Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၆၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ခင်ဗျား ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ စကားကို ဝေ့လည်ကြောင်ပတ် လုပ်မနေနဲ့တော့။”</p> <p> </p> <p>မူလဝိညာဉ်နတ်ဘုရားက တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုဘဲ ဟုန်ရွှန်ကျိ၊ ယန်ဖန်နှင့် ဖန်ဆင်းခြင်း သင်္ဘော အကြောင်းများကိုသာ ပြောဆိုနေသဖြင့် ဟုန်ယွိ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ ဤနတ်ဘုရား ဘာကြံစည်နေသည်ကို သူ ခန့်မှန်းရခက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ မူလဝိညာဉ်နတ်ဘုရားနှင့် အမှန်တကယ် ယှဉ်ပြိုင်ရမည်ဆိုပါက ဟုန်ယွိအနေ ဖြင့် အနိုင်ရရန် အခွင့်အရေး မရှိသလောက် နည်းပါးသော်လည်း သူသည် ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>အဆင့်ခုနှစ် မိုးကြိုးကပ်ဘေး ဖြတ်ကျော်ထားသည့် ဖန်ဆင်းခြင်းများကိုပင် သတ်ဖြတ်နိုင် သည့် ဖန်ဟွမ်အသက်ဝိညာဉ်ဓားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသဖြင့် အနည်းဆုံးတော့ သူသည် မူလ ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားကို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းရှိသည်။ အကယ်၍၊ သူ ရှုံးနိမ့်ခဲ့လျှင်ပင် တဖက်လူ၏ စိတ်ဝိညာဉ် အတွေးစပေါင်းများစွာကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ပြီး သူ၏ မူလစွမ်းအင်ကို အကြီးအကျယ် ထိခိုက်အောင် လုပ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် မူလဝိညာဉ်နတ်ဘုရားသည်လည်း အခြားသော ရန်သူများကို သတိထားနေရသူ ဖြစ်ရာ ဟုန်ယွိတစ်ယောက်တည်းအတွက်နှင့် သူ့စွမ်းအင်များကို အလွန်အကျွံ အသုံးပြုရဲ မည် မဟုတ်ပေ။ မဟုတ်ပါက သူကိုယ်တိုင်ပင် သားကောင် ဖြစ်သွားနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>ဟုန်ယွိသည် ရုတ်တရက်ပင် မူလဝိညာဉ်နတ်ဘုရား၏ သတိကြီးစွာ ထားနေသည့် စိတ်အခြေအနေကို ရိပ်မိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းက တကယ်ပဲ ဉာဏ်ကောင်းတာပဲ။ ငါ ဘာကို ဆိုလိုတယ်ဆိုတာ မင်း မသိဘူးလား။ မင်းမှာ ချန်ပီယံမြို့စားထက် ပိုတောက်ပတဲ့ အနာဂတ် ရှိနေတာပဲ။” မူလဝိညာဉ် နတ်ဘုရား၏ ထူးဆန်းသော မျက်လုံးများမှာ တည်ငြိမ်အေးစက်သွားပြီး စကားဆိုလိုက် သည်။</p> <p> </p> <p>“ခင်ဗျားက ကျုပ်နဲ့ ပူးပေါင်းချင်တာလား။ ယန်ဖန်နဲ့ ဟုန်ရွှန်ကျိကို အတူတူ ရင်ဆိုင်ဖို့ လား။” ဟုန်ယွိသည် ဖန်ဟွမ်အသက်ဝိညာဉ်ဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားရင်း လုံးဝ သတိလက် လွတ်မနေခဲ့ပေ။ သူ့စိတ်ထဲတွင် ချီဝိညာဉ်ဝဲဂယက်၊ စစ်နတ်ဘုရားကျမ်း၊ မဟာလေဟာ နယ်လက်ဝါးနှင့် အလင်းမှောင်မန္တလာ မဟာအတားအဆီးစသည့် တာအိုပညာရပ်များစွာ က လျှပ်စီးကဲ့သို့ စီးဆင်းနေ၏။</p> <p> </p> <p>သူသည် မကြုံစဖူး အစွမ်းထက်လှသော ရန်သူတစ်ဦးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသဖြင့် သူ၏ အတွေးစများနှင့် တာအိုပညာရပ်အားလုံးမှာ တစ်စုတစ်စည်းတည်း ပေါင်းစည်းသွားသကဲ့ သို့ ခံစားနေရသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအားမှာ အတိုင်းအဆမရှိ မြင့်တက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဖန်ဟွမ်အသက်ဝိညာဉ်ဓားမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားပုံရပြီး သူ၏ နတ်ဘုရား စိတ်ဝိညာဉ်အတွင်း ကိန်းအောင်းနေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>ဟုန်ယွိ၏ ထူးကဲသော အငွေ့အသက်နှင့် ဖန်ဟွမ်အသက်ဝိညာဉ်ဓား၏ စွမ်းအားတို့ ပေါင်းစပ်သွားမှုကို အာရုံခံမိသည့်အခါ မူလဝိညာဉ်နတ်ဘုရားသည်ပင် ခဏတာ မှင်သက် သွားမိသည်။</p> <p> </p> <p>ဟုန်ယွိသည် သူ့အပေါ်တွင် လုံးဝ သတိလက်လွတ် မထားမှန်း သူ သိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် ဟုန်ယွိက ချက်ချင်း သိရှိပြီး လျှပ်စီးကဲ့ သို့ မြန်ဆန်သော တန်ပြန်တိုက်ခိုက်မူကို ဆင်နွှဲပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>မူလဝိညာဉ်နတ်ဘုရား၏ ခရမ်းရောင်နက်နက်သန်းသော ဆံပင်များမှာ လေထဲတွင် လွင့်မျောနေပြီး သူ၏စိတ်ထဲတွင် ခန့်မှန်းရခက်သော ခံစားချက်များ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ ထို့နောက် သူက ခေါင်းကို အသာအယာမော့ကာ ပြောလိုက်သည်။ “မဆိုးပါဘူး။ မင်းရဲ့ တာအိုကျင့်စဉ်က အဆင့်လေး မိုးကြိုးကပ်ဘေးအဆင့်မှာပဲ ရှိသေးပေမဲ့ မင်းက လူသား အင်မော်တယ် တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ။ မင်းအနေနဲ့ အချိန်မရွေး အဆင့်ငါး အဆင့်ခြောက် မိုးကြိုးကပ်ဘေးတွေကို ကျော်ဖြတ်နိုင်တယ်။ မင်းရဲ့ စိတ်စွမ်းအားနဲ့ဆိုရင် ‘ဖန်ဆင်းရှင်’ တစ်ယောက်တောင် ဖြစ်လာနိုင်တယ်။ ငါ တကယ်ပဲ မင်းနဲ့အတူ ပူးပေါင်းပြီး အလုပ်လုပ် ချင်ပါတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းမှာ အနာဂတ် ရှိနေလို့ပဲ။ ဒီလောကမှာ မုန့်ရှန်းကျီဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ၃၀၀ က ဖန်ဆင်းရှင်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ အခု နှစ်ပေါင်း ၃၀၀ ကြာပြီးနောက်မှာ နောက်ထပ် ဖန်ဆင်းရှင်တစ်ယောက် ပေါ်ထွက်လာဖို့ အချိန်တန်ပြီ။ အဲဒီ ဖန်ဆင်းရှင်ဟာ ချန်ပီယံမြို့စား ယန်အန်း ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ငါ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ အဲဒီလူက မင်း ဖြစ်နေပြီ ထင်တယ်။”</p> <p> </p> <p>“ကျုပ်မှာ ဖန်ဆင်းရှင်တစ်ဦး ဖြစ်လာဖို့ ပါရမီရှိနေရင် ခင်ဗျားအနေနဲ့ ကျုပ်ကို အခုက တည်းက သတ်ပစ်သင့်တာ မဟုတ်လား။” ဟုန်ယွိက ပြုံးလျက် သူ၏စိတ်ကို ပိုပြီး အာရုံ စုစည်းလိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အထက်တွင် ပြင်းထန်သော သွေးနှင့်စွမ်းအင် အငွေ့အသက်များ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး မီးခိုးတန်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွား၏။ ထိုစွမ်းအင်များအလယ်တွင် သာမန်မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော ‘ဟိုဘက် ကမ်းကူးတံတား’ ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါ ဘယ်လို သိုင်းဆန္ဒမျိုးလဲ။”</p> <p> </p> <p>မူလဝိညာဉ်နတ်ဘုရားမှာ ခဏတာ မှင်သက်သွားရသည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများ စွာ ဖြစ်ပေါ်လာသော်လည်း အပြင်သို့ ထုတ်မပြောဘဲ မထူးဆန်းသည့်အသံဖြင့် ပြောလိုက် သည် “ဒါက မင်းရဲ့ လူသားအင်မော်တယ် သိုင်းပညာရဲ့ သိုင်းဆန္ဒလား။ ကြည့်ရတာ ဖန်ဆင်းခြင်းသင်္ဘောနဲ့တောင် ဆင်တူနေသလိုပဲ။ အဆုံးမဲ့ ကျယ်ပြောပြီး ဟိုဘက်ကမ်းကို ရောက်ရှိနိုင်တဲ့ စွမ်းအားမျိုးပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါ မင်းကို သတ်လိမ့်မယ်လို့ မင်း ပြောလိုက်တာ လား။ အဲဒီလို မဟုတ်ပါဘူး။ ဖန်ဆင်းရှင်အဆင့် ပါရမီရှိတဲ့သူတွေကို အလွယ်တကူ သတ်လို့မရဘူး။ ယန်အန်းလို လူမျိုးတောင် ကံတရားအကြီးအကြီး ပိုင်ဆိုင်ခဲ့တာပဲ။ သူဟာ အခက်အခဲနဲ့ တွေ့တိုင်း ပိုပြီး သန်မာလာတတ်တယ်။ မင်းကတော့ သူထက်တောင် ပိုပြီး ဉာဏ်ကောင်းသေးတယ်။ တကယ်လို့, ငါ မင်းကို တစ်ခဏအတွင်းမှာ မဖျက်ဆီးနိုင်ရင် မင်းအနေနဲ့ ငါ့ရဲ့ဘုံသုံးပါးမူလစွမ်းအင်အမြောက်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကိုပါ နားလည်သွား ပြီး မင်းရဲ့ တာအိုပညာရပ်တွေထဲကို ပေါင်းစပ်သွားလိမ့်မယ်။”</p> <p> </p> <p>“ဒီမူလဝိညာဉ်နတ်ဘုရားက တစ္ဆေတစ်ကောင်ထက်တောင် ဉာဏ်ပိုများသေးတယ်။”</p> <p> </p> <p>ဟုန်ယွိ၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားရသည်။ သူသည် အမှန်တကယ်ပင် မူလဝိညာဉ် နတ်ဘုရားနှင့် အသေအကြေ တိုက်ခိုက်ရင်း ဘုံသုံးပါးမူလစွမ်းအင်အမြောက်၏ ရှေးဟောင်းကြယ်များ ပေါက်ကွဲသည့်ဖြစ်စဉ် လျှို့ဝှက်ချက်ကို လေ့လာလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုမှတစ်ဆင့် သူ၏ အလင်းမှောင်မန္တလာ မဟာအစီအရင်ပညာရပ်ကို ပိုမိုပြည့်စုံအောင် လုပ်ဆောင်ရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် မူလဝိညာဉ်နတ်ဘုရားက သူ၏ အတွေးကို ရိပ်မိသွားပုံရသည်။ ဤနတ်ဘုရား၏ မျက်လုံးများက လျှို့ဝှက်ချက်အားလုံးကို ထိုးဖောက်မြင်နိုင်စွမ်း ရှိနေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>မူလဝိညာဉ်နတ်ဘုရားက စကားပြောပြီးနောက် ဟုန်ယွိကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ဟုန်ယွိက အတန်ကြာ အတွေးနက်နေပြီးနောက် မျက်လုံးများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားကာ “ခင်ဗျား ဘယ်လောက်ပဲ စကားတွေ တတ်နေပါစေ၊ ကျုပ်က ခင်ဗျားနဲ့ ပူးပေါင်းမှာ မဟုတ်ဘူး။ ခင်ဗျားက တိုင်းတစ်ပါးက နတ်ဘုရားတစ်ပါးပဲ။ ကျုပ်က မင်းနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် လက်တွဲနိုင် မှာလဲ။”</p> <p> </p> <p>“တိုင်းတစ်ပါး နတ်ဘုရား ဟုတ်လား” မူလဝိညာဉ်နတ်ဘုရားက ပြုံးလိုက်သည်။ “ငါက အခု လူသားတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီလေ။ ယုံကြည်မှုစွမ်းအားတွေကို မလိုအပ်တော့ဘူး။ အနောက်ဘက်ဒေသက လူဦးရေ သန်း ၇၀၀ နဲ့ ရာနဲ့ချီတဲ့နိုင်ငံတွေဟာ ငါနဲ့ တိုက်ရိုက် ပတ်သက်မှု မရှိတော့ဘူး။ မင်းသာ ငါနဲ့ ပူးပေါင်းရင် ငါတို့ တော်ဝင်ချန် တော်ဝင်မိသားစုကို ဖြိုချပြီး ဖန်ဆင်းခြင်းသင်္ဘောကို သိမ်းပိုက်လို့ ရတယ်။ ငါ အနာဂတ်ဟောကိန်းတစ်ခု ထုတ်ပြန်ပေးမယ်။ မင်း ကမ္ဘာလောကကြီးကို အုပ်စိုးတဲ့အခါ အနောက်ဘက်ဒေသကိုပါ မင်း အုပ်ချုပ်ရလိမ့်မယ်။ ရှေးခေတ် သူတော်စင် ဧကရာဇ်တွေတောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့တဲ့ အရာကို မင်း လုပ်နိုင်လိမ့်မယ်။”</p> <p> </p> <p>မူလဝိညာဉ်နတ်ဘုရား၏ စကားမှာ ကြီးမားသော လှုပ်ခတ်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ ရှဲ့ဝန်ယွမ်ပင်လျှင် မျက်နှာပျက်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>အလယ်ပိုင်းကောင်းကင်နိုင်ငံနှင့် အနောက်ဘက်ဒေသတို့မှာ မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ စစ်ဖြစ်လာခဲ့ကြသည်။ နောက်ဆုံးဖြစ်သော ရှေးခေတ် သူတော်စင် ဧကရာဇ်ဖြစ်သော ‘ယွီ’ သည်ပင် မဟာဧကရာဇ် မိုရာနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ရသည်။ အကယ်၍ အနောက်ဘက်ဒေသကို အမှန်တကယ် အုပ်စိုးနိုင်မည်ဆိုပါက ထိုသူ၏ နာမည်မှာ သမိုင်းတွင် ကျန်ရစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ဤစကားကို အခြားသူက ပြောပါက သူတို့အနေဖြင့် လှောင်ပြောင်မိကြပေလိမ့် မည်။ သို့သော် အနောက်ဘက်ဒေသ၏ အထွတ်အထိပ် နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်သော မူလ ဝိညာဉ်နတ်ဘုရား ကိုယ်တိုင် ပြောဆိုနေခြင်း ဖြစ်ရာ သံသယဖြစ်စရာ မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်လား။” ဟုန်ယွိ ကြားလိုက်ရသော်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားခြင်း မရှိပေ။ သူ၏ စိတ်မှာ ဝေခွဲမရ ဖြစ်မသွားဘဲ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည် “ဒီစကားမျိုး ပြောဖို့ အချိန်စော လွန်းပါသေးတယ်။ အနောက်ဘက်ဒေသနဲ့ အလယ်ပိုင်းကောင်းကင်နိုင်ငံတို့ဟာ နှစ်ပေါင်း ထောင်ချီပြီး တစ်ဖက်နဲ့တစ်ဖက် သတ်ဖြတ်လာခဲ့ကြတာ။ တကယ်လို့ ကျုပ်တို့သာ စစ်မတိုက်ကြဘဲ ပူးပေါင်းပြီး ကုန်သွယ်မှုတွေ လုပ်နိုင်ရင်တော့ ဒါက ကောင်းတဲ့အရာပဲ။ ခင်ဗျား ကျုပ်နဲ့ တကယ် ပူးပေါင်းချင်ရင် ‘ဖရိုဖရဲ ကောင်းကင်အနှစ်သာရ အမြုတေ’ တစ်ခု ပဲ ပေးလိုက်စမ်းပါ။ ဒါဆိုရင် ကျုပ်တို့ ဆက်ဆွေးနွေးလို့  ရသေးတယ်။”</p> <p> </p> <p>“‘ကောင်းကင်အနှစ်သာရ အမြုတေ’ ဆိုတာ ငါ့ခန္ဓာကိုယ် အစစ်ပဲ။ ကြည့်ရတာ မင်းက ငါနဲ့ တကယ် မပူးပေါင်းချင်ဘူး ထင်တယ်။” မူလဝိညာဉ်နတ်ဘုရား၏ မျက်နှာထားက ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြင်းထန်သော စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအား လှိုင်းလုံးကြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင်လည်း... ကျုပ် ခင်ဗျားကို ဖျက်ဆီးပစ်ရတော့မှာပေါ့။”</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>“သွားစို့”</p> <p> </p> <p>မူလဝိညာဉ်နတ်ဘုရားထံမှ စွမ်းအားများကို ခံစားမိသည်နှင့် ဟုန်ယွိ မျက်နှာပျက်သွား သည်။ သူသည် ဖန်ဟွမ်အသက်ဝိညာဉ်ဓားကို ဝှေ့ယမ်းကာ တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ ကြီးမား သော ဓားစွမ်းအင်ကြီးက လေထုကို ဆွဲဖြဲကာ မူလဝိညာဉ်နတ်ဘုရား ထံသို့ တိုးဝင်သွား သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဟုန်ယွိနှင့် အခြားသူများမှာ ‘ကမ္ဘာငယ်လေး’ အတွင်းသို့ ခုန်ဝင်ကာ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>မူလဝိညာဉ်နတ်ဘုရားက ရှေးဟောင်းရာရှိုမွန်တံခါးကို ညွှန်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုကြီးမားသော နတ်ဘုရားလက်နက်ကြီးမှာ ဓားစွမ်းအင်ကို တားဆီးကာ ဝါးမြိုလိုက် သည်။ ထို့နောက် တံခါးအတွင်းရှိ ဖရိုဖရဲစွမ်းအင်များမှာ ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲသွားသည်။ တံခါးကြီးတစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီးမှ ရပ်တန့်သွားရာ၊ တံခါးကြီးမှာ အနည်း ငယ် ပျက်စီးသွားကြောင်း ထင်ရှားသည်။</p> <p> </p> <p>ထူးဆန်းသည်မှာ မူလဝိညာဉ်နတ်ဘုရားသည် ဟုန်ယွိနောက်သို့ လိုက်မတိုက်တော့ပေ။ ထို့ပြင် သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်တွင် ဟင်းလင်းပြင်မှာ ကွဲအက်သွားပြီး အနှစ်သာရ နတ်ဘုရားကျောင်း၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်ကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“နတ်ဘုရားအရှင်... ဟုန်ယွိကို ဖမ်းမိခဲ့ပါသလား။” ယဇ်ပုရောဟိတ်၏ အသံထွက်ပေါ် လာပြီး သူမသည် မူလဝိညာဉ်နတ်ဘုရားကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ သူ့ကို လိုက်မီခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ကို ပြန်လွှတ်ပေးလိုက်တယ်။”</p> <p> </p> <p>“အရှင်... ဘာလို့ သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်တာလဲ။” ယဇ်ပုရောဟိတ်ကြီး အံ့အားသင့်သွား သည်။</p> <p> </p> <p>“သူ ငါ့ထောင်ချောက်ထဲကို ကျရောက်သွားပြီ။ အခု ဒီကို ရောက်နေတာက ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပွား ကိုးခုထဲက တစ်ခုပဲ။ ငါ့စွမ်းအား ၉၀ ရာခိုင်နှုန်းဟာ ဧကရာဇ် ယန်ဖန်ရဲ့ ထောင်ချောက်ထဲ မှာ ပိတ်မိနေတယ်။ သူက ရှေးဟောင်းမှော်ရတနာတစ်ခုကို ယဇ်ပူဇော်ပြီး ငါ့ကို ရှေးဟောင်းကြယ်ပင်လယ်ရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာက သဘာဝအတားအဆီး တစ်ခုထဲမှာ ပိတ်လှောင်ထားခဲ့တာ။ တကယ်လို့, ဟုန်ယွိသာ အခု ငါနဲ့ တိုက်ခိုက်ခဲ့ရင် သူက ဖန်ဟွမ် အသက်ဝိညာဉ်ဓားကို သုံးပြီး ငါ့ကိုယ်ပွားကို သတ်ပြီးနောက် ‘ကောင်းကင်အနှစ်သာရ အမြုတေ’ကို ရသွားနိုင်တဲ့ အခွင့်အရေး ၆၀ ရာခိုင်နှုန်း ရှိနေတယ်။ နှမြောဖို့ ကောင်းတာက သူက သတိလွန်ကဲလွန်းပြီး သူ့အပေါင်းဖော်တွေ ထိခိုက်မှာကို အရမ်းကြောက်နေတာပဲ။”</p> <p> </p> <p>မူလဝိညာဉ်နတ်ဘုရားက မျက်လုံးများကို မှေးစင်းလျက် ပြောသည် “အခု သူ ထွက်သွား တာက ငါ့အတွက် အဖိုးတန်တဲ့ အချိန်တွေ ပေးလိုက်သလိုပဲ။ ငါ့ရဲ့ အစစ်မှန် ခန္ဓာကိုယ်က သိပ်မကြာခင်မှာ အဲဒီပိတ်လှောင်မှုကို ချိုးဖျက်နိုင်တော့မယ်။”</p> <p> </p> <p>“အရှင်... ဒါဆို မုန့်ရှန်းကျီကိုကော။” ယဇ်ပုရောဟိတ်က မေးသည်။</p> <p> </p> <p>“မုန့်ရှန်းကျီလည်း ငါ့ကို လှည့်စားသွားတာပဲ။ သူက ငါနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး ဖန်ဆင်းခြင်းသင်္ဘော ကို ရင်ဆိုင်မယ်လို့ ပြောခဲ့ပေမဲ့ အခု သူ ဘယ်ရောက်သွားလဲ ငါမသိဘူး။ ငါ့အထင်တော့ သူဟာ အဆင့်ကိုး မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ခံယူဖို့ သွားတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ သူက သူ့အတွက် အချိန်ရအောင် ဒီအနှစ်သာရနတ်ဘုရားကျောင်း တိုက်ပွဲကို အစီအစဉ်ချခဲ့တာပဲ။ ငါတောင် သူ့လှည့်ကွက်ထဲ မိသွားခဲ့တယ်။”</p> <p> </p> <p>မူလဝိညာဉ်နတ်ဘုရား၏ မျက်လုံးများမှာ ထက်ရှသော အလင်းတန်းများ လင်းလက်သွားခဲ့ သည်။</p> <p> </p> <p>“အဆင့်ကိုး မိုးကြိုးကပ်ဘေး...” ယဇ်ပုရောဟိတ် အသက်ရှူမှားသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>“ပြီးခဲ့တဲ့အခေါက် သူ အဆင့်ရှစ် မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ခံယူတုန်းက ငါ့ရဲ့ နတ်ဘုရား စွမ်းအား တွေကို သူတော်စင်တူယွမ်ရဲ့ ကိုယ်ထဲ ထည့်ပြီး သူ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့သေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူဟာ အဆင့်ရှစ် မိုးကြိုးကပ်ဘေး ခံယူပြီးတာတောင် တကယ်ကို သန်မာလွန်းတယ်။ သူက ငါ့စွမ်းအားတွေကို တိုက်ရိုက် ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ခဲ့တယ်။ တကယ်လို့, သူသာ အဆင့်ကိုး မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ရင် သူက ပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းလာလိမ့်မယ်။” မူလဝိညာဉ်နတ်ဘုရားက ဆက်ပြောသည်။ “ယန်အန်းကတော့ သေသွားပြီ။ ငါ့အထင် နောက်ထပ် စိတ်ဝိညာဉ်တစ်ခုတော့ ကောင်းကင်ပြင်ပနယ်မြေ’ ကနေ ဆင်းသက်လာဦး မယ် ထင်တယ်။ ဒီတစ်ခါ ဘယ်နေရာ ဘယ်သူ့ဆီ ရောက်လာမလဲဆိုတာ စောင့်ကြည့်ရ မှာပဲ။ မင်းတို့လည်း သတိထား စောင့်ကြည့်ရမယ်။ အလယ်ပိုင်းကောင်းကင်နိုင်ငံက ရှေးဟောင်း ပညာရှင် သူတော်စင်တွေ ပျောက်ကွယ်သွားတာကလည်း ကောင်းကင်ပြင်ပ နယ်မြေ’ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေနဲ့ ဆက်စပ်နေတယ်။”</p> <p> </p> <p>“အရှင်... ကောင်းကင်ပြင်ပနယ်မြေ’ ဆိုတာ ဘယ်လို ကမ္ဘာမျိုးလဲ။” ယဇ်ပုရောဟိတ်က မေးသည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ မင်းတို့ကို ရှင်းပြလို့ မရသေးဘူး။ မင်း အဆင့်ခုနစ် မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ဖန်ဆင်းရှင် ဖြစ်လာတဲ့အခါမှာတော့ အဲဒီကမ္ဘာရဲ့ တည်ရှိမှုကို အာရုံခံမိပြီး အစအနအချို့ ရလာလိမ့်မယ်။ ငါတို့လည်း အဲဒီ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို သိချင်နေသလို ဧကရာဇ် ယန်ဖန် ရော မုန့်ရှန်းကျီပါ သိချင်နေကြတာ။ ဒါကြောင့်လည်း ယန်အန်းကို အချိန်အကြာကြီး အသက်ရှင်ခွင့် ပေးထားခဲ့ကြတာပေါ့။ သူတို့က သူ့ဆီကနေ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို သိချင်နေကြတာ။ ကံမကောင်းစွာနဲ့ ဖန်ဟွမ်အသက်ဝိညာဉ်ဓားက သူ့စိတ်ဝိညာဉ်ကို အမြဲ ကာကွယ်ပေးထားခဲ့တယ်။ အခုတော့ သူ သေသွားပါပြီ။ ကောင်းကင်ပြင်ပနယ်မြေ’ ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေလည်း ပြတ်တောက်သွားခဲ့ပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ကောင်းကင်ပြင်ပ နယ်မြေ’က လူတွေ နောက်ထပ် ဆင်းသက်လာဦးမှာပဲ။”</p> <p> </p> <p>မူလဝိညာဉ်နတ်ဘုရားက မိန့်ကြားသည် “မင်းတို့ နန်းတော်ကို အရင်ပြန်နှင့်ကြ။ ငါ့ဆီက သတင်းကို စောင့်နေပါ။ ဟုန်ယွိကတော့ ငါ့ရဲ့ဟန်ရေးပြ ခြိမ်းခြောက်မှုကို ကြောက်ပြီး အချိန်အတော်ကြာအောင် ငါတို့ကို လာနှောင့်ယှက်ရဲတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ အစစ်မှန် ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ အမြန်ပြန်လာပြီး ဟုန်ယွိ မိုးကြိုးကပ်ဘေး မခံယူခင်မှာ သူ့ကို ငါ့ရဲ့ ကျွန်အဖြစ် သိမ်းသွင်းပစ်မယ်။”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် မူလဝိညာဉ်နတ်ဘုရားသည် ရှေးဟောင်းရာရှိုမွန်တံခါး အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>မူလဝိညာဉ်နတ်ဘုရား ပျောက်ကွယ်သွားသည့် ခဏမှာပင် ဟုန်ယွိ၊ ရှဲ့ဝန်ယွမ်နှင့် အခြား သူများသည် ကြယ်တာရာလေထုလွှာကို ဖြတ်သန်းပြီး သဲကန္တာရပြည်နယ်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ချန်ပီယံမြို့စား ယန်အန်းကတော့ သေသွားပြီ။ ဒါဟာ သေးငယ်တဲ့ ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး။ သူ့ရဲ့ အစစ်မှန် ခန္ဓာကိုယ်က ချင်ပြည်နယ်မှာ စစ်တပ်ကြီးကို ဦးဆောင်နေတုန်းပဲ။ တကယ်လို့, တစ်စုံတစ်ယောက်သာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို သုံးပြီး ဝင်စားသွားမယ်ဆိုရင်တော့ မလွယ်ဘူး။”</p> <p> </p> <p>မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်နှင့် ဟုန်ယွိသည် ချန်ပီယံမြို့စား ယန်အန်း သေဆုံးမှု ၏ နောက်ဆက်တွဲပြဿနာများကို ချက်ချင်း သတိရလိုက်မိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>စာစဉ် (၄၃) ပြီးပါပြီ။</p> <p>ဘာသာပြန်သူ နေဇင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p>


Save