတ် အဘိုးကိုယ်တိုင် ပါဝင်လာပြီဆိုလျှင် မဖြေရှင်းနိုင်သော ပြဿနာဆိုသည်မှာ တာဟဲစျေးမြို့တော်တွင် မရှိခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>….</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ယံတွင် တောက်ပသော အလင်းတန်းတစ်ခုမှာ တိမ်တိုက်များကို ဖြတ်သန်းကာ လခြမ်းတောင်ကြားဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ ပျံသန်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>မီရှုဟွာသည် လေဟုန်စီးနေသော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ အတွေးများဖြင့် ဆူညံနေသည်။ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက ချီသန့်စင်အဆင့် တိုက်ပွဲတွင် ပါဝင်ခြင်းမှာ တာဟဲစျေးမြို့တော်၏ အသံတိတ် စည်းမျဉ်းကို ချိုးဖောက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤသည်မှာ သာမန်တိုက်ပွဲ မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်အား အဆုံးရှုံးမခံနိုင်ပေ။ သူ၏ ဆေးဖော်စပ်မှုမှာ အလွန်ပင် တန်ဖိုးရှိလှသည်။ ဤသည်မှာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများအတွက်သာ မဟုတ်ဘဲ၊ နောင်အနာဂတ် ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ်များ၊ အာဏာ၊ ဩဇာနှင့် မီရှုဟွာကိုယ်တိုင် ရွှေအမြုတေအဆင့်သို့ တက်လှမ်းမည့် လမ်းစဉ်အတွက်လည်း အရေးကြီးလှသည်။</p> <p> </p> <p>‘ထားလိုက်ပါတော့.... စည်းမျဉ်းချိုးဖောက်ရတာက တန်ပါတယ်’</p> <p> </p> <p>သူ လော့ချန်အား အရင်ဆုံး ကယ်ထုတ်မည်။ ထို့နောက် ကျောက်စိမ်းအိုး ဓားနန်းဆောင်မှ တာဝန်ခံမြောင်ထံ ကြားဝင် စေ့စပ်ပေးရန် တောင်းဆိုမည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် မီရှုဟွာ ကောင်းကင်ယံတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ညကောင်းကင်ယံတွင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေရင်း သူ၏ မျက်နှာမှာ တုန်ရီလာတော့သည်။ သူ၏ မျက်လုံးအိမ်မှာ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး စိုးရိမ်စိတ်များ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>‘တစ်ခုခု မှားနေပြီ၊  ဝိုင်းထားပြီး မတိုက်တာ၊ စစ်ကူတွေကို မျှားခေါ်တာ၊ နေရာအနှံ့မှာ တိုက်ပွဲတွေ ဖြစ်နေပေမဲ့ လခြမ်းတောင်ကြားကိုတော့ ဘာမှမလုပ်ဘဲ ချန်ထားတာ…. ဒါက ရန်သူကို ထောင်ချောက်ထဲ ဆွဲခေါ်တဲ့ နည်းဗျူဟာပဲ’</p> <p> </p> <p>‘သူတို့ရဲ့ ပစ်မှတ်က လော့ချန် မဟုတ်ဘူး၊ ဖိုရှန်းဂိုဏ်းလည်း မဟုတ်ဘူး၊ ငါ့ကိုပဲ….  ဒီသတ်ဖြတ်မှုအားလုံးက ငါ့ကို မျှားထုတ်ဖို့အတွက် ကြံစည်ထားတာပဲ’</p> <p> </p> <p>သူ မဆိုင်းမတွပင် လမ်းကြောင်းပြောင်းကာ မူလနေရာသို့ အမြန်ဆုံး ပြန်လည် ပျံသန်းတော့သည်။ သူသည် ကျောက်စိမ်းတံဆိပ် နှစ်ခုကို ထုတ်ကာ ဝိညာဉ်အသိများကို ထည့်သွင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရွှေခရမ်းရောင် ပျံသန်းစက်ဝိုင်းကြီးတစ်ခု သူ၏ ပတ်လည်တွင် ပေါ်ပေါက်လာပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ လော့ချန်နှင့် ဖိုရှန်းဂိုဏ်း  ထိုအရာများမှာ သူ၏ အတွေးထဲမှ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် သူ မီမိသားစု စံအိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ ညကောင်းကင်အောက်တွင် မီးအိမ်များကို ထွန်းညှိထားကြသဖြင့် နွေးထွေးသောအလင်းရောင်များမှာ ခြံဝင်းအတွင်း ပျံ့နှံ့နေသည်။</p> <p> </p> <p>တောက်ပသော မီးအိမ်အလင်းရောင်အောက်တွင် မီရှုဟွာ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>‘ငါ ဒီမှာပဲ ရှိနေသရွေ့တော့ ငါအရင်က တည်ဆောက်ထားတဲ့ ဒုတိယအဆင့် အစီအရင်နဲ့ ငါ့ရဲ့ မှော်ရတနာတွေရှိနေရင် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ အများကြီး လာတိုက်ရင်တောင် ငါ့ကို ဘာမှလုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး’</p> <p> </p> <p>‘ဖူ၊ လီ နဲ့ ချန် မိသားစုတွေက ဖိုရှန်းဂိုဏ်းကို ဝိုင်းတိုက်နေကြပြီဆိုတော့ တွမ် နဲ့ နန်ကုန်း မိသားစုတွေလည်း ပါလာတော့မှာပဲ၊ သူတို့ကို ခဏလောက် အောင်ပွဲခံခွင့် ပေးလိုက်မယ်၊ ငါ ပြန်ပြီး အင်အားပြည့်လာတဲ့ တစ်နေ့တော့ ငါ့ပစ္စည်းတွေ အားလုံး ငါ့ဆီ ပြန်ရောက်လာရမယ်’</p> <p> </p> <p>မီရှုဟွာသည် သတိလက်လွတ်ဖြစ်သွားကာ ရေရွတ်ရင်း အိမ်ထဲသို့ တစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်။ သို့သော် နောက်တစ်မိနစ်မှာပင် သူ၏ ဝိညာဉ်အသိမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။ သူ မဆိုင်းမတွပင် ခန္ဓာကိုယ်ကို မီတာရာချီ ဘေးသို့ အတင်းအကျပ် ရွှေ့ပြောင်းလိုက်သဖြင့် အမည်မသိ အန္တရာယ်မှ သီသီလေး လွတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ ရပ်နေခဲ့သော နေရာတွင် ဓားဖျားတစ်ခု၏ ပုံရိပ် တဖြည်းဖြည်း ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထိုဓားဖျား၏ ထိပ်ဆုံးတွင်မူ နီရဲသော သွေးစက်တစ်စက် ရှိနေချေပြီ။</p> <p> </p> <p>မီးအိမ်အလင်းရောင်လွှမ်းနေသော စံအိမ်တော်အတွင်းမှ သက်ပြင်းချသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“မိတ်ဆွေဟောင်းကြီး.... ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါတော့"</p> <p> </p> <p> </p>


Save