Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၂၃)  လူသတ်ကွက် လုတဲ့ ငမိုက်သားလေး ၊ မသေနိုင်ဘူးလား ၊ သေဆုံးမှု ပြန်လည်စတင်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ကျန်းဝေသည် တစ်ကိုယ်လုံးရှိ သွေးများပင် ခဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး အင်အားကြီးမားသော စွမ်းအားတစ်ခုက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သိမ်းပိုက်ရန် ကြိုးစားနေသည်။</p> <p>သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုများ ခံစားနေရကာ သတိအာရုံများမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ဝေဝါးလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​မဖြစ်ဘူး</p> <p>ဒါက ဘာကောင်ကြီးလဲကွာ</p> <p> </p> <p>​ကျန်းဝေ၏ အသိစိတ်မှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ချေ။</p> <p>သူသည် အားယူကာ ရင်ခွင်ထဲမှ အဝါရောင်အဆောင်တစ်ခုကို ထုတ်ယူပြီး ထိုထူးဆန်းသော မိန်းမ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ကပ်လိုက်သည်။</p> <p>သူ၏ မျက်နှာကို ဆွဲခွာနေသော အရှိန်မှာ အနည်းငယ် နှေးကွေးသွားပြီး သူ၏ အသိစိတ်မှာလည်း ပြန်လည် ကြည်လင်လာသည်။</p> <p> </p> <p>​အလုပ်ဖြစ်သားပဲ</p> <p>ကျန်းဝေ၏ စိတ်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်ကလေး ဝင်လာသည်။</p> <p>သို့သော် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ အလွန်အံ့သြသွားမိသည်။</p> <p> ဤအဆောင်မှာ သရဲများကို နှိမ်နင်းပြီး မိစ္ဆာများကို သတ်ဖြတ်နိုင်သည့် အစွမ်းထက်သော အဆောင်ဖြစ်သော်လည်း ထိုထူးဆန်းသော မိန်းမ၏ လက်ထဲမှ လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်း မရှိသေးချေ။</p> <p> </p> <p>​ကျန်းဝေသည် ရင်ခွင်ထဲမှ မှော်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေသော နောက်ထပ် အဆောင်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ပြန်သည်။</p> <p> ဝါရောင်အဆောင်ပေါ်တွင် ဟင်္သာပြဒါးဖြင့် ရေးသားထားသော မိုးကြိုးဌာန ရဲ့ စာသားများ ပါဝင်နေသည်။</p> <p> </p> <p>​လက်ဝါးမိုးကြိုးအဆောင်</p> <p>​ဝုန်း</p> <p>​လေးလံသော ပေါက်ကွဲသံကြီးနှင့်အတူ ထိုလက်ဝါးမိုးကြိုးအဆောင်မှာ ထူးဆန်းသော အမျိုးသမီး၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် တိုက်ရိုက် ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။</p> <p> မိုးကြိုးအတတ်မှာ လောက၏ အပူဆုံး စွမ်းအင်ဖြစ်သဖြင့် သရဲမိစ္ဆာများအတွက် အကြီးမားဆုံးသော အဟန့်အတား ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>​သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ထိုထူးဆန်းသော မိန်းမကို အနည်းငယ် တုန်လှုပ်စေရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့ပြီး သူမကို တွန်းထုတ်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် ထိုအရာက ထူးဆန်းသော မိန်းမ၏ ကြမ်းကြုတ်မှုကိုပါ နှိုးဆွပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>မကောင်းရှိသော အငွေ့အသက်များမှာ ထိုမိန်းမ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ပျံ့လွင့်လာပြီး ကျန်းဝေ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆက်တိုက် တိုက်ခိုက်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုအချိန်တွင် ကျန်းဝေသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ကျင့်ကြံမှုစွမ်းအင် များမှာ အမည်မသိ စွမ်းအားတစ်ခု၏ ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် မည်သို့မျှ ထုတ်ဖော်၍ မရတော့ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။</p> <p> အားကိုးရာမဲ့သည့် ခံစားချက်ကြီးက သူ့ကို လွှမ်းခြုံထားပြီး ကြောက်ရွံ့မှုများမှာလည်း သူ၏ နှလုံးသားထဲသို့ ပျံ့နှံ့လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုစဉ် မျက်နှာမဲ့မိန်းမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကျန်းဝေ၏ မျက်နှာပုံရိပ်များ စတင် ပေါ်ပေါက်လာသည်။</p> <p>သို့သော် သူ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ နားရွက်နေရာမှနေ၍ မျက်နှာအရှေ့ဘက်သို့ တဖြည်းဖြည်း ကူးပြောင်းလာခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>အကယ်၍ လုံးဝ ကူးပြောင်းသွားခဲ့လျှင် ကျန်းဝေမှာ သေချာပေါက် အသက်ပျောက်ရမည်သာ</p> <p>​ကျန်းဝေ စိတ်ထဲမှ ခါးသီးစွာ ညည်းတွားလိုက်မိသည်။</p> <p>အစကတည်းကသာ မှော်အတတ်များကို အဝေးမှ အသုံးပြုခဲ့ပြီး ထိုထူးဆန်းသော မိန်းမနှင့် အနီးကပ် မထိတွေ့ခဲ့လျှင် ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုး ကြုံရမည် မဟုတ်ချေ။</p> <p>ယခုမူ သူသည် အားကိုးရာမဲ့စွာဖြင့် အသိစိတ်များ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်လာနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ရုတ်တရက်</p> <p>သူ၏ နားထဲတွင် ကြီးမားသော အသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>​ဘုန်း ဘုန်း</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီ</p> <p>သူသည် မျက်နှာမဲ့မိန်းမ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ လက်သီးတစ်ချက် အားပြင်းပြင်း ထိုးချလိုက်ရာ၊ သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး၏ ပြင်းထန်သော သွေးသားစွမ်းအင်များ  မှာ ကိုယ်ထဲမှ ပွင့်ထွက်လာပြီး ထိုထူးဆန်းသော မိန်းမကို လွင့်ထွက်သွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>လီယန်ချူမှာ မျက်နှာမဲ့မိန်းမနှင့် ကိုယ်ခန္ဓာ သိမ်းပိုက်ခံရခြင်းမျိုး မရှိသဖြင့် အပြင်ဘက်မှ အားကို အသုံးပြု၍ တိုက်ခိုက်ရာတွင် အတော်လေး လွယ်ကူနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> သို့သော် ထိုလက်သီးချက်မှာ မြေပြင်ကိုပင် တုန်ခါသွားစေလောက်အောင် ပြင်းထန်လှပေသည်။</p> <p> </p> <p>​ကျန်းဝေသည် သူ၏ မျက်နှာကို အမြန် ပြန်စမ်းကြည့်လိုက်ရာ မျက်နှာရှိနေသေးသဖြင့် အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီးနောက် ကိုယ်တွင်းရှိ ကျင့်ကြံမှုစွမ်းအင်များမှာလည်း ပြန်လည် လည်ပတ်လာပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>သူ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ ရှေ့တွင် ချောမောခန့်ညားသော တာအိုဆရာလေးတစ်ဦး ရပ်နေပြီး ခါးတွင်မူ ရှေးဟောင်းဓားတစ်လက်ကို ဆွဲချိတ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>​သူ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတော့ ငါ့ရဲ့ ရုပ်ရည်ကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်မယ့် ယောက်ျားတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ပြီပဲ</p> <p>​လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မှော်အလင်းများ ဖြတ်သန်းနေသည်။</p> <p> </p> <p> ခုနက မျက်နှာမဲ့မိန်းမ၏ မျက်နှာခွာယူနိုင်သော ထူးဆန်းသည့် စွမ်းရည်အပေါ် သူ အနည်းငယ် စိတ်ဝင်စားသွားသဖြင့် အသေအချာ အကဲခတ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​သို့သော် ဘေးနားရှိ ကျန်းဝေမှာမူ မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ ရင်ခွင်ထဲမှ ထိုက်ကျိပုံ တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ကာ မျက်လုံးများတွင် လူသတ်လိုသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"မသာမ ငါ့မျက်နှာကိုတောင် လိုချင်နေသေးတယ်ပေါ့ "</p> <p> </p> <p>"သောက်ခွေးမ  နင့်ကို ဗုံးနဲ့ခွဲသတ်ပစ်မယ် "</p> <p> </p> <p>"လောကအဆုံးမဲ့၊ ဟွမ်ရှင်းတရားတော်... မိစ္ဆာနှိမ်နင်းခြင်း "</p> <p> </p> <p>​ထိုက်ကျိပုံမှာ လေထဲတွင် သုံးလေးမီတာခန့် ကြီးမားလာပြီးနောက် စိမ်းလဲ့နေသော မှော်ဓားတစ်လက်မှာ ထိုက်ကျိပုံထဲမှ ထွက်ပေါ်လာကာ ထက်ရှသော ဓားအရှိန်အဟုန်နှင့်အတူ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ရှူး</p> <p> </p> <p>​စိမ်းလဲ့ရောင် မှော်ဓားမှာ မျက်နှာမဲ့မိန်းမကို မြေပြင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် စိုက်ချလိုက်သည်။</p> <p>"ဝုန်း" ခနဲ ပေါက်ကွဲသံကြီးနှင့်အတူ စိမ်းလဲ့ရောင်ဓားမှာ ပေါက်ကွဲသွားပြီး မျက်နှာမဲ့မိန်းမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း အပိုင်းပိုင်းအပြတ်ပြတ် ကြေမွသွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူမှာ အံ့သြတကြီးဖြင့် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>သောက်ခွေး  ဒီကောင် လူသတ်ကွက်  ကို လုလိုက်တာပဲ</p> <p>​သူ လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့သည်မှာ ထိုလူငယ်မှာ ဤမျှအထိ ကျင့်ဝတ်မရှိသူ ဖြစ်နေခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ခုနကမှ အကြီးအကျယ် ဖိနှိပ်ခံထားရသော်လည်း၊ အခုမူ အစွမ်းထက်သော မှော်လက်နက်တစ်ခုကို ထုတ်သုံးကာ အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​"သောက်မိစ္ဆာမ  ငါ့မျက်နှာကို လိုချင်ရဲတယ်ပေါ့ ငါ့မျက်နှာကို ထိန်းသိမ်းထားရတာ ဘယ်လောက် ပင်ပန်းလဲဆိုတာ နင်သိလား "</p> <p> </p> <p>ကျန်းဝေက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ဆဲဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ထို့နောက် သူက လီယန်ချူကို လက်အုပ်ချီကာ</p> <p> </p> <p>"ကယ်တင်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ် တာအိုဆရာကြီး...ကျနော် ဒီကျေးဇူးကို ဘယ်တော့မှ မမေ့ပါဘူး"</p> <p> </p> <p>ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုအချိန်တွင် လီယန်ချူ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေသည်။</p> <p> ရောက်လာကတည်းက လူသတ်ကွက် လုခံရသည်မှာ ဒီတစ်ကြိမ်သည် ပထမဆုံး ဖြစ်ပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>​ကျန်းဝေမှာ ထိုတာအိုဆရာလေးက သူ့ကို အဖက်မလုပ်သဖြင့် ဘာမှမထင်ဘဲ နေလိုက်သည်။</p> <p>ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့အသက်ကို ကယ်ထားသူ မဟုတ်ပါလား။</p> <p>သို့သော် သူ သတိမထားမိလိုက်သည်မှာ... အပိုင်းပိုင်း ကြေမွသွားသော မျက်နှာမဲ့မိန်းမ၏ အသားစများမှာ ရေလှိုင်းများကဲ့သို့ တဖြည်းဖြည်း စီးဆင်းလာပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် လူပုံစံအသစ်အဖြစ် ပြန်လည် စုစည်းလာခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>​ခါးသေးရင်ချီ၊ ခြေတံရှည်လျားကာ မျက်နှာမှာ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ချောမွေ့နေသော်လည်း အင်္ဂါရပ်များ မရှိသေးသော မျက်နှာမဲ့မိန်းမ ဖြစ်နေဆဲပင်။</p> <p>ထိုပြောင်းလဲမှုကြောင့် လီယန်ချူမှာ မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်သွားမိသည်။</p> <p> </p> <p>ဒီလောက်တောင် ထူးဆန်းတဲ့ စွမ်းရည်မျိုးလား</p> <p>​နောက်တစ်ခဏတွင်  မျက်နှာမဲ့မိန်းမမှာ ကျန်းဝေ၏ ရှေ့မှောက်သို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p>ကျန်းဝေမှာ ဦးရေခွံပင် ထုံကျင်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>ဒီမိန်းမက မပြီးနိုင်မစီးနိုင် ပါလား</p> <p> </p> <p>​ရွှမ်း</p> <p> </p> <p>နဂါးဟိန်းသံကဲ့သို့သော အသံနှင့်အတူ...</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူရဲ့  ကျန့်ကျောင်ဓား မှာ ဓားအိမ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး မျက်နှာမဲ့မိန်းမ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ပိုင်းချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> ပေါက်ကွဲသွားသည့် အာနိသင်မျိုး မရှိသော်လည်း ထိုတစ်ကြိမ်တွင်မူ မျက်နှာမဲ့မိန်းမမှာ ပြန်ထမလာနိုင်တော့ချေ။</p> <p>သူမ၏ ခေါင်းနှင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ အကြိမ်ကြိမ် ပြန်လည် ပေါင်းစည်းရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>​ကျန့်ကျောင်ဓားမှာ ထိုကဲ့သို့သော ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်း စွမ်းရည်မျိုးကို အထူးနှိမ်နင်းနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုမူ  ၉ ကြိမ်မြောက် အဆင့်မြှင့်တင်မှု ပြုလုပ်ထားပြီး ဖြစ်ရာ ထိုဂုဏ်သတ္တိမှာ ပို၍ပင် ပြင်းထန်လှသည်။</p> <p> </p> <p>​ကျန်းဝေမှာ ရင်တုန်ပန်းတုန် ဖြစ်နေဆဲပင်။</p> <p>နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ၏ လက်ထဲရှိ ထိုက်ကျိပုံမှ မှော်အလင်းတန်း နှစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုမျက်နှာမဲ့မိန်းမ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ဝုန်း" ခနဲ နောက်တစ်ကြိမ် ပေါက်ကွဲသွားပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဒီငမိုက်သားလေးက တကယ်ကို နားမလည်တဲ့သူပဲ</p> <p> </p> <p>လီယန်ချူ စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>​သို့သော် သုံးစက္ကန့်ခန့် ကြာပြီးနောက်တွင်မူ ကြေမွသွားသော မျက်နှာမဲ့မိန်းမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည် ပေါင်းစည်းသွားပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူမ၏ ခေါင်းကိုမူ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ရင်ခွင်ထဲတွင် ပိုက်ထားရပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ပြန်တပ်၍ မရတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>​"သောက်ကျိုးနည်း ဒါက ဘာမိစ္ဆာကြီးလဲ "</p> <p> </p> <p>ကျန်းဝေက ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုလိုက်ရာ မျက်နှာမှာလည်း ဖြူဖျော့နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာလို့ သတ်လို့ မသေနိုင်ရတာလဲ "</p> <p> </p> <p>​ထိုအချိန်တွင် မျက်နှာမဲ့မိန်းမမှာ ထူးထူးဆန်းဆန်းပင် ကျန်းဝေ၏ ရှေ့သို့ နောက်တစ်ကြိမ် ပေါ်လာပြန်သည်။</p> <p> သူမသည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ခေါင်းကို မြှောက်ပြကာ ကျန်းဝေ၏ မျက်နှာကို ပြန်လည် ဆွဲခွာရန် ကြိုးစားနေပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ယီးပဲကွာ "</p> <p> </p> <p>ကျန်းဝေမှာ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် နောက်သို့ ဆုတ်ခွာရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် မျက်နှာမဲ့မိန်းမ၏ အမှတ်အသား အတပ်ခံထားရပုံရသည်။</p> <p> သူ မည်သည့်နေရာသို့ ဆုတ်ဆုတ်၊ ထိုမျက်နှာမဲ့မိန်းမမှာ အရိပ်ပမာ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်နေပြီး သူ၏ ကျင့်ကြံမှုစွမ်းအားများမှာလည်း ထိုထူးဆန်းသော စွမ်းအားဖြင့် ဖိနှိပ်ခံထားရပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>​သူနှင့် မျက်နှာမဲ့မိန်းမ၏ မျက်နှာကြားတွင် ဝေဝါးသော ဆက်နွယ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ မျက်နှာမဲ့မိန်းမ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ပြန်လည် ပေါ်ပေါက်လာပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ မျက်နှာမဲ့မိန်းမမှာ မျက်နှာခွံတစ်ခုသာရှိသော ထိုထူးဆန်းသည့် ဦးခေါင်းကို လက်ဖြင့် ပိုက်ထားသဖြင့် ပို၍ပင် ထိတ်လန့်ခြောက်ခြားစရာ ကောင်းနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူကမူ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် မလှုပ်ရှားတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>ဒီငမိုက်သားလေးက လူသတ်ကွက် လုရတာကို သိပ်ကြိုက်တာကိုး</p> <p>​သူသည် အနားသို့ လျှောက်သွားလိုက်ရာ ထိုမျက်နှာမဲ့မိန်းမမှာ သူ့ကို လုံးဝ တိုက်ခိုက်ခြင်း မရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ကြည့်ရသည်မှာ ဤအရာသည် သတ်မှတ်ထားသော အစီအစဉ်အတိုင်းသာ လုပ်ဆောင်သည့် ကိရိယာ သို့မဟုတ် ပစ္စည်းတစ်ခု  နှင့် တူနေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် အားအင်ချည့်နဲ့နေပုံရပြီး လူသတ်ကွက် လုတတ်သည့် ထိုကောင်ကိုသာ စွဲစွဲမြဲမြဲ ပစ်မှတ်ထားနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​အရင်က သူတွေ့ဖူးသမျှ မိစ္ဆာ၊ သရဲ၊ ဖုတ်ကောင် သို့မဟုတ် လမ်းမှားလိုက် ကျင့်ကြံသူများတွင် ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုး မရှိခဲ့ဖူးချေ။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ မျက်နှာမဲ့မိန်းမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကျန်းဝေ၏ မျက်နှာပုံရိပ်မှာ တစ်ဝက်ခန့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူမှာမူ မျက်နှာမဲ့မိန်းမက ထိုကာင်၏ မျက်နှာကို လုံးဝ သိမ်းပိုက်သွားလျှင် မည်သို့သော ပြောင်းလဲမှု ဖြစ်လာမည်ကို သိလိုသော စိတ်ကလေး အနည်းငယ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ဒီအတိုင်း ထိုင်ကြည့်နေခြင်းမှာ သူ၏ စရိုက်နှင့် မကိုက်ညီပေ။</p> <p> </p> <p>​ထို့ကြောင့် သူသည် လက်သီးတစ်ချက်ကို ထပ်မံ ထိုးနှက်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save