Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကြီးမားလှတဲ့ အမည်းစက်ကြီး (သို့မဟုတ်) အပြစ်ဖို့ခံရခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“စနစ်... ဒီတစ်ခါရော ဆုလာဘ် ရှိလား….။”</p> <p> </p> <p>တိုက်ပွဲပြီးဆုံးသွားသည်နှင့် ထျန်ဖုန်းက ဆုလာဘ်အကြောင်းကို ချက်ချင်း မေးမြန်းလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> [ဟဲဟဲ... မဆိုးပါဘူး၊ မဆိုးပါဘူး ပိုင်ရှင်။]</p> <p> </p> <p>[ဒီတစ်ခါတော့ ပိုင်ရှင်က တကယ့်ကို အရှက်မရှိ၊ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲခဲ့တာပဲ။ ပိုင်ရှင်ရဲ့ တိုက်ပွဲဝင် အမှတ်က (၁၀၀) ရပါမယ်။]</p> <p> </p> <p>“ဘာလို့ (၁၀၀) ထဲလဲ….။”</p> <p> </p> <p>ထျန်ဖုန်းက မကျေမနပ် ဖြစ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p> [ဒါတောင် များလှပါပြီ ပိုင်ရှင်။ ပိုင်ရှင် ပြဿနာရှာတုန်းက သူတို့နှစ်ယောက်ပဲ ရှိတာလေ။ ပြီးတော့ ပိုင်ရှင်က အကုန်လုံးကို သတ်ပစ်လိုက်တာဆိုတော့ ဘယ်သူက ပိုင်ရှင်ရဲ့ ရက်စက်တဲ့ နာမည်ဆိုးကို သတင်းဖြန့်ပေးတော့မှာလဲ…။]</p> <p> </p> <p> [အကယ်၍ ပိုင်ရှင်က သူတို့ကို အသက်ချမ်းသာပေးပြီး လွှတ်ပေးလိုက်မယ်ဆိုရင် အမှတ်တွေက နောက်ထပ် ဒါဇင်နဲ့ချီပြီး ဒါမှမဟုတ် ရာနဲ့ချီပြီး ပိုရဦးမှာပါ…။]</p> <p> </p> <p> [အကယ်၍ ဒီနေရာမှာ လူအများကြီး၊ ဥပမာ လူရာဂဏန်းလောက် ရှိနေမယ်ဆိုရင်တော့ ပိုင်ရှင်က ဒီတစ်ခါတင် အမှတ် သန်းပေါင်းများစွာ ရနိုင်တာပေါ့…။]</p> <p>ထျန်ဖုန်း၏ မျက်နှာ မှောင်ကျသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဆိုလိုတာက ငါ မကောင်းမှုတွေ လုပ်တဲ့အခါ ငါ့ရဲ့ နာမည်ဆိုးကို သတင်းဖြန့်ပေးမယ့်သူတွေကို ချန်ထားခဲ့ရမယ်ပေါ့၊ အဲ့ဒါမှ ဆုလာဘ်က ပိုများမှာပေါ့ ဟုတ်လား….။”</p> <p> </p> <p> [မှန်ပါတယ်... လူကလေး၊ မင်းက တော်တော် သင်ယူတာ မြန်တာပဲ…။]</p> <p> </p> <p>‘တောက်...။’</p> <p> </p> <p>*ငါ အရင်က လုပ်ခဲ့တဲ့ အရှက်မရှိတဲ့ အလုပ်တွေကတင် တော်တော်လေး လုံလောက်နေပါပြီ။ လူသတ် ပြီး သက်သေဖျောက်ဖို့ ကြိုးစားတာတောင် ငါ့ကိုယ်ငါ ရှက်နေမိတာ။ အခုတော့ ဒီလိုသတင်းတွေ ပြန့်နှံ့အောင် လုပ်မှ ဆုလာဘ် ပိုရမယ်တဲ့လား….။*</p> <p> </p> <p>*ငါက အဲ့ဒီလောက်တောင် အရှက်မရှိတဲ့ လူစားမျိုးလား…။*</p> <p> </p> <p>သူ သူ၏ လက်ကျန်အမှတ်များကို စစ်ဆေးလိုက်လေသည်။<br />  </p> <p>[တိုက်ပွဲဝင်အမှတ်: (၁၃၅၀) ။]<br />  </p> <p>[အပြေးဒင်္ဂါးများ : (၇၀၀) ။]</p> <p>ချီစွမ်းအင်သန့်စင်ခြင်း အဆင့်အတွက်တော့ လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း အခြေခံအုတ်မြစ်တည် ဆောက်ခြင်း အဆင့်အတွက်ဆိုလျှင်မူ အနည်းငယ် လိုအပ်နိုင်သေးသည်။ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း ဆေးလုံးများ၊ ကျင့်စဉ်များ သို့မဟုတ် မှော်ဝင်ရတနာများ အတွက်ပေါ့။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်း အဆင့်သို့ ရောက်လျှင် ခန္ဓာကိုယ် ဖွဲ့စည်းပုံကိုပါ ပြောင်းလဲရမည် ဖြစ်ရာ ၎င်းမှာလည်း အကုန်အကျ များပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ထျန်ဖုန်းသည် တိုက်ပွဲမှရသော ပစ္စည်းများကို စတင် သိမ်းဆည်းတော့ သည်။ သူသည် လူတိုင်းကို သေချာစွာ အသေးစိတ် ရှာဖွေခဲ့လေသည်။ ဟယ်ဖန်ဟုန်ကိုပင် ချန်မထား ပေ။ သူမမှာ အဝတ်အစား မရှိပေမဲ့ ဘယ်သူသိနိုင်မှာတဲ့လဲ၊ ရတနာတွေကို တစ်နေရာရာမှာ ဝှက်ထား နိုင်သည်ပင် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် သူသည် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ရာကျော် ပါဝင်သည့် သိုလှောင်အိတ် သုံးအိတ် ကို ရရှိခဲ့လေသည်။ ဆေးလုံးများနှင့် ကျင့်စဉ်များကဲ့သို့သော အခြား အသေးအဖွဲ ပစ္စည်းများမှာမူ တန်ဖိုး သိပ်မရှိလှပေ။ ထျန်ဖုန်းက ၎င်းတို့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ သူ၏ ​သိုလှောင်နယ်မြေထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် ရရှိသည်က သိပ်မများလှသော်လည်း ဘာမျှမရသည်ထက်စာလျှင် တော်သေး သည်ဟု ဆိုရပေမည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူသည် ကျင်းနှစ်ကျင်း ထပ်တူးလိုက်လေသည်။ ဝမ်ဟွာပင်းနှင့် ဟယ်ဖန်ဟုန်ကို ကျင်းတစ်ခုတည်းတွင် မြှုပ်နှံပေးလိုက်လေသည်။ ကျန်အမျိုးသားနှင့် ရှဲ့လင်းခွန်ကိုမူ နောက်ထပ် ကျင်းတစ်ခုတွင် မြှုပ်ပေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>လူသတ်တာက ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရ အာဃာတဖြစ်ပေမဲ့ အလောင်းကို ဘယ်လိုကိုင်တွယ်ပြီး မြှုပ်နှံပေး သည်ဆိုတာကတော့ လူတစ်ယောက်၏ ကိုယ်ကျင့်တရားနှင့် ယဉ်ကျေးမှုအဆင့်အတန်းပေါ် မူတည် ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ထျန်ဖုန်းက သူကိုယ်တိုင်သည် ယဉ်ကျေးပျူငှာသူ ဖြစ်ရုံသာမက သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်ကိုလည်း ချစ်မြတ်နိုးသူတစ်ဦးဖြစ်သည်ဟု အမြဲ ခံယူထားသူပင်။</p> <p> </p> <p>မူလက သူသည် ဟယ်ဖန်ဟုန်နှင့် ကျန်အမျိုးသားကို အတူတူ မြှုပ်နှံပေးရန် စဉ်းစားခဲ့သေးသည်။ သူတို့ နှစ်ဦးက နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီးမှာတောင် ဖောက်ပြန်နေခဲ့ကြသည်ပင် မဟုတ်ပါလား။ သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် သူတို့၏ ခံစားချက်မှာ ခဏတာသာ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု တွေးမိသွားကာ အစီအစဉ်ကိုပြန် ၍ ပြောင်းလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အတူတူ မြှုပ်လိုက်လျှင် သူတို့ ငြင်းခုံနေကြပေဦးမည်။</p> <p> </p> <p>အရာအားလုံး ပြီးစီးသွားသောအခါ ထျန်ဖုန်း လက်ကို ပုတ်လိုက်သည်။ သူသည် လှေပျံကို ထုတ်ကာ သူ၏ အရှက်မရှိသော ခရီးလမ်း ကို တစ်ဖန် ပြန်လည် စတင်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p>…………</p> <p>ထျန်ဖုန်း ထွက်ခွာသွားပြီး မကြာမီမှာပင် လူတစ်စု ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။ ဤရာဇ၀တ်ဂိုဏ်းများမှာ အချင်းချင်း သိကျွမ်းနေကြပြီး တစ်ဦး၏ လုပ်ဆောင်ပုံကို တစ်ဦးက သိနေကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် ထျန်ဖုန်းတို့ နောက်သို့ ခပ်လှမ်းလှမ်းမှ လိုက်ပါလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း အနားသို့ အလွန် အမင်း ကပ်ရန် မဝံ့ရဲခဲ့ကြပေ။ အကယ်၍ ဝဖြိုးနေတဲ့ သိုးသူငယ်လေး က သိသွားပြီး လန့်ပြေးသွားပါ က တခြားသူများကို အားနာစရာ ဖြစ်သွားမည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ထျန်ဖုန်းပင်လျှင် သူ၏ နောက်ကွယ်မှ လူများကို သတိမထားမိခဲ့ပေ။ သို့သော်လည်း လှေပျံမှာ အလွန်မြန်သဖြင့် ထိုလူများလည်း ထျန်ဖုန်းကို မျက်ခြေပြတ်သွားခဲ့လေသည်။ သူတို့သည် လမ်းကြောင်းအတိုင်းသာ မှန်းဆ၍လိုက်လာကြခြင်းသာ ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ရှေ့နားမှာပဲ ဖြစ်ရမယ်…။”</p> <p> </p> <p>“သူတို့ အောင်မြင်သွားလား မသိဘူးနော်…။”</p> <p> </p> <p>“ဟဲဟဲ... အဲ့ဒီကောင်ကတော့ ထောင်ချောက်ထဲ မိသွားမှာ သေချာပါတယ်။ မိမသွားရင်တောင် မြေပြင် ပေါ် ဆင်းလာတာနဲ့ သူ သေပြီပဲ…။”</p> <p> </p> <p>ထိုလူစုမှာ ထျန်ဖုန်း လွတ်သွားမလားဆိုသည်ကို သိချင်သဖြင့် စကားပြောရင်း လျှောက်လာကြသည်။ အကယ်၍ လွတ်သွားခဲ့လျှင် သို့မဟုတ် ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရခဲ့လျှင် သူတို့အတွက် အခွင့်အရေး ရှိသေးသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>“ဒီမှာဟေ့…။”</p> <p> </p> <p>ရှေ့မှ အော်သံကြောင့် အားလုံး အရှိန်မြှင့်၍ သွားလိုက်ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီနေရာပဲ ဖြစ်ရမယ်….။”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်... ဒါ တိုက်ပွဲဖြစ်ထားတဲ့ နေရာပဲ….။”</p> <p> </p> <p>ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော မြက်ပင်များနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ကာ အားလုံးက ကောက်ချက်ချလိုက် ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ သူတို့ ဘယ်မှာလဲ…။ တစ်ယောက်မှ မရှိပါလား…။”</p> <p> </p> <p>“ထွက်ပြေးသွားကြတာလား…။”</p> <p> </p> <p>“ဟိုမှာ ကြည့်ဦး...။”</p> <p> </p> <p>လူတစ်ယောက်က လောလောလတ်လတ်တူးထားသော မြေပုံနှစ်ခုကို ညွှန်ပြလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“တစ်ယောက်ယောက် သေသွားလို့ မြှုပ်ထားတာများလား…။”</p> <p> </p> <p>“ဘယ်သူ သေတာလဲ….။ ဝမ်ဟွာပင်း က သိုးသူငယ်ကို မြှုပ်ပေးလောက်တဲ့အထိ စိတ်ကောင်းရှိပါ့ မလား…။”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်... အဲ့ဒီကောင်က သူသတ်ခဲ့တဲ့သူတွေကို တောထဲမှာပဲ ပစ်ထားခဲ့ပြီး ခွေးစာကျွေးတတ် တာလေ…။”</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို သူတို့လူတွေပဲ သေတာ ဖြစ်ရမယ်။ နှစ်ယောက်တောင် သေသွားတာလား…။”</p> <p> </p> <p>“ဒီကောင်က ကြည့်ရတာ တော်တော် မလွယ်မယ့်ပုံပဲ….။”</p> <p> </p> <p>“တူးကြည့်ကြစို့…။”</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင် ကျင်းတစ်ခုကို တူးလိုက်သောအခါ... အတွင်း၌ ရှဲ့လင်းခွန်နှင့် ကျန်အမျိုးသားကို တွေ့ လိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါ... ဒါက ဒုတိယနဲ့ တတိယမြောက် ညီအစ်ကိုတွေပဲ….။”</p> <p> </p> <p>“ထူးဆန်းလိုက်တာ... ကျန်တဲ့သူတွေကော…။”</p> <p>“မြန်မြန်... ဟိုဘက် ကျင်းကိုလည်း တူးကြည့်…။”</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင် အားလုံး ဆွံ့အသွားကြလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါ... ဒါက...။”</p> <p> </p> <p>“ဘုရားရေ…. ဝမ်ဟွာပင်းနဲ့ ဟယ်ဖန်ဟုန် တို့လည်း သေကုန်ပြီလား….။”</p> <p> </p> <p>“လေးယောက်လုံး သေသွားတာပဲ…။”</p> <p> </p> <p>“ဒါက ဝဖြိုးတဲ့ သိုးသူငယ်လေး မဟုတ်ဘူး၊ သိုးရေခြုံထားတဲ့ ဝံပုလွေပဲ….။”</p> <p> </p> <p>ထိုအခါမှသာ လူတိုင်း ထိတ်လန့်သွားကြလေသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူတို့ကိုယ်တိုင် ဝင်မပါမိခဲ့ခြင်းပင်။ မဟုတ်လျှင် သူတို့ပါ ဤနေရာတွင် မြှုပ်နှံခံရပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့ တစ်ခုခု မှားနေတာ သတိမထားမိဘူးလား…။ ဟယ်ဖန်ဟုန်ရဲ့ အဝတ်တွေ ဘယ်မှာလဲ…။”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကြောင့် အားလုံး၏ ထိတ်လန့်မှုမှာ ကြောက်ရွံ့မှုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p>*ဟုတ်သားပဲ... အဝတ်တွေက ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ…။ သူမက လုံးဝကို ဗလာကျင်းနေတာပဲ…။*</p> <p> </p> <p>“အဲ့ဒီကောင်စုတ် လုပ်တာပဲ ဖြစ်ရမယ်…။”</p> <p> </p> <p>“သူက ဒီလိုလူမျိုး ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ငါ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ဘူး…။”</p> <p> </p> <p>“ကြည့်ရတာတော့ ရုပ်ရည်ချောမောပြီး ယဉ်ကျေးသလိုလိုနဲ့ တကယ့် တိရစ္ဆာန်ကောင်ပဲ…။”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်... ဝမ်ဟွာပင်းရဲ့ အလောင်းတောင် မအေးသေးဘူး၊ သူက ဟယ်ဖန်ဟုန်နဲ့... ဝမ်ဟွာပင်းရဲ့ ရှေ့မှာတင် ဖြစ်ရမယ်...။”</p> <p> </p> <p>“သူ အတင်းအဓမ္မ လုပ်ခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်…။”</p> <p> </p> <p>“အခု ငါ ပိုသိချင်တာက ဟယ်ဖန်ဟုန် သေပြီးမှလား ဒါမှမဟုတ် မသေခင်ကလား ဆိုတာပဲ…။”</p> <p> </p> <p>“ဟူး……”</p> <p> </p> <p>အားလုံးမှာ ထိုအတွေးကြောင့် ကျောချမ်းသွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>*သေပြီးမှလား….။ ပြီးတော့ ခေါင်းကိုပါ ဖြတ်လိုက်သေးတယ်…။*</p> <p> </p> <p>“အင်း... လူဆိုတာ အပြင်ပန်းကြည့်ယုံနဲ့ မရဘူးပဲ…။”</p> <p> </p> <p>“ဒီလူက လုံးဝ ရန်မစသင့်တဲ့လူပဲ၊ သူက တကယ့်ကို ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ လူသတ်သမားပဲ…။”</p> <p> </p> <p>အားလုံးမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြတော့သည်။ အလောင်းလေး လောင်းသာ တောထဲတွင် ပုပ်သိုးရန် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ဟယ်ဖန်ဟုန်၏ အခြေအနေမှာ အဆိုးရွားဆုံးပင်။</p> <p> </p> <p>…………</p> <p> </p> <p>ထျန်ဖုန်းကမူ သူ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို မသိရှိပေ။ အကယ်၍ သူ သိခဲ့လျှင် ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ပေါက်ကွဲသွားပေလိမ့်မည်။ သူသည် မတရားသဖြင့် အစွပ်စွဲခံလိုက်ရခြင်း ပင်မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် ထျန်ဖုန်းသည် လှေပျံပေါ်တွင် ရပ်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင် ရှုခင်းများကို ကြည့်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“မြေပုံအရဆိုရင် ငါ့ရဲ့ လက်ရှိအရှိန်နဲ့ဆို တစ်ရက်မပြည့်ခင်မှာပဲ မြစိမ်းတောင်တန်းဂိုဏ်း ရှိတဲ့ ရှောင်ကျင်း တောင်တန်းကို ရောက်လိမ့်မယ်….။”</p> <p>“ဒါပေမဲ့ မြစိမ်းတောင်တန်းဂိုဏ်းကို တိုက်ရိုက်သွားဖို့က မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဂိတ်တံခါးကိုတောင် ဖြတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး….။”</p> <p> </p> <p>“အနားမှာ ရှောင်ကျင်းမြို့ ဆိုတာ ရှိတယ်။ အဲ့ဒါက အနီးအနားမှာ အကြီးဆုံးမြို့ပဲ။ ဂိုဏ်းကြီးတွေက တပည့်တွေလည်း အဲ့ဒီမြို့ကို ခဏခဏ လာတတ်ကြတယ်လို့ ကြားတယ်။ အခြေခံအုတ်မြစ်တည် ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေတောင် အများကြီး ရှိတယ်တဲ့….။”</p> <p> </p> <p>“အဲ့ဒီနေရာက ငါ ခဏ နားခိုဖို့ အကောင်းဆုံးပဲ…။”</p> <p> </p> <p>လမ်းကြောင်း မှန်ကန်သည်ကို မြင်သောအခါ ထျန်ဖုန်းသည် လှေပျံ​ထဲသို့ သူ၏ မှော်စွမ်းအင်များကို ထပ်မံ ထည့်သွင်းလိုလေသည်။ လှေပျံ၏ အရှိန်မှာ ပိုမိုမြန်ဆန်လာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>လေတိုးသံမှာ တဝေါဝေါမြည်နေပြီး ထျန်ဖုန်း၏ မျက်နှာနှင့် အဝတ်အစားများကို ရိုက်ခတ်နေလေ သည်။</p> <p> </p> <p>“နောက်ကျရင် လေကာမှန်တစ်ခုလောက် တပ်ရမယ် ထင်တယ်….။”</p> <p> </p> <p>“ငါ့ဆံပင်ပုံစံတွေ ပျက်ကုန်ပြီ…။ အပြင်ထွက်ရင် ရုပ်ရည်က တော်တော်လေး အရေးကြီးတာလေ…။”</p> <p> </p> <p>…………</p> <p>“ရှေ့မှာ ဈေးကွက်မြို့လေး တစ်ခု ရှိတယ်၊ ငါတို့ အဲ့ဒီမှာ ခဏနားကြရအောင်….။”</p> <p> </p> <p>ယွမ်လီသည် ခရီးပန်းလာသဖြင့် သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“အဲ့ဒီမြို့ကို ကျော်သွားရင်တော့ ဂိုဏ်းရှိတဲ့ ရှောင်ကျင်းမြို့ကို ရောက်တော့မှာပါ…။”</p> <p> </p> <p>“နောက်ဆုံးတော့... နောက်ဆုံးတော့ ဂိုဏ်းကို ပြန်ရောက်တော့မယ်…။”</p> <p> </p> <p>ဂျူနီယာညီမလေးမှာ သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို ဖိထားရင်း အမောတကော ပြောလိုက်လေသည်။ သူတို့ တစ်ဖွဲ့လုံးမှာ ဖုန်တောထဲမှ ထွက်လာသူများကဲ့သို့ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေကြလေသည်။ လှေပျံကြီးဖြင့် ခမ်းခမ်းနားနား ထွက်ခွာလာခဲ့စဉ်ကနှင့် လုံးဝ ကွာခြားလှသည်ပင်။</p> <p> </p> <p>ဆယ်ရက်ကျော်ကြာအောင် ခရီးနှင်ခဲ့ရသဖြင့် သူတို့ အလွန် ပင်ပန်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ အမြဲတမ်း အေးတိအေးစက်နေတတ်သော ဟုန်လင်းပင်လျှင် သက်ပြင်းချမိလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့လေးယောက်ထဲတွင် ဂျူနီယာညီလေး ဝူ တစ်ယောက်သာ ဖျင်ကျင်းမြို့ ကို ခွဲခွာခဲ့ရသည်ကို နှမြောနေမိသည်။ ဖျင်းကျင်းမြို့မှာ ဧကရာဇ်နှင့် ဝေးသဖြင့် သူ စိတ်ကြိုက် ပျော်ပါးခဲ့ရသည် မဟုတ် ပါလား။</p> <p> </p> <p>*အင်း... ငါလည်း တကယ့် ယောက်ျားတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့ပြီပဲ၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့လည်း အလျင်စလို ထွက်လာခဲ့ရတာပဲ။*</p> <p> </p> <p>ဟု သူ စိတ်ထဲမှ ကျိတ်၍ သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဟုန်လင်းကမူ သူ၏ စိတ်ထဲမှ အညစ်အကြေးများကို မသိရှာပေ။ သူမက ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဆက်သွားကြရအောင်... ဒီလောက်ထိ ရောက်လာပြီဆိုမှတော့ ထျန်မိသားစုက လူယုတ်မာတွေနဲ့ ထပ်တွေ့မှာ စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ဘူး…။”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ယွမ်လီနှင့် ဂျူနီယာညီမလေးတို့ စိတ်သက်သာရာ ရသွားကြလေသည်။ သူတို့သည် ထျန်ဖုန်းကြောင့် တူညီသော ခံစားချက်များ ရှိနေကြပြီး အခွင့်အရေး ရတိုင်း ထျန်ညီအစ်ကို များကို ဆဲဆိုရင်း ပိုမို ရင်းနှီးလာကြပေတော့သည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save