Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၉၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကြက်ဖကြီး၏ အံ့ဖွယ် ပထမဆုံး ကိုယ်ရောင်ပြမှု</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>စက်နှိုးထားသည်မှာ သုံးစက္ကန့်မှ ငါးစက္ကန့်ခန့်သာ ရှိသေးသော်လည်း ကျူးကောခုံဖိန်မှာ အသက်ရှူမဝ ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ တန်ဝမ်ကျဲက ဝင်ရောက်ကူညီကာ လက်လှည့်ဘီးကို စတင်လှည့်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>၎င်းသည် ထရက်တာစက်နှိုးသကဲ့သို့ပင် ဘာမှမထူးခြားချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ပျက်စီးယိုယွင်းမှုကို ထည့်မတွက်ဘူးဆိုရင် နောင်ကျရင် သရဲနှစ်ကောင်လောက်ကို ဖမ်းပြီး ဒီမီးစက်လှည့်ခိုင်းထားရင် တန်အိမ်တော်ရဲ့ လျှပ်စစ်မီးပြဿနာက ပြေလည်သွားမှာပဲ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>မီးစက်လှည့်နေရင်းနှင့်ပင် သူသည် စကားပြောရန် အားအင်ပိုနေသေးသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုကျူးကော ဒီမီးစက်ကို ရောင်းမလား။”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒီ တျန့်ကျယ် တံဆိပ် မီးစက်က အနောက်တိုင်း သာသနာပြုတစ်ယောက်ကို မှာခိုင်းထားတာ။ အဲဒါကို ငါကိုယ်တိုင် ဒီလိုဖြစ်အောင် ပြုပြင်ထားတာလေ။ လောကမှာ ဒီတစ်လုံးပဲ ရှိတယ်။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“တျန့်ကျယ် ...”</p> <p> </p> <p>“အင်္ဂလိပ်လိုက Danger ပေါ့တရုတ်လိုကတော့ တျန့်ကျယ်လို့ ခေါ်တယ်။”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဪ... အစ်ကိုကျူးကောက အင်္ဂလိပ်စာတောင် ကျွမ်းကျင်တာပဲ။” </p> <p> </p> <p> </p> <p>တန်ဝမ်ကျဲကမီးစက်ပေါ်ရှိ အာမေဍိတ်အမှတ်အသားကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ</p> <p> </p> <p> </p> <p>“အကယ်၍ ကျွန်တော် Dangerတံဆိပ် မီးစက် နောက်တစ်လုံးဝယ်ပြီး ပို့ပေးရင်အစ်ကို ကျွန်တော့်ကို ပြုပြင်ပေးလို့ ရမလား။စိတ်မပူပါနဲ့ ဈေးနှုန်းက ညှိနှိုင်းလို့ရပါတယ်။”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အခြားတံဆိပ်များ ဝယ်ရန် ခက်ခဲနိုင်သော်လည်း တြိဂံအတွင်း အာမေဍိတ်အမှတ်အသားပါသော “Danger” တံဆိပ် မီးစက်ကိုမူ မျက်စိမှိတ်၍ပင် ဝယ်ယူနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဟားဟားဟား ငါတို့က ဝါသနာတူတွေဆိုတော့ အဲဒါက ဆွေးနွေးရလွယ်ပါတယ်။”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဖုတ်ကောင်ဖမ်းခြင်းမှာ ကျူးကောမိသားစု၏ တာဝန်ဖြစ်သော်လည်း အမျိုးမျိုးသော မှော်ပစ္စည်းများကို သိပ္ပံနည်းကျ ပြုပြင်မွမ်းမံခြင်းမှာ ကျူးကောခုံဖိန်၏ ကိုယ်ပိုင်ဝါသနာဖြစ်သည်။ အသက်ကြီးလာသည်နှင့်အမျှ သိပ္ပံပစ္စည်းများကို လေ့လာလိုစိတ်မှာလည်း ပိုမိုကြီးထွားလာသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဝက်အူလှည့်ဖြင့် တီထွင်ရသည်မှာ သူ့ဇနီးထက်ပင် ပို၍ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းနေတတ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“စွမ်းအင်တွေ လာပြီ လာပြီ။”</p> <p> </p> <p>အစပိုင်းတွင် ကျူးကောခုံဖိန်သည် ကြေးနီချပ်ဝတ် အလောင်းကောင်ကို မိုးကြိုးပစ်ရန် ဝန်လေးနေခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုအခါ တန်ဝမ်ကျဲ၏ လက်များက မီးစက်ကို အရှိန်ပြင်းစွာ လှည့်နေသဖြင့် အရိပ်များပင် ထင်ကျန်နေပြီး ကောင်းကင်ယံမှ မိုးကြိုးတစ်ချက်ကို တကယ်ပင် ဆွဲချနိုင်သည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူသည် ဝမ်းသာအားရ ကခုန်တော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူသည် ဤစက်ကို တီထွင်ခဲ့သော်လည်း တစ်ခါမှ အောင်မြင်စွာ အသုံးမပြုနိုင်ခဲ့ချေ။ ဤချောချောလှလှ ကောင်လေးတွင် ဤမျှ ခွန်အားရှိလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဂျုန်းးးးး”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဖုန်မှုန့်များ နေရာအနှံ့ လွင့်ပျံသွားပြီး ကြေးနီချပ်ဝတ် အလောင်းကောင်၏ ပုံရိပ်မှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>【ရရှိသော အတွေ့အကြုံ: ၁၀၀၀】</p> <p> </p> <p>တန်ဝမ်ကျဲသည် ဖုန်မှုန့်များကြားသို့ အမြန် လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ အလယ်ဗဟိုတွင်မူ ခြောက်သွေ့နေသော သစ်ငုတ်တိုကဲ့သို့ မည်းတူးနေသည့် အလောင်းတစ်ခုသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ မိုးကြိုးတံဆိပ်မှာ ယခင်ကထက် ပို၍ ထင်ရှားပြတ်သားနေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အဝေးမှ လူများမှာ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ အစောကတည်းက ဘေးသို့ ခုန်ရှောင်ကာ နားကို ပိတ်ထားသည့် ကျူးကောခုံဖိန်မှာမူ ပို၍ပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူသည် ချက်ချင်းပင် ပါးစပ်ကို ဖွင့်ကာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။ မိုးကြိုးအငွေ့အသက်များသည် သူ၏ ဝမ်းဗိုက်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး သူသည် မိုးကြိုးဓာတ်ပါသော လေချဉ်ပင် တက်တော့မလို ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“အချိန်မဆိုင်းနဲ့တော့။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ့လက်ထဲတွင် သားရေသေတ္တာတစ်လုံး ပေါ်လာသည်။ ၎င်းကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ကြက်ဖကြီးတစ်ကောင် ပျံထွက်လာသည် ၎င်းမှာ အိမ်တွင် မွေးထားသော ကြက်ဖကြီးပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သေတ္တာထဲတွင် စတိုးဆိုင်မှ ပစ္စည်းများနှင့် ကိရိယာများကို ထည့်ထားနိုင်ရာ ကြက်ဖမှာလည်း တစ်ခုအပါအဝင် ဖြစ်သဖြင့် သေတ္တာထဲ ထည့်ထား၍ ရသည်မှာ ထူးဆန်းလှသည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူသည် လက်ဝှေ့ကျင့်စဉ်ကို လေ့ကျင့်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်ကြက်ဖကြီးသည် အတောင်ပံဖြန့်ကာ ပျံတက်လာပြီး သူ၏ ပုခုံးပေါ်တွင် နားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဖုန်မှုန့်များ ငြိမ်သက်သွားသောအခါ ကျူးကောမိသားစုဝင်များသည် တန်ဝမ်ကျဲ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် လျှပ်စီးတန်းလေးများ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေသည်ကိုသာ တွေ့ရသည်။ ထို့ပြင် သူ၏ ပုခုံးပေါ်ရှိ ကြက်ဖကြီးမှာလည်း ၎င်း၏ အမွှေးအတောင်များကို ခါယမ်းနေပြီး တန်ဝမ်ကျဲ၏ ကိုယ်မှ မိုးကြိုးအငွေ့အသက်များကကူးစက်နေသဖြင့် ပို၍ပင် အံ့ဖွယ်ကောင်းသော ပုံစံ ပေါက်နေသည်။ အထူးသဖြင့် ၎င်း၏ နှုတ်သီးတွင် လျှပ်စီးတန်းလေးများ ဝေ့ဝဲနေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် ရုတ်တရက် ဘုန်းခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ တန်ဝမ်ကျဲသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။ ကြက်ဖကြီး၏ အမွှေးများပင် ထောင်သွားပြီး ၎င်းသည် အတောင်ပံခတ်ကာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အဝေးသို့ ပျံပြေးသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထန်ဝင်ကျဲမှာမူ ကြက်ဖကြီးကို စိတ်ပူရန် အချိန်မရှိပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>【သင်သည် မိုးကြိုးအငွေ့အသက်ကို အသုံးပြု၍ မိုးကြိုးလက်ဝှေ့ကို သင်ယူပြီးဖြစ်သည်။ သင်၏ မိုးကြိုးလက်ဝှေ့တိုးတက်လာသည်။ လက်ရှိအဆင့်: lv2】</p> <p> </p> <p>【သင်သည် မိုးကြိုးအငွေ့အသက်ကို သုံးစွဲခဲ့သော်လည်း ၎င်းကို မချေဖျက်နိုင်ခဲ့ပေ။ မိုးကြိုးဓာတ်သည် သင်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ပေါက်ကွဲသွားသည်။ </p> <p> </p> <p>သင်သည်ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာရရှိထားသည်။ </p> <p> </p> <p>သွေး -၅၀%။</p> <p> </p> <p>သင်သည် အားနည်းသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။</p> <p> </p> <p> ခွန်အား -၅၀%】</p> <p> </p> <p>မိုးကြိုးလက်ဝှေ့ lv2 (၁၆၀/၈၁၀)</p> <p> </p> <p> </p> <p> အမြင့်ဆုံး သွေး +၈။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အမြင့်ဆုံးမန်နာ+၈။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အမြင့်ဆုံးခွန်အား +၈။ </p> <p> </p> <p> </p> <p>တိုက်ခိုက်ရန်မိုးကြိုးဓာတ်ကို စုဆောင်းနိုင်သည်။ </p> <p> </p> <p> </p> <p>မန်နာသုံးစွဲမှု: ၂။</p> <p> </p> <p> </p> <p> မိုးကြိုးပျက်စီးမှု +၁။</p> <p> </p> <p> </p> <p>မိုးကြိုးခုခံမှု+၁။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“မိုးကြိုးခုခံမှုက အချိန်မီ မရောက်လာဘူးပဲ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>တန်ဝမ်ကျဲသည် ရင်ဘတ်ကို ဖိကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ မိုးကြိုးတံဆိပ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော မိစ္ဆာအငွေ့အသက်မှာ ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် သူ့ကို ပြန်လည် ထိခိုက်စေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“အို... ဒုက္ခပါပဲ ဝေးဝေးမှာ နေဖို့ ငါပြောဖို့ မေ့သွားတယ်။ မိုးကြိုးအပစ်ခံရရင် သေနိုင်တယ်ကွ။” </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျူးကော့ခုံဖိန်သည်စိုးရိမ်တကြီး အနားသို့ လာကာ မေးသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“မင်း မသေသေးဘူး မဟုတ်လား။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“လူဝကြီး မြန်မြန်လုပ်ပြီး အာကျဲကိုနားဖို့ ကူညီပေးလိုက်ဦး။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ကျွန်မ လုပ်ပါ့မယ်။” </p> <p> </p> <p> </p> <p>ပိုင်ရုံ့ရုံ့သည်ရှေ့သို့တက်ကာ ထန်ဝင်ကျဲကို တွဲလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“အိမ်ထောင်ကျသွားတဲ့ ညီမလေးဆိုတာ သွန်ထုတ်လိုက်တဲ့ ရေလိုပါပဲလား~”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျူးကောဝမ်ဟွေကပြုံးလျက် ဆိုသည်။ အမျိုးသမီးဘက်က သဘောတူလျှင်ပင် လုံလောက်လှပြီ အမျိုးသားဘက်က စိတ်ဝင်စားသည်ဖြစ်စေ မဝင်စားသည်ဖြစ်စေ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က အမျိုးသားတစ်ယောက်ကို လိုက်လျှင် ပိတ်ပါးစောင် တစ်ထပ်သာ ခြားသည် မဟုတ်ပါလား။ သူမသာ သူမ၏ လင်သားကို ထိန်းကျောင်းရာတွင် မကျွမ်းကျင်ခဲ့လျှင် ဤလူဝကြီးမှာ သူများနောက်ပါတာကြာလှပြီဖြစ်သည်။ ရန်သူဖြစ်ခဲ့ဖူးသဖြင့် ပိုင်ရုံ့ရုံ့ကို သူမ ပို၍ နားလည်ပြီး ယုံကြည်ချက်လည်း ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“သူတို့က လက်မထပ်ရသေးဘူးလေ။” </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျူးကောခုံဖိန်ကတိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သော်လည်း သူ့ဇနီးက ကြည့်လိုက်သဖြင့် ချက်ချင်း လေသံပြောင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဟားဟားဟား...ငါ့ရဲ့ စမ်းသက်ချက်က တကယ်ပဲ အောင်မြင်သွားတာပဲ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“အဖေ အလောင်းကောင်က မီးသွေးခဲ ဖြစ်သွားပြီ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ထုခြေပြီး မြေမြှုပ်လိုက်ပေါ့ ဟားဟား။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ထုခြေပြီးသားပါ လေတိုက်တော့ အကုန် လွင့်ကုန်ပြီ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ထွီ...ထွီ...ထွီ”</p> <p> </p> <p>“အဖေ အဖေက သရဲလက်ကို အမှတ်မထင် စားမိသွားပြီ။ ဪ... ခြေထောက်ကိုလည်း စားမိသွားသေးတယ်”</p> <p> </p> <p>“ဖီး...။”</p> <p> </p> <p>တန်ဝမ်ကျဲသည် ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေရင်း ပိုင်ရုံ့ရုံ့က သူ၏ သွေးခုန်နှုန်း စမ်းသပ်နေသည်ကို ကြည့်နေမိသည်။ သူမ၏ စိတ်နေစိတ်ထား မည်မျှ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သူ အံ့ဩနေမိသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လင်သားနောက်ကို အေးအတူပူအမျှ လိုက်တာကတော့ ကောင်းပါတယ်။ နေပါဦး... လင်သားလားမဟုတ်ဘူး။ ကြက်ဖရော။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ငါ့ကြက်ဖ ဘယ်ရောက်သွားလဲ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>တန်ဝမ်ကျဲသည် ထိုင်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း အတွင်းဒဏ်ရာက ပြန်ထလာသဖြင့် နာကျင်စွာဖြင့်မျက်နှာပျက်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ပိုင်ရုံ့ရုံ့က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့်ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ရှင်က အတော်လေး ပြင်းထန်တဲ့ ဒဏ်ရာရထားတာ အနည်းဆုံး ဆယ်ရက်ကနေ လဝက်လောက်အထိ အနားယူရမယ်။”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ ဒဏ်ရာကို အသုံးချကာ သူမ၏ သနားမှုကို ရယူပြီး မိခင်စိတ်ဓာတ်ကို နှိုးဆော်ရန် အခွင့်အရေးကောင်းပင်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် တန်ဝမ်ကျဲသည် နာကျင်မှုကို အောင့်အည်းကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ခဏလောက် အပြင်ထွက်ပေးလို့ ရမလား။”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ရှင်...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထန်ဝင်ကျဲက ရှင်းပြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော် ဒဏ်ရာတွေကို ကုသဖို့ လိုအပ်လို့ပါ။ မင်း ဒီမှာရှိနေရင် အဆင်မပြေမှာ စိုးလို့။”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒဏ်ရာကို ခံစားနေရသည်ထက် စာလျှင် သံယောဇဉ် တည်ဆောက်ရန်မှာ သူ့အတွက် အရေးကြီးပေ။ ဆရာတန်သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ဒဏ်ရာရအောင်လုပ်ကာ လှည့်စားသည့် နည်းလမ်းကို အသုံးမပြုတတ်ဆုံး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ပိုင်ရုံ့ရုံ့ကမူ သူ အဝတ်အစားလဲရန် လိုအပ်သည်ဟု ထင်လိုက်သဖြင့် ခေါင်းညိမ့်လိုက်သည် ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ရှင် သောက်ဖို့ ဆေးသွားကျိုပေးမယ်။”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒါနဲ့... ကျွန်တော့်ကြက်ဖကြီး ပျောက်နေတယ်။ လိုက်ရှာပေးပါဦး။”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုကြက်ဖကြီးသည် သူနှင့်အတူ မိုးကြိုးလက်ဝှေ့ လေ့ကျင့်စဉ်အတွင်း အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားဖွယ်ရှိသည်။ မိုးကြိုးအငွေ့အသက်များ ကူးစက်ခံထားရသဖြင့် ၎င်းသည်ငွေ ၂၀ တန် ရိုးရိုးကြက်ဖကြီးများနှင့် မတူတော့ချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ကောင်းပါပြီ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျူးကော့မောင်နှမနှစ်ဦးမှာမူ တံခါးအပြင်ဘက်တွင် နားကပ်၍ ချောင်းနားထောင်နေကြသည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ တံခါးက ရုတ်တရက် ပွင့်လာသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦး ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့၏ ဒေါ်လေးနှင့် မျက်လုံးချင်း တိုးတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒေါ်လေး...ဟီးး” </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးကအူကြောင်ကြောင်ဖြင့် ရယ်မောကာ နောက်သို့ ဆုတ်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဦးလေး ဘယ်လိုနေသေးလဲ။” </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျူးကော့ရှောင်ဟွာကမေးသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“သူ ကိုယ်တိုင် ကုသချင်လို့တဲ့ သူ့ကို အနှောင့်အယှက် မပေးတာ ပိုကောင်းမယ်။ ဪ... သူ့ရဲ့ ကြက်ဖကြီး ပျောက်နေလို့တဲ့ဝိုင်းရှာပေးကြဦး။”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့။” </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူတို့မျှော်လင့်ထားသည့် ကြည်နူးစရာ စကားသံများကို မကြားရသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးမှာ စိတ်ပျက်စွာ ခေါင်းငုံ့သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် ရုတ်တရက် တန်ဝမ်ကျဲ၏ အခန်းထဲမှ ကျယ်လောင်သောဖြန်းခနဲ ပါးရိုက်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သုံးယောက်သား ကြောင်အသွားပြီး တံခါးဆီသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ မျက်လုံး ခြောက်လုံးမှာ တံခါးကို ဖောက်ထွင်း၍ အတွင်းတွင် ဘာဖြစ်နေသနည်းဟု ကြည့်ရန် ကြိုးစားနေကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒုန်းးး”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဖြန်းးး”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း”</p> <p> </p> <p>ပါးရိုက်သံများမှ စတင်ကာ နောက်ပိုင်းတွင် ပြင်းထန်သော လက်သီးချက်များထို့နောက် လူတစ်ယောက်က နံရံနှင့် ခေါင်းကို ဆောင့်နေသကဲ့သို့ အသံများ ထို့နောက် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့လဲကျသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ အိမ်တစ်အိမ်လုံးကို ဖျက်ဆီးနေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မိနစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် တံခါးပွင့်လာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထန်ဝင်ကျဲသည် သူ၏ အဝတ်အစားများကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ပြန်ပြင်လိုက်ပြီး ကြောင်ကြည့်နေသော သုံးယောက်ကို ကြည့်ကာ ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဟင်... မင်းတို့ ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ရှင်... ရှင့်ဒဏ်ရာက...”</p> <p> </p> <p> </p> <p>သုံးယောက်စလုံး တစ်ပြိုင်တည်း မေးလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထန်ဝင်ကျဲက ငုံ့ကြည့်ကာ သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ပြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဪ... ပျောက်သွားပြီလေ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ကျွန်မတို့ ခုနက ရှင့်အခန်းထဲမှာ ပါးရိုက်သံတွေ ကြားလိုက်ရတယ်။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဦးလေးအခန်းထဲမှာ တစ်ခုခုနဲ့ ထုရိုက်နေတဲ့ အသံတွေလည်း ကြားရတယ်။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ရှင် အဆင်ပြေရဲ့လား။” </p> <p> </p> <p> </p> <p>သုံးယောက်စလုံးကတစ်ပြိုင်တည်း မေးကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထန်ဝင်ကျဲက ခေါင်းညိမ့်လိုက်သည် ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒါပေါ့ ပြေတာပေါ့။”</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို ခုနက အသံတွေက ဘာတွေလဲ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>တန်ဝမ်ကျဲက ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ခါယမ်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> “မင်းတို့ နားကြားမှားတာပါ။ ဒီလောကမှာ ဘယ်သူက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ရိုက်မလဲ။ ကြည့်ပါဦး ကျွန်တော့်ရဲ့ ခန့်ညားတဲ့ မျက်နှာလေး ရောင်မနေဘူး မဟုတ်လား။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျူးကောရှောင်ဟွာက အနားသို့ တိုးကြည့်ကာ သူ၏ မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်ပြီးမှ ခေါင်းညိမ့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဟုတ်သားပဲ။ ရောင်မနေရုံတင်မကဘူး။ခုနက ရှင့်ကို စတွေ့တုန်းက မျက်လုံးအောက်မှာညိုတွေနဲ့ ဖောင်းနေတာ တွေ့လိုက်မိသေးတယ်။ အခုတော့ အကုန် ပျောက်သွားပြီ၊ ဝက်ခြံတောင် မရှိတော့ဘူး။ အံ့ဩစရာပဲ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒါပေါ့...။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>စိတ်ကူးယဉ် ပြန်လည်ကုသခြင်း လက်သီးဒါက လီယွန်ရဲ့ ပစ္စည်းပဲ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>၎င်းသည် ယုတ္တိဗေဒကို မလိုက်နာဘဲ စိတ်ကူးယဉ်မှု အပေါ်မှာသာ မူတည်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ပုံသေနည်းကိုသာ အသုံးချလိုက်ရုံပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူတို့ တန်ဝမ်ကျဲကို ကြက်ဖကြီး လိုက်ရှာပေးရန် ထွက်သွားကြမည့်ဆဲဆဲတွင် တန်ဝမ်ကျဲ ရုတ်တရက် တောင့်ခဲသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>【ရရှိသော အတွေ့အကြုံ: ၁၅】</p> <p> </p> <p> </p> <p>【ရရှိသော အတွေ့အကြုံ: ၃၀】</p> <p> </p> <p> </p> <p>【ရရှိသော အတွေ့အကြုံ: ၅】</p> <p> </p> <p> </p> <p>【ရရှိသော အတွေ့အကြုံ: ၂၅】</p> <p> </p> <p> </p> <p>【ရရှိသော အတွေ့အကြုံ...】</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒုက္ခပဲကွာ။”</p> <div> <p> </p> </div> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save