Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၁၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">သံချပ်ကာ မြင်းသည်တော်များနှင့် တိုက်ပွဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အိမ် ဟုတ်လား။"</p> <p> </p> <p>ရန်စန်းနျန် သည် ပုအာစံအိမ် ၏ မုခ်ဦးအောက်တွင် ရပ်နေပြီး တခစ်ခစ် ရယ်မောကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ဒါက ငါ့အိမ်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ပျက်စီးသွားပြီ။ ငါ့မှာ အိမ်ဆိုတာ ဘယ်မှာ ရှိတော့လို့လဲ။"</p> <p>ဖေ့ဖိုရှောင် သည်...</p> <p>ပုံမှန် စစ်သား တစ်ယောက်ဖြစ်ရာ ရန်စန်းနျန် ၏ သွယ်ဝိုက်သော ဝမ်းနည်းမှုများကို သဘာဝကျကျပင် နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူက လက်ပူးဆုပ်ကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"သခင်မလေး၊ မြို့စား က သခင်မလေးကို ပြန်ခေါ်လာဖို့ ကျွန်တော်တို့ကို အမိန့်ပေးထားပါတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော်တို့ကို အခက်မတွေ့စေပါနဲ့။"</p> <p>ရန်စန်းနျန်က တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သူ မလာဘူးလား။"</p> <p>"ဘယ်သူလဲ။" ဖေ့ဖိုရှောင် က ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ပိုင်ချောင်ရှန်း လေ။"</p> <p>"မြို့စား က ရုံးကိစ္စတွေနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေလို့ ကိုယ်တိုင် မလာနိုင်ခဲ့ပါဘူး။" ဟု ဖေ့ဖိုရှောင် က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါပေမဲ့ သခင်မလေး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်ချပါ၊ ကျွန်တော်တို့ ဒီမှာ ရှိနေမှတော့ သခင်မလေးကို သေချာပေါက် ကာကွယ်ပေးပါ့မယ်။"</p> <p>"ဒါဆို ငါ ထပ်ပြီး အရမ်း တွေးနေမိတာပဲ။"</p> <p>ဟု ရန်စန်းနျန်က ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ဒီအချိန်လောက်ဆို သူ ငါ့ကို အနည်းဆုံးတော့ တွေ့လိမ့်မယ်၊ ငါ့ကို စကားကောင်းလေးတွေ နည်းနည်း ပြောပြီး ဖျောင်းဖျလိမ့်မယ်လို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ။ အကယ်၍ အဲ့ဒီလိုသာ ဆိုရင် ငါ့စိတ်ထဲမှာ နည်းနည်းလေးတော့ ငြိမ်းချမ်းမှု ရှိနိုင်မှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူက ငါ့ကို ဒီလောက်တောင် အထင်သေးတာလား။ သူက ငါ့ကို ရောင်းစားတော့မှာကိုတောင်၊ ငါ့ကို မတွေ့ဘူးလား။ သူ့အမြင်မှာ ငါက တကယ်ပဲ အဲ့ဒီလောက် အသုံးမကျတဲ့သူလား။ ငါက သူ့ဆန္ဒအတိုင်း လုပ်ပေးမယ်လို့ ဘာက သူ့ကို ထင်စေတာလဲ။ ငါက အဲ့ဒီလောက် အဆင့်နိမ့်တဲ့ သူလား။"</p> <p>ဖေ့ဖိုရှောင် က အမူအရာ မပြောင်းလဲဘဲ သူတို့နောက်ရှိ ရထားလုံးကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"တတိယ သခင်မလေး၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အဆင့်အတန်းက ထူးခြားပါတယ်၊ ဒီမြို့ထဲမှာ အချိန်အကြာကြီး နေဖို့က မသင့်တော်ပါဘူး။ သွားကြစို့။"</p> <p>ရန်စန်းနျန်က တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ရှင့်အမြင်မှာတောင် ငါက အဲ့ဒီလောက် အဆင့်နိမ့်တဲ့ သူလား။"</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော်တို့ သခင်မလေး အပေါ် ကြီးမားတဲ့ လေးစားမှု ရှိပါတယ်။" ဟု ဖေ့ဖိုရှောင် က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ရန်စန်းနျန်က လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ပိုင်ချောင်ရှန်း က ငါ့ကို သူ့သမီးလို ဘယ်တုန်းကမှ မဆက်ဆံခဲ့ဘူး။ အခု သူ့ကိုယ်သူ ကယ်တင်ဖို့နဲ့ သူ့ရဲ့ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုနဲ့ ဂုဏ်ကျက်သရေ အတွက် ငါ့ကို အဘိုးကြီး တစ်ယောက်ဆီ မယားငယ်အဖြစ် ရောင်းစားချင်နေတယ်။</p> <p> </p> <p>"အဲ့ဒါတောင် သူက ငါ့ကို မတွေ့ချင်ဘူး၊ ရိုးရိုးလေးပဲ သူ့စိတ်ထဲမှာ ငါက အဆင့်နိမ့်တဲ့ သူတစ်ယောက် ဖြစ်နေလို့လေ။ ငါက သူ့ရဲ့ စကားတိုင်းကို နာခံရမယ်၊ ငါ မငြင်းဆန်နိုင်ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါ့လို အဆင့်နိမ့်တဲ့ သူတစ်ယောက်က သူ့ရဲ့ ဆန္ဒကို မနာခံဖို့ မထိုက်တန်လို့လေ။ ပြီးတော့ ရှင်တို့ အားလုံးကလည်း အဲ့ဒီလိုပဲ ထင်နေကြတာ။ ရှင်တို့ကလည်း ငါ့ကို အဆင့်နိမ့်တယ်လို့ ထင်ပြီး ရှင်တို့ရဲ့ ဆန္ဒတွေကို ဆန့်ကျင်ခွင့် မရှိဘူးလို့ ထင်နေကြတာ။ ရှင်တို့က ငါ့ကို ထွက်သွားဖို့ ပြောတော့ ငါ ရှင်တို့နဲ့ လိုက်သွားရမယ်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ငါက ဘာလို့ မငြင်းဆန်နိုင်ရမှာလဲ။"</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောရင်း...</p> <p> </p> <p>ရန်စန်းနျန်က သူမ၏ ခါးမှ ဓားကောက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။</p> <p>ဖေ့ဖိုရှောင် မှာ အမူအရာ မပြောင်းလဲဘဲ ဆက်ရှိနေပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"သခင်မလေး... ကျွန်တော်တို့ အားလုံးက တိုက်ပွဲပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် ဖြတ်သန်းလာခဲ့တဲ့ ဝါရင့် စစ်သားတွေပါ။ အကယ်၍ သခင်မလေး က ကျွန်တော်တို့ကို တိုက်ချင်တယ်ဆိုရင်၊ သခင်မလေးရဲ့ လက်ရှိ သိုင်းပညာတွေက မလုံလောက်ပါဘူး။"</p> <p> </p> <p>ရန်စန်းနျန်က တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"တကယ်လို့ ရှင်က ပိုင်ချောင်ရှန်း နဲ့ စကားပြောဖြစ်ရင်၊ ကျွန်မရဲ့ စကားကို ပါးပေးပါ ...ငါ ရန်စန်းနျန် က သူ ထင်သလောက် အသုံးမကျတဲ့ သူတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးလို့။"</p> <p>စကားဆုံးသည်နှင့်...</p> <p> </p> <p>ရန်စန်းနျန်က ချက်ချင်း ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေရန် ပြင်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဖေ့ဖိုရှောင် ၏ မျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူက ရိုးရိုးလေး လက်ကို မြှောက်ကာ လက်ဝါးတစ်ချက် ရိုက်ထုတ်လိုက်၏။ "ဘန်း" ခနဲ အသံနှင့်အတူ စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခုက ရန်စန်းနျန် ၏ လက်ကောက်ဝတ်ရှိ အပ်စိုက်မှတ်တစ်ခုကို ထိမှန်သွားလေသည်။ အင်အားကို ပြီးပြည့်စုံစွာ ထိန်းချုပ်ထားပြီး သူမကို ဒဏ်ရာမရစေဘဲ သို့မဟုတ် မထိခိုက်စေဘဲ လက်နက်ချသွားအောင် ပြုလုပ်လိုက်ခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ချွင်"  အသံနှင့်အတူ...</p> <p> </p> <p>ဓားကောက်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားလေသည်။</p> <p>ဖေ့ဖိုရှောင် က ပြောလိုက်၏။</p> <p>"သခင်မလေး၊ မိုက်မဲတာတွေ မလုပ်ပါနဲ့။"</p> <p>ရန်စန်းနျန်က ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟူး... ဒီလောကထဲကို ငါ မွေးဖွားလာရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲဆိုတာ နတ်ဘုရားကို ငါ တကယ်ပဲ မေးချင်မိတယ်။"</p> <p>စကားပြောနေစဉ်မှာပင်...</p> <p>ရန်စန်းနျန် ၏ ပါးစပ်ထောင့်မှ သွေးများ ဖြည်းညင်းစွာ စိမ့်ထွက်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဖေ့ဖိုရှောင် နောက်ဆုံး၌ ထိတ်လန့်သွားပြီး၊ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာကာ ရန်စန်းနျန် ၏ ပခုံးကို ဖမ်းဆွဲလိုက်ပြီး စစ်မှန်သောချီ တစ်လွှာကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ကာ အလန့်တကြား ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"သခင်မလေး... သခင်မလေး... အဆိပ်သောက်လိုက်တာလား... ဘယ်လို အဆိပ်မျိုး သောက်လိုက်တာလဲ။"</p> <p> </p> <p>ရန်စန်းနျန်က  ရယ်မောလိုက်ပြီး စကားမပြောခဲ့ပေ။</p> <p>ထိုအချိန်မှာပင်...</p> <p>တိတ်ဆိတ်နေသော ညဉ့်ယံတွင် ရန်စန်းနျန် သည် ရင်းနှီးသော ခေါ်သံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>"မမရန်။"</p> <p>သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အမှောင်ထုထဲရှိ ခေါင်မိုးတစ်ခုပေါ်မှ ကူချူတုန်း ပျံသန်းဆင်းသက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ အကြည့်က ဖေ့ဖိုရှောင် အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး၊ သူ၏ လက်တစ်ဖက်က ရန်စန်းနျန် ၏ ပခုံးကို ဆုပ်ကိုင်ထားကာ ရန်စန်းနျန် က သွေးများ အန်ထုတ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>"မမရန် ကို လွှတ်လိုက်စမ်း။"</p> <p> </p> <p>ကူချူတုန်းက ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပျံလွှားငှက် တစ်ကောင်အလား လှုပ်ရှားသွားကာ လေထဲတွင် ဖေ့ဖိုရှောင် ထံသို့ လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ထုတ်လိုက်လေသည်။ လက်ဝါးလေပြင်းမှာ ပြင်းထန်ပြီး သဲ့သဲ့မျှ လေတိုးသံတစ်ခု ပါဝင်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ဖေ့ဖိုရှောင် ၏ နှလုံးခုန်သံ တစ်ချက် ရပ်တန့်သွားပြီး ၎င်းကို ရင်ဆိုင်ရန် လက်ကို အလောတကြီး မြှောက်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ လက်ဝါးများ ထိခိုက်မိသည့် အခိုက်အတန့်တွင် လေထဲတွင် မိုးကြိုးတစ်ခု ရုတ်တရက် ပဲ့တင်ထပ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဖေ့ဖိုရှောင် သည် လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိပြီး အစွမ်းထက်သော လက်ဝါးစွမ်းအားတစ်ခု သူ့ထံသို့ လိမ့်ဆင်းလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။ သူသည် ဓားနှင့် လှံများ မဖောက်နိုင်သော သံချပ်ကာအထူကြီးကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း၊ ယခုအခါ ထိုသံချပ်ကာမှာ "ချွင်" ခနဲ မြည်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ခြေလှမ်းများ ယိမ်းယိုင်သွားပြီး ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ဆုတ်သွားကာ သူ၏ ခြေအောက်ရှိ မာကျောသော ကျောက်ပြားများပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသော ခြေရာ အနည်းငယ်ကို ချန်ရစ်ခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဖေ့ဖိုရှောင် က သူ၏ တည်ငြိမ်မှုကို ပြန်လည် ရယူလိုက်ပြီး ကူချူတုန်းကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။ ဤနုနယ်ပုံရသော မိန်းကလေးငယ်လေးတွင် ဤမျှလောက် အစွမ်းထက်သော လက်ဝါးစွမ်းအား ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းပင် ဖေ့ဖိုရှောင် က သူ၏ စွမ်းအင်များကို စုစည်းကာ နောက်တစ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင် သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် တင်းကျပ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး၊ ရှင်းပြ၍မရနိုင်သော ကြီးမားသည့် ဖိနှိပ်မှု ခံစားချက်တစ်ခုက ဒီရေလုံးကြီးအလား လိမ့်ဆင်းလာလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဖေ့ဖိုရှောင် ၏ စိတ်ထဲတွင် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး မိန်းကလေးငယ်လေး၏ အနောက်တွင် ရပ်နေသော တည်ငြိမ်သည့် မျက်နှာထားဖြင့် လူငယ်တစ်ဦးကို သူ အလျင်အမြန် မော့ကြည့်လိုက်လေသည်။ ထိုလူငယ်သည် သူ၏ လက်များကို နောက်ပစ်ကာ ရပ်နေပြီး သူ၏ အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း၊ ဖေ့ဖိုရှောင် ၏ နှလုံးကို ခုန်မြန်သွားစေသည့် မမြင်ရသော အငွေ့အသက်တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေပုံ ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဖေ့ဖိုရှောင် သည် စစ်မြေပြင်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ တိုက်ခိုက်ခဲ့သူ ဖြစ်ပြီး သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်ကို သူ၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းမှာ အလွန် တိကျလှပေသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင်  သူ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်ပါက ဤလူငယ်က သူ၏ အသက်ကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ယူသွားနိုင်သည်ဟု ခိုင်မာသော အလိုအလျောက် သိစိတ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဖိနှိပ်ခံရသည့် ခံစားချက်မှာ ပြင်းထန်သော သိုင်းကွက်များမှ လာခြင်း မဟုတ်ဘဲ သူ၏ ဝိညာဉ် နက်ရှိုင်းရာမှ တုန်လှုပ်မှုတစ်ခုမှ လာခြင်းဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ သွေးများကို အေးခဲသွားစေသကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ သူ၏ ခြေလက်များမှာ အနည်းငယ် တုံ့ပြန်မှု မရှိတော့သလို ဖြစ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤခံစားချက်မျိုးကို ကွမ်ယန် မြို့စား ပိုင်ချောင်ရှန်း ထံမှသာ သူ ခံစားခဲ့ဖူးလေသည်။ ချက်ချင်းပင် သူက ကူမော့၏ လက္ခဏာကို တွေးမိသွားပြီး အသံဩဩဖြင့် မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မင်းက ယွင်ပြည်နယ် ရဲ့ သူရဲကောင်းကြီး ကူမော့ လား။"</p> <p>ကူမော့က ဖေ့ဖိုရှောင် ကို လျစ်လျူရှုကာ ရန်စန်းနျန် ၏ ကျောကို ညင်သာစွာ နှစ်ချက် ပုတ်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် သူက လက်ကောက်ဝတ်ကို လှန်ကာ သူမကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်ရာ၊ ပြင်းထန်သော စစ်မှန်သောချီ တစ်လွှာက ရန်စန်းနျန် ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ချက်ချင်း စီးဝင်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်ခဏမှာပင် ရန်စန်းနျန် က ရင်ဘတ်ထဲတွင် တင်းကျပ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူမ၏ ပါးစပ်မှ အနက်ရောင် သွေးတစ်လုတ် ပန်းထွက်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ သောက်ထားသော အဆိပ်ကို ကူမော့က ဖယ်ရှားပေးလိုက်ခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။</p> <p>စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ ရန်စန်းနျန်က ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"သိုင်းသူရဲကောင်း ကူ... ကျွန်မ လိုချင်တာက သေဖို့ပဲလေ။"</p> <p>ကူချူတုန်းက ရန်စန်းနျန်ကို ထောက်ပံ့ပေးထားပြီး အလောတကြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မမရန်... ဘာလို့ အဲ့ဒီလို လုပ်ရတာလဲ။ မမက အရမ်း ငယ်သေးတာကို။"</p> <p>ရန်စန်းနျန်က သက်ပြင်းချကာ ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"နင်တို့ ထွက်သွားပြီးပြီပဲ၊ ဘာလို့ ဒီပြဿနာထဲကို ဝင်ပါဖို့ ပြန်လာရတာလဲ။ ကူမော့၊ ချူတုန်း... ဒါက သံချပ်ကာမြင်းသည်တော် ၃၆ ဦး ရဲ့ တပ်ဖွဲ့လေ။ အဲ့ဒါက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ ဆိုတာကို နင်တို့ နားလည်သင့်တယ်။ နင်တို့ တကယ် ပြန်မလာသင့်ဘူး။ အခု ထွက်သွားတော့။"</p> <p> </p> <p>ကူမော့က အမူအရာ မပြောင်းလဲဘဲ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းက ဒီလောက် ခံစားလွယ်မနေဘဲ နေလို့ ရမလား။ ငါတို့ကို ဒုက္ခမပေးချင်လို့ တမင် ထွက်သွားခိုင်းတာလေ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရမ်း သနားနေတာလား။"</p> <p> </p> <p>ရန်စန်းနျန်: "..."</p> <p> </p> <p>"ငါ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သနားတာ ဟုတ်မဟုတ်တော့ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ နင် ယူလာပေးတဲ့ ခံစားချက်တွေက နင့်ရဲ့ လှောင်ပြောင်တဲ့ စကားတွေကြောင့် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။"</p> <p>ကူမော့က ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီ၊ ခံစားလွယ်နေတာ တော်လောက်ပြီ။ ဒီနေ့ မင်းကို ငါ ကာကွယ်ပေးမယ်။"</p> <p>"အင်း..."</p> <p>ရန်စန်းနျန်က တစ်ခုခု ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ကူမော့က အပြင်သို့ ထွက်သွားပြီး ဖေ့ဖိုရှောင် ကို ပြောလိုက်လေပြီ။</p> <p> </p> <p>"ကွမ်ယန် မြို့စား ရဲ့ သံချပ်ကာမြင်းသည်တော် ၃၆ ဦး က နေရာအနှံ့မှာ နာမည်ကြီးတယ်လေ။ ခင်ဗျားတို့... အားလုံး တစ်ပြိုင်တည်း လာခဲ့ကြ။"</p> <p>ဖေ့ဖိုရှောင် က လက်ပူးဆုပ်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး၊ ချက်ချင်း မြင်းပေါ်တက်ကာ ကုန်းနှီးမှ လှံရှည် တစ်လက်ကို ယူလိုက်ပြီး အသံဩဩဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"သိုင်းသူရဲကောင်း ကူ... ဒါက မြို့စားအိမ်တော် ရဲ့ မိသားစု ကိစ္စပါ၊ ခင်ဗျားနဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ပါဘူး။"</p> <p> </p> <p>"မိသားစု ကိစ္စ ဟုတ်လား။"</p> <p>ကူမော့က ခေါင်းစောင်းကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> "သခင်မလေး ရန်... အဲ့ဒါက မိသားစု ကိစ္စလား။"</p> <p>"ငါ့မျိုးရိုးနာမည်က ရန်၊ သူ့မျိုးရိုးနာမည်က ပိုင်၊ မိသားစု ကိစ္စ ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောမနေနဲ့။"</p> <p> ဟု ရန်စန်းနျန်က ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ကြားတယ် မဟုတ်လား။"</p> <p> ဟု ကူမော့က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ဖေ့ဖိုရှောင် ၏ မျက်နှာထား လေးနက်သွားပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p>"သိုင်းသူရဲကောင်း ကူ... ဝင်ပါဖို့ သေချာပြီလား။"</p> <p>"ရန်စန်းနျန် က ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်းလေ။ ကျွန်တော် ကူမော့ ရဲ့ သူငယ်ချင်း အနိုင်ကျင့်ခံနေရတာကို သဘာဝကျကျပဲ ဝင်ပါရမှာပေါ့။" ဟု ကူမော့က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"အဲ့ဒီအတိုင်းပဲ။"</p> <p> </p> <p>ကူချူတုန်းက အနောက်မှ အားပေးလိုက်ပြီး သူမ၏ ကျောမှ ယန္တရားတစ်ထောင်သေတ္တာ ကို ယူကာ သူမ၏ အရှေ့တွင် ချထားလိုက်လေသည်။ သူမက ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကို... သံချပ်ကာမြင်းသည်တော် ၃၆ ဦး က ဓားနဲ့ လှံတွေ မဖောက်နိုင်တဲ့ နှစ်သောင်းချီ အနက်ရောင် သံမဏိ သံချပ်ကာတွေကို ဝတ်ဆင်ထားတယ်လို့ ကျွန်မ ကြားဖူးတယ်၊ ကိုင်တွယ်ရ ခက်ခဲလိမ့်မယ်။ အစ်ကို စမ်းကြည့်သင့်တယ်။ အကယ်၍ အစ်ကို မဖောက်ထွင်းနိုင်ရင် ကျွန်မ ယန္တရားတစ်ထောင်သေတ္တာ ကို သုံးမယ်။ အနက်ရောင် သံမဏိ သံချပ်ကာက ပိုအစွမ်းထက်လား၊ ဒါမှမဟုတ် လောကမှာ ပဉ္စမမြောက် အစွမ်းအထက်ဆုံး လက်နက်ပုန်း ဖြစ်တဲ့ ယန္တရားတစ်ထောင်သေတ္တာ က ပိုသာလွန်လား ဆိုတာကို ကျွန်မ ကြည့်ချင်တယ်။"</p> <p> </p> <p>ဖေ့ဖိုရှောင် က ကူချူတုန်း၏ လက်ထဲရှိ ယန္တရားတစ်ထောင်သေတ္တာ ကို နက်ရှိုင်းစွာ ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စိုးရိမ်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူက သူ၏ ဦးထုပ်ပေါ်ရှိ မျက်နှာဖုံးကို ညင်သာစွာ ဆွဲချလိုက်ပြီး အသံဩဩဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"တိုက်။"</p> <p>မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သံချပ်ကာမြင်းသည်တော် ၃၆ ဦး က လေးမှ ပစ်လွှတ်လိုက်သော မြားများအလား ပြေးထွက်လာကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသံချပ်ကာအထူကြီးများ ဝတ်ဆင်ထားသော မြင်းသည်တော်များနှင့် သူတို့၏ မြင်းများ အားလုံးမှာ ထူထဲသော အနက်ရောင် သံချပ်ကာများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားပြီး၊ သံချပ်ကာများက အေးစက်သော အလင်းရောင်ဖြင့် တောက်ပနေကာ လူများကို တုန်လှုပ်သွားစေလေသည်။</p> <p> </p> <p>မြင်းခွာသံများက လိမ့်ဆင်းလာသော မိုးကြိုးသံအလား မြေကြီးကို တုန်လှုပ်သွားစေပြီး၊ ခြေလှမ်း တစ်လှမ်းစီတိုင်းက မြေကြီးကို ကြေမွသွားစေမည့်အလား ဖြစ်နေလေသည်။ သူတို့၏ တိုက်ခိုက်လာသော အရှိန်အဟုန်မှာ လိမ့်ဆင်းလာသော ဒီရေလုံးကြီးအလား၊ တားဆီး၍မရနိုင်သကဲ့သို့၊ သို့မဟုတ် အထက်မှ ဖိချလာသော မြင့်မားသည့် တောင်ကြီးတစ်တောင်အလား ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p>သိုင်းလောက၏ ပရမ်းပတာ တိုက်ပွဲများနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားစွာ၊ ဤမြင်းသည်တော် ၃၆ ဦး သည် ပြီးပြည့်စုံသော တညီတညွတ်တည်း လှုပ်ရှားနေကြပြီး၊ သူတို့၏ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုမှာ အပြစ်အနာအဆာ ကင်းကာ တစ်ကိုယ်တည်း အလား ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p>သူတို့၏ အရေအတွက် နည်းပါးသော်လည်း သူတို့၏ အငွေ့အသက်မှာ ဖုန်းမင်ကူးတို့ဆိပ် တွင် ကူမော့က သိုင်းပညာရှင် ထောင်ပေါင်းများစွာကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရစဉ်ကထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို အစွမ်းထက်နေလေသည်။</p> <p>လေထုထဲတွင် ကျောချမ်းစရာကောင်းသော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေပြီး သူတို့၏ လမ်းကြောင်းပေါ်ရှိ အရာအားလုံးကို ကြေမွသွားစေနိုင်မည့်အလား ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p>နီးကပ်လာသော သံချပ်ကာ မြင်းသည်တော်များကို အာရုံခံမိလိုက်သဖြင့် ကူမော့သည် ဆက်လက် တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ပေ။ သူက ရုတ်တရက် စွမ်းအင်များကို စုစည်းကာ နဂါးနိုင်လက်ဝါးဆယ့်ရှစ်ကွက် မှ "လေကိုစီးနင်းသော နဂါးခြောက်ကောင်" တိုက်ကွက်ကို အသုံးပြုလိုက်လေသည်။ သူ၏ လက်ဝါးများ လွင့်ပျံသွားပြီး လိမ့်ဆင်းလာသော စွမ်းအင်လှိုင်းများနှင့်အတူ ပြင်းထန်သော လက်ဝါးရိုက်ချက်များ တစ်ဆက်တည်း ထွက်ပေါ်လာရာ၊ သံချပ်ကာ မြင်းသည်တော်များထံသို့ ပြေးဝင်လာသော ဟိန်းဟောက်နေသည့် နဂါးခြောက်ကောင်အလား ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဤမယုံနိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်သော လက်ဝါးနည်းစနစ်သည် သံချပ်ကာ မြင်းသည်တော်များ၏ ရှေ့တန်းကို ထိမှန်သွားသောအခါ မြင်းသည်တော် အနည်းငယ်ကိုသာ နောက်သို့ အနည်းငယ် ဆုတ်သွားအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ကူမော့က သံချပ်ကာ မြင်းသည်တော်များသည် အလျားလိုက် ချီတက်နေပုံ ရသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် သူတို့သည် ပုံသေဝင်္ကပါများဖြင့် နေရာယူထားကြပြီး သူတို့၏ ကာကွယ်ရေးနှင့် တိုက်ခိုက်ရေးမှာ ပြီးပြည့်စုံစွာ ပေါင်းစပ်နေကြောင်း သတိပြုမိသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် အနက်ရောင် သံမဏိ သံချပ်ကာပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသော လက်ဝါးရိုက်ချက်က ကူမော့၏ အတွင်းအား အများစုကို လမ်းလွှဲခံရပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်ဟု ခံစားရစေခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ကျွမ်းကျင်သော ပန်းပဲဆရာ တစ်ဦးက အမည်မသိ အထူး ပစ္စည်းများနှင့် တည်ဆောက်ပုံများကို အသုံးပြု၍ အထူး ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>စစ်မြင်းများ အားလုံးမှာ သေချာစွာ ရွေးချယ်ထားသော အထူး မြင်းများ ဖြစ်ကြပြီး အရပ်ရှည်ကာ တောင့်တင်းပြီး၊ သူတို့၏ ခွာများကို မြေပြင်ပေါ်တွင် ခိုင်မာစွာ စိုက်ထားကာ သူတို့၏ ခြေထောက်များမှာ သံတိုင်များအလား ဖြောင့်တန်းနေပြီး အနည်းငယ်မျှပင် ကွေးညွှတ်ခြင်း မရှိချေ။</p> <p> </p> <p>အနက်ရောင် သံမဏိ သံချပ်ကာအထူကြီးမှာ ကြောက်မခန်းလိလိ သံချပ်ကာတပ်ဖွဲ့၏ ကျောရိုးအဖြစ် ထိုက်တန်စွာပင် ကူမော့၏ လက်ဝါးရိုက်ချက်အောက်တွင် လုံးဝ အထိအခိုက် မရှိဘဲ ကျန်ရှိနေခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မြင်းသည်တော်များက အနောက်မှ ပြေးထွက်လာကြပြီး ကူမော့ကို လုံးဝ ဝိုင်းရံလိုက်ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကူမော့သည် ထောင်ချောက်ထဲတွင် မိသွားပြီး သံချပ်ကာ မြင်းသည်တော်များ၏ တင်းကျပ်စွာ ဝိုင်းရံခြင်းကို ခံလိုက်ရလေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သံချပ်ကာ မြင်းသည်တော်များက အနက်ရောင် သံမဏိ ရေစီးကြောင်းတစ်ခုအလား သူ၏ ထွက်ပေါက်ကို လုံးဝ ပိတ်ဆို့လိုက်ကြလေသည်။ ညဉ့်ယံတွင် မည်းမှောင်နေသော တိမ်တိုက်များက ဤကျောချမ်းစရာကောင်းသော လေထုကြောင့် ခြောက်လှန့်ခံရသကဲ့သို့ တစ်လွှာပြီး တစ်လွှာ စုပုံလာကာ ပိုမို နိမ့်ကျစွာ ဖိစီးလာပြီး၊ စစ်မြေပြင်ရှိ လေထုကို ပို၍ပင် တင်းကျပ်သွားစေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကူမော့က အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူလိုက်ရာ သူ၏ အတွင်းအားများက မြစ်ကြီးတစ်စင်းအလား လိမ့်ဆင်းလာပြီး နဂါးနိုင်လက်ဝါးဆယ့်ရှစ်ကွက် ကို အသုံးပြုလိုက်လေသည်။ သူ၏ လက်ဝါးများက ရိုက်ထုတ်လိုက်ရာ ရိုက်ချက်များ၏ အင်အားက အဆုံးအစမရှိသော စွမ်းအားများကို သယ်ဆောင်လာပြီး ရန်သူကို ခုန်အုပ်မည့် ကြမ်းကြုတ်သော နဂါးနှစ်ကောင်အလား ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>သံချပ်ကာ မြင်းသည်တော် တစ်ဦးမှာ အင်အားကြောင့် ရိုက်ခတ်ခံလိုက်ရပြီး၊ သူ မြင်းပေါ်မှ မကျသွားသော်လည်း သူ၏ လှံရှည်မှာ ကွေးပြီး ပုံပျက်သွားကာ သူ၏ လက်မှာ ကွဲအက်သွားပြီး လက်ကိုင်ရိုး တစ်လျှောက် သွေးများ ပန်းထွက်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကူမော့က လျှပ်စီးအလား လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်းသော အင်အားဖြင့် နောက်တစ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်လိုက်ကာ အခြား မြင်းသည်တော် တစ်ဦး၏ ရင်ဘတ်ကို တိုက်ရိုက် ထိမှန်သွားလေသည်။ သံချပ်ကာအထူကြီး ဝတ်ဆင်ထားသော မြင်းသည်တော်မှာ အင်အားကြောင့် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ဆုတ်သွားရဆဲ ဖြစ်သည်။ သူ၏ မြင်းက ဟီပြီး ရှေ့ခြေထောက်များကို မြင့်မားစွာ မြှောက်လိုက်ရာ မြေပြင်ပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသော ခွာရာ နှစ်ခုကို ချန်ရစ်ခဲ့လေသည်။ သို့သော် ဤရိုက်ချက်က သာမန် ထိပ်တန်း သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦးကို ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရစေနိုင်သော်လည်း၊ မြင်းသည်တော်မှာ အများအားဖြင့် အထိအခိုက် မရှိပုံ ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>သံချပ်ကာ မြင်းသည်တော်များက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဟိန်းဟောက်လိုက်ကြရာ သူတို့၏ အော်ဟစ်သံများက လိမ့်ဆင်းလာသော မိုးကြိုးသံအလား မြေပြင်ကို ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။ သူတို့၏ လှံရှည်များက အေးစက်စက် လင်းလက်နေပြီး ကူမော့ထံသို့ တောအုပ်တစ်ခုအလား ထိုးစိုက်လာကြလေသည်။ ရမ်းခုတ်မှု တစ်ခုစီတိုင်းက လေတိုးသံတစ်ခုကို ဖန်တီးပြီး လှံထိပ်ဖျားက လေကို ဆုတ်ဖြဲကာ စူးရှသော မြည်သံကို ဖြစ်ပေါ်စေလေသည်။ သူတို့၏ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုမှာ အပြစ်အနာအဆာ ကင်းလှသည် - တစ်ယောက်က တိုက်ခိုက်နေချိန်တွင် အခြားသူ အများအပြားက အကာအကွယ် ပေးထားကြပြီး ဖောက်ထွင်း၍မရနိုင်သော တိုက်ခိုက်မှုဝင်္ကပါတစ်ခုကို ဖန်တီးထားကြလေသည်။ ကူမော့က ကာကွယ်ရန် သူ၏ ပြိုင်ဘက်ကင်း လက်ဝါးနည်းစနစ်များကို အသုံးပြုခဲ့သော်လည်း ကြီးမားသော ဖိအားကို တဖြည်းဖြည်း ခံစားလာရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ကူမော့က သူ၏ နာမည်ကြီး ဆောင်းဦးရေယဉ်ဓား ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်၊ သို့သော် သံကို ရွှံ့လို ဖြတ်နိုင်သော ဆောင်းဦးရေယဉ်ဓား ပင်လျှင် သံချပ်ကာပေါ်တွင် ပြတ်ရာများနှင့် အမှတ်အသား အချို့သာ ဖန်တီးနိုင်ခဲ့ပြီး ၎င်းကို တိုက်ရိုက် မဖောက်ထွင်းနိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>တစ်ခဏမျှ မြင်းခွာသံများ၊ လက်နက်ချင်း ထိခိုက်သံများနှင့် တိုက်ပွဲခေါ်သံများ ရောယှက်သွားပြီး နားကွဲမတတ် ကျယ်လောင်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကူမော့က တိတ်တဆိတ် အံ့ဩနေမိ၏။ ဤသံချပ်ကာ မြင်းသည်တော်များမှာ တကယ်ကို ဝါရင့် စစ်သားများ ဖြစ်ကြသည်။ သိုင်းလောကမှ ကျွမ်းကျင်သူများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သူတို့၏ တိုက်ခိုက်ရေး ပုံစံက ပိုမို တိုတောင်းပြီး ထိရောက်ကာ မယုံနိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်လှပေသည်။ တိုက်ခိုက်မှုတိုင်းကို သေမင်းကို အန်တုသော ဆုံးဖြတ်ချက်နှင့် ကြီးမားသော ခွန်အားများဖြင့် ပြုလုပ်ထားရာ သာမန်လူများအတွက် ခံနိုင်ရည် ရှိရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် စစ်မြေပြင်နှင့် သိုင်းလောက ကြားရှိ ကွာခြားချက်ကို သူ နားလည်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤနေရာတွင် မြင်းသည်တော် ၃၆ ယောက်သာ ရှိလေသည်။</p> <p>စစ်မြေပြင်တွင် တပ်ဖွဲ့ဝင် ထောင်ပေါင်းများစွာ ရှိနေမည်ဆိုပါက...</p> <p> </p> <p>အတော်ဆုံး သူရဲကောင်းများ၏ ဓားများပင် တုံးသွားမည်၊ သူတို့၏ ဓားသွားများ ကျိုးသွားမည်၊ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များ ဒဏ်ရာရမည်ဖြစ်ပြီး သူတို့၏ အတွင်းအားများလည်း နောက်ဆုံးတွင် ကုန်ခန်းသွားမည်သာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် အမိန့်ရထားသော စစ်သားများကမူ သိုင်းဆရာကြီး ဆိုသူများ အသားစင်း ဖြစ်သွားသည်အထိ မဆုတ်မနစ် ရှေ့ဆက် တက်လာကြမည်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>စစ်မြေပြင်တွင် သိုင်းပညာရှင်များ၏ ကိုယ်ဖော့သိုင်းများမှာ သိပ်အသုံးမဝင်လှပေ၊ သူတို့သည် တိုက်ခိုက်မှုများ၏ ပြင်းထန်မှုကိုသာ ခံနိုင်ရည် ရှိရမည်ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် လူဆယ်ယောက်၊ ရာယောက်... သို့မဟုတ် ထောင်ယောက်ကို သတ်နိုင်မည်လော။ သူတို့သည် မြား တစ်ထောင်၊ တစ်သောင်း၊ သို့မဟုတ် တစ်သိန်းကို ခံနိုင်ရည် ရှိမည်လော။ တူကူးဓားကိုးကွက်၏ မြားဖြိုခွင်းခြင်း ပုံစံပင်လျှင် မြားတစ်သောင်း ပစ်လွှတ်မှုကို ဖြိုခွင်းနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>စစ်မြေပြင်၏ ချီတက် တိုက်ခိုက်သော နည်းဗျူဟာများကို တွေ့ကြုံပြီးနောက်...</p> <p> </p> <p>ကူမော့သည် သံချပ်ကာ စစ်သား ၃၆ ယောက်နှင့် ဆက်၍ မပတ်သက်လိုတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>စစ်မြေပြင်သည် သိုင်းပညာရှင်များအတွက် အိပ်မက်ဆိုး တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ ဤနေရာမှာ လွင်ပြင်တစ်ခု မဟုတ်ဘဲ၊ တပ်ဖွဲ့ဝင် ထောင်ပေါင်းများစွာ မရှိဘဲ မြင်းသည်တော် ၃၆ ယောက်သာ ရှိသော်လည်း၊ ဤမြင်းသည်တော် တစ်ယောက်စီတိုင်းမှာ ပထမတန်းစား သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်စီ ဖြစ်ကြပြီး ဖေ့ဖိုရှောင်ကဲ့သို့ ထိပ်တန်း ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ယောက်ပင် ပါဝင်ပေသည်။ သူတို့ အားလုံးက အနက်ရောင် သံမဏိ သံချပ်ကာ အထူကြီးကို ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး သူတို့၏ ပြောင်မြောက်လှသော အဖွဲ့လိုက် လုပ်ဆောင်မှုက သူတို့ကို စစ်မြေပြင်၏ တကယ့် ပုံစံငယ်တစ်ခု ဖြစ်စေလေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ကူမော့ကိုမူ မြင်းသည်တော် ၃၆ ယောက်က ထိန်းချုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ကူမော့က သူ၏ စွမ်းအားကို လက်ဝါး နှစ်ဖက်စလုံးသို့ စုစည်းကာ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှု တစ်ခုကို အသုံးပြုလိုက်ရာ မြင်းသည်တော် တစ်ဦး၏ ရင်ဘတ်ကို တည့်တည့်မတ်မတ် ထိမှန်သွားလေသည်။ မြင်းသည်တော်နှင့် သူ၏ မြင်းမှာ လွင့်စင်သွားလေသည်။ ထိုအရှိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ကူမော့က ခြေဖျားများကို အသာထိလိုက်ပြီး ယုန်တစ်ကောင်ကို ခုန်အုပ်မည့် လင်းယုန် တစ်ကောင်အလား ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>လေထဲတွင် ကူမော့က စွမ်းအင်များကို စုစည်းကာ ညာဘက် လက်ညှိုးဖြင့် ချိန်ရွယ်လိုက်လေသည်။ ထက်မြက်သော ဓားစွမ်းအင် တစ်ခုက သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်မှ စူးရှစွာ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ဤသည်မှာ မရီဒါန်းခြောက်သွယ်နတ်ဘုရားဓား ပင်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရွှီး" ခနဲ အသံများ လေထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားပြီး ဓားစွမ်းအင်များ ယှက်နွယ်လာကာ သံချပ်ကာ မြင်းသည်တော်များထံသို့ လျှပ်စီးအလား ပစ်လွှတ်သွားလေသည်။ ဤပြိုင်ဘက်ကင်း ဓားစွမ်းအင်ကြောင့် ခိုင်မာသော သံချပ်ကာများမှာ ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ဓား ခြောက်လက်စလုံးက သူတို့၏ စွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ...</p> <p> </p> <p>အမြဲတမ်း ပြောင်းလဲနေသော ဓားဝင်္ကပါတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ပြီး မြင်းသည်တော် ၃၆ ဦး ၏ သံချပ်ကာအထူကြီးများကို မဆုတ်မနစ် ခုတ်ပိုင်းသွားလေသည်။ အော်ဟစ်သံများ လေထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားပြီး မြင်းသည်တော် အနည်းငယ် လဲကျသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ကျန်ရှိနေသော သံချပ်ကာ မြင်းသည်တော်များက မည်သည့် ကြောက်ရွံ့မှုမျှ မပြသဘဲ နောက်ဆုတ်မည့် အရိပ်အယောင် မရှိပေ။ သူတို့၏ မျက်လုံးများက ပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်များဖြင့် တောက်ပနေပြီး သူတို့၏ဝင်္ကပါကို လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် ဖွဲ့စည်းလိုက်ကာ မြင်းခွာများက မြေပြင်ကို တဝုန်းဝုန်းအသံနှင့်အတူ ပေါက်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဖေ့ဖိုရှောင် က သူ၏ လှံရှည်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ လက်ဟန်ပြလိုက်ရာ၊ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သံချပ်ကာ မြင်းသည်တော်များက တိုက်ပွဲဝင်္ကပါတစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းလိုက်ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရန်စန်းနျန်က အလောတကြီး အော်ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ကူမော့၊ သူတို့က ကောင်းကင်ဘုံကွန်ရက် ဝင်္ကပါကို သုံးတော့မယ်၊ အဲ့ဒါက သိုင်းဆရာကြီး တွေကို ပစ်မှတ်ထားဖို့ အထူး ဖန်တီးထားတာ။ သူတို့ရဲ့ လက်နက်တွေ အားလုံးမှာ ထူထပ်တဲ့ ကွန်ရက်တစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်တဲ့ အထူး ဖန်တီးထားတဲ့ သံကြိုးတွေ ရှိတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်က ချူနိုင်ငံတော် က သိုင်းဆရာကြီး တစ်ယောက် ကောင်းကင်ဘုံကွန်ရက်ဝင်္ကပါထဲမှာ သေဆုံးသွားခဲ့တာ။"</p> <p> </p> <p>ကူမော့၏ မျက်နှာထား လေးနက်သွား၏။</p> <p>သူ ကောင်းကင်ဘုံကွန်ရက်ဝင်္ကပါအကြောင်း ကြားဖူးသည်။ ၎င်းမှာ သိုင်းဆရာကြီး များကို ကိုင်တွယ်ရန် အင်ပါယာ စစ်တပ်က အသုံးပြုသော ပုံမှန်ဝင်္ကပါတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်က ပိုင်ချောင်ရှန်း က သိုင်းဂိုဏ်းများကို အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ခဲ့စဉ်က နာမည်ကြီး ကျွမ်းကျင်သူ အများအပြားမှာ ထို ကောင်းကင်ဘုံကွန်ရကဝင်္ကပါကြောင့် ကျဆုံးခဲ့ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကို... ယန္တရားတစ်ထောင်သေတ္တာ။"</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှာပင် ကူချူတုန်းက ယန္တရားတစ်ထောင်သေတ္တာ ကို ကူမော့ထံသို့ ချက်ချင်း ပစ်ပေးလိုက်လေသည်။</p> <p>ကူမော့က လက်လှမ်းကာ ယန္တရားတစ်ထောင်သေတ္တာ ကို ဆွဲယူလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှာပင်...</p> <p> </p> <p>ဓားတစ်လက်က ကောင်းကင်ယံမှ ရုတ်တရက် ကျဆင်းလာပြီး မြင်းသည်တော် ၃၆ ဦး ၏ အရှေ့ရှိ ကျောက်ပြားပေါ်တွင် စိုက်ဝင်သွားလေသည်။ ကြီးမားသော အတွင်းအားကြောင့် ကျောက်ခဲ မရေမတွက်နိုင်အောင် လွင့်စင်သွားပြီး ပုံရိပ်တစ်ခု လျင်မြန်စွာ ဆင်းသက်လာ၏။ ၎င်းမှာ သိုင်းဆရာကြီး ဆယ်ပါးအနက် တစ်ဦးဖြစ်သော တောအုပ်ထဲက ရသေ့ မန်ချင်းခုန်း ပင်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့ရဲ့ တာဝန် ပြီးသွားပြီ။ အခု ထွက်သွားတော့။ ဒါကို ငါ ကိုင်တွယ်လိုက်မယ်။"</p> <p>***</p> <p> </p>


Save