Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၅၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“မူလဝိညာဉ်နတ်ဘုရားက လူသားအသွင် ပြောင်းလဲလိုက်ရင် ဒီလိုပုံစံမျိုးလား။ တကယ့် ကို ခန့်ညားထည်ဝါပြီး အလယ်ခေတ် ပညာရှင် သူတော်စင်တစ်ဦးရဲ့ အငွေ့အသက်မျိုး ရှိနေတာပဲ။ အဆင့်ခုနစ် မုန်ကြိုးကပ်ဘေးကို ဖြတ်ကျော်ပြီး၊ ‘ဟင်းလင်းပြင်ထဲနေ အရာရာကို ဖန်တီးနိုင်စွမ်းရှိတဲ့ ‘ဖန်ဆင်းရှင်’တစ်ဦးဟာ တကယ်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ။ ငါ သူ့ကို မယှဉ်နိုင်ရင်တောင် ဒါက မဆန်းပါဘူး။”</p> <p> </p> <p>ရှေးဟောင်းရာရှိုမွန် အတွင်းမှ လမ်းလျှောက်ထွက်လာသော မူလဝိညာဉ်နတ်ဘုရား၏ ရုပ်သွင်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဟုန်ယွိ၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားမိသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ မူလဝိညာဉ်နတ်ဘုရားသည် ဖရိုဖရဲစွမ်းအင်များဖြင့် စုစည်းထားသည့် မုတ်ဆိတ် ရှည်နှင့် ‘လူခေါင်း နဂါးကိုယ်ထည်’ မိစ္ဆာပုံစံ မဟုတ်တော့ဘဲ အသွေးအသားရှိသော လူသားတစ်ယောက်အဖြစ် အမှန်တကယ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခင်က သဲကန္တာရထဲတွင် မင်းသား အယ်လ်ဖာနှင့် ရင်ဆိုင်ရစဉ်က ဟုန်ယွိသည် မူလ ဝိညာဉ်နတ်ဘုရား၏ စွမ်းအားနှင့် တွေ့ကြုံခဲ့ဖူးသည်။ ထိုစဉ်က ပေါ်လာသော မူလဝိညာဉ် နတ်ဘုရား၏ အရိပ်မှာ ကြီးမားသော စွမ်းအားကိုသာ ပြသနိုင်ခဲ့ပြီး ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းသော်လည်း ဟုန်ယွိ ကို ယခုကဲ့သို့ ဖိအားမျိုး မပေးနိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်က မူလစွမ်းအင်များ၊ နတ်ဘုရားတန်ခိုး စွမ်းအားများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ထိုပုံရိပ် မှာ အကောင်ကြီးသော ဝက်ကြီးတစ်ကောင်နှင့်သာ တူလှသည်။ လူတွေ မြင်လိုက်ရသည့် အခါ သူ၏ အရွယ်အစားကို ကြောက်ရွံ့နေမည့်အစား သူ့ကို မည်သို့သတ်ဖြတ်ပြီး အသား ကို မည်သို့ လှီးဖြတ်ယူရမည်ကိုသာ စဉ်းစားကြပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ကျိရှန်းထျန်း ပြောခဲ့သလိုပင် ထိုစဉ်က မူလဝိညာဉ်နတ်ဘုရားမှာ ဆူဖြိုးသော ဝက်တစ်ကောင်နှင့် သာ၍တူလှသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခုမူ မူလဝိညာဉ်နတ်ဘုရားသည် လုံးဝ ခြားနားသွားခဲ့ပြီ။</p> <p> </p> <p>အလယ်ခေတ် ပညာရှင်တစ်ဦး၏ အငွေ့အသက်များဖြင့် ရှေးဟောင်းရာရှိုမွန် အတွင်းမှ လမ်းလျှောက်ထွက်လာသည့် ခဏမှာပင် ဤလူကို ယှဉ်ပြိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း ဟုန်ယွိ သိလိုက်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူ၏ ယခုလက်ရှိ အစွမ်းဖြင့် မယှဉ်နိုင်သေးပေ။</p> <p> </p> <p>ကိုယ့်ကိုယ်ကို သိပြီး၊ ရန်သူကိုအခြေအနေကိုလည်း သိထားမှသာလျှင် တိုက်ပွဲတိုင်း အောင်နိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ဟုန်ယွိ၏ စိတ်အာရုံခံစားမူမှာ မည်မျှ လျင်မြန်ပြီး သိမ်မွေ့လိုက်သနည်း။ လူသားအင်မော် တယ် အဆင့်ကို ရောက်ရှိထားသူပီပီ သူသည် ကံကောင်းခြင်းနှင့် ကံဆိုးခြင်း နိမိတ်များကို ကြိုတင် ခံစားသိရှိနိုင်သည်။ ရန်သူ၏ အစွမ်းကိုပင် မခန့်မှန်းနိုင်ဘဲ ရှေ့တိုးကာ ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်ခြင်းမှာ ပညာရှိတို့၏ လုပ်ရပ်မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ပညာရှိတစ်ဦးသည် နဂါးနှင့်တူ၏။</p> <p> </p> <p>နဂါးတစ်ကောင်သည် အင်အားပြည့်ဝသည့်အခါ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြား ဝဲပျံကာ တိမ်တိုက်များကို ဖြတ်သန်း၏။ သို့သော် အင်အားမရှိသေးသည့် ငယ်ရွယ်စဉ်အခါ၌မူ လယ်ကွင်းထဲရှိ ငါးရှဉ့််ကျင်းများတွင် ပုန်းကွယ်ကာ တီကောင်များနှင့်အတူ ယှဉ်တွဲနေထိုင် တတ်၏။ ၎င်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်အလိုက် ကျုံ့နိုင်၊ ဆန့်နိုင်ပြီး အခြေအနေအရ သေးငယ် အောင်လည်း နေတတ်ရ၏။ အခွင့်အခါကောင်းကို စောင့်ဆိုင်းကာ လုပ်ဆောင်တတ်ရ မည်။</p> <p> </p> <p>“ရှေးဟောင်းရာရှိုမွန်က မူလဝိညာဉ်နတ်ဘုရားရဲ့ လက်ထဲကို ရောက်သွားပြီ။ ဒီနတ်ဘုရား လက်နက်က သူ့ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုလို ဖြစ်သွားပြီမို့ ငါတို့ လုယူလို့ မရတော့ ဘူး။ သွားကြစို့၊ နောက်ထပ် အစီအစဉ်တွေကို တစ်ခုချင်းစီ ဆက်လုပ်ကြတာပေါ့။”</p> <p> </p> <p>မူလဝိညာဉ်နတ်ဘုရား ပေါ်လာသည်နှင့် ဟုန်ယွိသည် ပြင်းထန်သော စွမ်းအားလှိုင်း တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်ကာ အားလုံးကို အချက်ပေးလိုက်သည်။ နဂါးသမီးတော်၊ ယွမ်ရှန်းရှန်း၊ ဆန်းဝေဝေ၊ ရှဲ့ဝန်ယွမ်၊ ချီလင်၊ ကျိရှန်းထျန်း...</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ ပါးစပ်မှ မိုးကြိုးသံကဲ့သို့သော အမိန့်တစ်လုံး ထွက်ပေါ်လာ သည်။</p> <p> </p> <p>“သွားကြစို့”</p> <p> </p> <p>ထိုအသံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် အဆင့်ရှစ် မိုးကြိုးကပ်ဘေး နတ်ဘုရားအသိစိတ်က ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ‘ကမ္ဘာငယ်လေး’ တစ်ခုကို ဖန်တီးကာ လူအားလုံးကို လွှမ်းခြုံလိုက် သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် သူ၏ လက်ထဲရှိ ဖန်ဟွမ်အသက်ဝိညာဉ်ဓားကို ရှေးဟောင်း ရာရှိုမွန်တံခါး အတွင်းမှ ထွက်လာသော မူလဝိညာဉ်နတ်ဘုရားထံသို့ တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ခုတ်ပိုင်းလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရွှပ်.... ရွှပ်... ရွှပ်...။</p> <p> </p> <p>ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဟုန်ယွိသည် သူ့အစွမ်းရှိသမျှကို အသုံးပြုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဖန်ဟွမ်အသက်ဝိညာဉ်ဓားမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဓားအလင်းတန်းမှာ ကမ္ဘာကြီးကို လင်းထိန်သွားစေပြီး ဖရိုဖရဲစွမ်းအင်များ ပြည့်နှက်နေသော ဟင်းလင်းပြင်ကို ထိုးဖောက် သွားသည်။ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ မြည်ဟိန်းနေစဉ်မှာပင် ဟုန်ယွိသည် လူအားလုံးနှင့် အတူ ‘ကမ္ဘာငယ်လေး’ အတွင်း ပုန်းကွယ်လျက် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဆွဲဖြဲကာ အဝေးသို့ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>“မင်းက ထွက်ပြေးချင်တာလား။ အဲဒီလောက် မလွယ်ပါဘူး။”</p> <p> </p> <p>ရှေးဟောင်းရာရှိုမွန် အတွင်းမှ ထွက်လာသော မူလဝိညာဉ်နတ်ဘုရားသည် ဟုန်ယွိ ထွက်ပြေးသွားသည်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးအရောင်မှာ ချက်ချင်း ပြောင်းသွားပြီး သူ၏ မျက်ဆံအိမ်များမှာ အပြာနုရောင် ဂြိုဟ်နှစ်လုံးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲ သွားကာ အပြင်သို့ ပျံထွက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းတို့မှာ အတွေးစနှစ်ခု ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အတွေးစ တစ်ခုချင်းစီမှာ တစ်ဧကခန့် ကြီးမားလှသည်။ ၎င်းမှာ အမှောင်ဧကရာဇ်၏ အဆင့်ရှစ် မိုးကြိုးကပ်ဘေး နတ်ဘုရားအသိစိတ်နှင့် အရွယ်အစား တူညီသည်။</p> <p> </p> <p>ဝုန်း ဝုန်း....။</p> <p> </p> <p>ပထမဆုံး အတွေးစမှာ ပျံထွက်သွားပြီး ဖန်ဟွမ်အသက်ဝိညာဉ်ဓား၏ ဓားအလင်းတန်းနှင့် တိုက်မိသည်။ ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲမှုကြီး ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ဦးစွာ အရာအားလုံး အစိတ်စိတ်မွှာမွှာ ကြေမွသွားသည့် အသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် မျော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေသော သတ္တဝါများ၏ အဆုံးမဲ့ အော်ဟစ်ညည်းတွားသံများနှင့် ပျက်စီးခြင်း နိမိတ် များ လွှမ်းမိုးသွားသည်။ အဆုံးတွင် ထိုအတွေးစမှာ ပေါက်ကွဲသွားပြီး ကျယ်ပြောသော အလင်းဖြူကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ထိုပေါက်ကွဲသံမှာ ဘုံသုံးပါးမူလစွမ်းအင် အမြောက်အသံပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဘုံသုံးပါးမူလစွမ်းအင်အမြောက်နှင့် ဓားအလင်းတန်းတို့ အပြင်းအထန် တိုက်မိပြီးနောက် အပိုင်းပိုင်း ပေါက်ကွဲကာ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။ ပေါက်ကွဲမှု၏ အလယ်ဗဟိုမှာ ဟင်းလင်းပြင်အဖြစ် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး အကြီးအကျယ် ပျက်စီးခြင်း၏ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော စွမ်းအင် အခြေအနေကို ပြသနေ၏။ ထိုနေရာတွင် ဘာမျှ မရှိတော့သော်လည်း အရာအား လုံး ပြန်လည် မွေးဖွားလာတော့မည့်အလား ခံစားရသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအတွေးစ ပေါက်ကွဲမှုသည် ဘုံသုံးပါးမူလစွမ်းအင်အမြောက် အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ဖန်ဟွမ်အသက်ဝိညာဉ်ဓား၏ ဓားအလင်းတန်းကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ကျန်ရှိနေသော နောက်ထပ် အတွေးစတစ်ခုမှာ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဆွဲဖြဲကာ ဟုန်ယွိနောက်သို့ လိုက်လံ တိုက်ခိုက်တော့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မူလဝိညာဉ် နတ်ဘုရား၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အသာအယာ လှုပ်ရှားသွားပြီး ရှေးဟောင်းရာရှိုမွန် အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်ကာ တံခါးကြီးနှင့်အတူ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>“အခုမှပဲ ဘုံသုံးပါးမူလစွမ်းအင်အမြောက်ရဲ့ စွမ်းအားအစစ်ကို သိရတော့တယ်။”</p> <p> </p> <p>လူအားလုံးကို လွှမ်းခြုံခေါ်ဆောင်ကာ ထွက်ပြေးလာရင်း ဟုန်ယွိသည် မူလဝိညာဉ် နတ်ဘုရား ကိုယ်တိုင် အသုံးပြုလိုက်သော ဘုံသုံးပါးမူလစွမ်းအင်အမြောက်၏ အသံကို ကြားနေရသည်။ ထိုအသံမှာ စိတ်ထဲတွင် အမှန်တကယ် စွဲထင်နေစေသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ ဟုန်ယွိ ကိုယ်တိုင် ကြီးမားသော ကြယ်ကြီးတစ်လုံးပေါ်တွင် ရောက်နေသကဲ့သို့ ပင်။ ထိုကြယ်ပေါ်တွင် သက်ရှိပေါင်း ကုဋေကုဋာ ရှိနေပြီး သူသည်လည်း တစ်ဦးအပါအဝင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် တစ်နေ့တွင်မူ လောကပျက်ကပ်ကြီး ကျရောက်လာသည်။ ကောင်းကင်အထိ လွှမ်းမိုးနေသော ရေကြီးမှုများ၊ ငလျင်များ၊ ချော်ရည်များ ထွက်ပေါ်လာ သည်။ သက်ရှိအားလုံးမှာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေကြသည်။ သူတို့၏ စိတ်ဝိညာဉ်များမှာ ပျက်သုဉ်းခြင်းကပ်၏ အငွေ့အသက်များ လွှမ်းခြုံကာ အဆုံးမဲ့သော မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်း များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ထိုကြယ်ကြီးမှာ အပိုင်းပိုင်း ပြိုကွဲ ပေါက်ကွဲ သွားပြီး အရာအားလုံးမှာ ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ မူလဝိညာဉ်နတ်ဘုရားကိုယ်တိုင် အသုံးပြုလိုက်သည့် ဘုံသုံးပါးမူလစွမ်းအင် အမြောက်၏ စွမ်းအားဖြစ်သလို၊ ‘ဖန်ဆင်းရှင်’ အဆင့်ရှိသော မဟာပညာရှင်တစ်ဦး ကိုယ်တိုင် အသုံးပြုလိုက်သည့် ဖျက်ဆီးခြင်း တာအိုပညာရပ်တစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းစွာဖြင့် သူ၏လက်ထဲတွင် ဖန်ဟွမ်အသက်ဝိညာဉ်ဓား ရှိနေ၍သာ ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါက မည်သည့် တာအိုပညာရပ်၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြုသည်ဖြစ်စေ ဟုန်ယွိသည် လွတ်မြောက်နိုင်ရန် ခဲယဉ်းပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>“ဘုံသုံးပါးမူလစွမ်းအင်အမြောက်က အစွမ်းထက်တာတော့ အမှန်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ‘အစွန်းရောက် ဧကရာဇ် ပြောင်းပြန်စီးဆင်းခြင်း’ ပညာရပ်နဲ့ ဆင်တူတယ်။ အတုမရှိတဲ့ စွမ်းအားကို ရဖို့အတွက် မိမိရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အတွေးစတွေကို ကိုယ်တိုင် ဖျက်ဆီးပစ်ရတာပဲ။” ကမ္ဘာငယ်လေးအတွင်းမှာပင် ရှဲ့ဝန်ယွမ်က ရုတ်တရက် စကားဆိုလာသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင် ငါတို့ ကြောက်စရာ မလိုဘူးပေါ့။ ဟုန်ယွိ... မင်းရဲ့လက်ထဲမှာ ဖန်ဟွမ် အသက်ဝိညာဉ်ဓား ရှိနေတာပဲ။ အဲဒီ မူလဝိညာဉ်နတ်ဘုရားမှာ မင်းကို တားဖို့ အတွေးစ ဘယ်လောက်များများ ရှိနေမလဲ ကြည့်ကြတာပေါ့။” ဆန်းဝေဝေက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်မလေး... မင်းက ‘ဖန်ဆင်းရှင်အဆင့်’ အကြောင်းကို မသိသေးဘူးပဲ။ အဆင့်ခုနစ် မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ကျော်ဖြတ်ထားသူဘယ်သူမဆို သူတို့ရဲ့အတွေးစတွေဟာ ‘ဝမ်းယွမ်’ အဆင့်မှာ ကိန်းသေ ဖြစ်သွားပြီ။ အဲဒီ အတွေးစတွေ လုံးဝဥဿုံ ပျက်စီးမသွားသရွေ့၊ ဘယ်လောက်ပဲ ကုန်ဆုံးသွားပါစေ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပြန်လည် မွေးဖွားလာနိုင်တယ်။ အရာ အားလုံးဟာ အသစ်တဖန် ပြန်စနိုင်တယ်။ လေဟာနယ်ထဲကနေ အရာရာကို အဆုံးမဲ့ ဖန်တီးနိုင်တယ်။ ဒါဟာ ဖန်ဆင်းရှင်တစ်ဦးရဲ့ စွမ်းအားပဲ။ ဒီမူလဝိညာဉ်နတ်ဘုရားဟာ သူ့စွမ်းအားရဲ့ အကန့်အသတ်ကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ဖန်ဆင်းရှင် နယ်ပယ်ထဲကို ရောက်နေပြီ။”</p> <p> </p> <p>ရှဲ့ဝန်ယွမ်က တည်ငြိမ်အေးဆေးသော အမူအရာဖြင့် ဖြည်းညင်းစွာ ရှင်းပြလိုက်သည်။ သူ၏အဆင့်တွင် သူသည် စိတ်နှင့်စွမ်းအင်ကို ထိန်းညှိရန် နှစ်ပေါင်းရာချီ စာဖတ်ခဲ့သူ ဖြစ်ရာ အရာရာကို လျစ်လျူရှုထားနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။ မူလဝိညာဉ်နတ်ဘုရား၏ အတွေးစ များ လိုက်လံ တိုက်ခိုက်နေသော်လည်း သူသည် တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>“အော်... အတွေးစတွေက ဝမ်းယွမ်အဆင့်မှာ ကိန်းသေ ဖြစ်သွားတာလား။ ပျက်စီးသွား ရင်တောင် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပြန်မွေးလာနိုင်တယ်ပေါ့။ ဆရာရှဲ့က တကယ်ပဲ ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝတာပဲ။ ကျွန်တော်တောင် ဆရာ့ကို မမီပါဘူး။” ဟုန်ယွိ၏ မျက်လုံးများက လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>‘ဝမ်းယွမ်’ ဆိုသည်မှာ နှစ်ပေါင်း ၁၂၉,၆၀၀ ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရှေးဦးကာလက လူသားများသည် အချိန်ကာလကို နေ၊ လ၊ နှစ်၊ ခေတ်၊ ကံကြမ္မာ၊ ဆုံစည်းမှုနှင့် ‘ယွမ်’ ဟု ခွဲခြားခဲ့ကြသည်။ ဝမ်းယွမ် ဆိုသည်မှာ နှစ်ပေါင်း ၁၂၉,၆၀၀ ဖြစ်ပြီး စကြဝဠာအတွင်းရှိ အရာအားလုံး မွေးဖွားလာသည့် သံသရာစက်ဝန်းတစ်ခုကို ကိုယ်စားပြု သည်။</p> <p> </p> <p>ဒဏ္ဍာရီများအရ ရှေးဦး ‘ယန်နတ်ဘုရား’ ပညာရှင်များပင်လျှင် ဝမ်းယွမ် တစ်ခုထက် ပို၍ မရှင်သန်နိုင်ကြပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခုမူ ရှဲ့ဝန်ယွမ် ပြောသည်မှာ အဆင့်ခုနစ် မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ကျော်ဖြတ်ပြီးပါ က ဟင်းလင်းပြင်အတွင်းမှ အရာရာကို ဖန်ဆင်းနိုင်သည့် အတွေးစပေါင်း ၁၂၉,၆၀၀ (ဝမ်းယွမ်) ရှိလာမည် ဖြစ်သည်။ ထိုအတွေးစများအနက် ရာဂဏန်း၊ ထောင်ဂဏန်းမျှ ပျက်စီးဆုံးရှုံးသွားလျှင်ပင် အချိန်အနည်းငယ် ကျင့်ကြံအားထုတ်ပြီး မှော်စွမ်းအင်များဖြင့် ပြန်လည် သန့်စင်လိုက်ပါက ဟင်းလင်းပြင်အတွင်းမှ ၎င်းတို့ကို အသစ်တဖန် ပြန်လည် မွေးဖွားလာစေနိုင်သည်။ ထို့ပြင် ထိုအတွေးစများသည် နောက်ထပ် မိုးကြိုးကပ်ဘေးများ ကိုလည်း ထပ်မံခံယူရန် မလိုတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ လူတစ်ယောက်သည် မိမိ၏ အင်အားများကို အကုန်အစင် အသုံးပြုလိုက်ပြီးနောက် ခဏတဖြုတ် အနားယူလိုက်ရုံဖြင့် အင်အားများ ပြန်လည် ပြည့်ဝလာသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤစွမ်းရည်မှာ မသေနိုင်သော၊ မဖျက်ဆီးနိုင်သော နယ်ပယ်နှင့်ပင် နီးစပ်လှပေသည်။ ဤသည်မှာ ဖန်ဆင်းရှင်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့်ပင် ခုနစ်ကြိမ်မြောက် မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ကျော်ဖြတ်ထားသော ‘ဖန်ဆင်းရှင်’ အဆင့်ရှိ ပညာရှင်တစ်ဦးသည် အလယ်ခေတ် ပညာရှင် သူတော်စင်ကြီးများ၏ အဆင့်နှင့် ညီမျှနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဟုန်ယွိသည် ထန်းဟိုင်လုံ၏ အတွေးစများအကြောင်းကို ရုတ်တရက် သတိရလိုက်သည်။ ထန်းဟိုင်လုံ၏ အတွေးစများမှာ ၁၂၀,၀၀၀ မှ ၁၃၀,၀၀၀ ကြားတွင် ရှိနေပြီး အသေအချာ စစ်ဆေးကြည့်မည်ဆိုပါက စုစုပေါင်း အတွေးစ ၁၂၉,၆၀၀ တိတိ ရှိနေသည်ကို တွေ့ရ ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ထန်းဟိုင်လုံသည် ‘မူလနဝမချောက်နက် နတ်ဘုရားနယ်မြေ’နှင့် ‘မသေမျိုးဂူဗိမာန်’ များရှိ ရှေးဟောင်း ကျင့်ကြံသူများထံမှ အတွေးစ ပုံဆောင်ခဲများစွာကို ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့မှာ ၁၂၀,၀၀၀ ထက်ပင် ပိုပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ၎င်းတို့ကို သူ့စိတ်ဝိညာဉ်အတွင်း သွတ်သွင်း၍ သန့်စင်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ အများဆုံး ‘ဝမ်းယွမ်’ (၁၂၉,၆၀၀) အထိသာ ရရှိနိုင်ပြီး ထိုအရေအတွက်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြားလည်း ထိုစွမ်းအားမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>“မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဆင့်ခုနစ် မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ခံယူပြီးတိုင်းမှာ စွမ်းအင်တွေ ပိုကုန်ဆုံးတတ်တယ်။ ဒါက အသစ်တဖန် ပြန်လည်မွေးဖွားလာသလိုပဲ။ မိုးကြိုးကပ်ဘေး ခံယူပြီးနောက်ပိုင်း အင်အားချည့်နဲ့တဲ့ ကာလတွေမှာဆိုရင် စွမ်းအားတွေ အားလုံးနီးပါး ဆုံးရှုံးသွားပြီး သာမန်လူတစ်ယောက်အဆင့်အထိတောင် လျှော့ကျသွားနိုင်တယ်။ ကိုးကြိမ်မြောက် မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ကျော်ဖြတ်ပြီးရင်တော့ အတွေးစတွေ ထပ်ပြီး တိုးမလာတော့ဘဲ ‘ဝမ်းယွမ်’ အဆင့်မှာပဲ ကိန်းသေရှိနေဦးမှာ ဖြစ်ပေမဲ့ အတွေးစတွေရဲ့ စွမ်းအားကတော့ ပိုသန်မာလာလိမ့်မယ်။ ‘ယန်နတ်ဘုရား’ အဆင့်ကို ရောက်သွားတဲ့ အခါ မှာတော့ အတွေးစတွေဟာ ကုဋေကုဋာအထိ ဖြစ်သွားပြီး ဝမ်းယွမ်ရဲ့ ကန့်သတ်ချက်ကို ချိုးဖျက်နိုင်သွားလိမ့်မယ်။” ရှဲ့ဝန်ယွမ်က ရှင်းပြသည်။</p> <p> </p> <p>“အဆင့်ခုနစ် မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ဖြတ်ကျော်ပြီးရင် အဲဒီလောက်တောင် အားနည်းသွား တာလား။ ဒါကြောင့်လည်း သူတော်စင်တူယွမ်ဟာ မုန့်ရှန်းကျီ အဆင့်ရှစ် မိုးကြိုကပ်ဘေး ခံယူနေချိန်မှာ သွားသတ်ဖို့ ကြိုးစားတာကိုး။ သူက မုန့်ရှန်းကျီ အားနည်းနေတဲ့အချိန်ကို အခွင့်ကောင်း ယူချင်နေတာပဲ။” ဟုန်ယွိ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ချက် လင်းလက်သွား ခဲ့သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် သူ့နောက်မှ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဆွဲဖြဲလိုက်သည့် အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ မူလဝိညာဉ်နတ်ဘုရား၏ စိတ်ဝိညာဉ် အတွေးစက သူ့နောက်သို့ အမှန်တကယ်ပင် လိုက်မီလာခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝုန်း....</p> <p> </p> <p>ဟုန်ယွိသည် ဟင်းလင်းပြင်အတွင်းမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး လေထဲတွင် ရပ်တန့် လိုက်သည်။ သူသည် သူ့လက်ကို ထပ်မံဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ‘ဖန်ဟွမ်အသက်ဝိညာဉ်ဓား’ မှ ဓားအလင်းတန်းများ ထပ်မံပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သူ့နောက်သို့ လိုက်ပါလာသော တစ်ဧကခန့် ကြီးမားသော ဖရိုဖရဲစွမ်းအင် အတွေးစကို တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>နှစ်ဖက်စလုံး ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုက်မိကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအတွေးစနှင့် ဓားအလင်းတန်းတို့မှာ ချက်ချင်းပင် အစိတ်စိတ်မွှာမွှာ ကြေမွသွားပြီး ဘာမျှမကျန်အောင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်မှာပင် ဟင်းလင်းပြင်မှာ ပြင်းထန်စွာ ထပ်မံ တုန်ခါလာပြန်သည်။ ရှေးဟောင်း ရာရှိုမွန်တံခါးသည် ဟင်းလင်းပြင်အတွင်းမှ အတင်းအကျပ် တိုးထွက်လာပြီး ၎င်းအတွင်းမှ မူလဝိညာဉ်နတ်ဘုရား ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့ အရင်ဆုတ်ကြ။”</p> <p> </p> <p>ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဟုန်ယွိ၏ မျက်လုံးများက လက်ခဲနဲ လင်းလက်သွား သည်။ သူသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ အဆင့်ရှစ် မိုးကြိုးကပ်ဘေး နတ်ဘုရားအသိစိတ် ဖြင့် အားလုံးကို အကာအကွယ်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် မိုင်ပေါင်းများစွာ ဝေးသော နေရာတွင် ဓားကို ကိုင်ဆောင်လျက် မူလဝိညာဉ်နတ်ဘုရားကို ရင်ဆိုင်ရင်း စိုက်ကြည့် လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>မူလဝိညာဉ်နတ်ဘုရားက အလျှော့မပေးဘဲ အသည်းအသန် လိုက်လံတိုက်ခိုက်နေသဖြင့် ဟုန်ယွိအနေဖြင့်လည်း ‘ဖန်ဟွမ်အသက်ဝိညာဉ်ဓား’ ကို အားကိုးကာ အသက်နှင့်လဲ၍ တိုက်ခိုက်ရန်သာ ရှိတော့သည်။ ဖန်ဆင်းရှင်အဆင့် ပညာရှင်ကြီးတစ်ဦး၏ စွမ်းအားမှာ မည်မျှ ကြီးမားသည်ကို သူကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့လိုနေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုန်ယွိ... မင်းမှာ ‘ဖန်ဟွမ်အသက်ဝိညာဉ်ဓား’ သာ မရှိရင် မင်းရဲ့ ဘယ်တာအိုပညာရပ် ကမှ ငါ့ကို ထိခိုက်အောင် မလုပ်နိုင်ဘူး။” ဤအခိုက်တွင် မူလဝိညာဉ်နတ်ဘုရားက ထိုဓား ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရှင်က ရှင့်မှော်စွမ်းအားတွေကို သုံးပြီး ဒီနတ်ဘုရားဓားထဲက ဝိညာဉ်အသိစိတ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တာ မဟုတ်လား။ ဒါပေမဲ့ ဖန်ဟွမ်ဓားထဲက ဝိညာဉ်အသိစိတ်ဆိုတာ သေးသေးမွှားမွှား မဟုတ်ဘူး။ အဲဒါကို ဖျက်ဆီးလိုက်ချိန်မှာ ရှင်လည်း တော်တော်လေး ထိခိုက်ဒဏ်ရာရခဲ့ပြီး အခုထိ ပြန်မကောင်းသေးဘူးလို့ ကျွန်မ ယုံကြည်တယ်။” ကျိရှန်းထျန်းက ရုတ်တရက် ဝင်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အော်... ကျိရှန်းထျန်း... မင်းက တကယ်ပဲ ဉာဏ်ကောင်းပြီး ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝတာပဲ။ အမှောင်ဧကရာဇ် လေ့ကျင့်ပေးထားတဲ့ နတ်ဘုရားမ ပီသပါတယ်။ မင်းက ငါ့ရဲ့ 'ဖရိုဖရဲ ကောင်းကင်အနှစ်သာရ အမြုတေ' ကိုးခုကို လိုချင်နေတာလို့ ငါ ကြားထားတယ်။”</p> <p> </p> <p>မမျှော်လင့်ဘဲ မူလဝိညာဉ်နတ်ဘုရားသည် ကျိရှန်းထျန်း၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုသေးဘဲ ပြန်လည်စကားဆိုလာသည်။</p> <p> </p> <p>“မှန်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ရှင်က ဒီလောက် မြန်မြန်ဆန်ဆန် လူသားအသွင်ပြောင်းနိုင်ပြီး ယုံကြည်မှု စွမ်းအားတွေရဲ့ အချုပ်အနှောင်ကနေ ရုန်းထွက်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ မထင်ထားဘူး။ အခုဆိုရင် ရှင်က လူသားတစ်ယောက်လိုပဲ မှော်စွမ်းအားတွေကို ကျင့်ကြံနိုင်နေပြီပေါ့။” ကျိရှန်းထျန်းက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“နတ်ဘုရားတွေထဲမှာ မင်းက အဉာဏ်အရှိဆုံးပဲ။” မူလဝိညာဉ်နတ်ဘုရား၏ မျက်လုံးများ တွင် ချီးကျူးသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“မူလဝိညာဉ်နတ်ဘုရား... ခင်ဗျား ကျုပ်နောက်ကို ဒီလောက်အထိ လိုက်နေတာကို ကြည့်ရင် ကျုပ်နဲ့ အသေအကြေ တိုက်ချင်နေတာလား။” ဟုန်ယွိက ကျိရှန်းထျန်း၏ စကား ကို ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ စွမ်းအားများကို စုစည်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အသေကြေ တိုက်မယ် ဟုတ်လား။” မူလဝိညာဉ်နတ်ဘုရားက ရယ်မောလိုက်ပြီး ‘ဖန်ဟွမ် အသက်ဝိညာဉ်ဓား’ ကို ထပ်မံ ကြည့်လိုက်သည်။ “မင်းမှာ ဒီဓားသာ မရှိရင် အဲဒီစကားကို ပြောဖို့ အရည်အချင်း မရှိဘူး။ နှမြောဖို့ ကောင်းလိုက်တာ... တကယ်ဆို ဒီဓားကို ငါ ရသင့် တာ။ ဒါပေမဲ့ ငါနဲ့ မုန့်ရှန်းကျီတို့က တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အပြန်အလှန် ထိန်းချုပ်နေ ရလို့ ငါလည်း မရ၊ သူလည်း မရ ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ နှစ်ပေါင်း ၆,၃၀၀ ကြာအောင် ရှင်သန်လာ ခဲ့တဲ့ ငါလို နတ်ဘုရားတစ်ပါးက အနှစ် ၃၀၀ လောက်ပဲ ကျင့်ကြံထားတဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ တားဆီးမူကို ခံနေရလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူ ထင်မှာလဲ။ အခုတော့ ၁၀ နှစ်ကျော်ကျော်လေးပဲ ကျင့်ကြံထားတဲ့ မင်းက ငါ့ကို အသေအကြေ တိုက်မယ်လို့ ပြောနေပြန်ပြီ။”</p> <p> </p> <p>“ခင်ဗျား လူသားအသွင် မပြောင်းခင်တုန်းကဆိုရင်တော့ ခင်ဗျားကို ဆူဖြိုးတဲ့ ဝက်ကြီး တစ်ကောင်လို သတ်မှတ်ပြီး ကျုပ်က သတ်ပစ်လိုက်မှာ။” ဟုန်ယွိက ရယ်မောလျက် လက်ထဲက ဓားကို အသာအယာ လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ သူသည် မူလဝိညာဉ်နတ်ဘုရားကို ဒေါသထွက်လာအောင် ဆွပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ငါ လူသားအသွင် မပြောင်းခင်က ငါ့ရဲ့ 'ဖရိုဖရဲ ကောင်းကင် အနှစ်သာရ အမြုတေ'ကို လိုချင်တပ်မက်ကြတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေ အများကြီး ရှိခဲ့ကြတယ်။ ဒီနှစ်ပေါင်း ခြောက်ထောင်အတွင်းမှာ ငါ့ရဲ့စွမ်းအားတွေကို လိုချင်လို့ လာရောက်တိုက်ခိုက် ကြတဲ့လူတွေကို ငါ သတ်ခဲ့တာ ဘယ်နှယောက်မှန်းတောင် မမှတ်မိတော့ဘူး။””</p> <p> </p> <p>မမျှော်လင့်ဘဲ မူလဝိညာဉ်နတ်ဘုရားသည် ဒေါသထွက်ရမည့်အစား လွမ်းဆွတ်တမ်းတနေ သော အမူအရာ ပေါ်လာသည်။ ဤအမူအရာက ဟုန်ယွိကို တွေးရခက်စေပြီး မူလဝိညာဉ် နတ်ဘုရား ၏ စိတ်နေစိတ်ထားကို ခန့်မှန်းရခက်သွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ ယန်အန်းကို သတိထားမိတာ ကြာပြီ။ အစတုန်းကတော့ သူဟာ ကောင်းကင်ဘုံကို ဆန့်ကျင်နိုင်တဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ဦးလို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ။ ပြီးတော့ သူဟာ ‘ကောင်းကင်အပြင်ပ နယ်မြေ’ ကနေ ဆင်းသက်လာတဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်တစ်ခုလေ။ ဒါကြောင့်လည်း ငါ သူ့ကို ကူညီခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့လက်ထဲမှာ သူ သေသွားလိမ့်မယ်လို့ ငါ လုံးဝ မထင်ထားဘူး။ ဒါဟာ ငါ့ဘဝမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် တွက်ချက်မှု မှားယွင်းသွားတာပဲ။”</p> <p> </p> <p>မူလဝိညာဉ်နတ်ဘုရားက ခဏရပ်ပြီးမှ ဆက်ပြောသည်။ “သူ သေသွားတာနဲ့ ငါ ချက်ချင်း သိလိုက်ရပြီး ရှေးဟောင်းရာရှိုမွန်ကို သုံးပြီး ဟင်းလင်းပြင် ဖရိုဖရဲဟင်းလင်းပြင် နယ်မြေ တွေထဲကနေ ချက်ချင်း လာခဲ့တာပဲ။ ဒါဟာ ငါ့ရဲ့ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေကိုတောင် နှောင့်နှေးစေခဲ့တယ်။”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေါ့... ခင်ဗျားရဲ့ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စဆိုတာ ဖန်ဆင်းခြင်းသင်္ဘော နောက်ကို လိုက်နေ တာ မဟုတ်လား။” ဟုန်ယွိက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဖန်ဆင်းခြင်းသင်္ဘောဆိုတာ ‘ဝမ်းယွမ်’ရဲ့ ကန့်သတ်ချက်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်တဲ့ တစ်ခု တည်းသော အထွတ်အထိပ် ရတနာပဲ။ ‘ယန်နတ်ဘုရား’ တစ်ဦးက အဲဒါကို ရရှိသွားရင် နှစ်ပေါင်း ၁၂၉,၆၀၀ ကျော်အောင် ရှင်သန်နိုင်သလို အလယ်လတ်ကမ္ဘာတစ်ခု အဖြစ် ပြောင်းလဲဖို့လည်း မလိုတော့ဘူး။ ဒီရတနာက ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားကိုတောင် တိုးမြှင့်ပေးနိုင်တာ မို့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ ရအောင် ယူရမယ်။ ချန်ဧကရာဇ် ယန်ဖန်နဲ့ ဟုန်ရွှန်ကျိတို့ဟာ ဒီသင်္ဘော ကို သုံးပြီး လူအများကြီးကို သူတို့ဘက်ပါအောင် ဆွဲခေါ်နေကြပြီ။ အချိန်ကြာလာလေလေ သူတို့ရဲ့ အင်အားက ပိုကြီးလာလေလေပဲ။”</p> <p> </p> <p>မူလဝိညာဉ်နတ်ဘုရား၏ မျက်နှာတွင် ဆန်းကြယ်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ဟုန်ယွိ ကို ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် ပြောလိုက်ပြန်သည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save