Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၅၀</h2> <h2 style="text-align: center;">အချစ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>"ဘိုးဘေးကြီး.... သခင်လေးက ဘယ်လိုလူမျိုးလဲဟင်...." <br /> ဝင်းနားမိသားစု၏ ဝိုင်ခြံတံခါးဝမှာ ဝတ်စုံရှည်ဝတ်ထားသည့် ဝင်းရင်းရင်းက ဝင်းဆန်းရွှီကို တွဲထားကာ ပျောက်ကွယ်သွားသည့် ချန်ကျန်း၏ ပုံရိပ်ကို ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည် ။</p> <p>"သခင်လေးက ဘယ်လိုလူလဲဆိုတာ ငါလည်း မသိဘူး.... ဒါပေမဲ့ ဘိုးဘေးတွေရဲ့ မှတ်တမ်းအရတော့ ငါတို့ဝင်းနားမိသားစုကို ကယ်တင်ခဲ့သည့် နတ်ဘုရားဟာ ကိုယ်ပွားခန္ဓာတစ်ခုပဲတဲ့.... သူက သခင်လေးကို ရှာဖို့အတွက် ကမ္ဘာမြေကို လာခဲ့တာလေ.... နတ်ဘုရားက ပြောခဲ့တာကတော့ နှစ်တွေ ဘယ်လောက်ပဲ ပြောင်းလဲသွားပါစေ ၊ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ ဒါမှမဟုတ် ကုဋေကုဋာ ကြာပါစေ သခင်လေးရဲ့ ရုပ်ရည်က ပြောင်းလဲမှာ မဟုတ်ဘူးတဲ့... ဒီအချက်ကိုပဲ အခြေခံပြီး သခင်လေးရဲ့ အဆင့်အတန်းကို သတ်မှတ်နိုင်တယ်လို့ ဆိုထားတယ်...." ဝင်းဆန်းရွှီက စဉ်းစားပြီး ပြောသည် ။</p> <p>"ထာဝရ အသက်ရှင်ခြင်းပေါ့...." ဝင်းရင်းရင်းက တွေးမိသွားသည် ။</p> <p>"ထာဝရ အသက်ရှင်ခြင်း.... မသေခြင်း...." ဝင်းဆန်းရွှီက ထိုစကားလုံးများကို တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းယမ်းလိုက်သည် ။ </p> <p>"မသေခြင်း ဆိုတဲ့စကားလုံးက သခင်လေးကို အပြည့်အဝ ဖော်ပြဖို့အတွက် မလုံလောက်သေးဘူးထင်တယ်...."</p> <p>"ရှင်...." ဝင်းရင်းရင်း တစ်ယောက် ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိတော့ပေ ။</p> <p>ထိုအမျိုးသားကို မသေခြင်းဆိုသည့် စကားလုံးနှင့်ပင် အပြည့်အဝ ဖော်ပြလို့ မရဘူးဆိုလျှင် ဘယ်လို စကားလုံးပင် ဖော်ပြနိုင်မည်နည်း။</p> <p>ယခုအချိန်တွင် ကီလိုမီတာ အနည်းငယ် ဝေးသည့် တောင်ကုန်းပေါ်မှာ မိုးကြိုးမုန်တိုင်းကို ဓာတ်ပုံရိုက်နေသည့်သူမှာ အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ အော်ဟစ်ရယ်မောနေသည် ။</p> <p>"ငါတော့ ချမ်းသာပြီ.... ငါ အခုပဲ ချမ်းသာတော့မှာ.... မိုးကြိုးမုန်တိုင်းက သူ့ဘာသာသူ ပြန်လာပြီး အက်ကွဲသွားတာဟာ ဉာဏ်ရည်ရှိတဲ့ပုံစံပဲ.... ပြီးတော့ လေထဲမှာတင် ပေါက်ကွဲသွားတာဆိုတော့ ဒါက တကယ့်ကို ထူးဆန်းတဲ့ ကိစ္စပဲလေ.... ဘယ်သူ့ကိုမှ ဓာတ်ပုံထဲမှာ မရိုက်မိပေမဲ့ ဒါက ထိပ်တန်း လျှို့ဝှက်အချက်အလက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်.... ငါတော့ အောင်မြင်ပြီ.... ဟားဟား...."</p> <p>ယန်ကျင်းမြို့လယ်ခေါင်တွင် စွမ်းအားရှင်အဖွဲ့ ဌာနချုပ်နှင့် လမ်းနှစ်လမ်းလောက်ပင် ဝေးသည့် အဆောက်အဦးတစ်ခု၏ဓာတ်လှေကားထဲမှာ လင်းကျန်းမင် တစ်ယောက် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည် ။</p> <p>စွမ်းအားရှင်အဖွဲ့သည် ယန်ကျင်းမြို့ပြင်က မိုးကြိုးမုန်တိုင်းကို ပထမဆုံး သတိထားမိခဲ့ကြပြီး တစ်စုံတစ်ဦး ကပ်ဘေးကျော်ဖြတ်နေခြင်းကို သိလိုက်သည် ။ သူက စိတ်စွမ်းအားနှင့် စူးစမ်းကြည့်သည့်အခါတွင် အန်းကျင်း၏ ကပ်ဘေးကျော်ဖြတ်သည့် ဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည် ။</p> <p>ထို့နောက်မှာ သူက ချန်ကျန်းကို ဖုန်းဆက်ပြီး မြို့ထဲကို လာခဲ့ရန် တောင်းဆိုခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။ </p> <p>ယခု သူ စိတ်လှုပ်ရှားနေခြင်းက ချန်ကျန်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ စွမ်းအားရှင်အဖွဲ့၏ရှေ့က ခေါင်းဆောင်ကြီး ဖြစ်ပျက်နေခြင်းအား ချန်ကျန်းကို ကြည့်ခိုင်းစေချင်းကြောင့်ဖြစ်သည် ။ ရှေ့က ခေါင်းဆောင်ကြီးကို ကယ်တင်၍ ရမရအား သူ သိချင်နေခြင်းပင် ။</p> <p>မကြာမှီမှာပင် ဓာတ်လှေကားက သတ်မှတ်ထားသည့် အထပ်ကို ရောက်သွားသည် ။ လင်းကျန်းမင်ကိုယ်တိုင် ချန်ကျန်းကို ဦးဆောင်ပြီး သိပ္ပံနည်းကျ ကိရိယာများနှင့် စောင့်ကြည့်နေသည့် အခန်းတစ်ခုဆီကို ခေါ်လာသည် ။</p> <p>"မင်ဦးလေး.... ဦးလေးက ဒီလို ကျင့်ကြံသူဆိုတဲ့သူတွေကို ထပ်ခေါ်လာပြန်ပြီလား.... ကျွန်မ အဘိုးရဲ့ရောဂါကို အဆင့်မြင့်ဆုံး နည်းပညာနဲ့ ကုမယ်လို့ ပြောထားတယ်လေ.... လူသားတွေရဲ့ မျက်လုံးက စက်ကိရိယာတွေထက် ပိုပြီး တိကျမယ်လို့ ကျွန်မ မယုံဘူး...."</p> <p>သူတို့ ဝင်လာသည်နှင့် အဖြူရောင် ဝတ်စုံနှင့် မျက်မှန်တပ်ထားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး လင်းကျန်းမင်နှင့်ချန်ကျန်းကို အေးစက်စက် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည် ။</p> <p>"ဒေါက်တာ ရွှီကော်.... အဘိုးအိုရဲ့ အသက်ရှူနှုန်းတွေက ပုံမှန်မဟုတ်တော့ဘူး.... ဘာဖြစ်တာလဲ.... အဘိုးရဲ့ အခြေအနေက အမြဲတမ်း ပုံမှန်ရှိနေတာကို ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး ဒီလို ဖြစ်သွားရတာလဲ.... ဒေါက်တာရွှီ.... အဘိုးရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေက အရမ်းကို မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေတယ်...."</p> <p>ထိုအချိန်မှာပင် ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်၏အသံ ထွက်ပေါ်လာသည် ။</p> <p>"စိတ်ငြိမ်ဆေးတွေ ထိုးလိုက်စမ်း...." မျက်မှန်တပ်ထားသည့် ဆရာဝန်မလေးက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး အေးစက်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည် ။</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့...." ဝန်ထမ်းတွေက အမြန်ပဲ အလုပ်လုပ်ကြပြီး အခန်းထဲကို မြူခိုးဖြူဖြူများ ထည့်လိုက်ကြသည် ။</p> <p>"အဘိုးရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြန်ပြီး တည်ငြိမ်သွားပါပြီ...." ခဏအကြာမှာ ဝန်ထမ်းက သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည် ။</p> <p>"အင်း...." ဆရာဝန်မလေးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လင်းကျန်းမင်ဘက် လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည် ။ "မင်ဦးလေး.... လူတွေကို ပြန်ခေါ်သွားလို့ ရပါပြီ.... နည်းပညာကပဲ ကျွန်မရဲ့ အဘိုးကို ကယ်တင်နိုင်မှာပါ.... အမေရိကန်ကနေ နောက်ဆုံးပေါ် စက်ကိရိယာတွေ ရောက်လာဖို့ပဲ စောင့်နေတာ.... ကျွန်မကိုယ်တိုင်ပဲ အဘိုးကို ခွဲစိတ်ပေးမယ်.... အဲဒီအခါကျရင် အဘိုး ပြန်ပြီး ပုံမှန်ဖြစ်လာလိမ့်မယ်...."</p> <p>ထိုစကားသည် ဧည့်သည်ကို နှင်ထုတ်လိုက်ခြင်းနှင့် အတူတူပင်။</p> <p>"ရွှီကော်.... မင်း အဲဒီလို လုပ်မယ်ဆိုရင် အဘိုးအိုကို ဒုက္ခပေးတာနဲ့ အတူတူပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်...." လင်းကျန်းမင်က မျက်နှာပျက်သွားပြီး အသံအေးအေးဖြင့်ပြောလိုက်သည် ။</p> <p>"ကျွန်မက စက်ကိရိယာတွေရဲ့ တိကျမှုကိုပဲ ယုံကြည်တယ်...." ဆရာဝန်မလေးက လှောင်ပြောင်လိုက်သည် ။</p> <p>"ပေါက်ကရတွေပါပဲ...." ချန်ကျန်းက ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည် ။</p> <p>ဆရာဝန်မလေးမှာ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သူ၏မျက်နှာလှလှလေးမှာ ချက်ချင်းပင် အေးစက်သွားကာ ချန်ကျန်းကို စိုက်ကြည့်ပြီး ပြောသည် ။ </p> <p>"ပေါက်ကရ ဟုတ်လား.... ဒီနေရာမှာ မင်းကို မကြိုဆိုဘူး.... အပြင်ထွက်သွားပေးပါ...."</p> <p>"ကောင်းပြီလေ...." ချန်ကျန်းက ခပ်ယဲ့ယဲ့ ပြုံးလိုက်ပြီး လှည့်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်သည် ။</p> <p>"ချန်သခင်လေး.... ကျေးဇူးပြုပြီး ခဏလောက် နေပေးပါဦး...." လင်းကျန်းမင်က ချန်ကျန်းကို အမြန်တားလိုက်ပြီး အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည် ။ </p> <p>"ချန်သခင်လေး.... ရွှီဘိုးဘေးက စွမ်းအားရှင်အဖွဲ့ရဲ့ ရှေ့က ခေါင်းဆောင် ဖြစ်သလို ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆရာလည်း ဖြစ်ပါတယ်.... ဒီနေ့ ကျွန်တော် ဆရာ့အတွက် ချန်သခင်လေးကို အကူအညီ တောင်းချင်ပါတယ်...."</p> <p>ဝုန်း...</p> <p>လင်းကျန်းမင်က ချန်ကျန်း၏ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ချလိုက်သည် ။</p> <p>"ယောက်ျားကောင်း တစ်ယောက်က ဒူးမထောက်သင့်ဘူးလေ ၊ ပြီးတော့ မင်းက စွမ်းအားရှင်လောကရဲ့ ဘုရင်တစ်ပါး မဟုတ်လား...." ချန်ကျန်းက သူ၏ ညာလက်ကို ညင်သာစွာ မြှောက်လိုက်သည့်အခါ ဒူးထောက်နေသည့် လင်းကျန်းမင်မှာ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ မတ်တပ်ပြန်ရပ်သွားရသည် ။ ချန်ကျန်းက လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သံမဏိနံရံတွေနှင့်ကာရံထားသည့် အခန်းထဲက အဘိုးအိုကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည် ။ ထို့နောက် သူက အဘိုးအိုကို အသံတိုးတိုးဖြင့်ပြောလိုက်သည် ။ <br /> "မင်း တောင်းဆိုနေတာက မင်းရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်မှုသက်သက်ပါပဲ.... ဒါကို မင်း သိတာ ကြာလှပြီပဲ.... ဘာလို့ ဆက်ပြီး ဇွတ်လုပ်နေရတာလဲ.... မင်းရဲ့ စိတ်စွမ်းအားတွေက အများဆုံး သုံးနှစ်ပဲ ခံလိမ့်မယ်.... သုံးနှစ် ကြာရင်တော့ မင်း သေသွားမှာ ဖြစ်သလို သူကလည်း နောက်ဘဝကို မသွားနိုင်တော့ဘဲ အပြီးတိုင် ပျောက်ကွယ်သွားရလိမ့်မယ်...."</p> <p>"ဘာ...." လင်းကျန်းမင်က ထိုစကားကို ကြားသည့်အခါ နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားရသည်။ ရှောင်ပန်းလည်း ကြောင်အမ်းနေမိသည် ။</p> <p>ထိုတစ်ကြိမ်တွင် ကျိုးချင်းဟုန်က ချန်ကျန်းနောက်ကို လိုက်လာခြင်း ဖြစ်သည် ။ သူ ချန်ကျန်း၏စကားကို ကြားသည့်အခါ အရာအားလုံးကို သဘောပေါက်သွားပုံရသည် ။</p> <p>"တစ္ဆေလိုလို ဘာလိုလိုနဲ့ ဟန်ဆောင်မနေနဲ့.... ခေတ်မီ ဆေးဝါးတွေနဲ့ စောင့်ကြည့်နေသရွေ့ ငါ့ရဲ့ အဘိုးကို နောက်ထပ် အနှစ်နှစ်ဆယ် သို့မဟုတ် သုံးဆယ်လောက်အထိ အသက်ရှင်အောင် ငါ လုပ်နိုင်တယ်...." ဒေါက်တာရွှီသည် မထီမဲ့မြင် ပြောလိုက်သည် ။</p> <p>"ဟူး...."</p> <p>ဆရာဝန်မလေး၏ စကားအဆုံးမှာပင် အခန်းထဲမှာ ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျနေသည့် အဘိုးအိုက ရုတ်တရက် သက်ပြင်းချပြီး ခေါင်းမော့လာသည် ။</p> <p>"ဂျွတ်...."</p> <p>အဘိုးအိုက သူတို့ဘက်ကို ကြည့်လိုက်ရုံနှင့်ပင် စောင့်ကြည့်ရန်အတွက် တပ်ဆင်ထားသည့် အထူးမှန်ချပ်များမှာ ရုတ်တရက် အက်ကွဲသွားသည် ။</p> <p>"ဝေါ...."</p> <p>ထို့နောက် မှန်ချပ်များမှာ တစ်စစီ ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး နေရာအနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားသည် ။</p> <p>"ငါ့ကို လွှတ်ပေးပါတော့.... ငါ့ကို ထွက်သွားခွင့် ပေးပါ.... ငါ့ကို ပြန်လည်မွေးဖွားခွင့် ပေးပါတော့.... မင်း ငါ့ကို ဘယ်နှနှစ်လောက်အထိ ဆက်ပြီး ချည်နှောင်ထားဦးမှာလဲ...."</p> <p>ထူးဆန်းသည့် မြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည် ။ အခန်းထဲက အဘိုးအို၏ရှေ့မှာ မျက်စိနှင့်မြင်နိုင်သည့် ကြည်လင်နေသည့် ဝိညာဉ်ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာကာ ထိုပုံရိပ်က အဘိုးအိုကို အော်ဟစ်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည် ။</p> <p>“ဝိညာဉ်ကိုယ်ထည်...ဒါက ဝိညာဉ်တစ်ခုပဲ ၊ အချိန်မရွေး ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်တဲ့ အားနည်းနေတဲ့ ဝိညာဉ်တစ်ခုပဲ...”</p> <p>"ဆရာကတော်...." ဆရာဝန်မလေးက ထို ပုံရိပ်ကို မြင်သည့်အခါ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီသွားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို လဲကျသွားသည် ။</p> <p>"ဆရာ...." လင်းကျန်းမင်က ထိုပုံရိပ်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ  ကြောင်အသွားသော်လည်း နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အရာအားလုံးကို သဘောပေါက်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည် ။</p> <p>“ရွှီဘိုးဘေးက ရူးနေတာ မဟုတ်ဘူး... လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်ကျော်က ဆရာကတော်ရဲ့ ဝိညာဉ်ကို လူ့လောကမှာ အတင်းအဓမ္မ ဆွဲထားပြီး သူ့ဘေးမှာ ထားခဲ့တာဖြစ်မယ်...”</p> <p>အထူးပစ္စည်းများဖြင့်လုပ်ထားသည့် အခန်းမှာ သူကိုယ်တိုင်ဆရာကတော်၏ဝိညာဉ်နှင့်အတူ ပိတ်လှောင်ထားသည့် မှော်လက်နက်တစ်ခုလို ဖြစ်နေခြင်း ဖြစ်၏ ။</p> <p>"ဟူး...."</p> <p>စောင့်ကြည့်ရေးအခန်းထဲမှာ ရုတ်တရက် ထူးဆန်းသည့် အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် အဖြူနှင့်အမည်း ဝိညာဉ်ပုံရိပ် နှစ်ခု ပေါ်လာသည် ။</p> <p>"ဟေး ဘိုင်ဝူချန် ဝိညာဉ် ထိန်းသိမ်းရေးသမားတွေပါလား...." ရှောင်ပန်း တစ်ယောက် ကြောင်အမ်းသွားရသည် ။</p> <p>"ငရဲပြည်က လူတွေပဲ...." ကျိုးချင်းဟုန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည် ။</p> <p>"ရွှီချန်.... မင်းက ကိုယ့်ရဲ့ ကျင့်စဉ်တွေကို သုံးပြီး ဝိညာဉ်တွေကို လူ့လောကမှာ ဆယ်နှစ်ကျော်အောင် ထားခဲ့တာဟာ ကြီးမားတဲ့ အပြစ်ပဲ.... မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တင် ဒုက္ခပေးတာ မဟုတ်ဘဲ ဒီဝိညာဉ်ကိုပါ ဒုက္ခပေးနေတာ.... ဒီနေ့ ငါတို့ အဖြူအမည်းညီနောင်က ငရဲပြည်ရဲ့ နာမည်နဲ့ မင်းတို့ကို ဖမ်းဆီးမယ်.... အခု မင်းတို့ နှစ်ယောက် ငါတို့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ကြ...."</p> <p>ထိုဝိညာဉ်ထိန်းသိမ်းရေးသမား နှစ်ယောက်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သော်လည်း ရုတ်တရက် သူတို့၏ အသံများမှာ ရပ်တန့်သွားလေသည် ။</p> <p>သူတို့ အမိန့်ပေးနေသည့် အချိန်မှာပင် ဘေးနားတွင် ရှိနေသည့် ပုံရိပ်တစ်ခုကို သတိထားမိလိုက်ကြသည် ။ ထိုအရာသည် အရမ်းကို ရင်းနှီးနေသည့် ပုံရိပ်တစ်ခု ဖြစ်နေသည် ။</p> <p>ဟေးဘိုင်ဝူချန်တွေက ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းလှည့်ပြီး ချန်ကျန်းကို ကြည့်လိုက်ကြသည် ။</p> <p>"မထင်မှတ်ဘဲ ထပ်တွေ့ကြပြန်ပြီနော်...." ချန်ကျန်းက ခပ်ယဲ့ယဲ့ ပြုံးပြလိုက်သည် ။</p> <p>"နတ်ဘုရားကြီး..."</p> <p>"ဟင်... ကျွန်တော်တို့ နတ်ဘုရားကြီး ဒီမှာ ရှိနေမှန်း မသိလို့ပါ...."</p> <p>ဟေးဘိုင်ဝူချန် နှစ်ဦးလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် ဒူးထောက်ချလိုက်ကြပြီး ကြောက်လန့်တကြား ဝပ်တွားနေကြတော့သည် ။</p> <p>သူတို့ မှတ်မိသွားပြီ ဖြစ်သည် ။ အကုန်လုံးကို မှတ်မိသွားကြပြီ ဖြစ်ပေသည် ။</p> <p>ဘာကြောင့် ရင်းနှီးနေရခြင်းလဲဆိုသည်ကို သူတို့ သိလိုက်ရပြီ ဖြစ်၏ ။</p> <p>ထိုလူငယ်လေးမှာ နန်ရှီတက္ကသိုလ်တွင် ရှိနေစဥ်က နဂါးကျားတောင်ရှိ လူတစ်ယောက်၏ဆင့်ခေါ်မှုကြောင့် ငရဲပြည်ကို ရောက်လာခဲ့သည့် ကြောက်စရာကောင်းသော နတ်ဘုရားကြီးပင် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အခန်း ၁၅၀ ပြီး</p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p> <p> </p>


Save