Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၅၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဟုန်ယွိသည် အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပျံသန်းခြင်းမပြုဘဲ ကောင်းကင်ယံထက်သို့ တည့်တည့် မတ်မတ် ထိုးတက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ကြယ်တာရာ လေပြင်းများကို ဖြတ်ကျော်ကာ လေထု၏အပြင်ဘက်ရှိ ဟင်းလင်းပြင် လေဟာနယ်မုန်တိုင်းဆီသို့ ဦးတည်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုဟင်းလင်းပြင် လေဟာနယ်မုန်တိုင်းထဲသို့ ရောက်ရှိမှသာ သူသည် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး အားလုံးကို ချပစ်နိုင်ပြီး ချန်ပီယံမြို့စားနှင့် အသေကြေ တိုက်ပွဲဝင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ချန်ပီယံမြို့စား၏ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာ များစွာ တိုးတက်လာခဲ့ပြီး ဖန်ဟွမ်အသက်ဝိညာဉ်ဓားကိုလည်း အမှန်တကယ် လက်ဝယ်ပိုင်ဆိုင်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် အတိတ်ကကဲ့သို့ အနိုင်ကျင့်ရလွယ်သော ပုဂ္ဂိုလ်ငယ်လေး မဟုတ်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>‘လူသားအင်မော်တယ်’ အဆင့်အထိ ကျင့်ကြံထားနိုင်သော ဟုန်ယွိသည်ပင် အနာဂတ် အကြောင်း အကုန်သိနေသည့် ဤပါရမီရှင်လူငယ်ထံမှ ကြီးမားသော ခြိမ်းခြောက်မှုကို ခံစားနေရသည်။ သူသည် ဟုန်ယွိကိုပင် သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်း ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>ဖန်ဟွမ်အသက်ဝိညာဉ်ဓားသည် သူ့စွမ်းအားအပြည့်ကို ထုတ်သုံးလိုက်ပါက ဟုန်ယွိကို အမှန်တကယ် သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>အတိတ်က ထိုဓားတွင် ကိုယ်ပိုင်အသိစိတ်နှင့် စိတ်ဝိညာဉ် ရှိခဲ့သော်လည်း ယခုမူ ထိုအသိစိတ်မှာ အတင်းအဓမ္မ အဖျက်ဆီးခံလိုက်ရပြီဖြစ်ရာ ၎င်းမှာ သတ်ဖြတ်ခြင်း သက်သက်အတွက် အသုံးပြုသော စစ်လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။ ၎င်းသည် ချန်ပီယံ မြို့စား၏ လက်ထဲတွင် အလွန်ပင် အစွမ်းထက်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝှူး... ဝှူး... ဝှူး... ဝှူး….</p> <p> </p> <p>ဟုန်ယွိ၏ ‘ကောင်းကင်အလင်းဦးချို နတ်ဘုရားချပ်ဝတ်’ နှင့် ‘မဟာလေဟာနယ်လက်ဝါး’ တို့ ပေါင်းစပ်လိုက်သည့် အရှိန်ဟုန်မှာ မည်သည့် တာအိုကျင့်စဉ် သို့မဟုတ် ထွက်ပြေး သည့် ပညာရပ်များထက်မဆို သာလွန်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဝုန်း…၊ ဝုန်း….၊ ဝုန်း…၊ လူဦးခေါင်းခန့်ရှိသော၊ ကမ္ဘာငယ်လေးတစ်ခုကို ဖိသိပ်ထားသကဲ့သို့ တောက်ပနေသည့် စိတ်ဝိညာဉ်အတွေးစ သုံးစေ့မှာ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲသွားပြီး ဟုန်ယွိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို စိမ်းဖန့်ဖန့် အလင်းတန်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ သူ၏အရှိန်မှာ ချက်ချင်း မြင့်တက်သွားပြီး ကောင်းကင်ယံအထက် ပေပေါင်း သိန်းချီသောနေရာသို့ မျက်စိ တစ်မှိတ်အတွင်း ရောက်ရှိသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ ယုဝမ်မူ၏ အဆင့်ငါး မိုးကြိုးကပ်ဘေး စိတ်ဝိညာဉ် အတွေးစများကို ဖောက်ခွဲပြီး နောက် ငရဲနတ်ဘုရား ထွက်ပြေးခြင်းပညာကို အသုံးပြုလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းကင်အလင်းဦးချို နတ်ဘုရားချပ်ဝတ်။” “မဟာလေဟာနယ်လက်ဝါး။” “ငရဲ နတ်ဘုရား ထွက်ပြေးခြင်းအတတ်။”</p> <p> </p> <p>ဤကြီးမြတ်သော တာအိုပညာရပ် သုံးမျိုး၏ ပေါင်းစပ်မှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော အရှိန် မှာ ခဏတာအတွင်း ဟင်းလင်းပြင်ကို ဆွဲဖြဲသွားလာနိုင်သည့် အရှိန်ထက်ပင် သာလွန်သွား ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ချန်ပီယံမြို့စား ယန်အန်း ပေါ်လာပြီး သူ၏ ဓားစွမ်းအင်များ လွင့်စင်ထွက်လာသည့်အခါ ထိုနေရာရှိ လူအားလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။ ‘အနှစ်သာရ နတ်ဘုရားကျောင်း’ ၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်ပင်လျှင် သူ့ကို ရှောင်ရှားလိုက်ရသည်။ အခြားသော ပညာရှင်များ အားလုံး သည်လည်း ဟုန်ယွိကို သတ်ရန် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ လွတ်ရာသို့ ရှောင်တိမ်းကုန်ကြ သည်။</p> <p> </p> <p>နေရာလွတ်သွားသည်နှင့် ချန်ပီယံမြို့စား၏ မျက်လုံးများသည် ဟုန်ယွိထံ၌သာ ချက်ချင်း စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ အခြားအကြောင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ သူနှင့် ဟုန်ယွိကြားရှိ အမုန်း တရားမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူသည် ဟုန်ယွိ၏ လှောင်ပြောင် မှုကို အကြိမ်ကြိမ် ခံခဲ့ရသလို သူ၏ မှော်ရတနာများကိုလည်း ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>ချန်ပီယံမြို့စား အတွက် အကြီးမားဆုံးသော ရန်သူမှာ ဟုန်ယွိပင် ဖြစ်သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>ဟုန်ယွိကို ပစ်မှတ်ထားပြီးနောက် ချန်ပီယံမြို့စားသည် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဆွဲဖြဲကာ သူ့ကို သတ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သို့သော် ဟုန်ယွိက လျှပ်စီးကဲ့သို့ ပျံသန်းသွားသဖြင့် သူ့အား အခွင့်အရေး မပေးခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>၎င်းကို မြင်သည့်အခါ ချန်ပီယံမြို့စားသည် ပြင်းထန်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ဟင်းလင်း ပြင် အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးကာ အထဲသို့ ဝင်ရောက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့ သည်။ သူသည် ဟုန်ယွိ၏ အငွေ့အသက်နောက်သို့ တကောက်ကောက် လိုက်ပါသွားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦး၏ အရှိန်ဟုန်မှာ ပုံမှန်ထက် များစွာ မြန်ဆန်လှသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဓားစွမ်းအင်များ ပျောက်ကွယ်သွားချိန်၌ ဟုန်ယွိ၊ ချန်ပီယံမြို့စား၊ ကျိရှန်းထျန်းနှင့် အခြား သူများမှာ အစအနပင် မကျန်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>“လိုက်ကြစို့”</p> <p> </p> <p>အနှစ်သာရ နတ်ဘုရားကျောင်း၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်က အမိန့်ပေးလိုက်ပြီးနောက် အပေါ်သို့ ပျံတက်သွားသည်။ ကျန်ရှိသော ပညာရှင်များမှာလည်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပျံတက်သွားကာ ဟုန်ယွိနှင့် ချန်ပီယံမြို့စားတို့ကို ရှာဖွေကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>“ငါတို့ ဟင်းလင်းပြင် လေဟာနယ်မုန်တိုင်းထဲ ရောက်နေပြီ။ ပိုပြီး နက်နဲတဲ့နေရာကို သွားမှာလား။”</p> <p> </p> <p>မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဟုန်ယွိသည် ဟင်းလင်းပြင် လေဟာနယ်မုန်တိုင်း၏ အစွန်းပိုင်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ အတိုင်းအဆမရှိ ပြည့်နှက်နေသော ဥက္ကာခဲများနှင့် မည်သည့် နေရာသို့ ဦးတည်သည်မှန်း မသိနိုင်သည့် ‘တွင်းနက်’ လမ်းကြောင်းငယ်များ စွာကို မြင်တွေ့နေရသည်။</p> <p> </p> <p>ဟင်းလင်းပြင် လေဟာနယ်မုန်တိုင်းမှာ အတိုင်းအဆမရှိ ကျယ်ပြောလှပြီး လူသူကင်းမဲ့ သော ‘တောရိုင်းမြေရိုင်း’ ထက်ပင် ပို၍ ကြီးမားသည်။ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအားဖြင့်ပင် အထဲတွင် ဘာရှိသည်၊ ဘယ်လောက်ကျယ်သည် သို့မဟုတ် ကမ္ဘာငယ် ပေါင်း ဘယ်လောက်ရှိသည်ကို မသိနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>အထဲတွင် သဘာဝအလျောက် ဖြစ်ပေါ်နေသော ဟင်းလင်းပြင် အက်ကွဲကြောင်းများမှာ တံခါးပေါက်များသဖွယ် ရှိနေသည်။ အကယ်၍ တစ်ခုထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပါက အမည်မသိ နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားလိမ့်မည်။ ၎င်းမှာ အဆုံးမရှိသော လေဟာနယ် ဖြစ်နိုင်သလို၊ မီးလျှံများ ပြည့်နှက်နေသည့် ကမ္ဘာတစ်ခုလည်း ဖြစ်နိုင်ရာ အလွန်ပင် အန္တရာယ်ကြီးမားလှသည်။</p> <p> </p> <p>အထဲတွင် ရှားပါးသော သတ္တုရိုင်းများနှင့် ရတနာများစွာ ရှိနေသော်လည်း ‘ဖန်ဆင်းရှင်’ အဆင့်ရှိသူများသာလျှင် ဝင်ရောက်ရဲပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဟုန်ယွိသည် အစွန်းပိုင်းသို့ ရောက်သည်နှင့် မတွန့်ဆုတ်ဘဲ အထဲသို့ တိုးဝင်သွား သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ‘မဟာလေဟာနယ်လက်ဝါး’ ကို ထုတ်လွှတ်ကာ သူ့ထံသို့ လွင့်စင်လာသော ဥက္ကာခဲများကို ရိုက်ခွဲပစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော လေဟာနယ်ထဲမှ ဥက္ကာခဲများသည် အလွန်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ရွေ့လျားနေကြသည်။ သေးငယ်သော အပိုင်းအစလေးတစ်ခုသည်ပင် အမာဆုံးသော သံမဏိကို ရိုက်ခွဲနိုင်ပြီး ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ အတွေးစများကိုပင် အပိုင်းပိုင်း ဖြစ်သွား စေနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခုအခါ ၎င်းတို့မှာ ဟုန်ယွိအတွက် အသုံးမဝင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ဟုန်ယွိသည် ဘေးအန္တရာယ်ရှိသော ဝဲဂယက်များနှင့် တွင်းနက်လမ်းကြောင်းများကို ရှောင်ရှားကာ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ဟင်းလင်းပြင် လေဟာနယ် လေစီးကြောင်းများ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။ သူသည် အားစိုက်ထုတ်စရာ မလိုဘဲ တိုးဝင် သွားရာ ခဏအတွင်းမှာပင် မိုင်ပေါင်း ထောင်ချီ ခရီးပေါက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ယခင်က တောရိုင်းမြေတွင် ရှိစဉ်က သူသည် လေဟာနယ်မုန်တိုင်း၏ အစွန်း၌သာ ရှိနေခဲ့ ပြီး အထဲသို့ မဝင်ရဲခဲ့ပေ။ သို့သော် ယခုအခါ ‘လူသားအင်မော်တယ်’ အဆင့်သို့ ရောက်ရှိ ထားသဖြင့် သူသည် ‘အလိုလိုအာရုံခံစားမူ’  စွမ်းအားကို ရရှိထားရာ အန္တရာယ် မရောက်မီ ကြိုတင်သိရှိနိုင်ပြီး ရှောင်တိမ်းနိုင်စွမ်း ရှိနေသည်။ ထို့ကြောင့် ဤနေရာသို့ ဝင်ရောက်ခြင်း မှာ ပြဿနာ မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>... ...</p> <p> </p> <p>သူဝင်ရောက်သွားပြီး တစ်နာရီခန့်အကြာတွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွား သည်။ ဟင်းလင်းပြင် အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ချန်ပီယံမြို့စား ထွက်ပေါ်လာ ကာ ဟုန်ယွိကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုန်ယွိ…၊ ငါတို့ရဲ့ တိုက်ပွဲမှာ မင်းက ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။ မင်း ထွက်ပြေး ချင်တယ်ဆိုရင် ‘ကောင်းကင်အလင်းဦးချို နတ်ဘုရားချပ်ဝတ်’ ကို ပေးခဲ့၊ ပြီးတော့ မင်းရဲ့ မိန်းမတွေကိုလည်း ငါ့ရဲ့ကျွန်အဖြစ် ထားခဲ့ရမယ်။ ဒါဆိုရင် မင်းရဲ့ တာအိုကျင့်စဉ်ကို ဖျက်ဆီးပြီး အသက်ချမ်းသာပေးလိုက်မယ်။”</p> <p> </p> <p>ဟုန်ယွိကလည်း ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ချန်ပီယံမြို့စားကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် ချန်ပီယံမြို့စားသည် သန့်စင်သော စိတ်ဝိညာဉ်ပုံသဏ္ဌာန်ဖြင့် ရှိနေပြီး သူ၏ အတွေးစအားလုံးမှာ ထူးဆန်းသော အင်မော်တယ်ခန္ဓာကိုယ်အဖြစ် ဖွဲ့စည်းထားသည်။ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှ မြင့်မြတ်ပြီး အနှိုင်းမဲ့သော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏လက်ထဲမှ ဖန်ဟွမ်အသက်ဝိညာဉ်ဓားမှာ ယခင်ကရှိခဲ့သော အသိစိတ်များ ပျောက်ကွယ်နေသည်။ ၎င်းမှာ စိတ်ခံစားချက်မရှိဘဲ အေးစက်လှသော၊ သတ်ဖြတ်ရန်သာ ဆုံးဖြတ်ထားသည့် လောကကို အုပ်စိုးသူနှင့် တူနေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤကဲ့သို့သော ဖန်ဟွမ်အသက်ဝိညာဉ်ဓားမှာ အလွန်ပင် ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဟုန်ယွိက ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အသာအယာ ပြုံးလိုက်သည်။ “ထွက်ပြေးဖို့လား။ ရယ်စရာတွေ ပြောမနေပါနဲ့ ယန်အန်းရာ။ ငါ ဒီနေရာကို လာတာ မင်းနဲ့ အသေသတ်ဖို့ပဲ။ ငါတို့ လေးကြိမ်တိုင်တိုင် တိုက်ခဲ့ကြပြီးပြီ။ ယွန်နိုင်ငံမှာ မင်းရှုံးခဲ့တယ်။ ဖန်ရှင်းတာအိုဂိုဏ်း ရဲ့ဌာနချုပ် ကျောက်စိမ်းမြို့တော် ကျောက်စိမ်းနဂါးတောင်ပေါ်မှာ မင်းရှုံးခဲ့တယ်။ အနောက်မြောက်ဒေသ အစစ်မှန် ခုနှစ်ကြယ်ဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်လုပွဲမှာလည်း မင်းရှုံးခဲ့ တယ်။ နောက်ဆုံး ချီပြည်နယ်မှာလည်း မင်းပဲ ရှုံးခဲ့တာ။ လေးကြိမ်ဆက်တိုက် မင်းရဲ့ စစ်သည်တွေ အများကြီး ဆုံးရှုံးခဲ့တာကို သတိမထားမိသေးဘူးလား။ မင်းက ငါ့ကို တိုက်ခိုက်ချင်သေးတာလား။ ‘ကိုးငါးတာအို’၊ ‘မာနကြီးသော နဂါး၏ နောင်တ’၊ မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာဟာ ဒီနေ့ ငါးကြိမ်မြောက်မှာတင် အဆုံးသတ်သွားတော့မယ်ထင်တယ်။”</p> <p> </p> <p>ဟုန်ယွိ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် သူ၏ ဦးခေါင်းထက်မှ ဧကဝက်ခန့် ကျယ်ပြန့်သော စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအားများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ အဆင့်ရှစ် မိုးကြိုးကပ်ဘေး နတ်ဘုရားအသိစိတ် ကမ္ဘာငယ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ကျိရှန်းထျန်း၊ ဆန်းဝေဝေ၊ ရှဲ့ဝန်ယွမ်၊ ယွမ်ရှန်းရှန်း၊ နဂါးသမီးတော်အောင်းလွမ်၊ ချီလင်နှင့် မျောက်ဝံကြီးတို့ အားလုံး ထွက်ပေါ် လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>မျောက်ဝံကြီးမှာ မပျံသန်းနိုင်သလို ဤလေထုနည်းပါးသော နေရာတွင် အသက်ရှူရန် ခက်ခဲနေသည်။ သို့သော် ချီလင်က သူ၏ အတွင်းအမြုတေ စွမ်းအင်များကို မှုတ်ထုတ်ကာ သူ့ကို လွှမ်းခြုံပေးပြီး၊ ညီငယ်လေးတစ်ဦးကဲ့သို့ စောင့်ရှောက်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ရှန်းရှန်းသည် ချန်ပီယံမြို့စားကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများ လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း ဘာမှမပြောခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ချန်ပီယံမြို့စားက ယွမ်ရှန်းရှန်းကို ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများက ယုတ်မာသောအပြုံးဖြင့် တွန့်ကွေးသွားသည်။ “အမေ... အမေက သေသွားပြီးမှ ပြန်ရှင်လာတာတောင် ဒီလောက် လှနေတုန်းပဲလား။ တကယ်ကို မွှေးပျံ့နေ တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အဲဒီရနံ့ကို ခံစားဖို့ ကျွန်တော့်မှာ အခွင့်အရေး မရှိသေးဘူး။ ဟုန်ယွိကို သတ်ပြီးမှ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သားအမိဆက်ဆံရေးအကြောင်း ပြောပြရမှာပေါ့။ ကျွန်တော့်ကို မွေးပြီးတာနဲ့ အမေက သေသွားတာဆိုတော့ အမေ့မျက်နှာအစစ်ကို ကျွန်တော် မမြင်လိုက်ရဘူးလေ။”</p> <p> </p> <p>“မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ငါပေးခဲ့တာ မှန်ပေမဲ့၊ မင်းရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကတော့ ငါပေးခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။” ယွမ်ရှန်းရှန်းက အေးစက်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ တိမ်တိုက်များကဲ့သို့ ဖုံးအုပ်ထားသဖြင့် မည်သည့်အမူအရာ ရှိသည်ကို မမြင်ရပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“အမေက ကျွန်တော့်ရဲ့ နောက်ခံကို သိပုံရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အသေးစိတ်ကိုတော့ သိဦးမှာ မဟုတ်ဘူး။ နောက်မှ ပြောပြမယ်။”</p> <p> </p> <p>ချန်ပီယံမြို့စားက ထပ်မံ၍ ယုတ်မာစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး အခြေအနေအားလုံးကို ထိန်းချုပ်ထား သကဲ့သို့ သူ၏လက်ကို အသာအယာ လှုပ်ရှားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုန်ယွိ... မင်းက လူအများကြီး ခေါ်လာတာဆိုတော့ ငါ့ကို ဝိုင်းသတ်မလို့လား။”</p> <p> </p> <p>“ယန်အန်း... မင်းမှာ နတ်ဘုရားလက်နက်ရှိလို့ မောက်မာနေတာလား။ ဒါပေမဲ့ သိထားဖို့ က အဲဒီလက်နက်ဟာ သီလရှိတဲ့သူနဲ့ပဲ ထိုက်တန်တာ။ ဟုန်ယွိဟာ ဖြောင့်မတ်ခြင်း လမ်းစဉ်ရဲ့ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာမယ့်သူ၊ ချီလင်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့သူပဲ။ တကယ်လို့, သူသာ ဒီလက်နက်ကိုပါ ထိန်းချုပ်နိုင်ရင် လူတိုင်းက ငါတို့ကို ထောက်ခံကြမှာပဲ။ ဒါဆို ငါတို့က အခြားမြင့်မြတ်နယ်မြေတွနဲ့ ယှဉ်နိုင်ပြီး၊ တာအိုလောကရဲ့ ရှုပ်ထွေးနေတဲ့ အခြေအနေတွေကို ပြောင်းလဲနိုင်လိမ့်မယ်။” ရှဲ့ဝန်ယွမ်က လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက် သည်။</p> <p> </p> <p>“အိုကြီးအိုမ ပညာရှင်ကြီး... ခင်ဗျားက ကျုပ်ကို စကားပြောဖို့ အရည်အချင်းရှိလို့လား။ ခင်ဗျားကို ကျုပ်ရဲ့ စစ်တပ်အကြံပေးလုပ်ဖို့ အကြိမ်ကြိမ် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့တာကို ငြင်းခဲ့ပြီးတော့၊ အခုတော့ ဟုန်ယွိကို မြှောက်ပေးနေတာလား။” ကျုပ်က ဟုန်ယွိအောက် ဘယ်နေရာ နိမ့်ကျနေလို့လဲ။ ချန်ပီယံမြို့စား၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်စက် သတ်ဖြတ်ခြင်း အငွေ့အသက်များ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ဘယ်သူသာလဲဆိုတာ စွမ်းအားနဲ့ပဲ သက်သေပြကြတာပေါ့၊ တာအိုကအရင်, ကိုယ်ကျင့် သီလက နောက်။” ရှဲ့ဝန်ယွမ်က ချန်ပီယံမြို့စား၏ ဆဲဆိုမှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“စကားတွေ များမနေနဲ့။” ချန်ပီယံမြို့စား၏ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်မှာ ပို၍ ပြင်းထန်လာသည်။ “အားလုံး အတူတူ လာခဲ့ကြစမ်း။”</p> <p> </p> <p>“မလိုပါဘူး ချန်ပီယံမြို့စား... ဒီနေ့ မင်းရဲ့ မောက်မာတဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို ငါ ပြုပြင်ပေးလိုက် မယ်။ မင်းသာ မောက်မာမှုတွေကို စွန့်လွှတ်ပြီး နှိမ့်ချတတ်မယ်ဆိုရင်တော့ မင်းဟာ အနှိုင်းမဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်နေဦးမှာပါ။”</p> <p> </p> <p>ဟုန်ယွိသည် လှံကိုကိုင်ကာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ခုံးကြားမှ အလင်းတန်း တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ချိပ်ပိတ်ထားသော ‘ရှေးဟောင်း ရာရှိုမွန်’ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ရာရှိုမွန်ကို ထုတ်လိုက်သည့်အခါ ဟုန်ယွိ၏ စိတ်ဝိညာဉ်မှာ အလွန်ပင် ပေါ့ပါးသွားတော့ သည်။ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီး တစ်ခုကို ချလိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>“အို... ရာရှိုမွန်တံခါးလား။ ဟုန်ယွိ... မင်းက တကယ်ကို သတ္တိရှိတာပဲ။ ငါတောင် ဒါကို မယူရဲဘူး၊ မူလဝိညာဉ်နတ်ဘုရားကို ဘယ်လိုရင်ဆိုင်ရမလဲ မသိလို့ပဲ။ ကံကောင်းတာက သူနဲ့ မုန့်ရှန်းကျီတို့က အချင်းချင်း ထိန်းချုပ်ထားလို့သာ၊ မဟုတ်ရင် ငါလည်း ဒီနတ်ဘုရား ဓားကို အလွယ်တကူ သန့်စင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ မင်းကိုသတ်၊ မင်းရဲ့ ကောင်းကင်အလင်းဦးချို နတ်ဘုရားချပ်ဝတ်ကိုလုပြီး၊ မင်းရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကို နှိပ်စက်ပြီး တော့ ‘အတိတ်ကျမ်း’၊ ‘ပစ္စုပ္ပန်ကျမ်း’ နဲ့ ‘အနာဂတ်ကျမ်း’ တွေအကြောင်း မေးမြန်းရမယ်။ အဲဒီကျမ်းတွေကို ကျင့်ကြံပြီး မိုးကြိုးကပ်ဘေး ခုနစ်ကြိမ်အထိ ကျော်ဖြတ်ပြီးရင်တော့ ငါ မူလဝိညာဉ်နတ်ဘုရားကိုတောင် ကြောက်စရာ မလိုတော့ဘူး။”</p> <p> </p> <p>ချန်ပီယံမြို့စားက သူ၏ ဓားကို မြှောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အားလုံးပဲ... ရာရှိုမွန်ကို ထိန်းထားကြ။ နောက်ဆုတ်ကြစမ်း။”</p> <p> </p> <p>ဟုန်ယွိ၏ အမိန့်ပေးသံနှင့်အတူ... ရှုး….။</p> <p> </p> <p>လှံဦးသည် လျှပ်စီးကဲ့သို့ ပြေးထွက်သွားပြီး ချန်ပီယံမြို့စား၏ လည်ချောင်းဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ကျရောက်သွားတော့သည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save