Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဝဖြိုးနေတဲ့ သိုးသူငယ်လေးလား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်ယွင်က များများစားစား မတွေးတော့ဘဲ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်လေသည်။ </p> <p> </p> <p>“ကောင်းပါပြီ ရှင်…။”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်... ငါ့ရဲ့ စရိုက်က လူတွေကို အလွယ်တကူ ရန်စမိတတ်တယ်။ တခြားသူတွေက ငါ့ကို ဘာမှမလုပ်နိုင်တဲ့အခါ ကလဲ့စားချေဖို့ နည်းမျိုးစုံ သုံးကြမှာပဲ….။”</p> <p>ထျန်ဖုန်းက ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်သော်လည်း သူမကို နားလည်အောင် ရှင်းပြလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>*သူက လူတွေကို ရန်စတတ်တဲ့သူလား…။*</p> <p> </p> <p>ချန်ယွင်သည် ထျန်ဖုန်း၏ လုပ်ရပ်များကို သေချာပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်သော်လည်း ထိုသို့သော အရိပ် အယောင်မျိုး မတွေ့ရပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူသည် ဖော်ရွေပြီး သဘောကောင်းသူဟုပင် သူမ ထင်မြင်မိခြင်းပင်ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>*သူ့မှာ ရန်သူတွေ အများကြီး ရှိနေလို့များလား….။*</p> <p> </p> <p>“မင်း ဈေးကွက်ထဲမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ….။”</p> <p> </p> <p>ထျန်ဖုန်းက စပ်စုသလို မေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မ ဆေးဆရာတစ်ယောက်ကို ရှာဖို့ လာတာပါ။ ဟိုတစ်ခါက ကျွန်မ ငွေရောင်သစ်ရွက်မြက် ရခဲ့ တယ်မဟုတ်လား…။ အဲ့ဒါက ချီစုဆောင်းခြင်းဆေးလုံး ဖော်စပ်ဖို့အတွက် အဓိက ပါဝင်ပစ္စည်းလေ…။”</p> <p> </p> <p>ချန်ယွင်က ရှင်းပြပြီးနောက် မျက်လုံးများ တောက်ပလျက် ဆက်ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“အဲ့ဒီဆေးလုံးကို သောက်ပြီးရင် ကျွန်မ ချီစွမ်းအင်သန့်စင်ခြင်း အဆင့် (၉) ကို အမြန်ဆုံး ရောက်နိုင် လိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ထားတယ်…။”</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင်တော့ မင်း အလိုရှိရာ အောင်မြင်ပါစေလို့ ငါ ဆုတောင်းပေးပါတယ်။ ငါကတော့ အခု သွားရတော့မယ်…။”</p> <p> </p> <p>“ရှင် အခုပဲ ထွက်သွားတော့မလို့လား….။”</p> <p> </p> <p>ချန်ယွင် အံ့သြသွားလေသည်။ ဈေးကွက်ကို ရောက်ပြီးပြီးချင်း ပြန်ထွက်သွားမည်ဟု သူမ မထင်ထား ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်... ငါ မြစိမ်းတောင်တန်းဂိုဏ်း ဘက်ကို သွားပြီး လေ့လာကြည့်မလို့ပါ…။”</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို ကျွန်မ လိုက်ပို့ပေးပါရစေ….။”</p> <p> </p> <p>“မလိုပါဘူး... ငါ အပြင်ထွက်သွားရင် တစ်ယောက်ယောက်က တိုက်ခိုက်လာနိုင်တယ်။ မင်း ငါနဲ့ လုံးဝ မလိုက်ခဲ့လို့မရဘူး…။”</p> <p> </p> <p>ထျန်ဖုန်းက ပြတ်ပြတ်သားသားပင် ငြင်းဆိုလိုက်လေသည်။ သူ နောက်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ သူမသာ လိုက်လာပါက သူမကိုပါ ကာကွယ်ပေးနေရမည် ဖြစ်သဖြင့် သူ စိတ်ကြိုက် လှုပ်ရှားနိုင်တော့ မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>“ရှင် အန္တရာယ်ရှိနိုင်မလား….။”</p> <p> </p> <p>ချန်ယွင်က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်လေသည်။ </p> <p> </p> <p>“ဒီဈေးကွက်ထဲမှာပဲ ခဏလောက် နေပါလား။ ဒီမှာဆိုရင် ဘယ်သူမှ လက်ဖျားနဲ့တောင် မတို့ရဲဘူး လေ…။”</p> <p> </p> <p>“ငါ့ဘာသာငါဆိုရင် သူတို့ ငါ့ကို ဘာမှမလုပ်နိုင်ပါဘူး။ ကဲ... လိုက်မပို့နဲ့တော့….။”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပါပြီ... အစ်ကိုထျန်၊ ဂရုစိုက်သွားပါဦး…။”</p> <p> </p> <p>အမြဲတမ်း အေးအေးဆေးဆေး နေတတ်ပြီး ပြဿနာဖြစ်မည်ကို ကြောက်တတ်သော ချန်ယွင်အတွက် မူ ထျန်ဖုန်း၏ လုပ်ရပ်မှာ နားမလည်နိုင်စရာပင်။ ဖျောင်းဖျ၍ မရမှန်း သိသဖြင့် သူမ သက်ပြင်းသာ ချနိုင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ကွယ်မှ ချန်ယွင်၏ အတွေးပေါင်းစုံကို လျစ်လျူရှုကာ ထျန်ဖုန်းသည် ဈေးကွက်၏ ဂိတ်တံခါး ဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဂိတ်တံခါးသို့ မရောက်မီမှာပင် လူတစ်ယောက်က သူ့ဆီသို့ ဦးတည် လျှောက်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>“မိတ်ဆွေ... ခဏလောက်ပါ…။”</p> <p> </p> <p>ထျန်ဖုန်း လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ရုပ်ရည် သာမန်မျှသာရှိသော်လည်း ဖော်ရွေသော အပြုံးကို အတင်းလုပ်ယူထားသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ့၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ ချီစွမ်းအင်သန့်စင်ခြင်း အဆင့် (၈) မျှသာ ရှိလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထျန်ဖုန်းက အေးဆေးသောလေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာကိစ္စလဲ…။”</p> <p> </p> <p>“ဟားဟား... ကျွန်တော်က မိတ်ဆွေသစ်တွေ ဖွဲ့ရတာ ဝါသနာပါလို့ပါ။ ကျွန်တော့်နာမည်က ရှဲ့လင်းခွန် ပါ။ မိတ်ဆွေနဲ့ ခင်မင်ခွင့်ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်….။”</p> <p> </p> <p>“ငါက ထျန်ဖုန်းပါ။ ရှဲ့လေးကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်….။”</p> <p>ထျန်ဖုန်းကလည်း ယဉ်ကျေးစွာ လက်နှစ်ဖက်ကိုစုပ်ကိုင်၍ နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီလောက်ထိ ချီးမွမ်းစရာ မလိုပါဘူး ခင်ဗျာ။ ကျွန်တော် ကြည့်ရသလောက်တော့ မိတ်ဆွေက ထူးခြားတဲ့ အငွေ့အသက်တွေ ရှိနေတာပဲ။ ဂိုဏ်းကြီး တစ်ခုခုက တပည့် ဖြစ်ရမယ် ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား…။”</p> <p> </p> <p>ရှဲ့လင်းခွန်က လက်ကာပြရင်း စူးစမ်းလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထျန်ဖုန်း အတွေးထဲမှ လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>*အိုး... ငါ့အကြောင်းကို လာစုံစမ်းတာပေါ့လေ…။*</p> <p> </p> <p>“အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ငါက ဘယ်ဂိုဏ်းမှ မရှိတဲ့ လေလွင့်ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ပါပဲ….။”</p> <p> </p> <p>ထျန်ဖုန်းက မိမိကိုယ်ကို နှိမ့်ချသလိုဖြင့် ရယ်လိုက်ပြီး။</p> <p> </p> <p>“အရင်ကတော့ ငါ့ဆရာနဲ့ အတူတူ နေခဲ့တာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ဆရာ ဆုံးသွားပြီးကတည်းက တစ်ယောက် တည်း လျှောက်သွားနေရတာပါပဲလေ…။”</p> <p> </p> <p>ရှဲ့လင်းခွန်၏ မျက်နှာတွင် ဝမ်းသာသွားသော အရိပ်အယောင်လေး ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ဟန်ဆောင် ထိန်းချုပ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် စိုးရိမ်ပေးဟန်ဖြင့်</p> <p> </p> <p>“ဒီလိုကိုး... အစ်ကိုထျန်လည်း ကျွန်တော့်လိုပဲ လောကကြီးထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း မျောပါနေရ တာပဲလား။ ဒါဆို အစ်ကိုထျန် နောက်ထပ် ဘယ်ကို ခရီးဆက်ဖို့ စိတ်ကူးထားသေးလဲ….။”</p> <p> </p> <p>“ငါလည်း မသိသေးပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ရှေ့နားမှာ မြစိမ်းတောင်တန်းဂိုဏ်း ရှိတယ်လို့ ကြားလို့ အဲ့ဒီဘက်ကို သွားကြည့်မလားလို့လေ…။”</p> <p> </p> <p>“တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ….။ ကျွန်တော်လည်း အဲ့ဒီဘက်ကို သွားမလို့ပဲ….။”</p> <p> </p> <p>ရှဲ့လင်းခွန်၏ မျက်နှာမှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားလေသည်။ သူ၏ အင်္ကျီလက်ထဲမှ အဆောင်တစ်ခု သည်လည်း တိတ်တဆိတ် လှုပ်ခတ်သွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော်နဲ့ အတူတူ သွားကြမလား….။ ကျွန်တော်က အဲ့ဒီဘက်ကို ခဏခဏ ရောက်ဖူးတော့ လမ်းကြောင်းကိုလည်း ကောင်းကောင်း သိပါတယ်…။”</p> <p> </p> <p>“ဒါကတော့...။”</p> <p>ထျန်ဖုန်းက တွေဝေဟန် ဆောင်လိုက်ပြီးမှ…။ </p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီလေ... ငါတို့က ခင်မင်သွားကြပြီပဲ၊ အတူတူ သွားတာပေါ့…။”</p> <p> </p> <p>“ဟားဟားဟား…။ အစ်ကိုထျန်က တကယ့်ကို ပေါင်းသင်းလို့ ကောင်းတဲ့သူပဲ….။”</p> <p> </p> <p>ရှဲ့လင်းခွန်က အပြင်ပန်းတွင် ဝမ်းသာပြနေသော်လည်း အတွင်းစိတ်ထဲတွင်မူ လှောင်ပြုံး ပြုံးနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>*သွားကြစို့... သေမင်းဆီကိုပေါ့….။*</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦး ဈေးကွက်အပြင်ဘက်သို့ ရောက်သောအခါ ထျန်ဖုန်းက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး လှေပျံ ကို ထုတ်လိုက်ကာ အပေါ်သို့ အရင်တက်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ရှဲ့လေး... တက်ခဲ့လေ…။”</p> <p> </p> <p>“ဒါ... ဒါက... အစ်ကိုထျန်က တကယ်ကို သာမန်လူ မဟုတ်ဘူးပဲ….။”</p> <p> </p> <p>ရှဲ့လင်းခွန်းက အံ့သြဟန် ဆောင်လိုက်လေသည်။</p> <p>“အင်း... ဒီလှေပျံကိုရလာတဲ့ အကြောင်းကတော့ ပြောရရင် ဇာတ်လမ်းက ရှည်ပါတယ်ကွာ၊ အရှက်ရ စရာ သမိုင်းကြောင်းလေးလည်း ရှိတာပေါ့…။”</p> <p> </p> <p>ထျန်ဖုန်းက သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။ အမှန်တော့ သူ အရှက်ရခဲ့သည် မဟုတ်ဘဲ ယွမ်လီ  အရှက်ရခြင်းကို ပြောခြင်း ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>*ဟက်... မင်းကို သတ်ပြီးရင်တော့ အဲ့ဒီ အရှက်ရစရာတွေကို မင်း မေ့သွားမှာပါ….။*</p> <p> </p> <p>ရှဲ့လင်းခွန်းက စိတ်ထဲက တွေးလိုက်သည်။ သူသည် လှေပျံကို လုယူပြီး ထျန်ဖုန်းကို မည်သို့ သတ်မည် ကိုပင် ကြိုတင် စဉ်းစားနေခဲ့ပြီဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ရှဲ့လင်းခွန်း လှေပျံပေါ်သို့ တက်လာသည်နှင့် ထျန်ဖုန်းက မှော်စွမ်းအားကို အသက်သွင်းလိုက်ရာ လှေပျံ ​သည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပျံတက်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဘေးမှ ကြည့်နေသော လူအုပ်ကြီးမှာတော့ အမျိုးမျိုးသော ခံစားချက်များဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့လေတော့ သည်။ အချို့က သနားသလို ကြည့်ကြပြီး အချို့ကမူ နှမြောတသဟန် ရှိနေခဲ့ကြ၏။</p> <p> </p> <p>“တောက်... ငါတို့ထက် အရင် လက်ဦးသွားတယ်ကွာ….။”</p> <p> </p> <p>“ကျွတ်ကျွတ်…သနားစရာ ကောင်လေးပဲ….။”</p> <p>“ရတနာ ရှိတာက အပြစ်တစ်ခုပဲကွ….။”</p> <p> </p> <p>ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ စကားသံများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ထျန်ဖုန်းသည် လှေပျံကို မောင်းနှင်ရင်း ရှဲ့လင်းခွန်ကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ရှဲ့လင်းခွန်သည် လမ်းတစ်လျှောက် ဘာမှမလုပ်ဘဲ ထျန်ဖုန်းနှင့် အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောရင်း လမ်းညွှန်ပေးနေခဲ့လေသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် ဈေးကွက်နှင့် တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာ လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟင်… ဟိုမှာ ဘာဖြစ်နေတာလဲ….။”</p> <p> </p> <p>ရှဲ့လင်းခွန်က ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထျန်ဖုန်း လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ ဘယ်ဘက် အဝေးတစ်နေရာတွင် ပုရွက်ဆိတ်လေးနှစ်ကောင် ​ကဲ့သို့ လှုပ်ရှားနေသည့် လူပုံရိပ်နှစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>*ဒီလောက်တောင် လောနေရသလား….။ ငါတောင် သေချာ မမြင်ရသေးဘူး၊ မင်းက လှမ်းပြောနေပြီ လား…။*</p> <p> </p> <p>ဟု တွေးကာ ထျန်ဖုန်း စိတ်ထဲမှ ကျိတ်ရယ်လိုက်လေသည်။</p> <p>“အင်း... ဘာမှ မဟုတ်တဲ့ ပုံပါပဲ။ ဆက်သွားကြစို့….။”</p> <p> </p> <p>ထျန်ဖုန်းက ရှဲ့လင်းခွန်ကို စနောက်ချင်သဖြင့် လျစ်လျူရှုဟန်ဆောင်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဗျာ….။”</p> <p> </p> <p>ရှဲ့လင်းခွန် ကြောင်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>*ဇာတ်ညွှန်းက ဒီလို မဟုတ်ရဘူးလေ….။ ပုံမှန်ဆိုရင် စူးစမ်းချင်စိတ်နဲ့ သွားကြည့်ရမှာ မဟုတ်လား…။*</p> <p> </p> <p>ရှဲ့လင်းခွန်​ ပျာယာခတ်သွားလေသည်။ အကယ်၍ မသွားဖြစ်ပါက သူတို့၏ အစီအစဉ် ပျက်စီးသွားပေ လိမ့်မည်ပင်။</p> <p> </p> <p>“ရှားပါးတဲ့ ရတနာတစ်ခုခုများ ပေါ်လာတာလား မသိဘူးနော်၊ အစ်ကိုထျန်…။”</p> <p> </p> <p>ရှဲ့လင်းခွန်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ထပ်ပြောပြန်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“အိုး... ဒါဆိုလည်း သွားကြည့်ကြတာပေါ့…။”</p> <p>ထျန်ဖုန်းလည်း ဆက်၍ စမနေတော့ပေ။ အကယ်၍ တစ်ဖက်လူက စိတ်မရှည်ဘဲ အတင်းအဓမ္မ လုပ်လာပါက ကြည့်မကောင်း ဖြစ်သွားနိုင်သည်ပင်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူသည် လှေပျံကို ထိုဘက်သို့ ဦးတည် မောင်းနှင်လိုက်ရာ ရှဲ့လင်းခွန်လည်း ထိုအခါမှ သက်ပြင်းချနိုင်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ကယ်ကြပါဦး….။”</p> <p> </p> <p>အနားသို့ မရောက်မီမှာပင် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရလေ သည်။ သူမ၏ အသံ မှာ သာယာနာပျော်ဖွယ် ရှိသော်လည်း အလွန် ကျယ်လောင်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လှေပျံသည် ထိုနေရာ၏ အပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထျန်ဖုန်း ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ သန်သန်မာမာ အမျိုးသားတစ်ဦးက အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို မဖွယ်မရာ ပြုလုပ်ရန် ကြိုးစားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထူးဆန်းသည်မှာ ထိုသန်မာသောအမျိုးသားသည် အမျိုးသမီး၏ အင်္ကျီကို အတင်းဆွဲဖြဲနေသည်မှာ ကြာလှပြီ ဖြစ်သော်လည်း အင်္ကျီမှာ တစ်စက်ကလေးမှ ပြဲမထွက်သွားချင်းပင်။ ထျန်ဖုန်းအနေဖြင့် သူ၏ မျက်စိအစာကျွေးချင်သော ဆန္ဒပင် မပြည့်ဝနိုင်တော့ချေ။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save