Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">ထွက်ပြေးခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အနက်ရောင်ကြေးခွံ မြွေကြီး၏ တိုက်ခိုက်မှုမှ သီသီလေး လွတ်မြောက်ခဲ့ပြီးနောက် ထျန်ဖုန်းသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် တစ်ပတ်လိမ့်ကာ ဆင်းသက်လိုက်လေသည်။ ခဲဆွဲထားသလို လေးလံနေသော သူ၏ ခြေထောက်များသည် ရုတ်တရက် ပေါ့ပါးသွားပြီး သူက ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်လေတော့ သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟားဟားဟား... မိုးတိမ်ခြေလှမ်း က နောက်ဆုံးမှာတော့ ပြီးပြည့်စုံသွားပြီဟေ့….။”</p> <p> </p> <p>မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မိုးတိမ်ခြေလှမ်းအပေါ် သူ၏ နားလည်မှုသည် အဆင့်သစ်တစ်ခုသို့ တက်လှမ်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ အရှိန်သည် ပိုမို ပေါ့ပါးသွက်လက်လာခဲ့သည်။ ခြေဖျားလေးနှင့် တို့လိုက်ရုံနှင့်ပင် ခန္ဓာကိုယ်သည် အလေးချိန်မရှိသလိုမျိုး မီတာများစွာကို လွင့်ပျံသွားနိုင်ခဲ့သည်။ လှုပ်ရှားမှုများသည် စီးဆင်းနေသော တိမ်တိုက်များ၊ ရေစီးကြောင်းများကဲ့သို့ပင် ချောမွေ့လွန်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>ရေအောက်လှိုင်းများကဲ့သို့ပင် ခန့်မှန်းရခက်ပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်နေတော့သည်။ သူသည် ဘယ်မှာ ဆင်းသက်မလဲ၊ ဘယ်ကို ဦးတည်မလဲဆိုသည်ကို မည်သူမျှ မခန့်မှန်းနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ထျန်ဖုန်းသည် အနက်ရောင်ကြေးခွံမြွေကြီး၏ ထိုးနှက်ချက်ကို ပါးနပ်စွာ ရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီး အနီရောင် ဖုန်မှုန့်များကြားတွင် ဟန်ပါပါဖြင့် ပျံထွက်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ရှူး... ရှူး...”</p> <p> </p> <p>မြွေကြီး၏ မျက်လုံးများသည် ပို၍ နီရဲလာပြီး မျက်ရည်များပင် ကျလာခဲ့လေသည်။ ၎င်းသည် ထျန်ဖုန်း ကို စိုက်ကြည့်ရင်း အလွန်ပင် နာကျည်းနေပုံရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရှေ့မှ အနီရောင်ဖုန်မှုန့်များကြောင့် မြွေကြီးသည် အလွန်ပင် နေမထိထိုင်မသာ ဖြစ်နေပုံရလေသည်။ မျက်လုံးများမှာလည်း ပူလောင်နေပြီး နီမြန်းရောင်ကိုင်းလာလေသည်။ လိုက်၍လည်း မမီ၊ နောက်က နေ လိုက်နေရသည်မှာလည်း အလွန်ပင် ဒုက္ခများလှလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် အနက်ရောင်ကြေးခွံ မြွေကြီး၏ အသိစိတ်က လက်လျှော့ရန် ပြောနေသော်လည်း မိစ္ဆာ သားရဲတစ်ကောင်၏ ရက်စက်မှုက ထျန်ဖုန်းကို ဝါးမြိုပစ်ရန်သာ တိုက်တွန်းနေခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဝုန်း….“</p> <p> </p> <p>ကျောက်ဆောင်ကြီးများသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်နှင့်အတူ လွင့်ထွက်လာခဲ့လေ သည်။ အနက်ရောင်ကြေးခွံ မြွေကြီးသည် ၎င်း၏ အမြီးနှင့် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဧရာမ ကျောက်တုံးကြီး တစ်တုံးက လေကိုခွင်းပြီး ပြေးဝင်လာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>လေတိုးသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး လေထုကြီးတစ်ခုလုံး ဖိသိပ်ခံလိုက်ရသလိုပင်။ အကယ်၍ ထို ကျောက်တုံးကို တည့်တည့် ခုခံမိပါက သေနိုင်သည် သို့မဟုတ် ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရနိုင်သည်ကို ထျန်ဖုန်း ကောင်းကောင်း သိပေသည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်ရန် လမ်းမရှိတော့ပေ။ အကယ်၍ ဘေးဘက်သို့ ရှောင်လိုက်ပါက မြွေကြီးနှင့် အကွာအဝေးမှာ နီးကပ်သွားမည်ဖြစ်ပြီး၊ အပေါ်သို့ ခုန်တက်လျှင်လည်း လေထဲတွင် အရှိန်သတ်ရန် နေရာမရှိသဖြင့် မြွေကြီး၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံရပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ထျန်ဖုန်းသည် မျက်နှာကို တည်ကြည်စွာ ထားလိုက်ပြီး သူ၏ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအားများကို ခြေထောက် ဆီသို့ ပို့လိုက်လေသည်။ ကျောက်တုံးကြီး နီးကပ်လာသောအခါ သူသည် အပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး ကျောက်တုံးပေါ်တွင် တစ်လှမ်းပြီးတစ်လှမ်း ဆက်တိုက် နင်းလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ခြေဖဝါးအောက်တွင် တိမ်ဖြူလေးများ ပေါ်လာပြီး ခြေသံများသည်လည်း တဒုန်းဒုန်းနှင့် ဆက် တိုက် ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။ ခြေဖဝါးမှတစ်ဆင့် ပြင်းထန်သော အင်အားများ စီးဝင်လာသော်လည်း ထျန်ဖုန်းကမူ ပါးနပ်စွာနှင့် ထိုအင်အားများကို ပြန်လည် လွှဲဖယ်ပစ်နေခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>လူနှင့် ကျောက်တုံးသည် အဝေးသို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး မြွေကြီးနှင့် ပိုမို အလှမ်းဝေးသွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟိုမှာ ကြည့်စမ်း... အဲ့ဒါ ဘာလဲ…။”</p> <p> </p> <p>ဖေးရှီးဂိုဏ်း မှ တပည့်ငါးယောက်သည် ပြင်းထန်သော အသံကြားရာဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြလေ သည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်ကျင်းတောင်တန်းထဲတွင် သူတို့သည် အနည်းငယ်မျှပင် သတိလက်လွတ်မနေရဲကြပေ။ အနည်း ငယ်မျှသော လှုပ်ရှားမှုကိုပင် အမြဲ ဂရုစိုက်နေရသည်ပင်။ အနက်ရောင်ကြေးခွံ မြွေကြီးကို မြင်လိုက် ရသောအခါ သူတို့၏ မျက်နှာများသည် လူသေကောင်ကဲ့သို့ ဖြူဖျော့သွားကြလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“တောက်... ဒါ အနက်ရောင်ကြေးခွံ မြွေကြီးပဲ….။”</p> <p> </p> <p>“ဘုရားရေ... သူက ဒီကို ဘယ်လို ရောက်လာတာလဲ….။”</p> <p> </p> <p>သူတို့ ထိတ်လန့်သွားကြပြီးနောက် မြွေကြီးရှေ့မှ လူပုံရိပ်ကို မြင်လိုက်ရပြန်သည်။ ကျောက်တုံးကြီးမှာ ပြင်းထန်သော အရှိန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့ အလိုလိုပင် ခေါင်းခါမိလိုက်ကြ လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ပြီးပြီ... အဲ့ဒီလူတော့ သေပြီပဲ…။”</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ အမြင်တွင် ထိုလူပုံရိပ်သည် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အသားစလေးများအဖြစ် ကြေမွသွားတော့ မည်ဟု ထင်နေကြခြင်းပင်။ ၎င်းမှာ ပုံမှန်ပင် ဖြစ်၏။</p> <p>အနက်ရောင်ကြေးခွံ မြွေကြီးသည် ခွန်အားကြီးမားမှုနှင့် ခိုင်မာသော ကာကွယ်ရေးစွမ်းအားကြောင့် နာမည်ကြီးသည် မဟုတ်ပါလား။ အဆင့်တူ ကျင့်ကြံသူများပင် ရှောင်ရှားရသည့် အရာကို ချီစွမ်းအင် သန့်စင်ခြင်းအဆင့်ရှိသူ တစ်ဦးက ရင်ဆိုင်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင် မမျှော်လင့်ထားသည်မှာ ဖြစ်ပျက်လာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဘုရားရေ…။ ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ…။”</p> <p> </p> <p>လင်းကျင့် က အံ့သြတုန်လှုပ်စွာဖြင့် အော်လိုက်မိလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါ... ဒါက မယုံနိုင်စရာပဲ….။”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ရှောက်ဟန် လည်း မှင်တက်သွားပြီး မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ဤမြင်ကွင်းသည် သူတို့၏ သိထားသမျှ ဗဟုသုတများကို လုံးဝ ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်လိုက်သလိုပင်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှင့် အလှမ်းဝေးနေသော်လည်း မြွေကြီး၏ အမြီးဖြင့် ရိုက်ထုတ်လိုက်သော ကျောက်တုံး၏ အရှိန် မှာ မည်မျှပြင်းထန်ကြောင်း သူတို့ ခံစားမိလေသည်။ အကယ်၍ သူတို့ ငါးယောက်သာဆိုလျှင် အကုန် သေကုန်ကြမည်မှာ သေချာပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဒုတိယအဆင့် မိစ္ဆာသားရဲ၊ ၎င်းအပြင် ကြီးမားသော ခွန်အားအမျိုးအစားဖြစ်ရာ ထိုကျောက်တုံးနှင့် ထိမိသူမှန်သမျှ အသက်ရှင်ရန် လမ်းမရှိပေ။ အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်း အစောပိုင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများပင် ထိုတိုက်ကွက်ကို ထိပ်တိုက် မရင်ဆိုင်ရဲလောက်ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ချီစွမ်းအင်သန့်စင်ခြင်း အဆင့် (၉) သာရှိသော ဤကျင့်ကြံသူမှာမူ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ထိပ် တိုက် ထိတွေ့ရဲရုံသာမက လျင်မြန်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် ဘာဒဏ်ရာမှ မရဘဲ လွတ်မြောက်သွား ခဲ့သည်ပင်။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ တကယ့်ကို အံ့မခန်းဖြစ်လှပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟားဟားဟား... တီကောင်လေးရယ် မင်းရဲ့ အစွမ်းက ဒီလောက်ပဲလား…။”</p> <p> </p> <p>ထျန်ဖုန်းသည် စိတ်ကြည်လင်နေပုံရပြီး မြွေကြီးက သူပြောသည်ကို  နားလည်သည်ဖြစ်စေ၊ မလည် သည်ဖြစ်စေ လှောင်ပြောင်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ စိတ်မပျက်ပါနဲ့ဦး။ ငါ့ခြေဖဝါးတွေကတော့ နည်းနည်း နာနေသေးတယ်။ မင်း နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်လောက် ထပ်လေ့ကျင့်ရင်တော့ အနှိပ်ဆရာ ကောင်းကောင်း တစ်ယောက် ဖြစ်နိုင် မှာပါ…။”</p> <p> </p> <p>ထျန်ဖုန်းသည် မြွေကြီးကို မြန်မြန် မျက်ခြေဖြတ်ရန် ဆက်လက် ပြေးနေခဲ့လေသည်။ အပြောကသာ လွယ်နေသော်လည်း သူ၏ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအားနှင့် ခွန်အားများမှာ ကုန်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်၏။ သူ၏ ခြေထောက်များသည်လည်း ပြောသလောက် မပေါ့ပါးတော့ဘဲ မြေပြင်ပေါ် နင်းလိုက်တိုင်း တဆစ်ဆစ် နှင့် နာကျင်နေခဲ့လေသည်။</p> <p>မြွေကြီးသည် ထျန်ဖုန်း၏ စကားလုံး အဓိပ္ပာယ်ကို မသိသော်လည်း ရှေ့မှလူက သူ့ကို လှောင်နေသည် ကိုမူ ကောင်းကောင်း သိပေ​သည်။ ၎င်းသည် မနားတမ်း ဆက်လက် လိုက်ပါလာတော့လေသည်။</p> <p> </p> <p>လူနှင့် မြွေကြီး ဝေးရာသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ဖေးရှီးဂိုဏ်းမှ ငါးယောက်မှာ သတိ ပြန်ဝင်လာခဲ့ကြလေသည်။ အရာအားလုံးမှာ အသက်ရှူသံ အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့ ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“တကယ့်ကို အံ့သြဖို့ ကောင်းတာပဲ….။”</p> <p> </p> <p>“မြွေကြီးရဲ့ မျက်လုံးတွေက ခုနက နီရဲနေတာပဲနော်…..။ မျက်ရည်တွေတောင် ကျနေတာ၊ သူ အရမ်း ဒေါသထွက်နေလို့များလား…။”</p> <p> </p> <p>“ဖြစ်နိုင်တာပေါ့။ ဒုတိယအဆင့် မိစ္ဆာသားရဲ တစ်ကောင်က ချီစွမ်းအင်သန့်စင်ခြင်းအဆင့်ကိုတောင် မနိုင်ဘူးဆိုတော့ ဘယ်လောက် ဒေါသထွက်မလဲ စဉ်းစားကြည့်လေ….။”</p> <p> </p> <p>“အဲ့ဒီစီနီယာအစ်ကိုက ဘယ်ဂိုဏ်းက ပါရမီရှင် ဖြစ်မလဲ မသိဘူးနော်….။”</p> <p> </p> <p>“ဒါက တကယ်ပဲ ချီစွမ်းအင်သန့်စင်ခြင်းအဆင့်လား…။ ငါတို့ရော ဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်နိုင်ပါ့ မလား…။”</p> <p> </p> <p>လင်းကျင့်သည် သူမ၏ ဂျူနီယာများ၏ အားကျနေသော အကြည့်များကို မြင်သော်လည်း ဘာမှ မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့လေသည်။ သို့သော် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ လှိုင်းထန်နေခဲ့သည်ပင်။</p> <p> </p> <p>*ဒါက တကယ်ပဲ ချီစွမ်းအင်သန့်စင်ခြင်း အဆင့် (၉) လား…။ အနက်ရောင်ကြေးခွံ မြွေကြီးက အရှိန် မမြန်ဘူးဆိုပေမဲ့ ဒုတိယအဆင့် မိစ္ဆာသားရဲပဲလေ….။*</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ တခြား အဆင့် (၉) ကျင့်ကြံသူသာ ဆိုပါက သေဖို့ကိုသာ ပြင်ဆင်ထားရမည်ပင်…။</p> <p> </p> <p>“ဟွန်း... သူက ရတနာတစ်ခုခုကို သုံးလိုက်တာ နေမှာပါ။ အခုဆို သူ့ခြေထောက်တွေလည်း ကျိုးနေ လောက်ပြီ၊ မကြာခင် မြွေမြိုတာ ခံရမှာပဲ….။”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ရှောက်ဟန်က မနာလိုစိတ်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ငါသာဆိုရင်လည်း ရတနာသုံးပြီး လွတ်အောင် ပြေးနိုင်တာပဲ….။”</p> <p> </p> <p>လင်းကျင့်သည် ဝမ်ရှောက်ဟန်၏ စကားများကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်လေသည်။ သူမသည် သူ၏ အတွေးနှင့် အစွမ်းကို သိသည်။ လွတ်အောင် ပြေးနိုင်ဖို့ ထားဦး၊ သူသည် အနက်ရောင်ကြေးခွံ မြွေကြီး ကို ရင်ဆိုင်ဖို့ပင် သတ္တိရှိမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>“မြန်မြန် သွားကြရအောင်…။”</p> <p>လင်းကျင့်က ဤနေရာမှာ ကြာကြာမနေသင့်ကြောင်း သိသဖြင့် အလေးအနက် ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“အဲ့ဒီမြွေကြီးက ဒုတိယအဆင့် အစောပိုင်း မဟုတ်ဘူး၊ အလယ်အလတ် ဖြစ်နေပြီ။ သူ လိုက်နေတဲ့ သူကို သတ်နိုင်သည်ဖြစ်စေ၊ မသတ်နိုင်သည်ဖြစ်စေ ဒီကို ပြန်လာမှာပဲ။ အဲ့ဒီကျရင် ငါတို့ အကုန်သေ သွားလိမ့်မယ်….။။”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အားလုံး သတိဝင်လာကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>*ဟုတ်သားပဲ... မြွေကြီး ပြန်လာလို့ ငါတို့နဲ့ တွေ့ရင် အကုန် အမှုန့်ဖြစ်ကုန်ကြမှာပေါ့…။*</p> <p> </p> <p>“ဘာ….။ ဒုတိယအဆင့် အလယ်အလတ်လား….။ ဒါဆို မြန်မြန် သွားကြစို့….။”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ရှောက်ဟန်လည်း မြွေကြီးက သူတို့ကို လျစ်လျူရှုပြီး ထိုလူနောက် လိုက်သွားသည်ကို သတိပြုမိ လိုက်လေသည်။ သို့သော် ပြန်လာလျှင်မူ သူတို့ကိုလည်း လွှတ်ပေးမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်... တခြား လမ်းကြောင်းကနေ မြန်မြန် သွားကြရအောင်….။”</p> <p> </p> <p>အားလုံး သဘောတူသဖြင့် လင်းကျင့်က ဦးဆောင်ကာ မြွေကြီးနှင့် မဆုံနိုင်မည့် တခြားလမ်းကြောင်းမှ နေ၍ အမြန် ထွက်ခွာသွားကြလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>…………</p> <p> </p> <p>မြွေကြီးနှင့် အလှမ်းဝေးသွားသော်လည်း ထျန်ဖုန်းမှာ မပျော်နိုင်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအားနှင့် ခွန်အားများမှာ လုံးဝ ကုန်ခမ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူ၏ လက်ရှိ အခြေအနေနှင့်ဆိုလျှင် မျက်ခြေဖြတ်ရန် ခက်ခဲလှသလို၊ မြွေကြီး၏ အနံ့ခံအာရုံကလည်း သူ့ကို အလွယ်တကူ ရှာတွေ့သွားနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထျန်ဖုန်းသည် မြွေကြီး၏ ဟနေသော ပါးစပ်ကြီးကို ကြည့်ရင်း မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွား ခဲ့လေသည်။ စနစ်၏ အမှတ်တရဓာတ်ပုံရိုက်ကူးခြင်း လုပ်ဆောင်ချက်ကို အသက်သွင်းရန် ပြင်လိုက် လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဝှစ်…“</p> <p> </p> <p>ရှေ့သို့ ပြေးမည့်အစား ထျန်ဖုန်းသည် နောက်သို့ ပြန်လှည့်လိုက်ပြီး အနက်ရောင်ကြေးခွံ မြွေကြီး၏ ပါးစပ်ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပြေးဝင်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“မိစ္ဆာကောင်... ဒီနေ့တော့ မင်းကို ဗိုက်ပေါက်အောင် ကျွေးပစ်မယ်….။”</p> <p> </p> <p>အနက်ရောင်ကြေးခွံ မြွေကြီးသည် ထျန်ဖုန်းက ၎င်း၏ ပါးစပ်ထဲသို့ အလိုလို ပြေးဝင်လာသည်ကို တွေ့သောအခါ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားလေ၏ ။</p> <p> </p> <p>*ဗိုက်ဝအောင် ကျွေးမလို့လား….။ တကယ်ပဲ ဒီလို အခွင့်အရေးမျိုး ရှိတာလား…။*</p> <p> </p> <p>မြွေကြီးသည် ပါးစပ်ကို ပို၍ ကျယ်အောင်ဟထားပေးလိုက်ပြီး နောက်တစ်ခဏတွင် လူပုံရိပ်တစ်ခု ၎င်း၏ ပါးစပ်ထဲသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဝင်ရောက်သွားခဲ့လေတော့သည်။</p> <p> </p>


Save