Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၈၅၄</h2> <h2 style="text-align: center;">ဆိုင်ခန်းကို ပစ္စည်းများနှင့်အတူ ဝယ်ယူခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"မင်းက ငါ့ဆိုင်ခန်းကို ဝယ်ချင်တာလား"</p> <p> </p> <p>ဈေးသည်က ဖော်ပြ၍မရသော အပြုံးတစ်ခုကို လှစ်ဟပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီလိုအချက်အချာကျတဲ့နေရာကိုရဖို့ ငါ ဘယ်လောက်တောင် ကြိုးစားပမ်းစား လုခဲ့ရလဲဆိုတာ မင်းသိလား"</p> <p> </p> <p>သူသည် အဆင့်ငါးသက်ရှိတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် စကြဝဠာအင်ပါယာအရှင်သခင် ဝယ်ယူထားသော ကျွန်တစ်ယောက်မျှသာ။ သူ့အရှင်သခင်က နဂါးငွေ့တန်းပြပွဲ တရားဝင်မစတင်ခင် ဤပစ္စည်းများကို အမှောင်ဒင်္ဂါးပြားများအဖြစ် တတ်နိုင်သလောက် ခပ်များများပြောင်းထားရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ပြပွဲကျင်းပမည့်နေရာကို စတင်ဆောက်လုပ်ကတည်းက သူသည် အကောင်းဆုံးနေရာတွင် စခန်းချနေခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် အချက်အချာကျသော ဤနေရာကို ရရှိရန် အခြားမျိုးနွယ်စုများရှိ လူပေါင်းများစွာနှင့် ပြင်းထန်လှသော တိုက်ပွဲများကိုပင် ဆင်နွှဲခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် ဤဆိုင်ခန်း၏တန်ဖိုးမှာ အလွန်မြင့်မားလှသည်။</p> <p> </p> <p>"လူငယ်လေး... မင်း ဒီဆိုင်ခန်းရဲ့တန်ဖိုးကို ပေးနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့နေရာကို ကြယ်တစ်ပွင့်တန်ကြေးဖြင့် ဝယ်ယူရန် ကမ်းလှမ်းဖူးသော်လည်း သူကတော့ ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူရောင်းချနေသော ပစ္စည်းများ၏ စုစုပေါင်းတန်ဖိုးမှာ ကြယ်ပွင့်၁၂၀ကျော်လွန်နေချေသည်။ ဤဆိုင်ခန်းရှိနေသရွေ့ ပစ္စည်းများ၏ ထက်ဝက်နီးပါးကိုတော့ သူ အနည်းဆုံး ရောင်းချနိုင်မည်ဖြစ်၏။ သို့သော် နေရာပြောင်းလိုက်ပါက အရောင်းစာရင်းမှာ သိသိသာသာလျော့ကျသွားနိုင်သည်။ ပေးအပ်ထားသော တာဝန်ကို မထမ်းဆောင်နိုင်ပါက သူ့အရှင်သခင်က သူ့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန်အပြစ်ပေးမည်ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>"မင်း ပစ္စည်းတစ်ခုခုလာဝယ်တာဆိုရင်တော့ ကြိုဆိုပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြဿနာလာရှာတာဆိုရင်တော့ ငါ့ကို ရိုင်းတယ်လို့ မပြောနဲ့နော်"</p> <p> </p> <p>ထိုဈေးသည်က သတိပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော် မဝယ်နိုင်ဘူးလို့ ခင်ဗျား ဘယ်လိုလုပ်ပြီးသိလဲ"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမုန့်လောင်က ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဈေးသာခေါ်လိုက်။ ကျွန်တော် ဝယ်မယ်"</p> <p> </p> <p>"လေလုံးကတော့ တော်တော်ထွားတာပဲ"</p> <p> </p> <p>ဈေးသည်က ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ကြယ်၁၀ပွင့်"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမုန့်လောင်သည် ဆိုင်ခန်းက ဘယ်လောက်တန်သည် သို့မဟုတ် ဤပစ္စည်းများအားလုံး ဘယ်လောက်တန်သည်ကို မသိသဖြင့် အသင့်အတင့်ဟုယူဆသော ဈေးနှုန်းတစ်ခုကို စမ်းသပ်ပြီး ဈေးခေါ်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဈေးသည်၏မျက်ဝန်းထောင့်စွန်းများ သိသိသာသာ တုန်လှုပ်သွားသည်။ ဤလူငယ်ကဈေးနှုန်းကို ခပ်ရဲရဲခေါ်ရဲချေသည်။ ယခင်က သူရခဲ့ဖူးသော ကမ်းလှမ်းငွေ၏ ဆယ်ဆကို တန်းပေးလာသည်။</p> <p> </p> <p>ဤလူငယ်က သာမန်ပုံပေါက်သော်ငြား ဤမျှအထိ ချမ်းသာနေလေသလား။</p> <p> </p> <p>ဤလူ ရောင်းချနေသည့် ဂြိုဟ်များ၏ စုစုပေါင်းတန်ဖိုးမှာ ကြယ်ဆယ်ပွင့်ကျော်ကြောင်း ကျန်းမုန့်လောင် သတိပြုမိလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ အဆင့်ငါးမျိုးနွယ်စုတစ်ခုအတွက်မူ အလွန်များပြားလှသော ပမာဏပင်။ ထို့ကြောင့် ဤပစ္စည်းများ၏ စုစုပေါင်းတန်ဖိုးက ကြယ်ပွင့်တစ်ရာဝန်းကျင်ခန့် ရှိမည်ဟု ရဲရဲဝံ့ဝံ့ခန့်မှန်းလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် တန်ဖိုး၏ဆယ်ပုံတစ်ပုံ ဟူသောဈေးနှုန်းက မမြင့်သော်ငြား သေချာပေါက်တော့ မနိမ့်လှပေ။</p> <p> </p> <p>သိထားရမည့်အချက်မှာ ကမ္ဘာပေါ်တွင် တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်ရောင်းချသူများ၏ ရောင်းအားနှင့် ကော်မရှင်များက ပစ္စည်းတန်ဖိုး၏ ၃၀ရာခိုင်နှုန်းကျော်အထိ ရှိနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဈေးသည်၏ အမူအရာမှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားပုံမရသဖြင့် ကျန်းမုန့်လောင် အနည်းငယ်သံသယဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ငါပေးတဲ့ဈေးက နည်းလွန်းနေတာလား။</p> <p> </p> <p>"ကြယ်ပွင့်၂၀"</p> <p> </p> <p>"ဝိုး"</p> <p> </p> <p>ဤဈေးနှုန်းက အနီးအနားရှိ ဆိုင်ရှင်များကိုပါ လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်သွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် ဤဆိုင်ခန်းများမှာ တန်ဖိုးရှိသလို တန်ဖိုးလည်းမရှိပြန်ချေ။ လူအများစုကတော့ ပိုပြီး အေးအေးဆေးဆေး နေတတ်ကြသည်။ ပစ္စည်းရောင်းရလျှင် ကောင်းသည်။ မရောင်းရလည်း ကိစ္စမရှိဘူးဟူသော သဘောမျိုးပင်။</p> <p> </p> <p>စုတ်ပြတ်နေသော ဤနေရာလေးကို ရက်နည်းနည်းလောက်သာ သုံးနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး အဆင့်ငါးမျိုးနွယ်စုအခု၂၀စာလောက် တန်ကြေးပေးပြီး ဝယ်နေခြင်းမှာ ရယ်စရာမကောင်းပေဘူးလား။</p> <p> </p> <p>"ကောင်လေး... ကြယ်ပွင့်နှစ်ဆယ်ဆိုရင် ငါ ရောင်းမယ်ကွာ"</p> <p> </p> <p>နေရာကောင်းရထားသော အနီးအနားရှိ ဆိုင်ရှင်များမှာ သွေးဆောင်ဖြားယောင်းခံလိုက်ရသဖြင့် သူ့ကို လာရောက်ချဉ်းကပ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ဆောရီးပဲ.. ကျွန်တော်က ပစ္စည်းဝယ်ရင် အကောင်းဆုံးကိုပဲ ရွေးတတ်လို့ပါ"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမုန့်လောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကြယ်ပွင့်သုံးဆယ်ဆိုရင်ရော ဘယ်လိုလဲ"</p> <p> </p> <p>ဈေးသည်၏လက်များမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေချေပြီ။ ဤဈေးနှုန်းမှာ သူ လက်ခံနိုင်သော အနိမ့်ဆုံးစံနှုန်းကိုပင် ကျော်လွန်ပြီး ပစ္စည်းများ၏ ထက်ဝက်တန်ဖိုးနီးပါး ရှိလေသည်။ တစ်ဝက်ကို သူ့အတွက် ယူထားလိုက်ပြီး သူ့အရှင်သခင်ကို အစီရင်ခံ၍ရသေးသည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်လေး... ဒါကတော့ မတန်ပါဘူးကွာ"</p> <p> </p> <p>ဘေးနားရှိ လူတစ်ယောက်က သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ဝင်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သူ့ပစ္စည်းတွေအားလုံးပေါင်းမှ ကြယ်ပွင့်၁၀၀ကျော်လေးပဲ ရှိတာ။ ကြယ်၁၀ပွင့် ပေးတာတောင် ငါ့အထင်တော့ များလှပြီ"</p> <p> </p> <p>"သြော်... ကြယ်ပွင့်၁၀၀ကျော်ပဲ ရှိတာလား"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမုန့်လောင်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများထံမှ အချက်အလက်များကို ရရှိပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူ့ခန့်မှန်းချက်က အလွန်မှန်ကန်ပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီလိုလုပ်.. ခင်ဗျား အဆင်ပြေမပြေ ကျွန်တော့်ကိုပြော"</p> <p> </p> <p>ထိုဈေးသည်က ကျန်းမုန့်လောင် ဘာပြောမည်ကို မသေချာသဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ခင်ဗျားဆိုင်က ပစ္စည်းတွေ ရောင်းကုန်သွားရင် ထွက်သွားဖို့ စီစဉ်ထားတယ် မဟုတ်လား။ အဲဒီကျရင် ဆိုင်ခန်းက မလိုအပ်တော့ဘူးလေ"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမုန့်လောင်က အကြံပြုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ခင်ဗျားဆိုင်က ပစ္စည်းတွေ ဘယ်လောက်ပဲတန်တန် အဲဒီတန်ကြေးရဲ့ နှစ်ဆပေးပြီး အကုန်လုံးကို ကျွန်တော်ဝယ်မယ်။ ပိုက်ဆံကိုလည်း တစ်ခါတည်းရှင်းပေးမယ်။ ပြီးရင် ခင်ဗျား ချက်ချင်းထွက်သွားလို့ရပြီ။ ဘယ်လိုလဲ"</p> <p> </p> <p>ငါ ပိုက်ဆံတန်းရှင်းမယ်။ မင်း ချက်ချင်းထွက်သွားတဲ့လား။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ နှစ်သောင်းပေါင်းများစွာအတွင်း သူတို့ ကြားဖူးသမျှထဲတွင် အရဲတင်းဆုံးစကားပင်။ ဤမျှမိုက်မဲလှသော လုပ်ရပ်မျိုးကို လုပ်နိုင်ရန်အတွက် ဘယ်လောက်တောင် ချမ်းသာနေရမလဲ။</p> <p> </p> <p>ဤပစ္စည်းများ၏ ဈေးနှုန်းက အပြင်ဈေးထက် အများကြီးပိုမြင့်နေလေပြီ။ သို့တိုင် ထိုဈေးနှုန်းထက် နှစ်ဆပိုပေးပြီး ဝယ်ချင်နေသေးသည်မှာ မိုက်မဲလွန်းရာမကျပေဘူးလား။ ဤသည်မှာ အဆင့်မြင့်မျိုးနွယ်စုတစ်ခုခုက ငတုံးတစ်ယောက် သူ့အဖေ၏ ခရက်ဒစ်ကတ်ကိုယူပြီး လာကစားနေခြင်းများလား။</p> <p> </p> <p>"မင်း တကယ်ပြောနေတာလား"</p> <p> </p> <p>ထိုဈေးသည်မှာ တိုက်ကြီးအသစ်တစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားသည့်အလားပင်။</p> <p> </p> <p>"သဘောတူတယ်။ ငါ့ပစ္စည်းတွေက ကြယ်ပွင့်၁၂၀တန်တယ်။ မင်း ငါ့ကို ကြယ်ပွင့်၂၄၀ တကယ်ပေးနိုင်လို့လား"</p> <p> </p> <p>"ငွေလွှဲလိုက်မယ်"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမုန့်လောင်သည် စကားအပိုမပြောတော့ဘဲ ဘဏ်စနစ်ကိုသာ ဖွင့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မကြာခင်မှာပင် ထိုဈေးသည်၏ ဘဏ်အကောင့်ထဲသို့ ကြယ်ပွင့်၂၄၀ ရောက်သွားချေသည်။</p> <p> </p> <p>ဈေးသည်၏မျက်လုံးများမှာ အရောင်လက်သွားပေသည်။ အနည်းငယ်လှည့်စားလိုက်ရုံဖြင့် အမြတ်ငွေ ကြယ်ပွင့်၁၂၀ကို ရလိုက်ပြီဖြစ်၏။ သူ့လွတ်လပ်ခွင့်ကို ပြန်ဝယ်ယူနိုင်ရုံသာမက အဆင့်ငါးမျိုးနွယ်စုတစ်ခုကိုပါ ဝယ်ယူပြီး အင်ပါယာဘုရင်တစ်ပါး ဖြစ်လာနိုင်သေးသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းမုန့်လောင် စကားပြန်ရုပ်သိမ်းသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူလည်း နေရာရွှေ့ပြောင်းရေးဝင်ပေါက်ကတစ်ဆင့် အပြေးအလွှား ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘုရားရေ... ဒီကောင်လေးမှာ ကြယ်ပွင့်၂၄၀ တကယ်ရှိနေတာလား"</p> <p> </p> <p>"ဒီဆိုင်ခန်းကို ဈေးနှစ်ဆပေးပြီး ဝယ်တာက ဘာသဘောလဲ။ သူ အကုန်ရောင်းရရင်တောင် အရင်းပြန်ရမှာမဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>"သူက ဘဝအတွေ့အကြုံယူဖို့ ဒီကိုရောက်နေတာများလား"</p> <p> </p> <p>"သူ ရူးနေတာလား။ ပိုက်ဆံကို ဒီလိုသုံးရတယ်လို့"</p> <p> </p> <p>"ရှူး... တိုးတိုးလုပ်စမ်းပါ။ ကြယ်ပွင့်၂၄၀ကို အလွယ်တကူ သုံးနိုင်တဲ့လူဆိုတာ အနည်းဆုံးတော့ အဆင့်ငါးအဆင့်မြင့်မျိုးနွယ်စုက အရေးပါတဲ့အဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ မင်း သူ့ကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်ချင်လို့လား"</p> <p> </p> <p>"တကယ်မိုက်မဲတာပဲ။ ဦးနှောက်ထက် ပိုက်ဆံက ပိုများနေတာကိုး"</p> <p> </p> <p>လူတိုင်းက ကျန်းမုန့်လောင်ကို အကဲခတ်နေကြပြီး သူ့နောက်ခံအကြောင်းကိုပင် တိတ်တဆိတ် ခန့်မှန်းနေကြသည်။ အချို့ကတော့ ပြပွဲပြီးသွားသည့်အခါ တစ်ခုခုစမ်းသပ်ကြည့်ရန် စီစဉ်နေကြပြီဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p> </p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အတင်းအဖျင်းများကို လျစ်လျူရှုထားရင်း ကျန်းမုန့်လောင်ကတော့ ဘဝအတွေ့အကြုံယူမည့် ခရီးစဉ်ကို စတင်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်တကယ်တော့ ဤပစ္စည်းများ ဘယ်လောက်တန်သည်ကို သူ မသိပေ။ ယခုအချိန်တွင် သိုင်းလက်နက်များကို စတင်ဖန်တီး၍ မရနိုင်ပေ။ အချိန်အများကြီး ယူရမည်ဖြစ်လေရာ ဆိုင်ပေါ်ရှိ ပစ္စည်းများကလည်း အမြန်ရောင်းထွက်သွားမည့် အရာများ မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ကျန်းမုန့်လောင် နေရာယူပြီးနောက် လူအများစုက ဂြိုဟ်များကို ဝယ်ယူရန် ပိုစိတ်ဝင်စားကြကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ဤနေရာတွင် အပြင်ကထက် ပိုမိုသက်သာသောဈေးနှုန်းဖြင့် ရောင်းချနေသည့် တစ်ခုတည်းသောအရာမှာ ဂြိုဟ်များသာ။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အဆင့်မြင့်မျိုးနွယ်စုများမှ အရှင်သခင်များအတွက် သူတို့နာမည်ဖြင့်ရှိသော ဂြိုဟ်များမှာ အနည်းဆုံး ၁ဘီလီယံမှ စတင်လေ့ရှိရာ အနည်းငယ် ရောင်းလိုက်ရုံဖြင့် သိပ်ရင်နာစရာမရှိပေ။ အထူးသဖြင့် မြေအောက်ပြပွဲတစ်ခုလုံးတွင် အမှောင်ဒင်္ဂါးပြားများက အမာခံငွေကြေး ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>"သာမန်အဆင့်တစ်မျိုးနွယ်စုက ဂြိုဟ်တစ်ခုကို အမှောင်ဒင်္ဂါးပြားတစ်ပြားပါ"</p> <p> </p> <p>"ဒါကတော့ ဂြိုဟ်၆လုံးကို အမှောင်ဒင်္ဂါးပြား၅ပြားပါ"</p> <p> </p> <p>"ဝိုး... လေးလုံးဝယ်ရင် တစ်လုံးအလကားတဲ့။ ဒီနေရာမှာ ပြိုင်ဆိုင်မှုက တော်တော်ပြင်းထန်တာပဲ"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမုန့်လောင် ရုတ်တရက် အကြံတစ်ခု ရလိုက်သည်။ စကြဝဠာကုန်သွယ်ရေး ဈေးကွက်တွင် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ယဉ်ကျေးမှုထွန်းကားသော ဂြိုဟ်အမြောက်အများကို အရောင်းအဝယ် လုပ်နေကြသည်။ သူ့အနေနှင့် ထိုနေရာရှိ ဂြိုဟ်များကို စကြဝဠာဒင်္ဂါးပြားများဖြင့် ဝယ်ယူပြီး ဤနေရာတွင် အမှောင်ဒင်္ဂါးပြားများဖြင့် ပြန်လည်ရောင်းချနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>ပွဲစားများက အမြတ်ဖြတ်ယူသွားမည်ဖြစ်သော်ငြား ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောရလျှင် သူ့ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုအရ ဤမျှနည်းပါးလှသောအရှုံးလေးက မပြောပလောက်ပေ။ လက်ရှိအချိန်တွင် သူ၏ တစ်ခုတည်းသော ရည်မှန်းချက်က အမှောင်ဒင်္ဂါးပြားများကို တတ်နိုင်သမျှ အများဆုံးစုဆောင်းရန်ပင်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းမုန့်လောင်လည်း စကြဝဠာကုန်သွယ်ရေးဈေးကွက်စနစ်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ဂြိုဟ်အရောင်းအဝယ်ကဏ္ဍသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အရောင်းစာရင်းတင်ထားသော ဤဂြိုဟ်များအားလုံးကို နိုထရီလုပ်ပြီးသားဖြစ်လေရာ ဝယ်ယူလိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်းဆိုသလို မိမိပိုင်ဆိုင်မှုဖြစ်သွားပြီး နိုထရီထပ်လုပ်ရန် မလိုအပ်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>"ထောင် သန်း ဘီလီယံ..."</p> <p> </p> <p>"ဝိုး... အများကြီးပါလား"</p> <p> </p> <p>ကျန်းမုန့်လောင်သည် ရောင်းချရန်ရှိသော ဂြိုဟ်အများအပြားကို မြင်လိုက်ရသောအခါ တအံ့တသြရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မနေ့က စကြဝဠာနေ့တစ်နေ့စာ အရောင်းအဝယ်ပမာဏမှာ ယဉ်ကျေးမှုထွန်းကားသော ဂြိုဟ်ပေါင်း၈၀ဘီလီယံအထိ ရှိခဲ့သော်ငြား ဤအရေအတွက်က လက်ရှိရောင်းချရန်ရှိသော အဆင့်တစ်မျိုးနွယ်စုဂြိုဟ်များ၏ တစ်ထောင်ပုံတစ်ပုံလောက်သာ ရှိသေးသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းမုန့်လောင်က ခမ်းနားကြီးကျယ်လေဟန် အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောထန်... ဒီမျိုးနွယ်စုတွေအားလုံးကို ဝယ်လိုက်"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>******************</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save