Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">သူ လုံးဝ မလှုပ်ရှားဘူး... ထောင်ချောက် ဖြစ်ရမယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“သခင်လေး... ကျွန်မကို ကယ်ပါဦး…။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို ကယ်ပေးပါ…။”</p> <p> </p> <p>ဟယ်ဖန်ဟုန်သည် ထျန်ဖုန်းကို ကြည့်ကာ အသနားခံ တောင်းပန်နေရှာလေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာ ထက်တွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး ပါးပြင်ပေါ်တွင် မျက်ရည်များက စီးကျနေခဲ့သည်ပင်။</p> <p> </p> <p>ထျန်ဖုန်းက သေချာကြည့်လိုက်ရာ ထိုသူနှစ်ဦးလုံးမှာ ချီစွမ်းအင်သန့်စင်ခြင်း အဆင့် (၈) တွင် ရှိနေကြ သည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ထိုအမျိုးသမီးမှာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်နှင့် ညှို့ဓာတ်ပြင်း သော အသွင်အပြင် ရှိလေသည်။</p> <p> </p> <p>အသက် (၃၀) မပြည့်သေးသော သူမမှာ အမှည့်လွန်ကာ စားချင် စဖွယ်ဖြစ်နေသော မက်မွန်သီးတစ်လုံး ကဲ့သို့ပင်။ သူမ၏ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော ဆံနွယ်များကို ကြည့်ရသလောက် သူမ၏ သရုပ်ဆောင်မှုမှာ မဆိုးလှပေ။</p> <p> </p> <p>သန်မာသောအမျိုးသားမှာမူ အမျိုးသမီး၏ လက်နှစ်ဖက်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဖိထားပြီး ကျန်လက် တစ်ဖက်ဖြင့် သူမ၏ အင်္ကျီများကို အတင်းဆွဲဖြဲနေသည်ပင်။ သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ အကြာကြီး ဆွဲဖြဲနေခဲ့ပါသော်လည်း အင်္ကျီမှာ ပြဲမသွားခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ထျန်ဖုန်းမှာ အကြာကြီး ဘာမှမလုပ်ဘဲ ကြည့်နေသဖြင့် ဟယ်ဖန်ဟုန်မှာ စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် ထပ်မံပြော လိုက်ပြန်လေသည်။ </p> <p> </p> <p>“သခင်လေး... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို ကယ်ပါ။ ကျွန်မ ဒီလူ့ရဲ့ ထောင်ချောက်ထဲကို မိသွားလို့ အခု ဘာအစွမ်းမှ မရှိတော့ပါဘူး။ ရှင် ကျွန်မကို ကယ်မယ်ဆိုရင် ရှင်ခိုင်းသမျှ လုပ်မယ့် ကျွန်မအဖြစ်နဲ့ ရှင့်ဘေးနားမှာ တစ်သက်လုံး အစေခံပါ့မယ်….။”</p> <p> </p> <p>ထျန်ဖုန်း စကားမပြောရသေးခင်မှာပင် သန်မာသောအမျိုးသားက လှည့်ကြည့်ကာ ရက်စက်သော အကြည့်ဖြင့် ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟေ့ကောင်... မင်း တခြားသူကိစ္စထဲ ဝင်ပါရဲရင်ပါကြည့် မင်းကို ငါ သတ်ပစ်မယ်…။”</p> <p> </p> <p>ယေဘုယျအားဖြင့်ဆိုလျှင် ဤကဲ့သို့ မြင်ကွင်းမျိုးကို တွေ့ပါက မည်သူမဆို ဝင်ရောက် ကူညီချင်စိတ် ပေါ်လာမည်မှာ သေချာပေသည်။ အထူးသဖြင့် အဆင့် (၉) ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအတွက် အဆင့် (၈) ကျင့်ကြံသူကို ရင်ဆိုင်ရန်မှာ မခဲယဉ်းပေ။ သို့သော်လည်း ထျန်ဖုန်းမှာ လှုပ်ရှားခြင်း မရှိဘဲ ထိုမြင်ကွင်း ကိုသာ မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုထျန်... ဒီလူက နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီးမှာ ဒီလိုမျိုး လုပ်ဝံ့တာပဲ…။ ကျွန်တော်တို့ အောက်ကို အမြန်ဆင်းပြီး ဒီအမျိုးသမီးကို ကယ်ကြရအောင်…။”</p> <p> </p> <p>ရှဲ့လင်းခွန်က ထျန်ဖုန်း မလှုပ်မယှက် ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ အတင်း တိုက်တွန်းလေတော့သည်။</p> <p>“မင်း တစ်ခုခု ထူးဆန်းတယ်လို့ မထင်ဘူးလား…။”</p> <p> </p> <p>ထျန်ဖုန်းက ရုတ်တရက် မေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဗျာ…”</p> <p> </p> <p>ရှဲ့လင်းခွန် နားမလည်ဘဲ ကြောင်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“သေချာ ကြည့်စမ်း... အဲ့ဒီအင်္ကျီက ဒီလောက် ဆွဲဖြဲနေတာတောင် အခုထိ မပြဲသေးဘူး။ ငါ့စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခု မှားနေတယ်လို့ ထင်တယ်…။”</p> <p> </p> <p>ထျန်ဖုန်းက ဂုဏ်ယူဟန်ဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ့ရဲ့ ရုပ်ရှင်နဲ့ ဗီဒီယိုတွေ ကြည့်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာက အတွေ့အကြုံအရ ဒါဟာ လုံးဝ မူမမှန်ဘူး…။”</p> <p> </p> <p>*အော်... ဒါကြောင့်ကိုး…. ဒီနေရာမှာ ပြဿနာ ရှိနေတာကိုး….။*</p> <p> </p> <p>ရှဲ့လင်းခွန်မှာ ဤလူ၏ အကဲခတ်မှုမှာ အလွန်ပင် စေ့စပ်လှကြောင်း ရုတ်တရက် နားလည်သွားလေ သည်။ တစ်ဖက်လူ ပြောနေသော ‘ရုပ်ရှင်’ ဆိုသည်ကိုမူ သူ စိတ်မဝင်စားအားပေ။ သူသည် ချက်ချင်း ပင် သူ၏ အင်္ကျီလက်ထဲရှိ အဆောင်ကို သုံး၍ တိတ်တဆိတ် အချက်ပေးလိုက်လေသည်။</p> <p>ထို့နောက် သူသည် ထျန်ဖုန်း၏ နောက်ကွယ်မှနေ၍ အောက်ရှိ လူနှစ်ဦးကို မျက်စိမှိတ်ပြကာ အင်္ကျီကို ဆွဲဖြဲရန် အချက်ပြလိုက်လေသည်။ အောက်မှ လူနှစ်ဦးမှာ နားလည်သွားသော်လည်း သူတို့မျက်နှာတွင် ခက်ခဲသော အမူအရာများ ပေါ်လာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>“မရီး... မရီး... ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ….။”</p> <p> </p> <p>သန်မာသောအမျိုးသားက အသံတိုးတိုးဖြင့် အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ မေးလိုက်ပြီး သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ခဏတာ နှေးကွေးသွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဟယ်ဖန်ဟုန်သည် ဘာမှမပြောဘဲ တောအုပ်ထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေသော ရက်စက်သည့် မျက်လုံးတစ်စုံ ရှိရာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“လုပ်တော့... လုပ်လိုက်တော့…။”</p> <p> </p> <p>အမိန့်ရပြီးနောက် ဟယ်ဖန်ဟုန်က အံကိုကြိတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သန်မာသောအမျိုးသား၏ မျက်နှာတွင် ဝမ်းသာသွားသော အရိပ်အယောင် ပေါ်လာခဲ့ပါသော်လည်း ဟန်ဆောင်လျက်ပင် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“မရီး... ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါ…။”</p> <p>ယခုမူ သူသည် ထျန်ဖုန်းကို ကျောပေးထားသဖြင့် သူ၏ အမူအရာကို ရိပ်မိမည်ကို မစိုးရိမ်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ အင်္ကျီမှာ မခံနိုင်တော့ဘဲ ပြဲထွက်သွားလေတော့သည်။ အမျိုးသမီးမှာ ရုန်းကန်ဟန် ဆောင်နေသော်လည်း မကြာမီမှာပင် သူမ၏ ဖြူဖွေးဝင်းပသော အသားအရေများ ပေါ်ထွက်လာလေ တော့သည်။</p> <p> </p> <p>*ဝင်းအိနေတာပဲဟေ့….။*</p> <p> </p> <p>ထျန်ဖုန်းမှာ မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် နောက်ထပ် ဘာများဆက်ဖြစ်လာဦးမလဲဆိုသည်ကို စိတ်လှုပ်ရှား စွာ စောင့်ကြည့်နေမိလေသည်။ သို့သော် ထိုမျှနှင့်တင် ရပ်တန့်သွားခဲ့လေသည်။ ထိုလူမှာ ဆက်လက် လှုပ်ရှားနေသော်လည်း နောက်ဆုံး အရှက်ဖုံးလေးမှာမူ နဂိုအတိုင်း ကျန်နေသေးသည်ပင်။</p> <p> </p> <p>*စိတ်ပျက်စရာကြီး….*</p> <p> </p> <p>ထျန်ဖုန်း ရုတ်တရက် ပျင်းရိသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုရှဲ့... ကြည့်ဦး၊ ဒါက ထောင်ချောက် ဖြစ်ဖို့ များတယ်။ ဘယ်လို ကာမရူးက ဒီအဆင့်အထိတောင် အင်္ကျီကို မဖြဲနိုင်ရတာလဲ…။ ငါ့အထင်တော့ သူက အစွမ်းကုန် မသုံးသေးတာပဲ။ သူက ငါတို့ ဆင်းသွား တာကို စောင့်နေပြီးမှ ငါတို့ကို တစ်ခါတည်း ရှင်းပစ်မလို့ ဖြစ်ရမယ်…။”</p> <p> </p> <p>ထျန်ဖုန်းက အမှန်တရားကို သိနေသူတစ်ဦးကဲ့သို့ ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“အဲ... အစ်ကိုထျန်၊ ကျွန်တော့်အထင်တော့ သူက ငါတို့ကို မြင်နေရလို့ ရှက်နေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာ ပဲ…။”</p> <p> </p> <p>ရှဲ့လင်းခွန်မှာ ထိုကဲ့သို့ပင် အပေါစား ဆင်ခြေတစ်ခု ပေးလိုက်ရလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို ငါ သွားတော့မယ်နော်…။”</p> <p> </p> <p>ထျန်ဖုန်းက လှည့်ထွက်မည့်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟင်... အဲ့ဒါက မကောင်းဘူး ထင်တယ်နော်။ တစ်ယောက်ယောက် သေတော့မှာကို ငါတို့ ဒီအတိုင်း ကြည့်နေလို့ မဖြစ်ဘူးလေ…။”</p> <p> </p> <p>ရှဲ့လင်းခွန်မှာ ထျန်ဖုန်း တကယ် ထွက်သွားမည်ကို ကြောက်သဖြင့် ချွေးစေးများပင် ထွက်လာလေ တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထျန်ဖုန်း နောက်ကို ပြန်လှည့်လာသည်ကို မြင်မှ ရှဲ့လင်းခွန်က မြန်မြန် အချက်ပေးလိုက်ပြန်လေသည်။ ဟယ်ဖန်ဟုန်သည် ဘေးဘက်သို့ ထပ်မံ ကြည့်လိုက်ရာ ပုန်းနေသော မျက်လုံးများမှာ ပို၍ပင် ရက်စက် လာသော်လည်း သူမကို ခွင့်ပြုသည့်အကြည့်ကို ပေးလိုက်လေသည်။ အမျိုးသမီးက သန်မာသော အမျိုးသားကို တိတ်တဆိတ် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“မရီး... ဒါဆို ကျွန်တော် အားမနာတော့ဘူးနော်…။”</p> <p> </p> <p>သန်မာသောအမျိုးသားမှာ ဝမ်းသာအားရဖြစ်သွားပြီး သူ၏ တုန်ရီနေသော လက်များဖြင့် သူမ၏ နောက်ဆုံး အရှက်ဖုံးသော အဝတ်စကို ဆွဲလိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>*အိုး... အရသာ ရှိလိုက်တာ….။*</p> <p> </p> <p>ယခုမူ သူသည် အပေါ်မှ ‘ဝဖြိုးနေသော သိုးသူငယ်လေး’ ကိုပင် ကျေးဇူးတင်နေမိလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ထျန်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများမှာ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ပြူးကျယ်နေခဲ့သည်။ နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီး၌ တကယ့်ကို ကြည့်ကောင်းလှသည်ပင်။</p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုထျန်... အခုတော့ ထောင်ချောက် မဟုတ်တော့ဘူးမလား…။”</p> <p> </p> <p>ရှဲ့လင်းခွန်ကလည်း တံတွေးကို ခက်ခက်ခဲခဲ မျိုချရင်း ထျန်ဖုန်းကို ကျေးဇူးတင်နေမိသည်။ သို့သော် လည်း သူ နှမြောမိသည်။</p> <p> </p> <p>*ငါသာ အောက်မှာ သရုပ်ဆောင်ရရင် ဘယ်လောက် ကောင်းမလဲ…။* ဟုပင် တွေးလိုက်မိသေးသည်။</p> <p> </p> <p>“မလောပါနဲ့ဦး... နောက်ဆုံးအဆင့် မပြီးသေးဘူးလေ…။”</p> <p> </p> <p>ထျန်ဖုန်းက အောက်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မျက်လုံးများက အရောင်တောက်နေခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါ... အစ်ကိုထျန်၊ အဲ့ဒီ နောက်ဆုံးအဆင့်အထိ ရောက်သွားရင်တော့ သူမရဲ့ ဘဝ ပျက်စီးသွားမှာပေါ့။ ငါတို့က လူကြီးလူကောင်းတွေ ဖြစ်ပြီး ဒီအတိုင်း ကြည့်မနေသင့်ဘူးလေ…။”</p> <p> </p> <p>ရှဲ့လင်းခွန်မှာ ချွေးပြန်နေပြီဖြစ်၏။ သူ၏ ခေါင်းဆောင်မှာ အလွန် စိတ်ဆိုးနေလိမ့်မည်ကို သူ သိသည်။ သို့သော် ထျန်ဖုန်းက လေထဲတွင် ရှိနေသဖြင့် အောက်မှလူများက ဘာမှ လုပ်မရပေ။ အကယ်၍ သူကိုယ်တိုင် စတင် လှုပ်ရှားလိုက်ပါကလည်း ရန်သူကို သတိပေးသလို ဖြစ်သွားမည်ကို သူ စိုးရိမ်နေ မိပြန်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“အကယ်၍ သူက နောက်ဆုံးအဆင့်ကို မလုပ်သေးရင် သူက အတင်းအဓမ္မ မလုပ်သေးဘူးလို့ ပြောလို့ ရတယ်။ အလွန်ဆုံးရှိရင် ‘ကြံစည်မှု’ ပဲ ဖြစ်မှာပါ၊ အဲ့ဒါက ကြီးလေးတဲ့ ပြစ်မှုမှ မဟုတ်တာ…။”</p> <p> </p> <p>ထျန်ဖုန်းက ဟန်ဆောင်ကာ တစ်ဖက်လူကို စနောက်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုထျန်... မြန်မြန် သွားကယ်ပါတော့၊ မဟုတ်ရင် အချိန်နှောင်းသွားပါလိမ့်မယ်…။”</p> <p>ရှဲ့လင်းခွန်မှာ အလွန် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ခြေဆောင့်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>*ဒါက ဘယ်လိုလူမျိုးလဲ…။ ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို မြင်နေရတာတောင် ဘာလို့ ဒီလောက် တွေဝေနေရတာ လဲ….။’</p> <p> </p> <p>“ကဲ... ထားပါတော့…။”</p> <p> </p> <p>ထျန်ဖုန်း သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အောက်မှ လူများကို လှမ်းအော်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟေး... နောက်ထပ် လူနှစ်ယောက် ထပ်ပေါင်းရင်ကော မင်းတို့ စိတ်ဆိုးကြမလား…။”</p> <p> </p> <p>“ဗျာ…။”</p> <p> </p> <p>အားလုံး ဆွံ့အသွားခဲ့ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>*ဒါက ဘာစကားလဲ…။*</p> <p> </p> <p>*မင်းက လူလာကယ်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား….။ ဘာလို့ မင်းကပါ ဝင်ပါဖို့ ကြံနေရတာလဲ…။*</p> <p>ရှဲ့လင်းခွန်သည် ထျန်ဖုန်းကို အံ့သြမှင်တက်စွာ ကြည့်လိုက်မိသည်။ </p> <p>“အစ်ကိုထျန်... မင်း... မင်း ဒါ ဘာပြောတာလဲ…။”</p> <p> </p> <p>ထျန်ဖုန်း၏ အတွေးကို မည်သူမျှ ခန့်မှန်း၍ မရတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>သန်မာသောအမျိုးသားမှာ ခေတ္တ ကြောင်သွားပြီးမှ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“သွားစမ်း…။”</p> <p> </p> <p>ထျန်ဖုန်းက လက်ကာပြကာ ဘေးမှ ရှဲ့လင်းခွန်ကို ပြောလိုက်လေသည်။ </p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုရှဲ့... သူက မင်းကို ရုပ်ဆိုးတယ်ဆိုပြီး အုပ်စုထဲ မထည့်ချင်ဘူးတဲ့…။”</p> <p> </p> <p>“ငါ... ငါ...။”</p> <p>ရှဲ့လင်းခွန် သွေးအန်မတတ် ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>*ဒီကောင် ရူးနေတာလား….။ ဘယ်သူကများ ဒီလိုကိစ္စမျိုးမှာ သူစိမ်းနှစ်ယောက်ကို အဖော်ခေါ်မှာလဲ။ ပြီးတော့ ငါ့ရုပ်နဲ့ ဒါက ဘာဆိုင်လို့လဲ….။*</p> <p> </p> <p>ရှဲ့လင်းခွန်၏ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး ထျန်ဖုန်းက ဒေါသထွက်ဟန် ပြ လိုက်လေသည်။ သူသည် အောက်မှ သန်မာသောအမျိုးသားကို ဆဲဆိုလိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>“တောက်... အစ်ကိုရှဲ့က မင်းအမေနဲ့တောင် အတူတူ အိပ်ဖူးတာကို၊ မင်းက သူ့ကို ရွံနေတာလား။ သူက မင်းအဖေတောင် ဖြစ်နိုင်တယ်နော်….။”</p> <p> </p> <p>အားလုံးမှာ ထျန်ဖုန်း၏ အတွေးအခေါ်ကြောင့် လုံးဝ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြပြန်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်မှာပင် ထျန်ဖုန်းက အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။ </p> <p> </p> <p>“အဲ့ဒီ အလှလေးကို လွှတ်လိုက်စမ်း…၊ ငါ့ကို ပေး…။”</p> <p> </p> <p>သူသည် ချက်ချင်းပင် လှေပျံကို အောက်ရှိ လူနှစ်ဦးထံသို့ တည့်တည့် မောင်းနှင်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်စုတ်... သေဖို့ ပြင်ထားပေတော့…။”</p> <p> </p> <p>ထျန်ဖုန်း အော်ဟစ်လိုက်ပြီး မြေပြင်နှင့် ဆယ်မီတာအကွာသို့ ရောက်သောအခါ လှေပျံကို သိုလှောင် အိတ်ထဲသို့ ချက်ချင်း သိမ်းဆည်းလိုက်လေသည်။ နှင်းခဲဓားကို လက်တွင် ဆုပ်ကိုင်လျက် အောက်ရှိ အမျိုးသားထံသို့ တည့်တည့် ထိုးချလိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရှဲ့လင်းခွန်သည်လည်း သူနှင့်အတူ အောက်သို့ ကျဆင်းလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ရှဲ့လင်းခွန် အပါအဝင် အောက်ရှိလူများမှာ စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ဝမ်းသာသွားခဲ့ကြလေသည်။ ဒီ ‘ဝဖြိုးနေတဲ့ သိုးသူငယ်လေး’ တော့ ထောင်ချောက်ထဲ မိပြီ။ သူ့ကို လှည့်စားဖို့ တကယ့်ကို မလွယ်ကူခဲ့ ပေမယ့် နောက်ဆုံးတော့လည်း သူ မိသွားခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>“မင်း သေဖို့သာ ပြင်ထားတော့…။”</p> <p> </p> <p>ရှဲ့လင်းခွန်က အော်ဟစ်ရင်း သူ၏ ဓားရှည်ဖြင့် ထိုးလိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ ဓားဦးတည်ချက်မှာ အောက်မှ လူနှစ်ဦးဆီသို့ မဟုတ်ဘဲ ထျန်ဖုန်း၏ ကျောပြင်ဆီသို့သာ ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“တောက်... ရှဲ့... ဒီကောင်စုတ်က တကယ်ပဲ မင်းသားလား…။ မင်းက ငါ့ကိုပါ တိုက်ခိုက်တယ်ပေါ့လေ.. .။”</p> <p> </p> <p>ထျန်ဖုန်းက အဆင်သင့် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူသည် နောက်မှ လေတိုးသံကို နားထောင်ခြင်းဖြင့် သူတို့ ကြားက အကွာအဝေးကို သိနိုင်ပေသည်။ ချီစွမ်းအင်သန့်စင်ခြင်း အဆင့် (၉) ၏ စွမ်းအားနှင့် မိုးတိမ် ခြေလှမ်း ၏ ကျွမ်းကျင်မှုကြောင့် သူသည် လေထဲတွင် ခဏတာ ရပ်တန့်နိုင်ခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဘယ်ခြေဖြင့် ညာခြေကို နင်းလိုက်သည်။ မဟုတ်သေး… အဆင့်တိုင်းတွင် သူ၏ ခြေထောက်အောက်၌ တိမ်တိုက်တစ်ခု ပေါ်လာသကဲ့သို့ပင်။ သူသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို လျင်မြန်စွာ လှည့်လိုက်ပြီး တစ်ဖက်လူ၏ ဓားကို ပါးနပ်စွာ ရှောင်လိုက်လေသည်။</p> <p>ထို့နောက် ရှဲ့လင်းခွန်၏ ကြောက်လန့်တကြား အကြည့်များအောက်တွင် နှင်းခဲဓားသည် သူ၏ လည်ပင်းကို တဒင်္ဂအတွင်း ဖြတ်တောက်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရှဲ့လင်းခွန်၏ ဓားရှည်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ကျသွားပြီး လည်ပင်းမှ သွေးများ ပန်းထွက်လာ လေတော့သည်။ သူသည် လည်ပင်းကို အသည်းအသန် အုပ်ထားခဲ့သော်လည်း သွေးထွက်သည်ကို မတားဆီးနိုင်တော့ပေ။ အရာအားလုံးမှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်လွန်းသဖြင့် မည်သူမျှ ချက်ချင်း တုံ့ပြန်နိုင် ခြင်း မရှိခဲ့ကြချေ။</p> <p> </p> <p>“ငါ့ကို သတ်ချင်တာလား….။”</p> <p> </p> <p>ထျန်ဖုန်း၏ အပြုံးမှာ ရှဲ့လင်းခွန်၏ မျက်လုံးထဲတွင် နတ်ဆိုးတစ်ပါးကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>အသက်ပျောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော ရှဲ့လင်းခွန်ကို လျစ်လျူရှုကာ ထျန်ဖုန်းက လှည့်ပတ်၍ ဆက် လက် တိုက်ခိုက်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“သတိထား…။”</p> <p> </p> <p>“တောက်... သူက အကုန်လုံးကို ဟန်ဆောင်နေခဲ့တာပဲ…။”</p> <p> </p> <p>အောက်မှ ကျိန်ဆဲသံ သုံးခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သူတို့ သတိဝင်လာကြသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ အဆင်သင့် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။ သို့သော် ထျန်ဖုန်းမှာ အပေါ်စီးမှ ရောက်နေပြီး လက်ဦးမှု ရယူထားသဖြင့် သူတို့ကို အခွင့်အရေး ပေးမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ထျန်ဖုန်းသည် မိုးတိမ်ခြေလှမ်း ကို သုံး၍ ပုံမှန်ထက် ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ဆင်းသက်လိုက်လေသည်။ သန်မာ သောအမျိုးသားမှာ ဟယ်ဖန်ဟုန်၏ ကိုယ်ပေါ်မှ မဆင်းနိုင်သေးခင်မှာပင် ထျန်ဖုန်း၏ ဓားမှာ သူ၏ ကျောပြင်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>“မင်း နောက်ကို ကြည့်ဦး…။”</p> <p> </p> <p>ဘေးဘက်မှ အလျင်စလို အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။ ထျန်ဖုန်းက ထိုအသံကို လျစ်လျူရှု ကာ နှင်းခဲဓားဖြင့် ပိုင်းချလိုက်လေသည်။ သွေးရောင် တစ်ချက် လက်သွားပြီးနောက် ကြီးမားသော ဦးခေါင်းကြီးတစ်ခုမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ တစ်လိမ့်ချင်း လိမ့်ကျသွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထျန်ဖုန်းသည် ထိုခေါင်းပြတ်ကြီးကို လှည့်ပင် မကြည့်ပေ။ သူသည် ဟယ်ဖန်ဟုန်ကို ဆက်လက် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အမှောင်ထဲတွင် ပုန်းနေသော အစိမ်းရောင်ဦးထုပ်ဆောင်းထားသူ မှာ လမ်းကိုပိတ်လျက် ထွက်လာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ချီစွမ်းအင်သန့်စင်ခြင်း အဆင့် (၉) လား…။”</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်လူ၏ အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ထျန်ဖုန်းသည် ချက်ချင်း မလှုပ်ရှားတော့ဘဲ ရပ်တန့်လိုက်လေသည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save