Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း ၉၉</h2> <h2 style="text-align:center"> အနက်ရောင်ကျား နတ်ပလ္လင်</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <h2 style="text-align:center"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကားရေဒီယိုမှ သတင်းကြေညာသံ:</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒီကနေ့ မနက် ၉ နာရီ ၁၆ မိနစ်မှာ ကျန်းဟွားခရိုင်က ရာဇဝတ်သားတစ်ယောက်ဟာ ရဲအရာရှိနှစ်ဦးကို ဒဏ်ရာရအောင်လုပ်ပြီး ရဲကားတစ်စီးကို ခိုးယူမောင်းနှင်သွားပါတယ်။ သူဟာ အရှေ့မြောက်ဘက် ထိုင်ကျုံးမြို့ဆီကို ဦးတည်မောင်းနှင်နေတာ ဖြစ်ပါတယ်။ လမ်းတစ်လျှောက်မှာရှိတဲ့ မိဘပြည်သူများ ဘေးကင်းလုံခြုံရေး ဂရုစိုက်ကြပါရန်နဲ့ သဲလွန်စတစ်ခုခုတွေ့ရှိပါက ရဲစခန်းကို ချက်ချင်း အကြောင်းကြားပေးပါရန် မေတ္တာရပ်ခံအပ်ပါတယ်။ မိမိကိုယ်တိုင် ဖမ်းဆီးဖို့ မကြိုးစားပါနဲ့။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဖြန်းးး”</p> <p> </p> <p> </p> <p>တန်ဝမ်ကျဲသည် ရဲကားပေါ်တွင် ထိုင်နေရင်း သူ၏ ပုခုံးကို သူကိုယ်တိုင် အားပြင်းပြင်းဖြင့် ပြန်ရိုက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ သေနတ်မှန်ထားသော်လည်း မသေသရွေ့ သူ့ကိုယ်သူ ပြန်လည်ထိုးနှက်ခြင်းဖြင့် ကုသနိုင်သည်။ သူသည် သူ့ကိုယ်သူ အချက်ပေါင်း ၂၀ ကျော် လက်သီးဖြင့် ထိုးနှက်ပြီးနောက်မှ ပုခုံးပေါ်ရှိ သေနတ်ဒဏ်ရာမှာ သွေးတိတ်သွားပြီး အသားနုတက်လာသည့် လက္ခဏာများ ပြလာတော့သည်။ အခက်ခဲဆုံးမှာ ကျည်ဆန်ကို ပြန်ထုတ်ရမည်ဖြစ်သည်။ကံကောင်းသည်မှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သာမန်ထက် သန်မာနေသဖြင့် ကျည်ဆန်မှာ အရိုးထဲအထိ စိုက်မဝင်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>Out of the Dark ဇာတ်ကားထဲက လီမမကြီးတောင် တိုက်ပေါ်က ခုန်ချပြီး သူ့ကိုယ်သူ သေနတ်နဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ ပစ်ထားတာတောင် ပြန်ကယ်လို့ ရသေးတာပဲ။ ဒီဒဏ်ရာလေးကတော့ ဘာမှမဟုတ်လောက်ပါဘူး။</p> <p> </p> <p> </p> <p>နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ သူသည် တူ သို့မဟုတ် ခေါက်ကုလားထိုင်များကို အသုံးပြု၍ ကုသရန် လုံလောက်သော ကျွမ်းကျင်မှု မရှိသေးခြင်း ဖြစ်သည်။ လက်သီးဖြင့် ထိုးနှက်ခြင်းမှာ ထိရောက်မှု နည်းပါးလှသည်။ ဒဏ်ရာမှ ကုသမှုသို့ ပြောင်းလဲနှုန်းမှာလည်း အလွန်နည်းသည်။ သူ၏ ခွန်အားက ကြီးမားနေ၍သာ သွေးလွန်ပြီး မသေအောင် ထိန်းထားနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“သူမကို ချောကလက်က သက်တမ်းကုန်တတ်တယ် အပူရှိရင် အရည်ပျော်တတ်တယ်လို့ ပြောဖို့ မေ့သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက အခြေခံဗဟုသုတပဲလေ... သူမနားလည်မှာပါ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>သက်တမ်းကုန်သွားသော ချောကလက်ကို စား၍မရသလို သရဲဖမ်းရာမှာလည်း သုံး၍မရတော့ပေ။ ဒါက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်လှသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>တန်ဝမ်ကျဲသည် ကားထဲမှ စီးကရက်တစ်ထုပ်ကို နှိုက်ယူကာ တစ်လိပ်ကို ပါးစပ်တွင် ခဲလိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်ချောင်းမှ မီးတောက်တစ်ခုကို ထုတ်ကာ မီးညှိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>မီးခိုးငွေ့များ လွင့်ပျံသွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ ကားဆက်မမောင်းချင်၍ မဟုတ်ဘဲ ကားမှာ သစ်ပင်ကို ဝင်တိုက်ထားသဖြင့် မောင်း၍ မရတော့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ပုခုံးမှာ သေနတ်ဒဏ်ရာ ရထားသဖြင့် ကားကို ငြိမ်အောင် မထိန်းနိုင်ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်... သူ၏ ကားမောင်းစွမ်းရည် ညံ့ဖျင်းခြင်းကြောင့်တော့ လုံးဝ မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အခုတော့ သူ ခြေကျင်လျှောက်ရတော့မည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူသည် လူမြင်ကွင်းမှ ရှောင်ရှားရန် လိုအပ်ပြီး အဝတ်လဲရန် အဝတ်အစားတစ်စုံကို အမြန်ရှာရမည်။ ယနေ့ခေတ်ကဲ့သို့ အင်တာနက် ထွန်းကားနေသည့် အချိန်တွင် သေနတ်ဒဏ်ရာနှင့် သွေးစွန်းနေသော အဝတ်အစားများဖြင့် ဆိုလျှင် မိနစ်ပိုင်းအတွင်း ရဲများ ရောက်လာနိုင်သည်။ ထို့ပြင် လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ CCTV ကင်မရာများကြောင့်လည်း သူ အဖမ်းခံရဖို့မှာ အချိန်တစ်ခုသာ လိုတော့သည်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ပြဿနာကြီးတော့ မဟုတ်ပါသေး။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“အလိုရှိအဆင့် ၃တွင်ရှိနေသော တန်ဝမ်ကျဲသည် တောလမ်းများထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>နာရီဝက်အကြာတွင် တန်ဝမ်ကျဲ ကားစွန့်ပစ်ခဲ့သည့် နေရာသို့ ရဲကားသုံးစီး ရောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒီမှာ ကျည်ဆန်တစ်ခု ရှိတယ်။ သူ ကျည်ဆန်ကို ထုတ်သွားပုံရတယ် “</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒဏ်ရာရထားပြီး ခြေကျင် ထွက်ပြေးတာဆိုရင် သိပ်မဝေးနိုင်ဘူး။ ပတ်ဝန်းကျင်မှာလိုက် ရှာကြ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် ရဲအရာရှိတစ်ဦးက အစီရင်ခံစာတစ်ခု ရရှိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“နေဦး  ရှာဖွေရေးကို ရပ်လိုက်တော့။ အခုသတင်းတစ်ခု ရတယ်။ သူ ထိုင်ကျုံးမြို့က ရွှမ်ဟူ ဘုရားကျောင်းနားမှာ မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ စကားပြောနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်တဲ့။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ ဟုတ်လား။သူက ရဲကို တိုက်ခိုက်ထားတဲ့ ရာဇဝတ်သား မဟုတ်လား။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ဦးက ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“သူက အချောဆုံး အလိုရှိတရားခံလေကွာ... ဘာထူးဆန်းလို့လဲ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှမ်ဟူ ဘုရားကျောင်း။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဆရာကြီး အားလုံ သည် ဘုရားကျောင်းအဝင်တွင် ရပ်ကာ အဝေးသို့ ငေးကြည့်နေသည်။ သူ့အသက်အရွယ်တွင် ငြိမ်းချမ်းစွာ နေလိုသော်လည်း အတိတ်က နေ့ရက်များကို လွမ်းနေမိဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ဆိုင်ကယ်တစ်စီး ဘုရားကျောင်းရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်ကို တွေ့ရသည်။ ဆိုင်ကယ်မောင်းသူမှာ လှပသော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ဆိုင်ကယ်နောက်တွင် လိုက်လာသော လူငယ်မှာ ဟူဒီ အင်္ကျီကို ဝတ်ထားသည်။ သူ ဆိုင်ကယ်ပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သောအခါ မိန်းကလေးက ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်ဖြင့် လက်ပြကာ မောင်းထွက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုလူငယ်သည် ဘုရားကျောင်းဆီသို့ အမြန်လျှောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒီဘုရားကျောင်းမှာ ဘယ်နတ်မင်းကို ကိုးကွယ်ထားတာလဲ။” </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုလူငယ်ကအဝင်ဝတွင် ရပ်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒီမှာ စံပယ်တာက ကျားနတ်မင်းပါ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ကျားနတ်မင်းလား။ဒါဆို မြေခွေးကို ဖမ်းဖို့ လုံလောက်တာပေါ့။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ခင်ဗျားကို ဘယ်လို ခေါ်ရမလဲ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော့်ကို ဆရာကြီး အားလုံလို့ပဲ ခေါ်ပါ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>လူငယ်က ဘုရားကျောင်းအတွင်းသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ စားပွဲပေါ်တွင် အဝါရောင်ကျားရုပ်တစ်ခု ရှိသော်လည်း အမွှေးတိုင်မီးခိုးများကြောင့် အနည်းငယ် မည်းမှောင်နေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဆရာကြီး... ကျွန်တော် နတ်မင်းဆီက တစ်ခုခု မေးချင်လို့ပါ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“မင်း နတ်မေးခွန်းတောင်းတဲ့ နတ်ကျောက်တုံးကိုပစ်ချင်တာလား။”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>လူငယ်က ဒူးထောက်လိုက်သောအခါ သူပြောလိုက်သော စကားကြောင့် ဆရာကြီး အားလုံ၏ မျက်နှာမှာ အံ့ဩသွားရသည်။ဒီလူငယ်က ခေါင်းများ မကောင်းတာလား။ဟု သူ တွေးမိသွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“အထက်က ကျားနတ်မင်းခင်ဗျာ... မော်ရှန်းတပည့် တန်ဝမ်ကျဲဟာ အခုအချိန်မှာ နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင် မြေခွေးဝိညာဉ်ရဲ့ ခြောက်လှန့်မှုကို ခံနေရပါတယ်။ နောက်ပြီး ထိုင်းနတ်ဆိုးသခင်ကလည်း လိုက်လံနှောင့်ယှက်နေပါတယ်။ ကျားနတ်မင်းအနေနဲ့ ကျွန်တော့်ကို နတ်ဆိုးတွေကို နှိမ်နင်းနိုင်တဲ့ အစွမ်းသတ္တိ ပေးသနားတော်မူပါ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤလူမှာ အလောတကြီး လာခဲ့သော တန်ဝမ်ကျဲပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် CCTV များရှိသည့် လမ်းများကို ရှောင်ကွင်းကာ သူ၏ ချောမောသော မျက်နှာကို အသုံးပြု၍ လှပသော မိန်းကလေးတစ်ဦးကို ဆိုင်ကယ်ကြုံစီးကာ ဘုရားကျောင်းသို့ ရောက်အောင် လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူသည် နတ်ကျောက်တုံးကောက်ကိုင်ကာ အမြန်ပစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ပထမအကြိမ်... နတ်ဘုရားက သဘောတူသည့်အချက်ပြမှုထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒုတိယအကြိမ်... နတ်ဘုရားက ထပ်မံသဘောတူသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဆရာကြီး အားလုံမှာ ယခင်က တွေးထင်ထားသည်များကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ရတော့သည်။ ကျားနတ်မင်းက သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် သဘောတူညီချက် ပေးသည်ဆိုလျှင် ဤလူငယ်ပြောသည်မှာ အမှန်ဖြစ်နေ၍လား။ နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင် မြေခွေးဝိညာဉ်။ ဒါက ရုပ်ရှင်ထဲကလိုပဲ...။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဆရာကြီး အားလုံ တွေးတောနေစဉ် တတိယအကြိမ် ပစ်လိုက်သော နတ်မေးတုံးများမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် တုံ့ကာ အဝေးက စားပွဲတစ်လုံးအောက်သို့ လျှောဝင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဆရာကြီး အားလုံသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သွားပြေးကြည့်လိုက်သည်။ ထိုစားပွဲအောက်တွင် နောက်ထပ် ကျားနတ်မင်း ရုပ်တုတစ်ခု ရှိနေသည်။ ၎င်းမှာ တစ်ကိုယ်လုံး မည်းနက်နေသော အနက်ရောင်ကျားနတ်မင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဆရာကြီး အားလုံ၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ရီသွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“အားချန်...”</p> <p> </p> <p>“ဆရာကြီး... ဘာဖြစ်လို့လဲ။” </p> <p> </p> <p> </p> <p>တန်းဝမ်ကျဲကလိုက်လာပြီး မေးသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဆရာကြီး အားလုံက</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“မင်းအကူညီတောင်းတဲ့ကိစ္စကို ကျားနတ်မင်းက သဘောတူလိုက်ပြီ။ ဒါပေမဲ့ မင်းကို အဖြေပေးလိုက်တာက အနက်ရောင်ကျားနတ်မင်း ဖြစ်နေတယ်။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“အနက်ရောင်ကျားနတ်မင်း။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဆရာကြီး အားလုံက ရှင်းပြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒီအနက်ရောင်ကျား ဗိုလ်ချုပ်ကြီးဟာ ဒဏ္ဍာရီအရ နတ်ဆိုးလေးတွေ သောင်းကျန်းနေချိန်မှာ သူတို့ကို နှိမ်နင်းဖို့ ပင့်ဖိတ်ခြင်း ခံခဲ့ရတဲ့သူ ဖြစ်တယ်။ သူဟာ စည်းစိမ်နတ်မင်းရဲ့ စီးတော်ယာဉ်လည်း ဖြစ်တယ်။ အနက်ရောင်ကျားက သူ့ရဲ့ တကယ့်အစွမ်းကို ထုတ်လိုက်ပြီဆိုရင် ဘယ်လို နတ်ဆိုးနဲ့ ဝိညာဉ်ဆိုးတွေကိုမဆို အကုန်ရှင်းပစ်နိုင်စွမ်း ရှိတယ်။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>တန်ဝမ်ကျဲသည် စည်းစိမ်နတ်မင်းတကယ်ကို ရေစက်ပါလာခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>【အနက်ရောင်ကျားဗိုလ်ချုပ်ကြီး၏ နှစ်သက်မှု +၁】</p> <p> </p> <p> </p> <p>တန်ဝမ်ကျဲသည် စားပွဲအောက်ရှိ အနက်ရောင်ကျားနတ်မင်းကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဗိုလ်ချုပ်ကြီး။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ လှည့်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် တန်ဝမ်ကျဲ၏ ပုံရိပ်မှာ အစအနမကျန်အောင်ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“သူ ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဆရာကြီးအားလုံမှာ မှင်သက်ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လူတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ် ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်ရတာလဲ။</p> <div> <p> </p> </div> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save