Book List

<h2 style="text-align: center;">​အပိုင်း (၉၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကျူးကော</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် စက္ကူလှည်းငယ်ထဲတွင် ပူးကပ်စွာထိုင်နေရပြီး လွတ်လပ်စွာ မလှုပ်ရှားနိုင်ကြချေ။ တစ်ညလုံး ကိုယ်လက်မဆန့်ခဲ့ရသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ညောင်းညာကိုက်ခဲနေတော့သည်။</p> <p>​ရုတ်တရက်</p> <p> </p> <p> </p> <p> "အောက်အီးအိအွတ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကြက်တွန်သံကြားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​အပြင်ဘက်မှ ရှောင်ယွီ၏ အသံထွက်ပေါ်လာသည် ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"မိုးလင်းပြီ။"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​စက္ကူစလွယ်သည် ယိမ်းထိုးလျက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသွားသည်။ ပိုင်ရုံ့ရုံ့သည် ပထမဆုံးအပြင်သို့ အလုအယက် တိုးထွက်သွားပြီး အဝေးတစ်နေရာသို့ ခပ်မြန်မြန် ဆုတ်ခွာသွားတော့သည်။ ထို့နောက်မှ တန်ဝမ်ကျဲက အေးအေးလူလူ လမ်းလျှောက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​သူ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ အရှေ့ဘက်မိုးကုပ်စက်ဝိုင်း၏တွင် အလင်းရောင်သန်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​"မင်းရဲ့လှည်းကို ငါမတော်တဆအပေါက်တစ်ခု ဖောက်မိသွားတယ်။ နောက်ကျရင် အစားပြန်ပေးတဲ့အနေနဲ့ လူရှစ်ယောက်ထမ်းတဲ့ လှည်းအကြီးစားတစ်စီး မင်းအတွက် မီးရှို့ပေးပါ့မယ်။"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​သူသည် ရှောင်ယွီကို ကတိများစွာ ပေးပြီးသားဖြစ်ရာ နောက်ထပ်တစ်ခုတိုးလည်း ဘာမှမဖြစ်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ရှောင်ယွီသည် သူ့ကို တစ်ချက်သာ ကြည့်လိုက်ပြီး လှည်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။ ထို့နောက် ခရီးဆောင်သေတ္တာသည် ဒုန်းခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​သူ နားခါးနေအောင် ကြားဖူးနေသည့် သရဲသတို့သမီး သီချင်းသံနှင့်အတူ ရှောင်ယွီသည် သူတို့ရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​"သွားကြစို့ ကျူးကောအိမ်ကို ရောက်ဖို့ ဘယ်လောက်လိုသေးလဲ။" </p> <p> </p> <p> </p> <p>တန်ဝမ်ကျဲသည်ငုံ့၍ သေတ္တာကို ကောက်မလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"နောက်ထပ် ဆယ်လီ လောက်ပဲ လိုပါတော့တယ်။ ရှေ့မှာ ရွာတစ်ရွာ ရှိပါတယ်။"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​မွန်းတည့်ချိန်တွင် တန်ဝမ်ကျဲသည် ပိုင်ရုံ့ရုံ့နောက်မှ လိုက်ပါလာရင်း ကျူးကောနေအိမ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ခြံ၏ အကျယ်အဝန်းကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူတို့ကို ချမ်းသာသောမျိုးနွယ်စုဟု ခေါ်ဆိုနိုင်ပြီး တန်မိသားစု ဆောက်လုပ်ရန် ပြင်ဆင်နေသည့် အိမ်သစ်ထက် အနည်းငယ်သာ သေးငယ်တော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ပိုင်ရုံ့ရုံ့သည် ရှေ့သို့တက်ကာ တံခါးခေါက်လိုက်သည်။ အတော်ကြာမှ တံခါးသည် ကျီခနဲ မြည်ကာ ပွင့်လာပြီး ထွက်လာသူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ တန်ဝမ်ကျဲ လန့်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ရှောင်ယွီ... မင်းက ဘယ်လိုလုပ် နေ့ခင်းကြောင်တောင် ထွက်လာနိုင်တာလဲ။"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ထိုသူသည် ရှောင်ယွီနှင့် မျက်နှာချင်း ဆင်တူနေသည်။ သို့သော် တစ်ဝက်သာ တူခြင်းဖြစ်သည် အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော်ဤမိန်းကလေးမျက်နှာနောက်တစ်ခြမ်းမှာ ပုပ်သိုးမနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ထို့ပြင် အသက်အရွယ် ကွာခြားချက်မှာလည်း သိသာလှသည်။ ရှောင်ယွီက ဆယ်ကျော်သက်သို့မဟုတ် အသက် ၂၀ အစောပိုင်းသာ ရှိသေးသော်လည်း ရှေ့မှ အမျိုးသမီးမှာ အနည်းဆုံး အသက် ၃၀ ကျော်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ပိုင်ရုံ့ရုံ့က ဘာလို့ ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရှိတာလဲ။ဪ... မှန်တာပေါ့ သူမက မျက်နှာချင်းတူတဲ့ လူတွေ သရဲတွေကို အများကြီး တွေ့ဖူးမှာပဲ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>တန်ဝမ်ကျဲသည် ကျူးအူမကြီး ဖက်တီးပေါင် နှင့် သတ္တိခဲကျန်း တို့ကို ဆွဲခေါ်လာပြီး သွေးစစ်ကာ ဆွေမျိုးတော်စပ်မှု အခမ်းအနား လုပ်ရန် မစဉ်းစားသကဲ့သို့ဒုတိယဆရာဘိုးဘိုးငယ်စဉ်က မှားယွင်းခဲ့ဖူးသလား ဟုလည်း မမေးမြန်းခဲ့ပေ။ ကိုး‌ယောက်မြောက်ဦးလေး တွင် ပျောက်ဆုံးနေသော ဖခင်အရင်း ရှိ မရှိကိုလည်း သူ မမေးခဲ့ပါ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​နေပါဦး... ဒုတိယဆရာဘိုးဘိုးက လူပျိုကြီးပဲ။ ငါ ကိုးခုမြောက်ဦးလေးကို ငါ့မျိုးဆက်ထဲ ထည့်မိတော့မလို့ တော်သေးတာပေါ့။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ထိုအမျိုးသမီးသည် ပိုင်ရုံ့ရုံ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"မင်း ဘာလာလုပ်တာလဲ။"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ပိုင်ရုံ့ရုံ့က စကားပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ထိုအမျိုးသမီးသည် သူမနောက်က တန်ဝမ်ကျဲကို သတိထားမိသွားသည်။ သူမ၏ စိတ်တိုနေမှုများသည် ချက်ချင်းပင် အပြုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ပိုင်ရုံ့ရုံ့၏ လက်ကို နွေးထွေးစွာ ကိုင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​"ကြည့်ပါဦး... မင်း ငါတို့ဆီ မလာတာ နှစ်တွေ အတော်ကြာပြီပဲ။ ရှောင်မင်နဲ့ ရှောင်ဟွာတို့က မင်းကို သိပ်လွမ်းနေကြတာ။"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​အပြင်လူအမြင်တွင်မူ ဤသည်မှာ မရီးနှင့် ခယ်မတို့အကြား နက်ရှိုင်းသော သံယောဇဉ်ရှိသည့်ပုံပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​သို့သော် တန်ဝမ်ကျဲမှာမူ ပိုင်ရုံ့ရုံ့နှင့် ကျူးကောခုံဖိန်တို့ ရေဇလုံမှတစ်ဆင့် ဗီဒီယိုကော ပြောနေစဉ်က ပိုင်ရုံ့ရုံ့သည် သူမ၏ စီနီယာအစ်ကိုကြီး၏ ဇနီးကို လက်ဖက်စိမ်း  ပုံစံဖြင့် မည်သို့ စောင်းမြောင်း ပြောဆိုခဲ့သည်ကို အကုန်ကြားခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​သူတို့နှစ်ဦး အတူရှိချိန်တွင် မီးနှင့်ရေကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>​"ဒါ ခဲအိုလား။" </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသမီးသည်တန်ဝမ်ကျဲကို ကြည့်နေပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"တကယ့်ကို ရုပ်ရည်ခန့်ညားတဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ။"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​"မဟုတ်ဘူးမမကြီး နားလည်မှု လွဲနေပြီ။"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ထန်ဝင်ကျဲက ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ကျူးကောကတော် ကျွန်တော့်ကို အာကျဲ လို့ပဲ ခေါ်ပါ။"</p> <p> </p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ဆွေမျိုးများက သူ့ကို ဈေးလျှော့ပေးမည်ဆိုလျှင် အဆင့်အတန်း ခေတ္တနိမ့်ပါးသွားခြင်းကို သူ ဂရုမစိုက်ပါ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​"အာကျဲ လာ မြန်မြန် အထဲဝင်ခဲ့။"</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမသည်တန်ဝမ်ကျဲအပေါ် ပိုင်ရုံ့ရုံ့ထက်ပင် ပို၍ စိတ်အားထက်သန်နေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်ကျော်က သူမ အိမ်ထောင်မကျမီကတည်းက ပိုင်ရုံ့ရုံ့ကို သတိထားမိခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူမ၏ ‌‌ယောကျ်ားနှင့် သားသမီးများကို ကံကောင်းစေသည့် မွေးသက္ကရာဇ်ကြောင့်အသာစီးရခဲ့ပြီး သူမ၏ ကျားမကဲ့သို့ ဩဇာကြီးမှုဖြင့် ကျူးကောခုံဖိန်နှင့် ပိုင်ရုံ့ရုံ့တို့ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ မဆုံနိုင်အောင် လုပ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​သူတို့နှစ်ဦး တိတ်တဆိတ် အဆက်အသွယ်ရှိနေသည်ကိုလည်း သူမ သိသော်လည်း တားဆီးရန် နည်းလမ်းမရှိပေ။ ထို့ကြောင့် ဤအန္တရာယ်ကို အပြီးတိုင် ဖယ်ရှားရန် ပိုင်ရုံ့ရုံ့ကို အမြန်ဆုံး အိမ်ထောင်ချပေးချင်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အမှန်တရားက မည်သို့ပင်ဖြစ်စေကာမူ သူမမျက်လုံးထဲတွင်တော့ ဒါဟာ အမှန်တရားဖြစ်ရမည်။ ထို့ပြင် အစ်ကိုကြီးသည် အဖရာအစ်မကြီးသည် အမိရာ ဖြစ်၍ သူမသာ မိသားစုစည်းမျဉ်းကို ထုတ်သုံးလိုက်လျှင် ထိုလူဝကြီးက မည်မျှပင် လက်မခံချင်သော်လည်း ပိုင်ရုံ့ရုံ့ကို လက်ထပ်ပေးလိုက်ရမည်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​"တစ်ယောက်ယောက် လာပါဦး...ရှောင်ဟွာ။မင်းရဲ့ ဒေါ်လေးရောက်နေတယ် လာပြီး လက်ဖက်ရည် ငှဲ့ပေးစမ်းဦး။"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​တစ်ဖက်တွင်မူ ကျူးကောနေအိမ်၏ အခြားတစ်နေရာ၌ ကျူးကောခုံဖိန်သည် သူ၏သား ရှောင်မင်နှင့်အတူ စိတ်ညစ်စွာ ထိုင်နေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​"ကမ္ဘာ့နံပါတ်တစ် ကောင်းကင်အောက်ကပထမဆုံးမြက်တဲရှင်က ငါ့ကို ပြဿနာလာရှာတော့မယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါက အခု ကြေးနီချပ်ဝတ်အလောင်းကောင်ရဲ့ဖိနှိပ်မှုကို ခံနေရတော့ ငါ့ရဲ့ မှော်စွမ်းအားတွေက အတော်လေးကိုကျဆင်းနေတယ်။ ရှောင်မင် မင်းရဲ့ ဒေါ်လေးကို ဆက်သွယ်ပြီး မကောင်းဆိုးဝါးနှင်ဖို့ အဆောင်တွေ ဝိုင်းရေးပေးဖို့ အကူအညီတောင်းပေးဦး။"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​"ဗျာ...ကျွန်တော်ကလား။" </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျူးကောရှောင်မင်ကမိမိကိုယ်ကိုယ် လက်ညှိုးထိုးရင်း ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ခါယမ်းသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​"မင်းက မင်းအဖေ သေမှာကို တကယ်ပဲ မြင်ချင်နေတာလား။"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ရုတ်တရက် အပြင်ဘက်မှ ကျူးကောရှောင်ဟွာ၏ အော်ဟစ်သံ ထွက်လာသည် ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"အဖေဒေါ်လေးပြန်ရောက်လာပြီ။"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​"ငါ့ညီမလေး ရောက်လာပြီ။" </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျူးကော့ခုံဖိန်သည်ဝမ်းသာစွာဖြင့် စားပွဲကို ရိုက်လိုက်သည်။ သူနှင့် သူ၏ညီမလေးမှာ တကယ့်ကို စိတ်ချင်းဆက်နေတာဖြစ်သည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​သို့သော် ထိုစကားကို သူ အပြင်ထုတ်ပြောရန် သတ္တိမရှိချေ။အိမ်က ကျားမကြီးက သူ့အသက်ကို နှုတ်ယူသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ကျူးကောရှောင်ဟွာက ပြေးဝင်လာပြီး</p> <p> </p> <p> </p> <p>"‌‌‌‌‌‌‌‌ဒေါ်လေးနဲ့ ဒေါ်လေးရဲ့သတို့သားအတူတူပြန်ရောက်လာတာ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​"ဘာ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျူးကောခုံဖိန်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ဘေးမှ ကျူးကောရှောင်မင်က</p> <p> </p> <p> </p> <p> "အဖေ... အိပ်ချင်နေတာလား။"</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ငါ့မျက်လုံးတွေကို အစွမ်းကုန် ပြူးထားတာကွ။"</p> <p> </p> <p> </p> <p>တန်ဝမ်ကျဲသည် ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်ရင်း အမျိုးသမီးနှစ်ဦး၏ စကားစမြည်ပြောဆိုမှုကို တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေသည်။ သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ အမြဲတမ်း မသင့်မြတ်ခဲ့သဖြင့် ဤကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ရင်းနှီးရန်ဟန်ဆောင်နေခြင်းမှာ မည်သို့ကြည့်ကြည့် အတော်လေး ကြည့်ရဆိုးလှသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​"ညီမလေး...လာမှာကို ဘာလို့ ကြိုမပြောတာလဲ။"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​လူသစ်တစ်ယောက် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။ သူသည် သူ၏ ဗိုက်ကြီးကို မလျက် အမောတကော ဖြစ်နေသော်လည်း သူ၏ အကြည့်မှာ တန်ဝမ်ကျဲပေါ်သို့ ချက်ချင်း ကျရောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချောမောတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်ပဲ။ဟွန်း​ရုပ်ပဲရှိပြီး အနှစ်မရှိတဲ့ကောင်။ ဒီလိုလူမျိုးက ငါ့ညီမလေးကို တကယ်ပဲ လက်ထပ်ချင်နေတာလား။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ဒီနေ့ ငါ့အသက်ကို ရင်းရရင်တောင် ဒီကိစ္စကို အပြတ်အသတ်အာဏာသုံးပြီး ကန့်ကွက်ရမယ်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​"လူဝကြီး မင်း လာတာ အချိန်ကိုက်ပဲ။"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျူးကောဝမ်ဟွေ၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ငြင်းဆန်၍မရသော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"အာကျဲက လက်ထပ်ဖို့ကိုတောင်းဆိုဖို့ ရောက်လာတာ။ အစ်ကိုကြီးကအဖရာအစ်မကြီးကအမိရာတဲ့ ငါ မင်္ဂလာရက်ကောင်းရက်မြတ် ရွေးလိုက်မယ်။မင်းဘယ်လိုသဘောရလဲ။"</p> <p> </p> <p>‌</p> <p>​စိတ်ထဲတွင် ထန်ဝင်ကျဲကို အချက်ပေါင်း ရာချီ ထိုးနှက်ပြီးသားဖြစ်သော ကျူးကောခုံဖိန်သည် မျက်နှာပေါ်တွင် အတင်းအပြုံးတစ်ခုကို လုပ်ယူလိုက်ရသည်။ </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ကောင်းတာပေါ  ငါကတော့ လက်နှစ်ဖက် ခြေနှစ်ဖက်လုံး မြှောက်ပြီး သဘောတူပါတယ်။"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​"မင်း မကန့်ကွက်ရဲဘူးဆိုတာ ငါသိသားပဲ။"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​နေပါဦး  ငါ သဘောမတူဘူးလေ။လက်ထပ်ဖို့လည်း မတောင်းဆိုရသေးဘူး။ ဤကဲ့သို့ အတင်းအဓမ္မလက်ထပ်ရန်စီစဥ် ခံရခြင်းကို တန်ဝမ်ကျဲ ပထမဆုံး ကြုံဖူးခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​သူ၏အကြည့်သည် ကျူးကောခုံဖိန်ထံသို့ ရောက်သွားပြီး ဤလူတွင် မည်သည့် ထူးခြားသော အရည်အချင်းများ ရှိသဖြင့် အမျိုးသမီးနှစ်ဦးကို ဤမျှအထိ သဝန်တိုစေသနည်းဟု တွေးမိသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​အပြင်ပန်းက ပုပ်သိုးနေရင် အတွင်းသားက ရွှေဖြစ်ရမယ်။ သူ့ကို အိမ်သာထဲ ခေါ်သွားပြီး အကဲခတ်ရမယ်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>တန်ဝမ်ကျဲက အမြန်ဝင်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ကျူးကောကတော် ကျွန်တော့်မှာလည်း မိဘမရှိပါဘူး ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာ ဆရာတစ်ယောက်တော့ရှိပါတယ်။ လက်ထပ်တာက နှစ်ဖက်မိဘဆုံးဖြတ်ရမယ့်ကိစ္စပါ။ ဒါ့အပြင် ကျွန်တော်တို့မိသားစုမှာ အခုမှ နာရေးကာလဆိုတော့ လက်ရှိမှာ လက်ထပ်လို့ မရသေးပါဘူး။"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​အကယ်၍ သူသာ ပိုင်ရုံ့ရုံ့ကို လက်ထပ်ရမည်ဆိုလျှင် ရှောင်ဟုန်ကိုသာ လက်ထပ်ခွင့် တောင်းလိုက်ချင်တော့သည်။ ရှောင်ဟုန်က လူမဟုတ်သည်မှအပ သူမသည် ဇနီးလောင်းတစ်ယောက်၏အရည်အချင်းအားလုံးနှင့် ကိုက်ညီသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​"ဒါဆို မယားငယ်အဖြစ် သိမ်းလိုက်ကြပေါ့။" </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျူးကော့ဝမ်ဟွေသည်သူမ၏ လင်သားကို ခက်ထန်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် နောင်ရေးအတွက် အန္တရာယ်ကို အခုကတည်းက ဖယ်ရှားချင်ရုံသာ ဖြစ်ပြီး ပိုင်ရုံ့ရုံ့၏ အကျိုးစီးပွားကို တကယ် စဉ်းစားနေခြင်း မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ပိုင်ရုံ့ရုံ့ မယားငယ်ဖြစ်သွားလျှင် ပိုကောင်းမည်ဟုတောင် သူမ ခံစားရသည်။သူမသည် ပိုင်ရုံ့ရုံ့အပေါ် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော် ရန်ငြိုးထားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p> </p> <p>တန်ဝမ်ကျဲအတွက်မူ သူ လက်ထပ်ချင်သည်ဖြစ်စေ မထပ်ချင်သည်ဖြစ်စေ လက်ထပ်ရမည်သာ ဖြစ်သည်။ ဤပူလောင်သော အာလူးပူကြီးကို သူ ယူဆောင်သွားရမည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ကျူးကောဝမ်ဟွေက မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>  "လူဝကြီး ရှင်ဘယ်လိုထင်လဲ။"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​"ကျွန်တော်လား။"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျူးကောခုံဖိန်သည်လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထား၍ရင်ထဲတွင် ဒေါသများ ထွက်ပေါ်နေသည်။သူမသည် သူနှင့်အတူ ငယ်သူငယ်ချင်းဘဝကတည်းက ကြီးပြင်းလာခဲ့သည့် သူ၏ ညီမလေး မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​"ဟင်" </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျူးကောဝမ်ဟွေကအေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ကျူးကောခုံဖိန်က ချက်ချင်းပင် အပြုံးတုဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ပြဿနာမရှိပါဘူးလို့ ကျွန်တော် ထင်ပါတယ်။ဒါပေမဲ့ ညီမလေးရဲ့ သဘောထားကိုလည်း မေးကြည့်ရဦးမယ်လေ။"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​သူသည် စိတ်ထဲတွင် သွားကြိတ်လိုက်ပြန်သည်။သူမသာ တစ်ခွန်းလေးပဲ ငြင်းလိုက်ရင် ငါ လုံးဝ ခေါင်းငြိမ့်မှာ မဟုတ်ဘူး။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ပိုင်ရုံ့ရုံ့သည် ကျူးကောခုံဖိန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် တန်ဝမ်ကျဲကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ငယ်စဉ်ကတည်းက စီနီယာအစ်ကိုကြီးနှင့် အတူရှိခဲ့သဖြင့် သူမ၏ နက်ရှိုင်းသော သံယောဇဉ်များက သူ့ကို အကောင်းမြင်စိတ်ဖြင့်သာ ကြည့်မိစေသည်။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း တန်ဝမ်ကျဲ၏ချောမောမှုကို သူမ ဘာမှမခံစားခဲ့ရဘဲ သူမ၏ မူလစိတ်ထားကို ထိန်းသိမ်းနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​သို့သော် ယခု သူတို့နှစ်ဦး အတူရှိနေချိန်တွင်မူ သူမ၏ အစ်ကိုကြီးသည် တန်ဝမ်ကျဲ၏ ဘေးတွင် အလွန်အမင်း ယုံကြည်ချက်ရှိစွာဖြင့် ကပ်ထိုင်လိုက်ပြီး ဘီးတစ်ချောင်းထုတ်ကာ ဆံပင်ဖြီးနေခြင်းက သူ၏ ရုပ်ဆိုးသော အချက်များကို ပို၍ ပေါ်လွင်စေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ဘာလို့ ကိုယ့်ရဲ့ အားနည်းချက်ကို သုံးပြီး တခြားလူရဲ့ အားသာချက်ကို သွားတိုက်ခိုက်နေတာလဲ။သူမ၏ အစ်ကိုကြီးသည် သူမကို ရွေးချယ်မှုတစ်ခု လုပ်ခိုင်းနေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​သူမ၏ အစ်ကိုကြီးသည် သူမကို ကာကွယ်ရန်လည်း ပျက်ကွက်ခဲ့သည်။ ပိုင်ရုံ့ရုံ့ကို ကျူးကောအိမ်သို့ လိုက်ပို့ရန်မိမိကိုယ်ကို စတေးခဲ့သည့် တန်ဝမ်ကျဲနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အနိုင်ရသူမှာ ရှင်းလင်းလှသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​သူမသည်ကြေးနီချပ်ဝတ်အလောင်းကောင်ကို ဝယ်ယူရန် လာသည်ဟူသော စကားကို မယုံကြည်ပေ။ အကယ်၍ သူသာ တကယ်ဝယ်ချင်လျှင် မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ ခရီးနှင်စရာ မလိုပါ။ ထို့ပြင် ထန်ဝင်ကျဲက ကျူးကောမိသားစုကို ရှာနေချိန်တွင် သူမ၏ အစ်ကိုကြီးက ထိုသရဲကောင်ကို မဖမ်းရသေးပေ။ ထို့ကြောင့် ဤအရာသည် သူမနောက်သို့ လိုက်လာရန် သူပေးခဲ့သော ဆင်ခြေတစ်ခုသာ ဖြစ်ရမည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ပိုင်ရုံ့ရုံ့သည် ခေါင်းညှိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ရွေးချယ်မှုကို ပြုလုပ်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​"မင်းရဲ့ ညီမလေးကလည်း အဆင်ပြေတယ်လို့ ထင်ပါတယ်တဲ့။" </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျူးကောဝမ်ဟွေသည်သက်ပြင်းအကြီးကြီး ချလိုက်သည်။ ယခုမှစ၍ သူမ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများကို ချောင်းမြောင်းနေသည့် သူခိုးအတွက် စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ပြီ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>တန်ဝမ်ကျဲသည် ဘေးတွင် ထိုင်ရင်း လက်ဖက်ရည် သောက်နေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ငါ့ကို မေးဦးလေ။ငါ မယားငယ် ယူချင် မယူချင်ကို ဘာလို့ တစ်ယောက်မှ မမေးကြတာလဲ။</p> <p> </p> <p> </p> <div> <p>​ဤကဲ့သို့ လက်ထပ်ပွဲအကြောင်း ဆွေးနွေးသည်ကို သူ ပထမဆုံး မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမကို ဤကဲ့သို့ အတင်းပေးလိုက်ခြင်းက အတော်လေး ရှက်စရာကောင်းလှသည်။ အကယ်၍ သူက အခု မယူဘူးလို့ ငြင်းလိုက်ရင် ဒီမိသားစုကြီးက ချက်ချင်း ရန်မူလာကြမလား။</p> </div> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save