Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">ထောင်နန်းစံရမယ့် ကျားကြီး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>*လျှို့ဝှက်နယ်မြေတစ်ခုလား…။*</p> <p> </p> <p>*ဒါက အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းနဲ့လည်း ပတ်သက်နေတာလား…။*</p> <p> </p> <p>ဘေးမှ နားထောင်နေသော ထျန်ဖုန်းသည် ချက်ချင်းပင် စိတ်ဝင်စားသွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ လက်ရှိခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံနှင့်ဆိုလျှင် အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်း ဆေးလုံး မရှိလျှင်ပင် အချိန်အနည်းငယ်ပေးရုံဖြင့် အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနိုင်သည်။ ထို့အပြင် သူ့တွင် စနစ်လည်း ရှိနေသေးသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ထိုနယ်မြေထဲသို့ ဝင်ခြင်း၊ မဝင်ခြင်းမှာ သူ့အတွက်တော့ အရေးမကြီးလှပေ။ သို့သော် ပြဿနာရှာရသည်ကို ဝါသနာပါသော ထျန်ဖုန်းအတွက်မူ ဤသည်မှာ အမှတ် ရှာရန် အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပင် ဖြစ်သည်ပင်။</p> <p> </p> <p>ဤကဲ့သို့ ရွှေရောင်အခွင့်အရေးမျိုးကို လက်လွတ်ခံ၍ မဖြစ်ပေ…။</p> <p> </p> <p>သူသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ စားပွဲထိုးကို လှမ်းခေါ်လိုက်လေသည်။</p> <p>“စီနီယာ... ကျွန်တော့်ကို ဘာခိုင်းမလို့ပါလဲ ခင်ဗျာ….။”</p> <p> </p> <p>စားပွဲထိုးလေးက ရိုသေစွာ မေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းကို ငါ မေးစရာလေး ရှိလို့…။”</p> <p> </p> <p>ထျန်ဖုန်း ပြောပြီးသည်နှင့် ငွေတုံးတစ်တုံးကို စားပွဲထိုးထံသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပစ်ပေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“စီနီယာ... သိချင်တာမှန်သမျှ မေးပါခင်ဗျာ။ ကျွန်တော် သိသလောက် အကုန်ဖြေပါ့မယ်…။”</p> <p> </p> <p>စားပွဲထိုးလေးမှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားလေသည်။ ငွေတုံးတစ်တုံးဆိုသည်မှာ သူ့အတွက် လခ၏ တစ်ဝက်နီးပါး ရှိသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>“ခုနက လူတွေ ပြောနေတဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ လျှို့ဝှက်နယ်မြေဆိုတာ ဘာလဲ….။”</p> <p> </p> <p>“စီနီယာက တခြားမြို့ကနေ အခုမှ ရှောင်ကျင်းမြို့ကို ရောက်တာ ဖြစ်ရမယ်နော်….။”</p> <p> </p> <p>စားပွဲထိုးလေးက တစ်ဖက်လူကို အထင်သေးခြင်း မရှိဘဲ ရိုရိုသေသေပင် ဆက်ပြောလေသည်။</p> <p>ဤလူငယ်၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို သူ မသိသော်လည်း တခြားနေရာမှ ရှောင်ကျင်းမြို့အထိ ခရီးနှင် နိုင်သူမှာ အစွမ်းအထက်သူ ဖြစ်ရမည်မှာ သေချာပေသည်။ အစွမ်းမရှိပါက လမ်းခုလတ်မှာတင် သေဆုံးသွားနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>၎င်းအပြင် သူကဲ့သို့သော သာမန်လူတစ်ယောက်က ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ကို အထင်သေးဝံ့စရာ အကြောင်းမရှိပေ။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်….။”</p> <p> </p> <p>ထျန်ဖုန်း မငြင်းတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>စားပွဲထိုးလေးက သူ၏ အတွေးများကို စုစည်းပြီးနောက်။ </p> <p> </p> <p>“အဲ့ဒီ လျှို့ဝှက်နယ်မြေအကြောင်း ပြောရရင်တော့ သူ့ရဲ့ နာမည်အပြည့်အစုံက ‘အနီရောင်နေမင်း လျှို့ဝှက်နယ်မြေ’လို့ ခေါ်ပါတယ်။ အခုတော့ ဂိုဏ်းကြီးအချို့က ပူးတွဲ ထိန်းချုပ်ထားတာပါ…။”</p> <p> </p> <p>“ဘာလို့ အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းနဲ့ ပတ်သက်သလဲဆိုတော့ အဲ့ဒီထဲမှာ အခြေခံတည် ဆောက်ခြင်း ဆေးလုံးဖော်စပ်ဖို့ လိုအပ်တဲ့ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေ အများကြီး ရှိလို့ပါပဲ။ အဲ့ဒီထဲကို ဝင်ချင်ရင်တော့ ဂိုဏ်းတွေကို စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဆယ်တုံး ပေးသွင်းပြီး ကံစမ်းလို့ ရပါတယ် ခင်ဗျာ…။”</p> <p> </p> <p>စားပွဲထိုး၏ ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ပြီးနောက် ထျန်ဖုန်း အနည်းငယ် နားလည်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို ဘာလို့ ‘အနီရောင်နေမင်း’ လို့ ခေါ်တာလဲ….။“</p> <p> </p> <p>“လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာ လူတွေ အများကြီး သေကြပြီး သွေးတွေက မြစ်လို စီးဆင်းခဲ့ဖူးလို့ ‘သွေးစွန်း နေတဲ့ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ’ လို့လည်း တင်စားခေါ်ကြတာပါ စီနီယာ…။”</p> <p> </p> <p>“ဒီဆေးပင်တွေကို တခြားနေရာမှာ ရှာလို့ မရဘူးလား….။”</p> <p> </p> <p>စားပွဲထိုးလေးက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးမှ</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော်လည်း အတိအကျတော့ မသိဘူးခင်ဗျ။ ဒါပေမဲ့ ကြားဖူးတာကတော့ ဂိုဏ်းတွေမှာလည်း ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အရေအတွက်က သိပ်နည်းတယ်တဲ့။ အဲ့ဒီဆေးပင်တွေက လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာ ပိုပြီး ရှင်သန်လွယ်တာကြောင့် ကျင့်ကြံသူအများစုက နယ်မြေထဲဝင်ပြီးပဲ ရှာကြရတာပါ စီနီယာ…။”</p> <p> </p> <p>“ကဲ... ရပြီ ၊ မင်း သွားတော့….။”</p> <p> </p> <p>သိလိုသည်များ မေးမြန်းပြီးနောက် ထျန်ဖုန်းက စားပွဲထိုးကို ထွက်သွားရန် လက်ပြလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>လျို့ဝှက်နယ်မြေပွင့်ရန် နှစ်ပတ်မျှ လိုသေးသည်ဖြစ်ရာ သူ မလောပေ။</p> <p>*အနီရောင်နေမင်းလျှို့ဝှက်နယ်မြေတဲ့လား….*</p> <p> </p> <p>ထျန်ဖုန်း တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေသလို ခံစားနေရသည်။ သူ ကမ္ဘာကူးမလာခင် ဖတ်ခဲ့ဖူးသည့် ဝတ္ထုများထဲ တွင်လည်း အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရန် လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲ ဝင်ရလေ့ရှိ သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>သေချာ စဉ်းစားကြည့်သောအခါ သူ နားလည်သွားခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ အရင်းအမြစ် ရှားပါးသော နေရာများတွင် ဖြစ်လေ့ရှိသော အခြေအနေပင်။ အရင်းအမြစ်များမှာ ချီစွမ်းအင်သန့်စင်ခြင်း အဆင့် (၉) ရှိသူ အားလုံး အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်နိုင်ရန် မလုံလောက်ပေ။ လူတစ်ရာမှာ တစ်ယောက် ပင် ရနိုင်ရန် ခဲယဉ်းပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ဤအရင်းအမြစ်များကို လွတ်လပ်စွာ ရှာဖွေခွင့်ပေးလိုက်ပါက သွေးချောင်းစီး တိုက်ပွဲများ ဖြစ်လာပြီး ဆေးပင်များ မျိုးတုံးသွားနိုင်သည်မှာ သေချာပေသည်။ အနာဂတ်နှင့် ပတ်သက်လာလျှင် ဆေးပင်မျိုးတုံးမည်ကို မည်သူကမှ ဂရုစိုက်မည် မဟုတ်ပေ။ ထိုအခါ လူတိုင်းသည် မိမိတို့၏ ပါရမီပေါ် တွင်သာ မူတည်၍ အဆင့်တက်ရန် ကြိုးစားကြရပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဂိုဏ်းကြီးများက ဤသို့ ထိန်းချုပ်ထားခြင်းဖြင့် အနည်းဆုံးတော့ ဆေးပင်များ ရှင်သန်ကြီး ထွားရန် အချိန်ကို အာမခံနိုင်ပေသည်။ ထို့အပြင် သာမန်အတိုင်း မနေလိုသော လေလွင့်ကျင့်ကြံသူများ အတွက်လည်း အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးထားသလို ဖြစ်နေသည်ပင်။</p> <p> </p> <p>ဟုတ်ပေသည်... ဂိုဏ်းကြီးများမှာ စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဆယ်တုံးထဲနှင့် လူသားချင်းစာနာပြီး ခွင့်ပြု နေခြင်းတော့ မဟုတ်မှာ အသေချာပင်။ တစ်ခုခုတော့ ရှိနေဦးမည်။</p> <p>“နောက်ထပ် လဝက်လောက် လိုသေးတာပဲ….။”</p> <p> </p> <p>ထျန်ဖုန်း၏ နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် ကောက်ကျစ်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လဝက်ခန့်ကြာအပြီးတွင် သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းမှာ ပိုမို ခိုင်မာလာမည်ဖြစ်ရာ သူသည် အချိန်မရွေး အဆင့် တက်နိုင်မည်ဟု ခန့်မှန်းထားလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင်တော့... လျှို့ဝှက်နယ်မြေကိစ္စ ပြီးမှပဲ အဆင့်တက်ဖို့ ကြိုးစားတော့မယ်….။”</p> <p> </p> <p>…………</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်နေ့တွင်...</p> <p> </p> <p>“ဒါက ရှောင်ကျင်းတောင်တန်းလား….။”</p> <p> </p> <p>မြို့ထဲတွင် လုပ်စရာ မရှိသဖြင့် ထျန်ဖုန်းသည် ရှောင်ကျင်းတောင်တန်းသို့ လမ်းလျှောက်ထွက်လာခဲ့ လေသည်။ ရှောင်ကျင်းမြို့တွင် တောင်ဘက်နှင့် မြောက်ဘက်ဟူ၍ မြို့ဂိတ် နှစ်ခု ရှိလေသည်။ ထျန်ဖုန်း သည် မြောက်ဘက်ဂိတ်မှ ထွက်လိုက်သည်နှင့် အဆုံးမရှိသော တောင်တန်းကြီးကို လှမ်းမြင်လိုက်ရ လေသည်။</p> <p>ထိုတောင်တန်းကြီးမှာ အရှေ့မှ အနောက်သို့ နဂါးကြီးတစ်ကောင် ဝပ်နေသကဲ့သို့ တည်ရှိနေပြီး အလွန် ပင် ခမ်းနားထည်ဝါလှသည်။ စိမ်းလန်းစိုပြေသော တောအုပ်ကြီးမှာလည်း မျက်စိတစ်ဆုံးပင်။</p> <p> </p> <p>“တောင်ကို မြင်ရပေမဲ့ မြင်းတော့ မောသေနိုင်တယ်” ဆိုသည့် စကားအတိုင်း ထျန်ဖုန်းသည် လှေပျံဖြင့် နာရီဝက်ခန့် ပျံသန်းပြီးမှ ရှောင်ကျင်းတောင်တန်းနှင့် နီးကပ်စွာ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ သားရဲဟိန်းသံများနှင့် ပိုးမွှားတို့၏ တိုးတိုးလေး အော်မြည်သံများကို ကြားနေရသည်။</p> <p> </p> <p>ကျယ်ပြောလှသော တောင်တန်းကြီးကို ကြည့်ရင်း ထျန်ဖုန်း၏ စွန့်စားလိုစိတ်မှာ ထကြွလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီက မိစ္ဆာသားရဲတွေကိုလည်း ငါ အနွေးဓာတ် ပေးနိုင်မလား မသိဘူး…။”</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ထျန်ဖုန်းသည် ဤလောက၌ မိစ္ဆာသားရဲများ ရှိကြောင်းကို သိရှိပြီးဖြစ်၏။ ထို့အပြင် မိစ္ဆာ သားရဲ အတော်များများမှာ လူသားကျင့်ကြံသူများထက် မနိမ့်ကျသည့်အပြင် ဉာဏ်ရည်မှာလည်း လူသားများနှင့် တန်းတူနီးပါး ရှိနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် လှေပျံကို တောင်တန်းအတွင်းသို့ မောင်းနှင်လိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် သိမ်းဆည်းလိုက် လေသည်။ သူကတော့ သေရမှာ မကြောက်သော်လည်း ယွမ်လီ၏ လှေပျံ ပျက်စီးသွားလျှင်တော့ တစ်ဖက်လူအတွက် မတရားရာ ကျပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>မျက်စိတစ်ဆုံးတွင် မြင့်မားဖြောင့်တန်းသော သစ်ပင်ကြီးများကို တွေ့ရပြီး သစ်ရွက်များမှာ ထီးဆောင်း ထားသကဲ့သို့ အုပ်ဆိုင်းလျှက်ရှိနေသည်။ လေပြေညင်းကလေး တိုက်ခတ်လိုက်တိုင်း သစ်ရွက်လှုပ် ခတ်သံများနှင့်အတူ အေးချမ်းမှုကို တခဏချင်းပင် ခံစားလိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထျန်ဖုန်း တစ်ခုခုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်းပင် အံ့သြသွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီနေရာက စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်က ရှောင်ကျင်းမြို့ထက်တောင် ပိုပြီး သိပ်သည်းနေပါလား…။”</p> <p> </p> <p>ဟုတ်ပေသည်... တောနက်တောင်နက်ထဲတွင် စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ပိုများနေခြင်းမှာ ပုံမှန်ပင်။ မဟုတ် လျှင် ဂိုဏ်းကြီးများမှာ ဤတောင်တန်းကြီးထဲတွင် ဂိုဏ်းတည်ဆောက်ကြမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>“နောက်ဆို ဒီမှာပဲ ဂူအောင်းပြီး ကျင့်ကြံရမယ်။ ပိုက်ဆံလည်း မကုန်သလို စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်လည်း ပေါတာပေါ့…။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်ကျင်းတောင်တန်း၏ အန္တရာယ်မှာ ထျန်ဖုန်းအတွက် ဘာမှမဟုတ်ပေ။ အဆိုးဆုံး ရှိလျှင် သူ သေရုံသာ ရှိသည်။ မြို့ထဲမှာ နေရသည်ထက်စာလျှင် ဤနေရာမှာက ပို၍ နေပျော်သေးသည်ပင်။</p> <p> </p> <p>သူသည် နှင်းခဲဓားကို ဆုပ်ကိုင်လျက် သစ်ပင်များအကြား ခုန်ပျံသွားလာနေခဲ့လေသည်။ အတွင်းပိုင်းသို့ ရောက်လေလေ တိရစ္ဆာန်များကို ပိုမို တွေ့ရှိလာရလေလေ ဖြစ်သည်။ သို့သော် မိစ္ဆာသားရဲ၏ အရိပ်  အယောင်ကိုမူ အခုထိ မတွေ့ရသေးပေ။</p> <p> </p> <p>အပြင်ဘက်ဆုံးရှိ မိစ္ဆာသားရဲများမှာ ကျင့်ကြံသူများ၏ အမဲလိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီ ထင်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>*ဟင်…. ဒါက မီးလျှံကျားလား…။*</p> <p> </p> <p>အတွင်းပိုင်းသို့ ထပ်မံ ဝင်ရောက်လာသောအခါ ထျန်ဖုန်းသည် မိစ္ဆာသားရဲတစ်ကောင်ကို နောက်ဆုံး ​တွင် တွေ့ရှိလိုက်ရလေသည်။ ရှေ့တွင် ရဲရဲနီနေသော အမွေးအမှင်များ ရှိသည့် ကျားကြီးတစ်ကောင် ရှိနေခဲ့သည်ပင်။</p> <p> </p> <p>ထျန်ဖုန်းသည် ရှောင်ကျင်းမြို့တွင် မိစ္ဆာသားရဲများအကြောင်း စာအုပ်ကို​ ဝယ်ဖတ်ထားသဖြင့် ၎င်းကို မှတ်မိနေခြင်း ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>မီးလျှံကျားသည် မီးမှုတ်နိုင်ပြီး ၎င်း၏ အစွမ်းမှာ လျှော့တွက်၍မရပေ။ ၎င်း၏ လက်သည်းနှင့် သွားများ မှာ အလွန်ပင် ထက်မြက်လှပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ခွန်အားနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်ပါက ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>*ဒါက အဆင့် (၁) မိစ္ဆာသားရဲပဲ…။ ဒီအငွေ့အသက်အရဆိုရင် အဆင့် (၁) နက်နဲအဆင့်ဖြစ်ရမယ်…။*</p> <p> </p> <p>မိစ္ဆာသားရဲများ၏ အဆင့် (၁) မှာ ကျင့်ကြံသူများ၏ ချီစွမ်းအင်သန့်စင်ခြင်းအဆင့်နှင့် ညီမျှလေသည်။ သို့သော် ၎င်းတို့ကို အဆင့် (၁) မှ (၉) အထိ မခွဲခြားဘဲ အစောပိုင်း၊ အလယ်အလတ်နှင့် နက်နဲအဆင့် ဟူ၍သာ ခွဲခြားထားလေသည်။</p> <p>အဆင့် (၁) နက်နဲအဆင့်မှာ ကျင့်ကြံသူများ၏ အဆင့် (၇) မှ (၉) အထိနှင့် ညီမျှလေသည်။ အဆင့် (၂) ရောက်မှသာ ကျင့်ကြံသူများကဲ့သို့ အထွတ်အထိပ် နှင့် ပြီးပြည့်စုံခြင်း ဟူသော အခေါ်အဝေါ်များ ရှိလာ ခြင်း ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထျန်ဖုန်းက မီးလျှံကျားကို စိုက်ကြည့်နေသကဲ့သို့ ကျားကြီးကလည်း သူ့ကို စိုက်ကြည့်ပြီး မာန်ဖီကာ ဟိန်းဟောက်နေခဲ့လေသည်။ မိစ္ဆာသားရဲမှာ အသိဉာဏ် အနည်းငယ် ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ရှေ့မှ လူသားထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော အန္တရာယ်အငွေ့အသက်ကို ခံစားမိသဖြင့် ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်ခြင်း မရှိသေးပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း တိရစ္ဆာန်မှာ တိရစ္ဆာန်ပင် ဖြစ်သဖြင့် ခဏအကြာတွင် စတင် လှုပ်ရှားလာလေတော့ သည်။ ၎င်း၏ အမွေးများမှာ မီးလျှံများကဲ့သို့ တောက်ပလာခဲ့၏။ ပါးစပ်ကြီးကို ဟလိုက်ရာ အတွင်း၌ မီးလုံးတစ်လုံးက လျင်မြန်စွာ စုစည်းလာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဟိန်းလိုက်သံနှင့်အတူ မီးလုံးကြီးမှာ ထျန်ဖုန်းထံသို့ တည့်တည့် ပြေးဝင်လာပြီး အပူရှိန်လှိုင်းများလည်း ပါလာလေသည်။ ထျန်ဖုန်းကမူ ထိုအရှိန်ကို ဂရုမစိုက်သည့်အသွင်ဖြင့် လှောင်ပြုံး ပြုံးပြလိုက်လေ သည်။ သူ ကိုယ်ကို အနည်းငယ် တိမ်းလိုက်ရုံဖြင့် ထိုတိုက်ကွက်ကို ရှောင်လိုက်နိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဝုန်း…“</p> <p> </p> <p>သူ့နောက်ဘက်မှ မြေပြင်မှာ တုန်ခါသွားပြီး မီးတောက်သံများနှင့်အတူ အပူရှိန်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။ သူ့နောက်ရှိ သစ်ပင်များမှာမူ ထိုဒဏ်ကို ခံလိုက်ရပြီး ကျင်းကြီးအတွင်း၌ မီးများ စတင် လောင်ကျွမ်းနေ ပြီ ဖြစ်လေသည်။</p> <p>“ဟွန်း... တောမီးရှို့ရင် ထောင်နန်းစံရမယ်ဆိုတာ မသိဘူးလား မိစ္ဆာကောင်၊ မင်း ထောင်ထဲမှာပဲ သေပေ တော့…။”</p> <p> </p> <p>ထျန်ဖုန်းက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ခြေဖျားထောက်ကာ ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားလေတော့ သည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save