Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၉၈</h2> <h2 style="text-align: center;"> ရဲကားထဲသို့ အတင်းဝင်ရောက်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>တောက်ပလှသော နေရောင်ခြည်အောက်တွင် တန်ဝမ်ကျဲသည် ကျားမင်နှင့်အတူ မြို့ထဲသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦး ဘေးချင်းယှဉ်လျှောက်လာပုံမှာ လမ်းသွားလမ်းလာများအဖို့ သာမန်စုံတွဲလေးတစ်တွဲကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကျားမင်၏အကူအညီကြောင့် သူသည် လမ်းတစ်လျှောက် စကားတစ်လုံးမှပြောစရာမလိုဘဲ ကားကြုံစီး၍ ပြန်လာနိုင်ခဲ့သည်။ ထို့ပြင် နှာခေါင်းစည်း တပ်ထားခြင်းဖြင့် လူမသိအောင် မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ထားပြီး ကျန်းမာရေးမကောင်းသူတစ်ဦးအဖြစ် ဟန်ဆောင်ထားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ငါက တကယ်ပဲ အလိုရှိတရားခံတစ်ယောက်ဆိုရင် နင်မကြောက်ဘူးလား။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>တန်ဝမ်ကျဲ၏ အမေးစကားကြောင့် ကျားမင်သည် ငေးမောနေရာမှ သတိဝင်လာသည်။ မနေ့ညက အတွေ့အကြုံမှာ အိပ်မက်တစ်ခုလိုပင်။ အခုတော့ သူမသည် ရဲကအလိုရှိနေသော ရာဇဝတ်သားတစ်ဦးကို သူမ၏အိမ်ထဲသို့ ခေါ်လာရန် ကြံရွယ်နေမိပြီ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရုပ်ရှင်နှင့် ဝတ္ထုများထဲက ဖော်ပြချက်အရ ရာဇဝတ်သားတစ်ယောက်က ရုပ်ချောသည်။လူတွေကို လှည့်ဖျားရာမှာ ပိုတော်လေလေဟု ဆိုကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ရှင်က အဲဒီလိုလူမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။” </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမခဏတာ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ ခိုင်ခိုင်မာမာ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>တန်ဝမ်ကျဲသည် သူမကဲ့သို့ပင် သရဲတစ္ဆေများကို မြင်နိုင်စွမ်းရှိသဖြင့် သူ၏ ထူးဆန်းသော အပြုအမူများစွာကို နားလည်ပေး၍ ရသည်။ သူသည် မကောင်းသော ရာဇဝတ်သားတစ်ဦး မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထိုစဉ်က အဖြစ်အပျက်မှာလည်း နတ်ဆိုးသခင် လူတွေကို ဒုက္ခပေးရန် ကြံစည်နေသဖြင့် ထိုနတ်ဆိုးကို အောင်နိုင်ရန်အတွက် သူက ကြိုးစားခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ့၏ ကူညီပုံနည်းလမ်းမှာ အနည်းငယ် အစွန်းရောက်နေပြီး သားအမိနှစ်ယောက်ကို ခုနစ်ရက်တိုင်တိုင် ပိတ်လှောင်ထားခဲ့ခြင်းကသာ ကျားမင်ကို အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်စေခြင်းဖြစ်သည်။ ဘယ်လိုပဲကြည့်ကြည့် သားအမိနှစ်ယောက်ကို ပိတ်လှောင်ထားခြင်းမှာ အလွန်အမင်း ပြင်းထန်လွန်းလှသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဘုရားကျောင်းက ဘယ်ဘက်မှာလဲ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျားမင်က သူမ၏ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လက်ညှိုးညွှန်ပြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဟိုဘက် အရှေ့တည့်တည့်မှာ ထင်တယ်။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဂွီ...ဂွီ...”</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမ ဗိုက်ထဲမှ အသံမြည်လာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>တန်ဝမ်ကျဲ၏ မျက်နှာတွင် ရှက်ရွံ့သော အရိပ်အယောင် အနည်းငယ်မျှ မရှိပေ။ ထိုအစား ကျားမင်၏ အိမ်ဘက်သို့ ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“လမ်းမှာ ငါ နင့်ကို အကာအကွယ်ပေးလာတာပဲ... ငါ့ကို တစ်ခုခု ကျွေးဦးမလား။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျားမင်သည် မရယ်မိအောင် နှုတ်ခမ်းကို ဖိထားရင်း။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့... ကျွန်မအိမ်မှာ အရင်ဆုံး တစ်ခုခု လိုက်စားမလား။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>တန်ဝမ်ကျဲက သူ့ဗိုက်ကို ပွတ်ရင်း။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“နင်က ဒီလောက်တောင် စိတ်ရင်းနဲ့ ဖိတ်နေမှတော့ ငါ နည်းနည်းပါးပါး စားပေးရမှာပေါ့။ အများဆုံး ဟင်းလေးခွက်နဲ့ စွပ်ပြုတ်တစ်ခွက်ပဲနော် အဲဒီထက် ပိုကောင်းရင်တော့ ငါ အားနာလွန်းလို့ သေလိမ့်မယ်။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>အိမ်ခန်းလေးမှာ မကျယ်လှဘဲ ထူးဆန်းသော အနံ့တစ်ခု ရနေသည်။ တန်ဝမ်ကျဲ၏ နှာခေါင်းက အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး အိပ်ခန်းဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“မနေ့ညက နင့်မိသားစုဝင်တွေ အဆီအဆိမ့်တွေ အများကြီး စားထားတာပဲ။ နင့်အခန်းက ဘယ်ဘက်လဲ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ညာဘက်အခန်းပါ။ ဘာလုပ်မလို့လဲ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျားမင်က အသင့်စား ခေါက်ဆွဲဘူးနှစ်ဘူးကို ကိုင်လာရင်း စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။ သူက လူတွေကို ပိတ်လှောင်ဖူးသည့် ရာဇဝင်ရှိသဖြင့် တစ်ခုခု လုပ်မလားဟု သူမ စိတ်ပူသွားခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် တန်ဝမ်ကျဲက ခေါက်ဆွဲဘူးကို လှမ်းယူလိုက်ကာ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ထိုင်... ထိုင် အားမနာနဲ့ကိုယ့်အိမ်လိုပဲ သဘောထား။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒါက ကျွန်မအိမ်လေ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>တန်ဝမ်ကျဲက အိမ်ရှင်ကဲ့သို့ လုပ်နေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ကျားမင်လည်း ကုလားထိုင်ကို ဆွဲကာ ထိုင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>စားသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရသည်။ အလွန် အလောတကြီး စားနေသည့် အသံပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျားမင်လည်း စိတ်မအေးဖြစ်လာသည်။ အိမ်ထဲတွင် တစ်ခုခု ဖြစ်နေပုံရသည်။ တန်ဝမ်ကျဲက အစားစားချင်လို့ ဝင်လာတာ မဟုတ်ဘဲ တစ်ခုခုကို သတိပြုမိသွားသဖြင့် အကြောင်းပြချက် ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အချိန်တွေ တဖြည်းဖြည်း ကုန်ဆုံးသွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ရပြီ “ </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>တန်ဝမ်ကျဲကခေါက်ဆွဲဘူးကို ဖွင့်ကာ တူဖြင့် မွှေလိုက်ပြီးနောက် ကျားမင်ကို ကြည့်ကာ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“နင်ကရော ဘာလို့ မစားတာလဲ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျားမင်သည် တန်ဝမ်ကျဲရှေ့က ခေါက်ဆွဲဘူးနှစ်ဘူးကို ကြည့်လိုက်မိသည်။ ဘာလဲ... သူမအတွက် တစ်ဘူးတောင် မချန်ထားဘူးလား။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် တန်းဝမ်ကျဲ စားနေစဉ်မှာပင် အသံက ဘယ်ကလာသည်ကို ကျားမင် ရှာတွေ့သွားသည်။ သူမ၏ ဦးလေးဖြစ်သူမှာ ဘယ်အချိန်က ပြန်ရောက်နေမှန်းမသိဘဲ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ကျောပေးကာ တစ်ခုခုကို အငမ်းမရ စားနေခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ရှူး... ရှူး...” </p> <p> </p> <p> </p> <p>တန်ဝမ်ကျဲကခေါက်ဆွဲကို မှုတ်ကာ ပါးစပ်ထဲသို့ သွင်းလိုက်သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် တစ်ဘူးထပ်ကုန်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် တန်ဝမ်ကျဲသည် သူမ၏ ဦးလေးကို သတိမထားမိပုံရသည်။ ဒုတိယတစ်ဘူးကို ထပ်မွှေရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ရဲတွေ နင့်ဆီ လာရှာလိမ့်မယ်။ ငါ နင့်ကို ပြန်ပေးဆွဲသွားတယ်လို့ပဲ ပြောလိုက်နော်။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောရင်း တန်ဝမ်ကျဲက ညည်းတွားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဘယ်တံဆိပ် ခေါက်ဆွဲပဲဖြစ်ဖြစ် ငါကတော့ ဒုတိယတစ်ဘူးကို စားရတာ သိပ်မကြိုက်ဘူး။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ဦးလေးဖြစ်သူသည် တန်ဝမ်ကျဲ၏ နောက်သို့ ရောက်လာပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“အားးးး”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျားမင်သည်ထိုမျက်နှာကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ထိတ်လန့်သွားကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဖင်ထိုင်လျက် လဲကျသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဦးလေး၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖြော့ဖြော့ဖြစ်နေပြီး အပြာရောင် သွေးကြောများ ထနေသည်။ မျက်လုံးအိမ်များမှာ သွေးကဲ့သို့ ရဲနေပြီး ကြိုးဆွဲချ သေဆုံးခဲ့စဉ်က ခံစားခဲ့ရသော ဝေဒနာများမှာ မျက်နှာပေါ်တွင် အထင်အသား ကျန်ရစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>တန်းဝမ်ကျဲက စားပွဲကို အားပြုကာ ထလိုက်ရာ ကုလားထိုင်ခြေထောက်နှင့် ကြမ်းပြင်ပွတ်တိုက်သံက စူးရှစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျားမင် မယုံကြည်နိုင်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေစဉ်မှာပင် တန်ဝမ်ကျဲသည် လက်လှမ်းကာ သရဲဦးလေး၏ ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ခေါင်းက နောက်သို့ လန်သွားပြီး ကြိုးဆွဲချခံထားရသည့် ဒဏ်ရာများမှာ အထင်အသား ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>တန်ဝမ်ကျဲက ကျားမင်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲကာ နောက်သို့ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ကျားမင်သည် တစ်ခုခု ပြောချင်သော်လည်း ခြေကုန်လက်ပန်း ကျနေသဖြင့် သူဆွဲရာနောက်သို့သာ ပါသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒီသရဲက စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းသားပဲ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျားမင်သည် သူ၏လက်ထဲတွင် သားရေသေတ္တာတစ်လုံး ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူက ထိုသေတ္တာထဲမှ ပလတ်စတစ် နှင်းပန်းအိုးတစ်လုံးကို ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“အားး... သူ... သူ လာနေပြီ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမ၏ ဦးလေးက သူတို့ဆီသို့ ခုန်အုပ်လာသည်ကို ကျားမင် မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“တွေ့ပြီ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>တန်ဝမ်ကျဲသည် ချောကလက်ထုပ်တစ်ထုပ်နှင့် ပလတ်စတစ်စက္ကူ တစ်လိပ်ကို ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူသည် ချောကလက်တစ်တုံးကို ယူကာ ခုန်အုပ်လာသော ဦးလေးဆီသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဘုန်းးးး”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဦးလေးသည် အမည်းရောင် မြူခိုးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အခန်းထဲတွင် ပျံ့လွင့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“တော်တော် ဇွဲကောင်းတာပဲ။” </p> <p> </p> <p> </p> <p>တန်ဝမ်ကျဲကနောက်ထပ် ချောကလက်တစ်တုံးကို ကိုင်လိုက်သည်။ သရဲတွေကို တိုက်ခိုက်ဖို့ဆိုရင် ချောကလက်က အကောင်းဆုံးပဲ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒုတိယတစ်တုံးက အမည်းရောင်မြူခိုးကို တည့်တည့်မှန်သွားရာ ဦးလေးဖြစ်သူမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြန်ကျလာသည်။ တန်ဝမ်ကျဲက ချက်ချင်းပြေးသွားကာ ပလတ်စတစ်စက္ကူဖြင့် ပတ်ပြီး ဘောလုံးတစ်လုံးကဲ့သို့ လိပ်ပစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျားမင်မှာ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။ ချောကလက်နှင့် ပလတ်စတစ်စက္ကူကို အသုံးပြု၍ သရဲဖမ်းသည်ကို သူမ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒီအရာကို ဘုရားကျောင်းကို ယူသွားလိုက်။ အခြေအနေကို အသေအချာ ရှင်းပြပြီး နတ်ဘုရားရဲ့ အကာအကွယ်ကို တောင်းပါ။” </p> <p> </p> <p> </p> <p>တန်ဝမ်ကျဲကပလတ်စတစ်စက္ကူဖြင့် ထုပ်ထားသော အထုပ်ကို ကျားမင်ရှေ့တွင် ချထားပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ရှင်... ရှင် ဘုရားကျောင်းကို မလိုက်ဘူးလား။” </p> <p> </p> <p>ကျားမင်ကထိုအထုပ်ကို ကိုင်ရန် ကြောက်နေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ရဲတွေ ရောက်လာပြီ။ ငါ အမြန်သွားမှဖြစ်မယ်။ဒီမှာ ဆက်နေလို့ မရတော့ဘူး။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>အပြင်ဘက်တွင် ရဲကားသံများ ကြားနေရပြီဖြစ်သည်။ တန်ဝမ်ကျဲသည် ကျားမင်၏ အဒေါ်အခန်းထဲမှရုပ်ဆိုးလှသော နတ်ဆိုးရုပ်တုတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ကာ ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် အပြင်ဘက်မှ အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“မင်းတို့ကို ကောင်းကင်ဘုံကိုလည်း မတက်စေရဘူး။မြေကြီးပေါ်မှာလည်း မနေစေရဘူး။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရဲအရာရှိနှစ်ဦး ကျားမင်၏ အိမ်သို့ မောင်းနှင်လာကြသည်။ ဂရစ်ဇလီနှင့် ချန့်ချန့်တို့ထံမှ ရရှိသော အချက်အလက်များအရ သူတို့သည် အချောဆုံး အလိုရှိတရားခံ ကို လာရောက်ရှာဖွေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ရဲအရာရှိတစ်ဦး၏ မျက်လုံးများ သွေးကဲ့သို့ နီရဲလာကာ စိတ်ဖောက်ပြန်သလို ဖြစ်လာသည်။ သူသည် ကားပေါ်မှ ဆင်းကာ သေနတ်ကို ထုတ်၍ ကျားမင်၏ အိမ်ဘက်သို့ ပြေးသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဟေး... ဘာလုပ်တာလဲ။” </p> <p> </p> <p> </p> <p>နောက်ထပ်ရဲအရာရှိတစ်ဦးက လိုက်တားသော်လည်း မရပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>တန်ဝမ်ကျဲသည် ခြုံပုတ်ထဲမှ ထွက်လာကာ ရဲအရာရှိတစ်ဦးကို တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ ထိုရဲအရာရှိမှာ ကားဖြင့် တိုက်ခံရသလိုပင် လွင့်ထွက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“မလှုပ်နဲ့နော် ...ပစ်လိုက်မယ်။” </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျန်ရှိနေသောရဲအရာရှိက သေနတ်ဖြင့် ချိန်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် တန်ဝမ်ကျဲသည် သေနတ်ကျည်ဆန်များကို ရှောင်တိမ်းနိုင်ရုံသာမက လက်ချောင်းဖြင့် သေနတ်ပစ်သည့် ပုံစံလုပ်ကာ လေဖိအားဖြင့် ရဲအရာရှိကို လဲကျသွားအောင် လုပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>နတ်ဆိုးသခင်၏ အစွမ်းမှာ တန်ဝမ်ကျဲ ထင်ထားသည်ထက် ပိုမိုထိရောက်နေသည်။ သူသည် လူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက် ထိန်းချုပ်နိုင်ရုံသာမက နေရောင်ကိုလည်း မကြောက်ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>တန်ဝမ်ကျဲသည် ရဲကားဆီသို့ အမြန်ပြေးသွားကာ ကားပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။ သူသည် ရဲကားကို အကာအကွယ်အဖြစ် အသုံးပြုကာ မောင်းနှင်ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <div> <p> </p> </div> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save