Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၉၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">ထိတ်လန့်ဖွယ်ကမ္ဘာသို့ တစ်ကျော့ပြန်ခရီး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အမျိုးသမီးတစ်ယောက် အလှကြောင့် ယောက်ျားတစ်ယောက် ခြေလှမ်းမရွေ့နိုင်ဖြစ်သွားသည်မှာ သဘာဝကျပါသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ချမ်းအေးလှသော တောအုပ်ကြီးထဲတွင် အအေးဒဏ်ကို မကြောက်သည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက သူ့ကို လက်ယပ်ခေါ်နေသည်မှာမူ အတော်လေး ယုတ္တိမရှိလှပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤမျှ အေးစိမ့်လှသော ရာသီဥတုတွင် ပုခုံးသားများ ဖော်ကာ မြှူဆွယ်နေသည်မှာ သူမသည်အရူးမဟုတ်လျှင် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်မှာ သေချာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသမီး၏ စိုက်ကြည့်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသောအခါ တန်ဝမ်ကျဲသည် တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးများ ထသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခြမ်းမှာ ထုံကျင်သွားကာ နှလုံးခုန်သံများမှာလည်း အဆက်မပြတ် မြန်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ နောက်ဆုံးအကြိမ် ဤသို့ ခံစားခဲ့ရသည်မှာ ယခင်ဘဝက ဂိမ်းများကို မအိပ်မနေ ဆော့ကစားခဲ့စဉ်က သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က သူ သေတော့မည်ဟု သတိပေးခဲ့သည့် အချိန်ကပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“လာပါ... လာကစားရအောင်လေ...”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသမီး၏ လက်မောင်းမှာ ဝှေ့ယမ်းနေပြီး သူမ၏ ကိုယ်ဟန်မှာ အစီအရင်မှ လွတ်မြောက်ရန် ကြိုးစားနေသကဲ့သို့ တောင်ကုန်းကြီးမှာပင် လှုပ်ခတ်နေသယောင် ရှိသည်။ တန်ဝမ်ကျဲသည် ကြည့်ရုံနဲ့ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး ဟုကိုယ့်ကိုကိုသတိပေးကာ သူ၏ စူးရှသော မျက်စိဖြင့် ထပ်မံ အသေအချာ ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရင်ဘတ်တွင် အမွှေးအမျှင်မရှိ သရဲလည်း မဟုတ်ချေ။ လရောင်အောက်တွင် သူမ၏ အရိပ်က လှုပ်ခတ်နေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒါဆိုရင်မိစ္ဆာပေါ့။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူသည် မသွားချင်သွားချင်ဟန်ဖြင့် ရပ်နေရင်း ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“အဲဒါ မကောင်းဘူး ထင်တယ်။” </p> <p> </p> <p> </p> <p>လက်ယပ်ခေါ်နေပြန်သည်။သူမ၏ အသံမှာ နူးညံ့လှပြီး အရိုးများပင် အရည်ပျော်သွားမတတ်ပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> “လာပါဆိုကွာ...”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဖြူဖွေးသော ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကို ပွတ်သပ်ပြနေသည့် အမူအရာနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ပျော့ပျောင်းနေသောအရာကို မာကျောလာစေသည့် ထူးခြားသော အာနိသင်ရှိပြီး ဗာဒီနာဖေးလ် ဆေးပြားနှင့်ပင် နှိုင်းယှဉ်နိုင်ပါသည်။</p> <p> </p> <p>တန်ဝမ်ကျဲက ခေါင်းခါပြနေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ခြင်တွေ အရမ်းများတယ်သိလား ဟို...ကျွန်တော့် တင်ပါး အကိုက်ခံရမှာ ကြောက်လို့။ နောက်တစ်ခါမှပေါ့ နောက်တစ်ခါ သေချာပေါက် လာခဲ့မယ်နော်။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>မိစ္ဆာမသည် သူမ၏ ကော်လာကို အသာအယာ ဆွဲချလိုက်ရာ ပွပွယောင်းယောင်း အဝတ်အစားမှာ သူမ၏ လက်မောင်းပေါ်မှ လျှောကျကာ ရင်ဘတ်အထိ ထို့နောက် ချက်အထိ ကျဆင်းသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“တောက် ဒီလောက်တောင် မြှူဆွယ်နေတာလား။ငါတော့ဆက်ပြီး မခံနိုင်တော့ဘူး။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူသည် ရုတ်တရက် လှည့်ထွက်လိုက်ပြီး သူ၏ သတင်းစာဦးထုပ်ကို ခေါင်းပေါ်သို့ အတင်းဖိဆောင်းကာ အရှိန်ယူ ပြေးလိုက်ပြီးနောက် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်ကာ ထွက်ပြေးတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ၏ နောက်မှ လေတိုးသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည် ထိုအမျိုးသမီးသည် သူ့နောက်သို့ ပျံသန်းလိုက်ပါလာခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ ခေါင်းနောက်နားသို့ ကပ်လိုက်နေသော သားရဲလက်သည်း တစ်စုံကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မိစ္ဆာမသည် အနားသို့ ရောက်ရှိလာသည်။သူတို့နှစ်ဦးကြားမှ စွမ်းအားကွာခြားချက်မှာ ကြီးမားလွန်းလှသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>တန်ဝမ်ကျဲသည် ချက်ချင်းပင် သတင်းစာဦးထုပ်ကို ချွတ်လိုက်ရာ ပျံသန်းနိုင်စွမ်း ချက်ချင်း ပျောက်ဆုံးသွားသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အောက်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြုတ်ကျသွားပြီး လက်သည်းချက်မှ သီသီလေး လွတ်မြောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကံကောင်းစွာဖြင့် သူသည် မြေပြင်နှင့် သိပ်မဝေးလှချေ။ မြေပေါ်သို့ ကျရောက်ချိန်တွင် ဒဏ်ကြေစေရန် နှစ်ပတ်ခန့် လိမ့်လိုက်ရင်း တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် သူ၏ ညာဘက်လက်ညှိုးကို ကိုက်ကာ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် အဆောင်လက်ဖွဲ့တစ်ခုကို အမြန် ရေးဆွဲလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>မိစ္ဆာမသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ အရှိန်ဖြင့် ဆင်းသက်ကာ သူ့ဆီသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်လာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>တန်ဝမ်ကျဲသည် သူ၏ လက်ဖဝါးကို ရှေ့သို့ တွန်းထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မိုးကြိုးလက်ဝါး”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဘုန်းးးး”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ပြေးဝင်လာသော မိစ္ဆာမသည် တိုက်ရိုက် ထိမှန်သွားပြီး ပေါက်ကွဲကာ လေထဲသို့ လွင့်စင်သွားတော့သည်။ သူမ အရှိန်ပျက်ကာ ဒဏ်ရာရနေချိန်တွင် တန်ဝမ်ကျဲက အခွင့်ကောင်းယူ၍ ထပြေးရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း သူမသည် လေထဲတွင်ပင် လက်များကို ဖြန့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ဝဲပျံနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် မမျှော်လင့်သည့်အရာများဖြစ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>မိစ္ဆာမသည် သူမ၏ နောက်ကွယ်ရှိ လဝန်းကြီးနှင့်အတူ အထက်မှနေ၍ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ အကွာအဝေးမှာ ဝေးသော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဒဏ်ရာတစ်စက်မျှ မရှိဘဲ ဆံပင်အချို့သာ တူးသွားသည်ကို တန်ဝမ်ကျဲ သတိပြုမိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ၏ မိုးကြိုးလက်ဝါး တိုက်ကွက်မှာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ မိစ္ဆာအငွေ့အသက် ကိုပင် မဖောက်နိုင်ခဲ့ချေ။ ဤမိစ္ဆာမသည် သူ ထင်ထားသည်ထက် များစွာ ပိုမို သန်မာလှသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မိစ္ဆာမသည် တန်ဝမ်ကျဲကို ငုံ့ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“မင်းက ခုနက နံစော်နေတဲ့ နတ်ဆရာထက်စာရင် နည်းနည်းတော့ ပိုတော်သားပဲ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ချီးကျူးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အခု ကျွန်တော့်ကို သတ်တော့မှာလား။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“မင်းရဲ့ အဆီအနှစ်တွေကိုပဲအကုန်စုပ်ယူပစ်မှာပါ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒီလောက်တောင် ပွင့်လင်းတာလား။အတင်းအဓမ္မ ရောင်းစားတဲ့သူတွေ ရှိသေးတယ်လို့ မထင်ထားဘူး။ ဘယ်လိုလဲ... သားရဲနားရွက်လေးတွေ အရင် ပြောင်းပေးမလား။အမြီးလေးပါ ထုတ်ပြမယ်ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် သဘောတူမိနိုင်တာပေါ့။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“မင်း တကယ်ပဲ အညံ့ခံမှာလား။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော်က အဲဒီလို အရာမျိုးဆိုရင် ပျော့သွားတတ်လို့ပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော် မင်းကို မနိုင်ဘူးလေ။အဲဒီတော့ နှိပ်စက်ခံရပြီး သေမယ့်အစား အစုပ်ခံရပြီး သေတာက ပိုပြီး လက်ခံနိုင်စရာ ရှိပါတယ်။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မိစ္ဆာမသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆင်းသက်လာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“မင်းသာ လိမ္မာမယ်ဆိုရင် ဒီလောကရဲ့ အမြင့်ဆုံး သာယာမှုကို မင်းခံစားစေရမယ်။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒီလောက်တောင် လှည့်စားလို့ လွယ်တာလား။</p> <p> </p> <p> </p> <p>တန်ဝမ်ကျဲသည် အခွင့်ကောင်းယူ၍ ထလိုက်ပြီး ကိုယ်ပေါ်မှ ဖုန်များကို ခါလိုက်သည်။ထို့နောက် တည်ကြည်စွာဖြင့်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“လူတစ်ယောက်ချင်းစီရဲ့ အမြင့်ဆုံး သာယာမှုဆိုတာ မတူကြဘူးလေ။ ဥပမာ -ကျွန်တော့်အတွက်တော့ သားရဲနားရွက်နဲ့ အမွှေးပွပွ အမြီးလေး ပြီးတော့ ခြေအိတ်ရှည်တွေနဲ့ ခြေသလုံးကွင်းလေးတွေ ဝတ်ထားတာကမှ အမြင့်ဆုံး သာယာမှုပဲ။ ပြီးတော့ ကျွန်တော်က ဇာတ်လမ်းထဲ စီးမျောရတာကိုလည်း ကြိုက်တယ်။”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမ နားမလည်ချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရှေ့ပိုင်းကိုတော့ နားလည်နိုင်သည် သူမတွင် မွေးရာပါ အမြီးနှင့် နားရွက်များ ရှိသည်။ သို့သော် ခြေသလုံးကွင်းဆိုသည်မှာ မည်သည့် မှော်ပစ္စည်းနည်း။ခေတ်ကြီးက ဤမျှ မြန်မြန်ဆန်ဆန် တိုးတက်သွားပြီလော။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ထားလိုက်ပါတော့ ငါ အလျင်လိုနေတယ် လာခဲ့တော့။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>တန်ဝမ်ကျဲသည် နောက်သို့ နှစ်လှမ်းဆုတ်ကာ လက်ကို နောက်ပစ်လိုက်ရင်း။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“တစ်ခုတော့ ရှင်းအောင် ပြောထားမယ်နော် မင်းမှာ သားရဲနားရွက်နဲ့ အမွှေးပွပွ အမြီးသာ မပါဘူးဆိုရင် မင်းရဲ့ အဖျက်ဆီးခံရမယ့်အစား ငါ့ကိုယ်ငါ သတ်သေလိုက်မယ်။ ဪ... ပြီးတော့ ငါ့ကို ဖေဖေလို့ ခေါ်ဖို့ မမေ့နဲ့ဦး။”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မိစ္ဆာမသည် ပါးစပ်ကို ပိတ်ကာ တခိခိ ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“မင်းက ငါတွေ့ဖူးသမျှထဲမှာ စိတ်ဝင်စားဖို့ အကောင်းဆုံး နတ်ဆရာလေးပဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ငါးရာကျော်က တွေ့ခဲ့တဲ့ ကျန်းမိသားစုက နတ်ဆရာလေးထက် အများကြီး ပိုပျော်ဖို့ ကောင်းတယ်။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမသည် ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်ရာ သူမ၏ နားရွက်များသည် အဖြူရောင် သားရဲနားရွက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူမ၏ တင်ပါးနောက်တွင်မူ အမွှေးပွပွ အမြီးကြီး တစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဪ... မြေခွေးမိစ္ဆာကိုး။”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒါဆိုလျှင် ပိုလွယ်သွားပြီ။ ဒီလောကမှာ ကြက်သား မကြိုက်တဲ့ မြေခွေးဆိုတာ ရှိလို့လား။</p> <p> </p> <p> </p> <p>မြေခွေးမိစ္ဆာမသည် သူမ၏ တင်ပါးကို လှုပ်ခါကာ တန်ဝမ်ကျဲဆီသို့ လျှောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“အွတ် အွတ် “</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကြက်ဖကြီး တစ်ကောင်သည် အတောင်ပံခတ်ကာ ပျံထွက်လာပြီး မြေခွေးမိစ္ဆာမ၏ အာရုံကို ချက်ချင်း ဖမ်းစားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ကြက်”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“နှစ်ပိဿာလောက် အချိန်စီးတဲ့ ကြက်ဖကြီးလေ အရသာ အရမ်းကောင်းတယ်မြည်းကြည့်မလား။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဟွန်း... ငါ့ကို ရိုးရိုးမြေခွေးလို့ ထင်နေတာလား။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ကြက်သားကို အားရပါးရ စားပြီးမှ တစ်ခြား ကြက်ကို ဆက်စားလို့ ရတာပဲလေမဟုတ်ဘူးလား။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဆယ်မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက်တန်ဝမ်ကျဲသည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ လည်ပင်းလိမ်ခံထားရပြီး အမွှေးနှုတ်ခံထားရသော ကြက်ဖကြီး ဆယ်ကောင်ကို ကြည့်ကာ ရင်နာနေမိသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤမြေခွေးမိစ္ဆာမသည် ပါးစပ်ကသာ ငြင်းနေသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ အလွန်ပင် ရိုးသားလှသည်။ တန်ဝမ်ကျဲသည် အရသာရှိသော ကြက်ဖကြီးများကို အဆုံးမရှိ ထုတ်ပေးနိုင်သည်ကို သိသွားသောအခါ သူမသည် သူ့ကို ချက်ချင်း မသတ်တော့ဘဲ သူမ စားချင်သည့် အချိန်တိုင်း နှိုက်စားနိုင်သည့်မုန့်အိတ်တစ်ခုသဖွယ် သဘောထားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒါက ပြဿနာမရှိပေ။သို့သော် သူမသည် ကြက်ခေါင်းနှင့် ကြက်အဆီဗူးကို မစားဘဲ ချန်ထားခဲ့သည်မှာ အမွှေးတစ်ပင်မျှ မကျန်အောင် နှုတ်ထားသော်လည်း နှမြောစရာပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>တန်ဝမ်ကျဲသည် နှစ်ပေါင်း ရာချီကြာအောင် အသားမစားရသည့်အလား မျက်နှာတွင် သွေးများ ပေကျံနေသော မြေခွေးမိစ္ဆာမကို ကြည့်ရင်း ဤအခြေအနေမှ မည်သို့ လွတ်မြောက်ရမည်ကို စဉ်းစားနေမိသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အစောပိုင်း မြှူဆွယ်မှု အပိုင်းတွင် သူမတွင် အဝတ်အစား မရှိသဖြင့် သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်တွင် မပျောက်ကင်းသေးသော မြားဒဏ်ရာတစ်ခု ရှိနေသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ သို့သော် ဤအချက်မှာ အရေးမကြီးလှပေ။သူတို့၏ စွမ်းအားကွာခြားချက်မှာ ကြီးမားလွန်းလှသည်။ လက်ဖဝါးမိုးကြိုးဖြင့်ပင် သူမကို ခြစ်ရာတစ်ခုမျှ မထင်စေနိုင်ရာ သူမ ဒဏ်ရာရနေသည်ကို သိနေလျှင်ပင် အသုံးမဝင်ချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ယခုမူ သူသည် စွမ်းအားကြီး နတ်မင်းတစ်ပါးကို ပင့်ဖိတ်ရန်သာ ရှိတော့သည်။ မြေခွေးမိစ္ဆာမ၏ အရှိန်မှာ သူထက် များစွာ မြန်သဖြင့် သူမကို သူ လိုက်မမီနိုင်ပေ။ အကယ်၍ သူမကို ဖမ်းမိလျှင်ပင် နတ်ပင့်ရန် မြေနင်းနေစဉ်အတွင်း သူမက သူ့ကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ သတ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ငါ့ကို သန်မာတဲ့ အမျိုးသား ၁၀၈ ယောက် ရှာပေးဖို့ လိုတယ်။” </p> <p> </p> <p>ဟုမြေခွေးမိစ္ဆာမက ကြက်ရိုးကို စုပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“အမျိုးသား ၁၀၈ ယောက်... မင်းနာမည်က လျန်ရှန်းလား။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဟင်...”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒါပေါ့ ကျွန်တော် ရှာပေးပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ကို ၁၀၉ ယောက်မြောက်အဖြစ် စာရင်းသွင်းပေးလို့ ရမလား။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>မြေခွေးမိစ္ဆာမသည် သူမ၏ ပါးစပ်မှ သွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး မျက်တောင်ခတ်ကာ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ မနက်ဖြန် နေမဝင်ခင်မှာ သန်မာတဲ့ အမျိုးသား ၁၀ ယောက် အရင်ရှာပေးရမယ် မဟုတ်ရင် မင်းကို ငါ အကုန်စုပ်ယူပစ်မယ်။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ယောက်ျား ၁၀ ယောက် ရှာမပေးရင် မင်းကို ငါ စုပ်ယူပစ်မယ်ဟူသော ခြိမ်းခြောက်မှုကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“သဘက်ခါမှပေါ့။ အကယ်၍ ကျွန်တော် ၁၀၈ ယောက် ရှာမပေးနိုင်ရင် မင်း ကြိုက်သလို လုပ်လို့ရပါတယ်။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>မြေခွေးမိစ္ဆာမက အလွယ်တကူပင် သဘောတူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမသည် နှစ်ပေါင်း ရာချီအောင် စောင့်ခဲ့ပြီးပြီဲဖြစ်သည်။သဘက်ခါဆိုသည်မှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရောက်လာပေလိမ့်မည်။ တန်ဝမ်ကျဲ ထုတ်ပေးသော ကြက်သားမှာ ထူးထူးခြားခြား အရသာရှိပြီး သူမ စားဖူးသမျှ ကြက်များထက် များစွာ ပိုကောင်းလှသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမ ဒဏ်ရာကုသနေစဉ်အတွင်း ကြက်များကို ခိုးစားဖူးသော်လည်း တန်ဝမ်ကျဲ ပေးသော ကြက်ဖကြီးများကို မမီချေ။ သူမ၏ အရသာခံအာရုံ ပြောင်းလဲသွားသည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ယခုမှပင် သူ၏ ကြက်များမှာ အထူးအဆန်း ဖြစ်နေကြောင်း သိလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>တန်ဝမ်ကျဲသည် ပထမဆုံးမြက်တဲရှင်၏ အလောင်းကို ရှာဖွေကြည့်ရာ တရုတ်စာနှင့် အင်္ဂလိပ်စာ ရောနှောရေးထားသော ဒိုင်ယာရီစာအုပ် တစ်အုပ်ကို တွေ့ရသည်။ ပထမဆုံးမြက်တဲရှင်မှာ တကယ့်ကို ထူးချွန်သော ကျောင်းသားတစ်ဦး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“လေ့လာမှု မှတ်စုတွေလား...နံရံဖောက်ခြင်း အတတ် ရွှံ့နံရံ တစ်ဖက်ကိုပဲ ဖောက်လို့ရမယ် အထူက ၂၀ စင်တီမီတာထက် မကျော်ရဘူး ကန့်သတ်ချက်တွေ အရမ်းများတယ် သံကူကွန်ကရစ် ဆိုရင်လည်း မရဘူး။ လျှို့ဝှက်ပညာရပ်ကို မျက်လှည့်ဆရာရဲ့ သီအိုရီနဲ့ ပေါင်းစပ်ထားတာပဲ ဒါပေမဲ့ ဒါက မြေလျှိုးအတတ် ရဲ့ အခြေခံအဆင့် ပဲ ရှိသေးတယ်။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဘေးနားရှိ မြေခွေးမိစ္ဆာမမှာမူ ကြက်ခေါင်းကို အားရပါးရ စုပ်နေသည်။ သူမသည် ကြက်ခေါင်းနှင့် ကြက်ဖင်ကို မကြိုက်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ အကောင်းဆုံးအရာကို နောက်ဆုံးမှ စားရန် သိမ်းထားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ပြီးတော့ ဘယ်မြေခွေးက ကြက်သား မကြိုက်ဘဲ နေမှာလဲ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>တန်ဝမ်ကျဲမှာမူ ဘေးတွင် ထိုင်ကာ ခေါင်းခါနေမိသည်။ထိုပါးစပ်ကြီး၏ ဖျက်စီးခြင်းခံရမည့်အစား သူ သေလိုက်ချင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ လိုချင်သည့် အရာကို တွေ့ပြီးနောက်တန်ဝမ်ကျဲသည် ခွန်အားသုံး၍ မြေကျင်းတစ်ခုကို အမြန်တူးကာ ပထမဆုံးမြက်တဲရှင်၏ အလောင်းကို ထည့်လိုက်သည်။ထို့နောက် သရဲမဖြစ်အောင် မီးရှို့ပြီး မြေမြှုပ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>နောက်တစ်နေ့တွင် ထန်ဝင်ကျဲသည် နောက်ထပ် ကြက်ဖကြီး အကောင် ၂၀ ကို ထုတ်ပေးလိုက်ရာ ငွေ ၂၀၀ ကုန်ကျသွားသော်လည်း သူ နှမြောမနေတော့ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>မြေခွေးမိစ္ဆာမမှာ စကားပြောရန် ဝန်မလေးသော်လည်း နတ်ဆရာများကိုမူ အလွန်ပင် ရန်ငြိုးထားသည်။ တန်ဝမ်ကျဲက ဘာကြောင့်လဲဟု မမေးရသေးခင်မှာပင် သူမတွင် ကျင့်ကြံဆင့် နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်ရှိကြောင်း ပြောပြလာသည်။ နှစ်တစ်ထောင် ကျင့်ကြံဆင့်ဆိုသည်မှာ အလိမ်အညာ မဟုတ်နိုင်သော်လည်း သူမ၏ အသိဉာဏ်မှာမူ အနည်းငယ် နိမ့်ပါးနေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဖြစ်နိုင်သည်မှာသူမ၏ ကျင့်ကြံဆင့် ၉၉၉ နှစ်လုံးကို တောင်ကြားတစ်ခုထဲတွင် ပုန်းအောင်းရင်း ကုန်ဆုံးခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူမ၏ မြှူဆွယ်ပုံများမှာ ဤမျှ ခေတ်မနောက်ကျနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် နှစ်တစ်ထောင် ကျင့်ကြံဆင့်နှင့်ပင် သူရဲကောင်း ၁၀၈ ယောက်ကို သူမ မဖမ်းနိုင်ခြင်းမှာ သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ မြားဒဏ်ရာနှင့် ဆက်စပ်နေပေလိမ့်မည်။ သို့သော် သူမ၏ လက်သည်းများမှာ အလွန်စူးရှသည်ကို တွေ့ခဲ့ရသဖြင့် တန်ဝမ်ကျဲသည် သူ၏ စူးစမ်းလိုစိတ်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကြက်သားစားပြီးနောက်တွင် မြေခွေးမိစ္ဆာမ၏ ပုံမှန် ခြိမ်းခြောက်သည့် အပိုင်းသို့ ရောက်လာပြန်သည်။ အသိဉာဏ်နည်းသော မိစ္ဆာများသည် ဤအပိုင်းကို အလွန်နှစ်သက်ကြသည်။ အနောက်ဘက်သို့ ခရီးသွားခြင်း ဇာတ်လမ်းထဲတွင်လည်း ဤသည်မှာ မပါမဖြစ် အပိုင်းတစ်ခုပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>မြေခွေးမိစ္ဆာမက သွားကြိတ်ကာ ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒီညက ငါ မောင်းရှန်း နတ်ဆရာတွေ အကုန်လုံးကို သတ်ပစ်မယ်။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>တန်ဝမ်ကျဲကလည်း သူမနှင့် ထပ်တူ ဒေါသဖြစ်ဟန်ဖြင့်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော်လည်း အဲဒီ နတ်ဆရာတွေကို မကြည့်ရတာ ကြာပြီ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>မြေခွေးမိစ္ဆာမမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“မင်းကလည်း နံစော်နေတဲ့ နတ်ဆရာ တစ်ယောက်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထန်ဝင်ကျဲက တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“အတိအကျ ပြောရရင် ကျွန်တော်က သရဲဖမ်းသမားပါ။ ကျွန်တော့်ကိုမတရားမပြောပါနဲ့ ကျွန်တော် သူတို့နဲ့ ပူးပေါင်းမှာ မဟုတ်ပါဘူး။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>မြေခွေးမိစ္ဆာမသည် ထိုကိစ္စသေးသေးလေးအတွက် သူ့ကို အငြင်းမပွားချင်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒါဆို မင်း သန်မာတဲ့ အမျိုးသားတွေ သွားဖမ်းပေးဖို့ ဘယ်တော့ ထွက်မှာလဲ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဘယ်တော့ ထွက်မှာလဲ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>တန်ဝမ်ကျဲသည် သူ၏ ခွန်အားကို ကြည့်လိုက်ရာ ၃၀/၃၀ ဖြစ်နေပြီဖြစ်ပြီဖြစ်သည်။လျှို့ဝှက်နယ်မြေသည်လည်း ကမ္ဘာသစ်တစ်ခုကို ဖွင့်ပေးတော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အခုပဲပေါ့။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကမ္ဘာသစ်တစ်ခု ပေါ်လာသော်လည်း ၎င်းမှာ မီးခိုးရောင် ဖြစ်နေပြီး အဆင့် ၅ ရောက်မှသာ ဝင်ရောက်နိုင်မည်ဟု ပြထားသည်။</p> <p> </p> <p>ထန်ဝင်ကျဲသည် သူ၏ အတွေ့အကြုံမှတ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ၃၅၈၅ မှတ်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>Rank: 1 (0/50)</p> <p> </p> <p> </p> <p>အတွေ့အကြုံ ၅၀ ထည့်လိုက်သည် Rank: 2 (0/350)</p> <p> </p> <p>အတွေ့အကြုံ ထပ်ထည့်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>Rank: 3 (0/2450)</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထပ်ထည့်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>Rank: 4 (735/17150)</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ၏ Rank တိုးလာသော်လည်း သူ၏ အခြေခံစွမ်းရည် များမှာ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။ Rank တိုးလာခြင်းကြောင့် သူ၏ အသက်စွမ်းအားအကန့်အသတ်မှာ ၃ မှတ်သာ တိုးလာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အတွေ့အကြုံမှတ် တစ်သောင်းခြောက်ထောင်ကျော် လိုအပ်နေသေးသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ယခု ဝင်ရောက်ရန်မှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။ သူသည် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ကမ္ဘာဟောင်းသို့သာ ဝင်ရောက်ရပေမည်။သို့မဟုတ်ပါက ကြက်ချေးနံ့ နံနေသော ထိုပါးစပ်ကြီး၏ စားခြင်းကို သူ တကယ် ခံရပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သင်သည်ထိတ်လန့်ဖွယ်ကမ္ဘာသို့ ဝင်ရောက်ရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>【ကုန်ဆုံးသွားသော ခွန်အား: ၃၀။ လက်ရှိခွန်အား: ၃၀/၃၃။】</p> <p> </p> <p> </p> <p>【ကျေးလက်လျှို့ဝှက်နယ်မြေ မုဒ် (Mode) ကို ရွေးချယ်ပါ: ဇာတ်ကောင်နေရာမှ သရုပ်ဆောင်ခြင်း လွတ်လပ်စွာ စူးစမ်းလေ့လာခြင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဇာတ်ကောင်နေရာမှ သရုပ်ဆောင်ခြင်း: သတ်မှတ်ထားသော ဇာတ်ကောင်အဖြစ် ဆက်လက်ကစားပါ။သတ်မှတ်ထားသော တာဝန်များကို ပြီးမြောက်အောင်ဆောင်ရွက်ပြီး ဆုလာဘ်များကို ရယူပါ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လွတ်လပ်စွာ စူးစမ်းလေ့လာခြင်း: သတ်မှတ်ထားသော အချိန်အတွင်း လွတ်လပ်စွာ သွားလာနိုင်ပြီး ပေါ်ပေါက်လာသော တာဝန်များကို ဆောင်ရွက်ပါ။ လွတ်လပ်စွာ သွားလာနိုင်သည့် အချိန်: ရက်ပေါင်း ၃၀။</p> <p> </p> <p> </p> <p>တန်ဝမ်ကျဲသည် လွတ်လပ်စွာ စူးစမ်းလေ့လာခြင်း ကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <div> <p>ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် မြေခွေးမိစ္ဆာမကို နှိမ်နင်းနိုင်မည့် အကူအညီတစ်ခုကို သွားရောက် ရှာဖွေမည် ဖြစ်သည်။ ရက်ပေါင်း ၃၀ အတွင်း မှော်ပညာအသစ်များကို သင်ယူရန် အချိန်မလောက်သော်လည်းလွတ်လပ်စွာ သွားလာနိုင်သည့် ရက် ၃၀ အတွင်း စွမ်းအားကြီးသော နတ်တစ်ပါးကို ပင့်ဖိတ်နိုင်ရန်မှာမူ မခက်ခဲလှပေ။</p> </div> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save