BIT

Title

Show in VIP/Series

Status (Active / Inactive)

<h2 style="text-align: center;">မြေအောက်ကမ္ဘာပန်း</h2>

လင်ကျန်းခရိုင် သို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့သည် သူတို့၏ နေအိမ်ကို ပြောင်းရွှေ့ရန် အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခံရလေသည်။ ရန်သူတွေ ကလဲ့စားချေဖို့ လာရှာလို့ မဟုတ်ဘဲ ကူမော့ရဲ့ နာမည်ဂုဏ်သတင်းက အရမ်း ကြီးမားလာလို့ပင် ဖြစ်သည်။

ဖုန်းမင်ကူးတို့ဆိပ်နှင့် ပန်းကြွေချိုင့်ဝှမ်း က တိုက်ပွဲတွေက သူ့ကို သိုင်းဆရာကြီး အသစ် ဆယ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက် ဖြစ်လာစေခဲ့ပြီး၊ ယွင်ပြည်နယ် ရဲ့ သူရဲကောင်းကြီးဆိုသော သူ၏ နာမည်ဂုဏ်သတင်းက ယခုဆိုရင် ဒေသတစ်ခုလုံးမှာ တောမီးအလား လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့နေလေပြီ။

ယင်းမှ ဖြစ်ပေါ်လာသော တိုက်ရိုက်အကျဆုံး ပြဿနာမှာ ကူမော့၏ အရင်နေအိမ်အကြောင်း သတင်းက လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားပြီး သိုင်းပညာရှင် မရေမတွက်နိုင်အောင်က သူ့ထံသို့ နေ့စဉ် လာရောက် လည်ပတ်ကြခြင်းပင်။ တချို့က လမ်းညွှန်မှု တောင်းခံကြသည်၊ တချို့က နာမည်ကြီးရန်အတွက် သူ့ကို တိုက်ခိုက်ရန် စိန်ခေါ်လိုကြသည်၊ ထို့အပြင် တပည့်အဖြစ် လက်ခံရန် ဒူးထောက် တောင်းပန်နေကြသော ရည်မှန်းချက်ကြီးသည့် လူငယ်များက ပို၍ပင် များပြားလှပေသည်။

ကူမော့က ကိုယ်ထင်မပြရဲဘဲ ကြေးနီနွားဂိုဏ်းက အဘိုးကြီး လုယင်းချွမ်ကို သူ့အတွက် သီးသန့် နေရာတစ်ခု ရှာပေးရန် အကူအညီ တောင်းလိုက်ရလေသည်။ ကူမော့၏ အကူအညီ တောင်းခံမှုကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် အဘိုးကြီးမှာ များစွာ ကျေးဇူးတင်သွားပြီး ကိုယ်တိုင်

ကိုယ်ကျ တာဝန်ယူကာ ကူမော့အတွက် သင့်တော်ပြီး တိတ်ဆိတ်သော နေအိမ်တစ်ခုကို တစ်နာရီ အတွင်းမှာပင် ရှာပေးခဲ့သည်။

ကူမော့က ငွေပေးသော်လည်း လူအိုကြီးက အကြိမ်ကြိမ် ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ ကူမော့က ငွေကို ယူထားရန် အတင်းအကျပ် ပြောမှသာ အပြန်အလှန် ငြင်းခုန်နေခြင်း ရပ်တန့်သွားခဲ့လေသည်။ ယခုအခါ ကူမော့အတွက် ငွေကြေးမှာ ပြဿနာ မဟုတ်တော့ပေ၊ အနည်းဆုံးတော့ ထိုစံအိမ်၏ ကုန်ကျစရိတ်လောက်အတွက်တော့ မဟုတ်ပေ။ ဤမျှ ပမာဏ အနည်းငယ်အတွက်နှင့် ကြီးမားသော ကျေးဇူးကို တင်နေစရာ မလိုပေ။

လူအိုကြီးမှာ တကယ်တော့ တုန်လှုပ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများကြောင့် ကူမော့နှင့် ပဋိပက္ခ မကြီးထွားခဲ့သည့်အတွက် အမြဲတမ်း ကျေးဇူးတင်နေခဲ့ပြီး၊ စောစောစီးစီး တောင်းပန်ခဲ့သည့်အတွက်လည်း ကျေးဇူးတင်နေခဲ့သည်။ မဟုတ်လျှင် ကူမော့၏ လက်ရှိ နာမည်ဂုဏ်သတင်းနှင့်ဆိုပါက သူကိုယ်တိုင် ဝင်ပါစရာပင် မလိုဘဲ၊ သူက သတင်းဖြန့်လိုက်ရုံမျှဖြင့် ကူမော့၏ မျက်နှာသာကို ရလိုသူများက ကြေးနီနွားဂိုဏ်းကို လာရောက် ဖျက်ဆီးကြမည်သာ ဖြစ်သည်။ သူတို့ နိုင်၊ မနိုင် ဆိုသည်မှာ အခြား ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း၊ အနည်းဆုံးတော့ ကြေးနီနွားဂိုဏ်းအတွက် အချိန်ကောင်း ရမည် မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် ကူမော့က သူ့ထံ အကူအညီ လာတောင်းသည်ကို သူ တော်တော်လေး ဝမ်းသာနေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကူမော့၏ တောင်းဆိုမှုက ယွင်ပြည်နယ်၏ သူရဲကောင်းနှင့် သိုင်းဆရာကြီး အသစ်ဖြစ်သော ကူမော့နှင့် ဆက်ဆံရေး အချို့ တည်ဆောက်နိုင်သေးသည်ကို သွယ်ဝိုက်၍ ပြသနေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ ကူမော့က သူ့ကို ခြံဝင်းအသုံးပြုပြီး ဆက်ဆံရေး တည်ဆောက်မည့် ရည်ရွယ်ချက်ကို ဖယ်ရှားရန် ငွေပေးခဲ့သော်လည်း၊ သိုင်းလောကတွင် ကူမော့၏ နေအိမ်ကို သိသော လူအနည်းငယ်ထဲက တစ်ယောက် ဖြစ်နေသေးခြင်းက သူ့ကို တော်တော်လေး ဂုဏ်ယူစေသည်။

ကူမော့သည် သူ၏ အိမ်သစ် အတိအကျ တည်နေရာကို လူအနည်းငယ်ကိုသာ အသိပေးခဲ့သည်။ သူတို့က ကျိုးချင်းဖုန်း၊ ချူယွမ်နှင့် ချွီဟန်တို့ပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ထန်ပုရီနှင့် ရန်စန်းနျန်တို့ကိုလည်း အသိပေးရန် လိုသေးသော်လည်း၊ ထိုသူနှစ်ဦးမှာ တုန်းဖျင်ခရိုင်တွင် ရှိနေဆဲဖြစ်ကာ ပြန်မလာသေးပေ။

ကူမော့ သူ၏ အိမ်သစ်သို့ ပြောင်းလာပြီး နောက်တစ်နေ့တွင် ကျိုးချင်းဖုန်းက ဝိုင်တစ်အိုးနှင့် ရောက်လာခဲ့သည်။

ခြံဝင်းထဲ ဝင်လာသည်နှင့် ကျိုးချင်းဖုန်းက ကြီးမားသော လေးစားမှုဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုရင်း ပြောလိုက်၏။

"မင်း တကယ်ကို ကြီးပွားနေပြီပဲ။ ဒီခြံဝင်းက တကယ်ကို ခမ်းနားတာပဲ၊ အနည်းဆုံး ငွေစင် နှစ်ထောင်လောက်တော့ တန်မှာပဲ။"

"အဲ့ဒီလောက်တော့ ရှိမှာပါ"

ဟု ကူမော့က ပြုံးလိုက်သည်။

"ကျစ်၊ ကျစ်"

ကျိုးချင်းဖုန်းက အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ငါတောင် ကြေးစားဓားသမား တစ်ယောက် ဖြစ်ချင်လာပြီ။"

ကူမော့က ရယ်မောလိုက်၏။

"ပုအာစံအိမ် က မင်းကို ကြိုဆိုပါတယ်။ သခင်မလေး ရန် ကို ငါ သွားပြောလိုက်မယ်၊ မင်းကို ထိပ်တန်း ကြေးစား တစ်ယောက်ရဲ့ အခွင့်အရေးမျိုး ပေးဖို့ပေါ့။"

"ကောင်းတာပေါ့။"

ကျိုးချင်းဖုန်းက ပြုံးကာ နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

"ဒါဆို မင်း သူဌေးရန် နဲ့ အဲ့ဒီအကြောင်း ပြောကြည့်သင့်တယ်။ မင်း ငါ့ကို သေချာ ဂရုစိုက်ရမယ်နော်။"

စကားပြောရင်း ကျိုးချင်းဖုန်းက ဝိုင်အိုးကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"ငါ့မှာ တစ်လကို လစာ အဲ့ဒီလောက်ပဲ ရှိတာ။ မင်းရဲ့ အိမ်သစ်တက်ပွဲအတွက် ဈေးကြီးတာတွေ ပေးဖို့ ငါ မတတ်နိုင်ဘူး၊ ဒါကြောင့် ဒီဝိုင်တစ်အိုးကိုပဲ ပေးလိုက်မယ်။ လက်ဆောင်က သေးပေမယ့် စေတနာကတော့ ကြီးပါတယ်ကွာ။"

ဘေးတွင် ရပ်နေသော ကူချူတုန်းက ရေရွတ်လိုက်သည်။

"တပ်မှူးကျိုး... ရှင့်လက်ဆောင်က တကယ်ကို သေးငယ်ပေမယ့်၊ စေတနာကတော့ သိပ်မပါပါဘူး။ ရှင်က ဒီဝိုင်ကို ဖွင့်ပြီးနေပြီပဲ။"

ကျိုးချင်းဖုန်းက တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"ငါ နည်းနည်းလေး မြည်းကြည့်တာပါ၊ မင်းအစ်ကို အတွက် အရသာ စမ်းကြည့်ပေးရုံပါ။"

ကူချူတုန်းက ညည်းညူလိုက်သည်။

"ရှင်က ဒါကို သေချာပေါက် ရှင်ကိုယ်တိုင် သောက်ချင်လို့လေ၊ ကျွန်မရဲ့အစ်ကို အတွက် ဝယ်လာတာ မဟုတ်ပါဘူး။"

ကျိုးချင်းဖုန်းက  ရယ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"နောက်တစ်ခါ ငါ ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်၊ နောက်တစ်ခါပေါ့။"

ကူမော့က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ချူတုန်း... သွားပြီး ဟင်း နည်းနည်းလောက် ချက်လိုက်၊ အစ်ကိုကျိုး နဲ့ ငါ ဝိုင် နည်းနည်း သောက်ကြမလို့။"

"အမှန်ပဲ"

ကျိုးချင်းဖုန်းက စားပွဲကို ရိုက်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"အစ်ကိုကူ က ပညာရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ။ သခင်မလေး ချူတုန်း... အသား နည်းနည်း ချက်ပေးနော်၊ ငါက အသားမပါဘဲ မနေနိုင်လို့ပါ။"

ကူချူတုန်းက ကျိုးချင်းဖုန်းကို ပြောင်ပြလိုက်ပြီး မီးဖိုချောင်ဆီသို့ ထွက်သွားလေသည်။

ကျိုးချင်းဖုန်းက ကူမော့ကို ဝိုင်တစ်ခွက် ငဲ့ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"သခင်ကြီး ချူ က မင်းရဲ့ အိမ်သစ်တက်ပွဲကို ဂုဏ်ပြုဖို့ ဒီနေ့ ငါနဲ့အတူ လာဖို့ မူလက စီစဉ်ထားတာ၊ ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ ယွင်ပြည်နယ် က တံခါးခြောက်ချပ် ရဲ့ တပ်မှူးသစ် က ဒီမနက် ရောက်လာပြီး သခင်ကြီး ချူ ဆီ သတင်းပို့ရမှာဆိုတော့၊ သခင်ကြီး ချူ ဒီနေ့ လာလို့ မရခဲ့ဘူး။"

"တပ်မှူးသစ် ဟုတ်လား။"

ကူမော့က သံသယဖြင့် မေးလိုက်၏။

"မင်း တကယ် နှုတ်ထွက်လိုက်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်။"

"ငါ ဘယ်လိုလုပ် အဲ့ဒီလို လုပ်နိုင်မှာလဲ။"

ကျိုးချင်းဖုန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အကယ်၍ ငါသာ နှုတ်ထွက်လိုက်ရင် ငါ့ဆရာက ငါ့ကို အရေခွံခွာမှာပေါ့။ မနှစ်က ကြောင်မိစ္ဆာ အမှု ပြီးတော့ ငါ ယွင်ပြည်နယ် ဌာနချုပ်ကို သွားခဲ့တယ်၊ အဲ့ဒီမှာ ငါ့ဆရာက ငါ့ကို ကောင်းကောင်း ရိုက်နှက်ဆုံးမခဲ့တယ်။ နောက်ပိုင်းကျတော့ ငါ့ဆရာက အဲ့ဒီအကြောင်း စဉ်းစားကြည့်ပြီး ငါ့စရိုက်က အရမ်း စိတ်လိုက်မာန်ပါ ဖြစ်လွန်းတယ်၊ ဒီမှာ တစ်ယောက်တည်း နေဖို့ မသင့်တော်ဘူးလို့ ခံစားရလို့ သူ့လက်အောက်မှာ အလုပ်လုပ်ဖို့ ပြန်ခေါ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာ။ အင်း... ပြောင်းရွှေ့မိန့်က နှစ်သစ်ကူး မတိုင်ခင်ကတည်းက ကျလာတာ၊ ငါ့နေရာမှာ အစားထိုးမယ့် သူက ဒီနေ့ ရောက်လာတာလေ။ အများဆုံး လဝက်လောက် နေရင်၊ ဒီက အလုပ်တွေ လွှဲပြောင်းပေးပြီးသွားတာနဲ့ ငါ ယွင်ပြည်နယ် မြို့တော် ကို သွားရတော့မယ်။ အဲ့ဒီနောက်ပိုင်း ငါတို့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ဘယ်လောက်ကြာမှ ပြန်တွေ့ရမလဲ ဆိုတာကိုတော့ ငါ မသိဘူး။"

ကူမော့က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။

"ရာထူးတိုးတဲ့အတွက် ဂုဏ်ပြုပါတယ် အစ်ကိုကျိုး။"

"ရာထူးတိုးတာ ဘာရှိလို့လဲ ဒီအတိုင်းပြောင်းရွှေ့တာ သက်သက်ပါ။" ကျိုးချင်းဖုန်းက သူ၏ ဝိုင်ခွက်ကို မြှောက်ကာ ကူမော့၏ ခွက်နှင့် ခိုက်လိုက်သည်။

သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးက ဝိုင်တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်ကြသည်။ ကျိုးချင်းဖုန်းက ချက်ချင်း တစ်ခွက်ထပ်ငဲ့လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက ရာထူးတိုးတာပါပဲ။ ချင်းပြည်နယ် ကို လာတာက ငါ့ဆရာ စီစဉ်တာလေ၊ အခု ငါ့တာဝန် ပြီးသွားပြီ။ ကြောင်မိစ္ဆာ အမှုက ပြဿနာ နည်းနည်း ဖြစ်ခဲ့ပေမယ့်၊ ငါ့ဆရာဆီကနေ ရိုက်နှက်ဆုံးမတာ ခံလိုက်ရပြီဆိုတော့ အားလုံး ပြီးသွားပါပြီ။ အခု ငါ ယွင်ပြည်နယ် ဌာနချုပ်ကို သွားပြီး စစ်သည်တစ်ထောင် တပ်မှူး အဖြစ် ဆက်လုပ်ရမယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီမှာ ရှိတဲ့ တပ်မှူး လေးယောက်ထဲက တစ်ယောက်က အသက်ကြီးလာပြီဆိုတော့ အနားယူဖို့ ပြင်ဆင်နေတယ်။

ငါ့ဆရာက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မပြောပေမယ့်၊ သူက ငါ့ကို ရာထူးတိုးပေးချင်တယ် ဆိုတာ ငါ သိတယ်။ ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ ငါ့ရဲ့ အရည်အချင်းတွေက အဲ့ဒီအဆင့် မရောက်သေးဘူး ဆိုတာ ငါ သိပါတယ်။ တံခါးခြောက်ချပ် မှာ ငါ့ထက် အတွေ့အကြုံ ပိုများတဲ့ ဝါရင့် တပ်မှူးတွေ အများကြီး ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့မှာ အဆက်သွယ် တစ်ယောက်မှ မရှိဘူးလေ။"

ကူမော့က ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဘာလဲ အစ်ကိုကျိုး... အဆက်အသွယ်တွေကို အားကိုးတာက ကောင်းတဲ့ အကြံအစည် မဟုတ်ဘူးလို့ မင်း ထင်နေတာလား။"

"ဘယ်လိုလုပ် အဲ့ဒီလို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။"

ကျိုးချင်းဖုန်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"ငါက အတွေ့အကြုံ မရှိတဲ့ လူသစ် တစ်ယောက်မှ မဟုတ်တာ။ အစိုးရပိုင်း ဆိုတာ အဲ့ဒီလိုပဲလေ၊ လုံးဝ မျှတတယ်၊ တရားမျှတတယ် ဆိုတာ မရှိပါဘူး။ ငါ့မှာ တောက်ပတဲ့ အနာဂတ် ရှိတယ်ဆိုတာ မင်းကို သိစေချင်လို့ပါ၊ နည်းနည်းလောက် ကြွားချင်လို့ပါ။ မဟုတ်ရင် အသစ်ခန့်အပ်ခံရတဲ့ သိုင်းဆရာကြီး နဲ့ ယွင်ပြည်နယ် ရဲ့ သူရဲကောင်းကြီး ဖြစ်တဲ့ မင်းရှေ့မှာ ငါ အရမ်း ဖိအားများနေမှာပေါ့။"

ကူမော့: "..."

တကယ်တော့ ယွင်ပြည်နယ်၏ သူရဲကောင်းကြီး ဟူသော ခေါင်းစဉ်မှာ တော်တော်လေး ကောင်းမွန်သော်လည်း ကူမော့က အကြောင်းရင်းကို မသိပေ။ ချန်းဒန်မြို့လေးတွင် ရှိစဉ်က ထန်ပုရီနှင့် ရန်စန်းနျန်တို့က သူ့ကို နေ့တိုင်း ထိုသို့ ခေါ်ကြပြီး၊ ရှန်ပိုင်ကလည်း ရံဖန်ရံခါ ပြောလေ့ရှိသည်။ ယခု ကျိုးချင်းဖုန်းက ၎င်းကို ထပ်မံ ပြောလာသောအခါ ကူမော့သည် ထိုခေါင်းစဉ်နှင့် ပတ်သက်၍ အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ရှက်ရွံ့သလို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ကျိုးချင်းဖုန်းက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ယွင်ပြည်နယ် ရဲ့ သူရဲကောင်းကြီး... မင်း အစိုးရ အဖွဲ့ထဲ ဝင်ဖို့ စိတ်ဝင်စားလား။ မင်းရဲ့ နာမည်ဂုဏ်သတင်းနဲ့ သိုင်းပညာ စွမ်းရည်တွေနဲ့ဆိုရင် တံခါးခြောက်ချပ် ထဲ ဝင်လိုက်ရင် နှစ်အနည်းငယ် အတွင်းမှာတင် မြို့တော်မှာ အရာရှိ တစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်တယ်။"

"ထားလိုက်ပါ၊ ငါ အချုပ်အချယ် ခံရတာကို သည်းမခံနိုင်ဘူး။"

ဟု ကူမော့က လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။

သူတို့ နှစ်ဦး စကားပြောနေစဉ် ကူချူတုန်းက ဟင်းပွဲ အနည်းငယ်ကို အလျင်အမြန် ယူလာပေးသည်။ အမြည်းများနှင့် ဝိုင်သောက်ရခြင်းက ဝိုင်သောက်ရသည့် လေထုကို ပိုပြီး ပျော်စရာ ကောင်းလာစေသည်။

ဝိုင်သောက်သည့် အစီအစဉ် ပြီးဆုံးသွားချိန်တွင် ကျိုးချင်းဖုန်း ယူလာသော ဝိုင်အိုးမှာ လုံးဝနီးပါး ကုန်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာ အတွင်းအား သိုင်းပညာရှင်များ ဖြစ်ကြရာ သူတို့ သောက်ခဲ့သော ဝိုင်ပမာဏမှာ အနည်းငယ်မျှသာ ဖြစ်လေသည်။

သောက်ပြီးနောက် ကျိုးချင်းဖုန်းက နှုတ်ဆက် ထွက်ခွာသွားလေသည်။ ကူမော့က သူ့ကို တားရန် မကြိုးစားခဲ့ပေ။ ကျိုးချင်းဖုန်း၏ စရိုက်ကို သူ သိထားသည်။ အကယ်၍ သူ ပိုနေချင်လျှင် ခွင့်တောင်းနေမည် မဟုတ်သလို၊ သူ ထွက်သွားချင်လျှင်လည်း သူ့ကို နေရန် တောင်းဆိုနေစရာ မလိုပေ။ ကျိုးချင်းဖုန်းသည် ဘယ်သောအခါမျှ ယဉ်ကျေးဟန်ဆောင်သည့် ကစားပွဲကို မကစားဘဲ စစ်မှန်သော ကစားပွဲကိုသာ ကစားလေသည်။

"ဒါနဲ့ အစ်ကိုကူ။"

တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ ကျိုးချင်းဖုန်းက ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားပြီး လှည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ရန်စန်းနျန် ကို သတိပေးလိုက်ပါဦး၊ တံခါးခြောက်ချပ် နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သတင်းအချက်အလက် တချို့ကို ငါ တွေ့ထားတယ်။ မကြာသေးခင်က တစ်ယောက်ယောက်က ပုအာစံအိမ် ကို ပစ်မှတ်ထားနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ သူတို့က အစိုးရ အာဏာကို သုံးထားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အသေးစိတ်ကိုတော့ ငါ ရှာမတွေ့သေးဘူး။ သူတို့က သြဇာအာဏာ ရှိတဲ့ သူတွေ ဖြစ်ရမယ်။ သူမကို သတိထားဖို့ ပြောလိုက်ပါ။"

"ကောင်းပြီ။"

ကူမော့က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"သူမကို ငါ သတိပေးလိုက်ပါ့မယ်။"

"ကောင်းပြီ၊ ငါ့ကို လိုက်မပို့နဲ့တော့။"

ထို့နောက် ကျိုးချင်းဖုန်းက လက်ဝှေ့ယမ်းကာ အလျင်အမြန် ထွက်သွားလေသည်။

ကျိုးချင်းဖုန်း ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ကူချူတုန်းက ပြောလိုက်၏။

"အစ်ကို... တပ်မှူး ကျိုး ပြောသွားတာ... ကြည့်ရတာ ကွမ်ယန် မြို့စားအိမ်တော် က မမရန် ကို တစ်ခုခု လုပ်တော့မယ့်ပုံပဲ။"

ကူမော့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ အရင်တုန်းက ပုအာစံအိမ်မှာ ကွမ်ယန် မြို့စားအိမ်တော်၏ ဒုတိယ သခင်လေး ပိုင်ကျင်းချီနှင့် သိုင်းဆရာကြီး မန်ချင်းခုန်းတို့နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးသည်။ ထိုအချိန်က ပိုင်ကျင်းချီသည် နောက်ဆုံး သတိပေးချက်ကို ပေးခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

"သခင်မလေး ရန် က နောက်ရက်အနည်းငယ် နေရင် ပြန်ရောက်လာလိမ့်မယ်။ သူမကို ပြောပြလိုက်ပါ"

လို့ ကူမော့က ပြောလိုက်သည်။

"ပြီးတော့ ငါတို့ ကူညီပေးနိုင်မလား ဆိုတာ ကြည့်ကြတာပေါ့။ ကွမ်ယန် မြို့စားအိမ်တော် က ပုအာစံအိမ် ရဲ့ လက်ရှိ နာမည်ဂုဏ်သတင်းကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"

အချိန်များ ဖြည်းဖြည်းချင်း ကုန်လွန်သွားသည်နှင့်အမျှ ယွင်ပြည်နယ်၏ သူရဲကောင်းကြီး ဆိုသည့် နာမည်မှာ ယွင်ပြည်နယ် တစ်ခုလုံးတွင် ဆက်လက် ကျော်ကြားနေပြီး ပိုမို အားကောင်းလာခဲ့သည်။ သူ၏ နာမည်ဂုဏ်သတင်းက ပိုမို ကျယ်ပြန့်လာပြီး ကောလာဟလ အမျိုးမျိုးကလည်း ပို၍ အလွန်အကျွံ ဖြစ်လာရာ၊ အမှားနှင့် အမှန်ကို ခွဲခြားသိမြင်ရန်ပင် မဖြစ်နိုင်သလောက် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သို့သော် အပြင်တွင် မည်သို့ပင် ဖြစ်နေစေကာမူ၊ ဤကာလအတွင်း ကူမော့သည် အိမ်တွင်သာ နေပြီး၊ အပြင်ထွက်ခြင်း အလွန် ရှားပါးသည်ဟု ဆိုရမည် ဖြစ်သည်။ သူ၏ အဓိက အာရုံစိုက်မှုမှာ ကူချူတုန်း၏ ကျင့်ကြံမှုကို လမ်းညွှန်ပေးရန်ပင် ဖြစ်သည်။

ကူချူတုန်း၏ လက်ရှိ အခြေအနေအရ သူမ၏ အဓိက အတွင်းအား ကျင့်ကြံမှုမှာ မင်ယွီကျင့်စဉ် ဖြစ်သော်လည်း၊ သူမသည် သတ္တမအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ဉာဏ်အလင်း တစ်ခုခု ရုတ်တရက် မရရှိပါက တိုးတက်မှုမှာ အလွန် နှေးကွေးပေသည်။ တိမ်လှေကား ကောင်းကင်နည်းစနစ်၊ လက်ချောင်းလှုပ်ခတ် နတ်ဘုရားနည်းစနစ်နှင့် ရွှမ်ရွှီး ဓားသိုင်း စသည့် အခြား သိုင်းပညာများမှာမူ ကူချူတုန်း၏ သတ္တမအဆင့် မင်ယွီကျင့်စဉ် ကျင့်ကြံမှုအောက်တွင် အလွန် လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာပြီး၊ နည်းစနစ် တစ်ခုကို ကျွမ်းကျင်ခြင်းက အခြား နည်းစနစ် အားလုံးကိုပါ ကျွမ်းကျင်သွားစေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေသည်။

ထို့နောက် ကူမော့က ကူချူတုန်းကို တူကူးဓားကိုးကွက် စတင် သင်ကြားပေးလေသည်။ ထို့ကြောင့် ကူချူတုန်းသည် ယခုအခါ မင်ယွီကျင့်စဉ်နှင့် တူကူးဓားကိုးကွက်ကို အဓိက ကျင့်ကြံနေသဖြင့် တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းအား လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာလေသည်။

သို့သော် ဤသိုင်းပညာ နှစ်ခုစလုံးမှာ မြင့်မားသော နားလည်နိုင်စွမ်း လိုအပ်ပြီး၊ ၎င်းမှာ ကူချူတုန်းတွင် သူမကို လမ်းညွှန်ပေးရုံမှလွဲ၍ ဘာမှမလုပ်သော သိုင်းဆရာကြီး အစ်ကို တစ်ယောက် ရှိနေသောကြောင့်သာ ဖြစ်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အခြားသူများအတွက်မူ ထိုနတ်ဘုရားကျင့်စဉ်များကို ရရှိခဲ့လျှင်ပင် ၎င်းတို့ကို မကျွမ်းကျင်နိုင်ဘဲ မရေမတွက်နိုင်သော နှစ်များကို အလဟဿ ဖြုန်းတီးပစ်ရမည် ဖြစ်သည်။

သူမ၏ ကျင့်ကြံမှုကို လမ်းညွှန်ပေးခြင်းအပြင် ကူမော့သည် ကောင်းကင်ပိုးချည် ရတနာဝတ်စုံကို ထုတ်ယူရန် အချိန်အနည်းငယ် ယူကာ ကူချူတုန်းကို ပေးလိုက်လေသည်။ ထိုအရာသည် တကယ်ကို ရှားပါးသော ရတနာတစ်ခုဖြစ်ပြီး ကြီးမားသော ကာကွယ်ရေး စွမ်းရည်များ ရှိလေသည်။

အချိန်ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ သိုင်းလောကရှိ အကောင်းနှင့် အဆိုး တိုက်ပွဲကြီး၏ ကမောက်ကမ ဖြစ်မှုများ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားလေသည်။

ရန်စန်းနျန်နှင့် ထန်ပုရီတို့သည် ဖေဖော်ဝါရီလ အစောပိုင်းတွင် လင်ကျန်းခရိုင်သို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။ သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး အများကြီး ရရှိခဲ့ကြသည်။ ပုအာစံအိမ်မှာမူ ဆိုဖွယ်ရာ မရှိပေ။ ကူမော့သည် မူလက စံအိမ်၏ ဓားဖမ်းသမား တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ ယခုအခါ ပုအာစံအိမ်၏ လေဖမ်းခန်းမဆောင်မှာ အခြားသော တည်ထောင်ပြီးသား လေဖမ်းခန်းမဆောင် အများအပြားထက် ပိုမို ထင်ရှားလာလေပြီ။ သိုင်းလောကတွင် အတော်လေး နာမည်ကြီးပြီးသားဖြစ်သော ရန်စန်းနျန်မှာလည်း သူမ၏ နာမည်ဂုဏ်သတင်း ပိုမို ကြီးမားလာသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရလေသည်။

သို့သော် နာမည်အကြီးဆုံး ဖြစ်လာသူမှာ ထန်ပုရီ ပင်ဖြစ်သည်။

စကားပုံတစ်ခု ရှိသည်အတိုင်း လူတစ်ယောက်၏ လက္ခဏာ ဆိုသည်မှာ ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးယူရခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ထန်ပုရီက ထိုစကားပုံ မှန်ကန်ကြောင်းကို သူ၏ လုပ်ရပ်များဖြင့် သက်သေပြခဲ့လေသည်။ ဖုန်းမင်ကူးတို့ဆိပ်တွင် သိုင်းလောက သူရဲကောင်းများက ကူမော့ကို ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်နေချိန်တွင်၊ သူက ပြတ်သားစွာ ရှေ့ထွက်လာပြီး သူ့ကိုယ်သူ လင်ကျန်း၏ အချိန်ကိုက်မိုး ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့လေသည်။ ဤခေါင်းစဉ်သည် ယွင်ပြည်နယ်၏ သူရဲကောင်းကြီး ဟူသော ကူမော့၏ နာမည်ဂုဏ်သတင်းနှင့်အတူ လင်ကျန်း၏ အချိန်ကိုက်မိုး ထန်ပုရီကို ကြီးမားသော နာမည်ဂုဏ်သတင်း အမှန်တကယ် ရရှိစေခဲ့လေသည်။

ထိုအချိန်က ထိုအခြေအနေတွင် ထန်ပုရီက ကူမော့ကို ထောက်ခံရန် ရှေ့သို့ ထွက်လာခဲ့သည် ။ ဤလုပ်ရပ် တစ်ခုတည်းကပင် သူ၏ သစ္စာရှိမှုကို သက်သေပြနေလေသည်။ ထို့ကြောင့် သူ့ကိုယ်သူ "အချိန်ကိုက်မိုး" ဟု ခေါ်ဆိုလိုက်သောအခါ သိုင်းလောကတွင် သူ့ကို တကယ် မယုံကြည်သူ မရှိခဲ့ပေ။

အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် "အချိန်ကိုက်မိုး" ဟူသော ထန်ပုရီ၏ နာမည်မှာ ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် လူသိများလာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဤကာလအတွင်း ယခင် ပိုင်ရှင်များဖြစ်သော ယန်မိသားစုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည့် ချန်ဖုန်းအစောင့်အရှောက်အဖွဲ့၏ နာမည်ဂုဏ်သတင်း ပြဿနာများကို ထန်ပုရီက ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ပြီး၊ အဖွဲ့မှာ ယခင်က ဂုဏ်ကျက်သရေကိုပင် ကျော်လွန်သွားကာ ဒုတိယမြောက် နွေဦးပေါက်ရာသီကို ဖြတ်သန်းနေရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။

ထန်ပုရီက ကူမော့၏ အိမ်သို့ လာလည်သောအခါ၊ သူက နာမည်ကြီး သိုင်းပညာရှင် အများအပြားကိုပင် စုဆောင်းနိုင်ခဲ့ပြီး ချန်ဖုန်းအစောင့်အရှောက်အဖွဲ့ကို ပြန်လည် အသက်ဝင်လာစေခဲ့ကြောင်း ပြောပြလေသည်။ ဤကာလအတွင်း ထန်ပုရီမှာ အမြဲတမ်း ပျော်ရွှင်ကြည်နူးနေပြီး အော်ဒါအကြီးကြီးများ ရရှိခြင်း သို့မဟုတ် သိုင်းလောကမှ သူရဲကောင်းများ လင်ကျန်းခရိုင်သို့ သူ့ထံ လာလည်ခြင်း စသည့် သတင်းကောင်းများကို ဝေမျှရန် ကူမော့၏ အိမ်သို့ မကြာခဏ လာလည်လေ့ရှိသည်။

ထန်ပုရီ၏ အဆိုအရ၊ ကျူးရှန်းခရိုင်ရှိ ထန်မိသားစု အတွင်းမှ အထက်လူကြီး အားလုံးနီးပါးမှာ ယခုအခါ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေကြသည်။ အထူးသဖြင့် သူ၏ ဖခင် ထန်ထျန်းဟောက်မှာ လုံးဝ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လူများက သူ့ကို

"ဪ... ခင်ဗျားက အချိန်ကိုက်မိုး ထန်ပုရီ ရဲ့ အဖေကိုး။ ခင်ဗျားအကြောင်း အများကြီး ကြားဖူးပါတယ်"

ဟု မကြာခဏ နှုတ်ဆက်လေ့ရှိသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤကာလအတွင်း ရန်စန်းနျန်ကို တွေ့ရသည်မှာ အလွန် ရှားပါးလှသည်။ သူမမှာ အလွန် အလုပ်ရှုပ်နေသည်။ လင်ကျန်းခရိုင်သို့ ပြန်ရောက်ပြီး ပထမ ရက်အနည်းငယ်ခန့်က  မကြာခဏ လာလည်သည်မှလွဲ၍၊ ပြီးခဲ့သည့် နှစ်လ၊ သုံးလခန့်တွင် လာရောက်ခြင်း အလွန် ရှားပါးပြီး၊ လာရောက်လျှင်ပင် အမြဲတမ်း အလောတကြီး ပြန်သွားလေ့ရှိသည်။

နေ့လယ်ခင်း တစ်ခုတွင် လင်ကျန်းခရိုင်၌ မိုးရွာနေသည်။ နွေဦးမိုးက ပိုးချည်မျှင်လေးများကဲ့သို့ ကောင်းကင်မှ တိတ်ဆိတ်စွာ ကျဆင်းနေသည်။ မိုးဖွဲလေးများက နူးညံ့သော ကွန်ရက်တစ်ခုကို ယက်လုပ်ပြီး မြို့တစ်ခုလုံးကို နူးညံ့စွာ ဖုံးလွှမ်းထားသည်။ မော့ကြည့်လိုက်လျှင် မြို့တစ်ခုလုံးမှာ မြူနှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသော မိုးရေထဲတွင် ရှိနေပြီး၊ အဆောက်အအုံများနှင့် လမ်းများမှာ မိုးရေနှင့် မြူနှင်းများကြားတွင် ပေါ်လိုက် ပျောက်လိုက် ဖြစ်နေသည်။ လမ်းသွားလမ်းလာများက ထီးလေးများကို ဆောင်းကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက်နေကြပြီး သူတို့၏ ခြေလှမ်းများမှာ နွေဦးမိုး၏ ကဗျာဆန်သော အလှတရားကြောင့် နှေးကွေးနေကြသည်။

ရန်စန်းနျန်က မှင်နှင့် ဆွဲထားသော မက်မွန်ပန်းများ ပါသည့် ဆီစိမ်စက္ကူထီး တစ်လက်ကို ကိုင်ထားပြီး အပြာရောင် ကျောက်ပြားများ ခင်းထားသည့် ရှည်လျားပြီး ကောက်ကွေ့နေသော လမ်းကြားလေးထဲတွင် ကျော့ရှင်းစွာ လမ်းလျှောက်လာသည်။ အပြာရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူမသည် ကူမိသားစု၏ နေအိမ်သို့ ရောက်လာသည်။ သူမက ညင်သာစွာ ခေါက်ရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်သည့် အချိန်လေးမှာပင် တံခါး ပွင့်သွားသည်။

ကူချူတုန်းက တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာက ပျော်ရွှင်မှုများနှင့် တောက်ပနေကာ ပြောလိုက်၏။

"မမရန်... မလာတာ ကြာပြီနော်။ ကျွန်မ မမကို လွမ်းနေတာ။"

ရန်စန်းနျန်က ကူချူတုန်း အဆင်ပြေပြေ တံခါးလာဖွင့်သည်ကို မအံ့ဩပေ။ သူမသည် ဤအရာကို အသားကျနေပြီ ဖြစ်သည် ။ သူမ တံခါးမခေါက်မီကပင် သူမ လာနေသည်ကို ကူမော့နှင့် သူ၏ ညီမက အမြဲတမ်းနီးပါး သိနေကြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူမက ကူချူတုန်းကို ပြုံးပြပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ညီမလေး... မမလည်း နင့်ကို လွမ်းနေတာ။"

ရန်စန်းနျန်က ကူချူတုန်း အနောက်မှ ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီး၊ အရှေ့ဘက် တောင်ပံ၏ ရှည်လျားသော စင်္ကြံကို ဖြတ်ကာ အဓိက ခန်းမဆောင်ဆီသို့ သွားသည်။ ထိုနေရာတွင် ကူမော့က ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး သစ်သား ပန်းပုတစ်ခု ထုဆစ်နေသည်ကို သူမ တွေ့လိုက်ရသည်။ ရန်စန်းနျန်က သူမ၏ ထီးကို တံခါးဝတွင် ထားခဲ့ပြီး ခန်းမထဲသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်ဝင်သွားသည်။ သူမက ကူမော့ အနားသို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီး ပန်းပုကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်လိုက်၏။

"ဒါက ငါလား။"

ကူမော့က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ ပန်းပုပညာ ကျွမ်းကျင်သွားရင် မင်းအတွက် ရုပ်တုတစ်ခု ထုပေးမယ်လို့ မနှစ်က ကျွန်တော် ပြောခဲ့တယ်လေ။ ခဏလေး စောင့်ပါဦး၊ ပြီးတော့မယ်။"

ရန်စန်းနျန်က သူ့ဘေးတွင် အလျင်အမြန် ထိုင်လိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်နေလိုက်သည်။

နံ့သာတိုင် တစ်တိုင်စာခန့် အချိန်ကြာပြီးနောက် ကူမော့က ပန်းပုထုခြင်းကို ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်ပြီး ဓားကို ချကာ၊ သုံးလက်မ အမြင့်ရှိသော သစ်သားပန်းပုလေးကို သူ၏ ညာဘက်လက်ထဲတွင် တည်ငြိမ်စွာ ကိုင်ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ညင်သာစွာ မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ သစ်သားစများနှင့် ဖုန်မှုန့်များ နေရာအနှံ့ လွင့်စင်သွားသည်။ ဖုန်မှုန့်များ ငြိမ်သက်သွားသည့်အခါ အသက်ဝင်နေသော ရုပ်တုလေး တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည် ။၎င်းမှာ ရန်စန်းနျန် ပင်ဖြစ်သည်။ ရုပ်တုလေးတွင် ဖော်ပြနိုင်စွမ်းရှိသော မျက်လုံးများနှင့် လွင့်ဝဲနေသော ဝတ်ရုံများ ပါရှိပြီး တကယ့် လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

ရန်စန်းနျန်က သစ်သား ပန်းပုလေးကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး တစ်ခဏမျှ အတွေးထဲ နစ်မျောနေသည်။

"မမရန်... ဘယ်လိုထင်လဲ။"

ကူချူတုန်းက ရန်စန်းနျန် အနားကို တိုးသွားပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။

"ငါ့အစ်ကိုရဲ့ လက်ရာက တော်တော်လေး ကောင်းတယ် မဟုတ်လား။ အရင်တုန်းက သူထုထားတဲ့ ပန်းပုတွေက အရမ်း ရုပ်ဆိုးတာ၊ အခုတော့ မမ တော်တော်လေး အထင်ကြီးသွားပြီမလား။"

ရန်စန်းနျန်က ခေါင်းအသာညိတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ကူမော့... နင် ငါ့ကို အရင်က... မြင်ဖူးလား။"

"မမြင်ဖူးပါဘူး" ဟု ကူမော့က ခေါင်းယမ်းလိုက်၏။

"ဒါဆိုရင် ငါ့ရဲ့ အသွင်အပြင်ကို နင် ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ..."

ရန်စန်းနျန်က ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် သဘောပေါက်သွားကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"နက်နဲတဲ့ အတွင်းအားက တကယ်ပဲ ဒီလောက် အံ့ဩစရာ ကောင်းတာလား။"

ကူမော့က အသာပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။

"သခင်မလေး ရန်... ဒါက မင်းအတွက်ပါ။"

ရန်စန်းနျန်က သစ်သား ပန်းပုလေးကို ယူပြီး ရင်ဘတ်နှင့် ကပ်ထားကာ စူးစိုက်ကြည့်နေလိုက်သည်။ သူမ၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းလေးများက ရုပ်တုလေး၏ မျက်နှာကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"အဲ့ဒီလိုဆိုရင်၊ နင့်မျက်လုံးတွေ ပြန်ကောင်းလာပြီး ငါ့ကို ပြန်မြင်ရတဲ့အခါ၊ နင် ငါ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ သေချာပေါက် မှတ်မိမှာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား။"

"သေချာတာပေါ့" ဟု ကူမော့က ပြောလိုက်၏။

ရန်စန်းနျန်က မှိန်ပျပျ ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကူမော့၊ ညီမလေး... မကြာသေးခင်က ပုအာစံအိမ် က ကိစ္စတွေနဲ့ အရမ်း အလုပ်ရှုပ်နေလို့ အချိန်မပေးနိုင်ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စကိုတော့ ငါ မမေ့ပါဘူး။ ချီမြောင်ရွှမ် ကို ငါ ဆက်သွယ်ပြီးပြီ၊ သူက နင့်မျက်လုံးတွေကို ကုပေးဖို့ သဘောတူလိုက်ပြီ။"

ကူချူတုန်းက အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်လိုက်၏။

"တကယ်လား မမရန်။"

"တကယ်ပါ"

ရန်စန်းနျန်က ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ငွေစင် တစ်သောင်းနဲ့ သူ စိတ်ဝင်စားတဲ့ ရှားပါးပြီး တန်ဖိုးကြီးတဲ့ ဆေးဖက်ဝင် အပင်တစ်ပင်ကတော့ မရှိမဖြစ် လိုအပ်တယ်။ ပိုက်ဆံအတွက် ငါ စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး၊ လောလောဆယ် နင်တို့ဆီမှာ ပိုတောင် ပိုနေသေးတာပဲ။"

ကူမော့မှာ တကယ်ကို ငွေကြေး မပြတ်လပ်ခဲ့ပေ။ တုန်းဖျင်ခရိုင်သို့ သူ၏ ခရီးစဉ်တွင် သူက တာအိုလူဝကြီး၊ တာအိုလူပိန်လေး၊ ကျွီရှန်းယင်၊ ငတ်မွတ်နေသောတစ္ဆေနှင့် ကြိုးဆွဲချတစ္ဆေတို့၏ ခေါင်းများကို ပြန်ယူလာခဲ့လေသည်။ ကျွီရှန်းယင်၏ ခေါင်း တစ်ခုတည်းကပင် အစိုးရထံမှ ငွေစင် တစ်သောင်း တန်လေသည်။ အခြားသော အသေးအဖွဲ ပစ္စည်းများကိုပါ ထည့်ပေါင်းလိုက်လျှင်၊ ထိုခေါင်း တစ်ခုတည်းကပင် ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့ ဘဝပေါင်းများစွာ ဇိမ်ခံပြီး နေထိုင်သွားရန် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ရန်စန်းနျန်က ဆက်ပြောသည်။

"ရှားပါးပြီး တန်ဖိုးကြီးတဲ့ ပစ္စည်းတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့လည်း တိကျတဲ့ သတင်းအချက်အလက် တချို့ကို ငါ ရှာတွေ့ထားတယ်။ ယွင်ပြည်နယ် နယ်စပ်က လင်နန်ခရိုင် ဒေသမှာ ချန်းတောင် လို့ ခေါ်တဲ့ တောင်တစ်တောင် ရှိတယ်၊ အဲ့ဒီမှာ မြေအောက်ကမ္ဘာပန်း ရဲ့ ခြေရာတွေ ပေါ်လာတယ်တဲ့။ ဒီ မြေအောက်ကမ္ဘာပန်း က ချီမြောင်ရွှမ် အထူးတလည် စိတ်ဝင်စားတယ်လို့ ပြောထားတဲ့ ရှားပါးပြီး တန်ဖိုးကြီးတဲ့ ပစ္စည်းတွေထဲက တစ်ခုပဲ။"

"မြေအောက်ကမ္ဘာပန်း ဟုတ်လား။"

ကူမော့က သံသယဖြင့် မေးလိုက်၏။

"ဒီ မြေအောက်ကမ္ဘာပန်း က ဘာအတွက် သုံးတာလဲ။"

ဒဏ္ဍာရီများအရ မြေအောက်ကမ္ဘာပန်းသည် ငရဲကမ္ဘာကူးတို့ဆိပ်တွင် ပေါက်ရောက်သည်ဟု ဆိုသည်။ ရိုးရိုးလေးပြောရလျှင် ၎င်းမှာ ရှေးဟောင်း စစ်မြေပြင်များ၊ တစ်ချိန်က အလောင်းများ ပြန့်ကျဲနေခဲ့သော နေရာများ ဖြစ်သည်။ မြေအောက်ကမ္ဘာပန်းသည် အလောင်းများ၏ စွမ်းအင်နှင့် နာကြည်းမှုများကို စားသုံးပြီး ရှင်သန်သဖြင့် လောကတွင် အဆိပ်အပြင်းဆုံး အရာ ဖြစ်သင့်ပေသည်။ သို့သော် ဤ မြေအောက်ကမ္ဘာပန်းသည် သေစေနိုင်သော အဆိပ်များကို သန့်စင်ပေးသည့် ရနံ့တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်ပေးလေသည်။

သေဆုံးသွားသူများကိုပင် အသက်ပြန်ရှင်လာစေနိုင်သည် ဟူသော ကောလာဟလများပင် ရှိသေးသည်။ အချို့က ဤရတနာသည် ဘဝနှင့် သေခြင်း သံသရာ၏ နိယာမများကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်ထားပြီး ကြီးမားသော လျှို့ဝှက်ချက်များ ရှိသည်ဟု ဆိုကြသည်။ ဤအရာမှာ တန်ဖိုးဖြတ်၍ မရနိုင်ပေ။

သို့သော် ထိုပန်း အလွန် ရှားပါးပြီး လောကတွင် တွေ့ရခဲကာ၊ ၎င်း၌ အမြစ်မရှိသောကြောင့် ဖမ်းယူရန်လည်း အလွန် ခက်ခဲလှပေသည်။ ၎င်းသည် ပန်းတစ်ပွင့် ဖြစ်သော်လည်း လွတ်လွတ်လပ်လပ် လှုပ်ရှားနိုင်ပြီး၊ ဘဝနှင့် သေခြင်း ကြားတွင် လမ်းလျှောက်နိုင်ကာ၊ အစစ်အမှန်နှင့် ပုံရိပ်ယောင် ကမ္ဘာများ ကြားတွင် အပြန်အလှန် သွားလာနိုင်လေသည်။ ၎င်းကို မြင်တွေ့လျှင်ပင် ဖမ်းယူနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ကူချူတုန်းက အလောတကြီး မေးလိုက်၏။

"ဒါဆိုရင်... ကျွန်မတို့ သူ့ကို ဘယ်လို ရှာကြမလဲ။"

"ကိစ္စမရှိပါဘူး"

ရန်စန်းနျန်က ပြောလိုက်သည်။

"အစစ်အမှန်နဲ့ ပုံရိပ်ယောင် ကြားမှာ လှည့်လည်သွားလာတယ် ဆိုတာက သိုင်းလောကက ကောလာဟလ တစ်ခု သက်သက်ပါ။ အကယ်၍ အဲ့ဒါက တကယ်ပဲ အဲ့ဒီလောက် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်နေရင်၊ အရင်တုန်းက အဲ့ဒီ မြေအောက်ကမ္ဘာပန်း တွေကို ဘယ်လို ဖမ်းခဲ့ကြတာလဲ။ နင့်အစ်ကိုရဲ့ သိုင်းပညာ စွမ်းရည်တွေနဲ့ဆိုရင် ပန်းကို ရှာတွေ့သရွေ့ သူ့ကို ဖမ်းဖို့က ပြဿနာ မဖြစ်သင့်ပါဘူး။ ခက်ခဲတာက သူ့ကို ဘယ်လို ရှာမလဲ ဆိုတာပဲ။ ချန်းတောင် က အရမ်း ကျယ်ဝန်းပြီး မြေအောက်ကမ္ဘာပန်း ကို လိုက်ရှာမယ့် သူတွေ အများကြီး ရှိလိမ့်မယ်။"

ကူမော့က တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်၏။

"သခင်မလေး ရန် က ဒီကိစ္စကို ပြောလာမှတော့၊ မင်းမှာ နည်းလမ်း ရှိရမှာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား။"

ရန်စန်းနျန်က ခေါင်းအသာညိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ စန္ဒကူးသစ်သား သေတ္တာလေး တစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါကို သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်ဆီကနေ ကျွန်မ ဝယ်လာတာ။ ဒါက မြေအောက်ကမ္ဘာပန်း ရဲ့ ပင်စည် အပိုင်းအစလေး တစ်ခုပဲ။ လောကမှာရှိတဲ့ မြေအောက်ကမ္ဘာပန်း တွေ အားလုံးက တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ဆွဲဆောင်မှု ရှိကြတယ်။ ဒီပင်စည်က မြေအောက်ကမ္ဘာပန်း ကို အာရုံခံနိုင်ပြီး၊ အဲ့ဒါရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုကိုလည်း ခံရတယ်။ အခြေခံအားဖြင့်တော့ တစ်မိုင် ဒါမှမဟုတ် နှစ်မိုင် ပတ်လည်အတွင်းမှာ အာရုံခံနိုင်တယ်။ ဒါက မြေအောက်ကမ္ဘာပန်း ကို ရှာဖို့ အလက်တွေ့ကျဆုံး အရာပဲ။"

ကူမော့က အလောတကြီး မေးလိုက်၏။

"သခင်မလေး ရန်... ဒါက ဈေးကြီးမှာ သေချာတယ်။ ဘယ်လောက် ကုန်သွားလဲ။ ကျွန်တော် ပြန်ဆပ်ရမယ်။ အခု ကျွန်တော့်ဆီမှာ အလုံအလောက် မရှိရင်တောင်၊ နောက်ကျရင် ပိုက်ဆံ ရလာတဲ့အခါ ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်။"

"မလိုပါဘူး"

ရန်စန်းနျန်က ပြောလိုက်သည်။

"သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်ဆီကနေ ဝယ်လာတာလို့ ကျွန်မ ပြောခဲ့ပြီးပြီလေ၊ သူက ငွေစင် သုံးလေးရာ လောက်နဲ့ပဲ ပေးလိုက်တာပါ။ ဒီကျေးဇူးကိုပဲ မှတ်ထားလိုက်ပါ။"

ကူမော့က သံသယဖြင့် မေးလိုက်၏။

"ဒါပေမဲ့ ချီမြောင်ရွှမ် မှာ တတိယ အခြေအနေ တစ်ခု ရှိသေးတယ် မဟုတ်ဘူးလား .....သူ သဘောတူ လက်ခံတဲ့ သူငယ်ချင်း ဖြစ်တဲ့ လူနာတွေကိုပဲ သူ ကုသပေးမယ် ဆိုတာလေ။"

ရန်စန်းနျန်က ပြုံးကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါက တခြားသူတွေကို ငြင်းဖို့ သူ ချမှတ်ထားတဲ့ အခြေအနေ တစ်ခု သက်သက်ပါ။ အကယ်၍ သူက ကုသပေးဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်ဆိုရင် သူတို့က သူငယ်ချင်းတွေပဲလေ၊ အကယ်၍ သူက ဆန္ဒမရှိဘူး ဆိုရင်တော့ သူတို့က သူငယ်ချင်း မဟုတ်ဘူးပေါ့။ အခြေအနေနဲ့ မကိုက်ညီဘူး ဆိုတာက လူမှုရေးအရ ဆက်ဆံရတာတွေက ပြဿနာများလို့၊ ငြင်းဖို့ အဆင်ပြေမယ့် နည်းလမ်းတစ်ခုကို သူ ဖန်တီးထားတာပါ။"

"ဪ... ဒီလိုကိုး။ သူ့မှာ အဓိပ္ပာယ် ဖွင့်ဆိုခွင့် ရှိတာပဲ။"

ရန်စန်းနျန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ ရွှမ်စက္ကူ အချပ်အချို့ကို ထုတ်ယူကာ ပြောလိုက်၏။

"ဒါက မြေအောက်ကမ္ဘာပန်း အကြောင်း အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေနဲ့ ချီမြောင်ရွှမ် ရဲ့ လိပ်စာပါ။ မြေအောက်ကမ္ဘာပန်း ကို ရှာဖို့ လင်နန်ခရိုင် ကို နင် တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန် သွားသင့်တယ်။ အဲ့ဒီ အဘိုးကြီး ချီမြောင်ရွှမ် က အမြဲတမ်း ဟိုဟိုဒီဒီ သွားနေရတာကို သဘောကျတော့ ရှာရခက်တယ်။ အကယ်၍ ဒီတစ်ခါ လွဲသွားရင် နောက်တစ်ခါ သူ့ကို ပြန်ရှာဖို့ အရမ်း ခက်ခဲလိမ့်မယ်။"

"ကောင်းပြီ၊ ငါတို့ မနက်ဖြန် သွားကြမယ်။"

ဟု ကူမော့က ပြောလိုက်သည်။

"မနက်ဖြန် အထိ မစောင့်နဲ့"

ရန်စန်းနျန်က ပြောလိုက်သည်။

"မြေအောက်ကမ္ဘာပန်း ကို မူလက ငရဲကမ္ဘာပန်း လို့ ခေါ်ကြပြီး လစဉ်လတိုင်း လဆယ့်ငါးရက်နေ့ လပြည့်ညမှာပဲ ပွင့်တယ်။ တစ်ညတည်းပဲ ခံပြီးတော့ ပျောက်ကွယ်သွားတာ၊ ညမွှေးပန်း ရဲ့ ခဏတာ အလှတရားလိုပဲ။ ဒါကြောင့်မို့လို့ သိုင်းလောကမှာ အဲ့ဒါကို မြေအောက်ကမ္ဘာပန်း လို့ ခေါ်ကြတာ။ လင်နန်ခရိုင် ကို သွားရမယ့် ခရီးက ရှည်လျားပြီး ကြမ်းတမ်းတယ်။

နင်နဲ့ နင့်ညီမက အဲ့ဒီကို အရင်က တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးတော့ လမ်းကြောင်းကို လုံးဝ မသိဘူးလေ။ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် သွားမယ်ဆိုရင် အဲ့ဒီကို ရောက်ဖို့ အချိန်အကြာကြီး ယူရလိမ့်မယ်။ လင်နန်ခရိုင် နဲ့ လင်ကျန်းခရိုင် ကြားမှာ တစ်နှစ်ပတ်လုံး ဒေသထွက် ကုန်ပစ္စည်းတွေ ရောင်းဝယ်ဖောက်ကားနေတဲ့ ခရီးသွား ကုန်သည် တစ်စုကို ငါ ဆက်သွယ်ထားပြီးပြီ။ သူတို့က လင်နန်ခရိုင် ကို ဒီနေ့ ထွက်ခွာကြမှာ။ နင်တို့ ပစ္စည်းတွေကို အခုပဲ သိမ်းပြီး သူတို့နဲ့အတူ သွားသင့်တယ်၊ ဒါမှ လာမယ့်လ ဆယ့်ငါးရက်နေ့ မတိုင်ခင် ရောက်နိုင်မှာ။"

ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့ နှစ်ဦးစလုံးက ယင်းမှာ ယုတ္တိရှိသည်ဟု ထင်ကာ သဘောတူလိုက်ကြလေသည်။

***

Book List