Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၂၄)</h2> <h2 style="text-align: center;"> တော်ဖူ ၊ ယွမ်ယန်သီး ၊ အဖွဲ့ဖွဲ့ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​မျက်နှာမဲ့မိန်းမမှာ သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး၏ ပူပြင်းလှသော သွေးသားစွမ်းအင် များကြောင့် နောက်သို့ ဆုတ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>​"တစ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်ဖူးတဲ့သူအပေါ်မှာ လုံးဝဥဿုံ ဖိနှိပ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားမျိုး ရှိနေတာလား "</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။</p> <p>ခုနက သူ ထိုးလိုက်သည့် လက်သီးမှာ အားအပြည့် မပါသေးချေ။</p> <p>လူသတ်ကွက် လုရတာ ဝါသနာပါသည့် ထိုလူငယ်မှာလည်း အားနည်းသူမဟုတ်ရာ၊ ပုံမှန်ဆိုလျှင် ထိုမျှအထိ ကွာခြားချက် ကြီးမားနေစရာ အကြောင်းမရှိပေ။</p> <p>၎င်းပြင် ထိုလူငယ် အသုံးပြုခဲ့သည့် အဆောင်နှစ်ခုစလုံးမှာ အစွမ်းမနည်းလှသော်လည်း မျက်နှာမဲ့မိန်းမအပေါ် မည်သည့်သက်ရောက်မှုမျှ မရှိခဲ့သည်ကိုလည်း သူ မြင်တွေ့ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ကျန်းဝေမှာမူ အသက်ကို လုရှူနေရပြီး မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေတော့သည်။</p> <p>သူသည် ထိုက်ကျိပုံကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး ဘာမှမပြောတော့ဘဲ အဝေးသို့ ချက်ချင်း ထွက်ပြေးတော့သည်။</p> <p>သူသည် ထိုမျက်နှာမဲ့မိန်းမနှင့် ဝေးရာသို့သာ သွားချင်နေတော့သည်</p> <p>​မီတာ ၃၀၀ ခန့်အကွာသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင်မှ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ထူးဆန်းသော လှုပ်ရှားမှုများ ငြိမ်သက်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>မျက်နှာမဲ့မိန်းမမှာလည်း သူ့ကို ဆက်လက် တိုက်ခိုက်ခြင်း မရှိတော့ချေ။</p> <p>ထိုအချက်က လီယန်ချူကို ပို၍ စိတ်ဝင်စားသွားစေသည်။</p> <p>​သတ်မှတ်ထားတဲ့ ဧရိယာထဲ ဝင်မှပဲ တိုက်ခိုက်တာလား ဒါက ဘာကောင်ကြီးလဲ  ဘာလို့ ဒီလောက် ထူးခြားတဲ့ တည်ရှိမှုမျိုး ဖြစ်နေရတာလဲ</p> <p> </p> <p>​သေချာသည်မှာ မျက်နှာမဲ့မိန်းမသည် မူလနေရာမှာပင် ရပ်နေပြီး မီတာ ၃၀၀ အကွာရှိ ကျန်းဝေကိုရော၊ ဆယ်မီတာကျော်သာ ကွာဝေးသော လီယန်ချူကိုပါ တိုက်ခိုက်ခြင်း မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>​"ဟင် "</p> <p> </p> <p>ဘေးအန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်သွားသော ကျန်းဝေမှာ အံ့သြတကြီး ကြည့်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ဘာလို့ အဲဒီ တာအိုဆရာလေးကို မတိုက်ခိုက်ဘဲ ငါ့ကိုပဲ ရွေးတိုက်နေရတာလဲ</p> <p>​လီယန်ချူကမူ အနည်းငယ် သဘောပေါက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> အနီးကပ် ချဉ်းကပ်မိမှသာ ထိုမျက်နှာမဲ့မိန်းမ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို နှိုးဆွမိခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော နတ်ဘုရားနယ်မြေအပေါ် ပို၍ စိတ်ဝင်စားလာသည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုနယ်မြေသည် မိစ္ဆာများ၏ ကျူးကျော်မှုကို ခံခဲ့ရဖူးသလား ဤမျက်နှာမဲ့မိန်းမမှာ နတ်ဘုရားနယ်မြေ၏ မူလထွက်ကုန်လား၊ ဒါမှမဟုတ် ကျန်းထင်ရှန်း နတ်ဘုရားနယ်မြေထဲကလို ထူးဆန်းတဲ့ လူပုံစံမိစ္ဆာမျိုးလား။</p> <p> </p> <p>​သာမန်လူဆိုလျှင် ထိုထိတ်လန့်စရာကောင်းသော မျက်နှာမဲ့မိန်းမကို ထပ်မံ ရန်စတော့မည် မဟုတ်သော်လည်း လီယန်ချူကမူ သူမရှိရာသို့ လျှောက်သွားလိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>​"တာအိုဆရာ သတိထားဦး အဲဒီမိန်းမနား ကပ်သွားရင် အဲဒီထူးဆန်းတဲ့ စွမ်းအားရဲ့ ကျူးကျော်တာကို ခံရလိမ့်မယ် "</p> <p> </p> <p>​ကျန်းဝေမှာ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားပြီးနောက် မျက်နှာမဲ့မိန်းမက သူ့ကို တိုက်ခိုက်ရသည့် အကြောင်းရင်းကိုလည်း ရိပ်မိသွားသည်။</p> <p> </p> <p> အကွာအဝေး အလွန်နီးကပ်သွားမှသာ တိုက်ခိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>သူသည် ထိုတာအိုဆရာလေးကို မိမိကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုး မကြုံစေလိုပေ။</p> <p>ကျင့်ကြံမှုစွမ်းအားများ ဖိနှိပ်ခံရပြီး မျက်နှာခွံ ဆွဲခွာခံရသည့် ခံစားချက်မှာ အလွန်ပင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့လှသဖြင့် သူ ဒုတိယအကြိမ် မခံစားလိုသလို၊ တခြားသူကိုလည်း မခံစားစေလိုတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူ ခေတ္တ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် အဝေးမှနေ၍ ဓားဖြင့် တစ်ချက် ပိုင်းချလိုက်သည်။</p> <p>တောက်ပလှသော ဓားအရှိန်အဟုန်မှာ မျက်နှာမဲ့မိန်းမကို တိုက်ရိုက် ပိုင်းဖြတ်သွားတော့သည်  ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဦးခေါင်းသာမက ခန္ဓာကိုယ်ပါ နှစ်ခြမ်း ကွဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p>​သို့သော် မျက်နှာမဲ့မိန်းမမှာ သေဆုံးခြင်း မရှိသေးချေ။</p> <p>သို့သော် သူမသည် ပို၍ ထူးဆန်းလာသည်။</p> <p>ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဦးခေါင်းမှာ နှစ်ခြမ်းကွဲနေပြီး ပြန်လည် ပေါင်းစည်း၍ မရတော့ပေ။</p> <p> လီယန်ချူသည် ရင်ဘက်ထဲမှ ကျောက်ထျန်းတံဆိပ်  ကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ ထိတ်လန့်စရာကောင်းသော နတ်ဘုရားမီးလျှံများက မျက်နှာမဲ့မိန်းမကို ဝါးမြိုသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အပူချိန်မှာ ရုတ်တရက် မြင့်တက်လာပြီး နေမင်းကြီး မြေပြင်ပေါ် ဆင်းလာသကဲ့သို့ပင် အဝေးမှ ကြည့်နေသော ကျန်းဝေပင် တုန်လှုပ်သွားမိသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်လောက်တောင် ကြမ်းတမ်းတဲ့ မီးလျှံလဲ "</p> <p> </p> <p>​သို့သော် သုံးစက္ကန့်ခန့် အကြာတွင် ထိုမျက်နှာမဲ့မိန်းမမှာ ပြန်လည် စုစည်းလာပြန်သည်။</p> <p>ပုံစံမှာမူ အတော်လေး သနားစရာ ကောင်းနေသည်။</p> <p>ခေါင်းက နှစ်ခြမ်းကွဲ၊ ကိုယ်က နှစ်ပိုင်းပြတ်လျက် ပေါင်းစည်း၍ မရဘဲ ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>​"မီးအတတ်နဲ့လည်း မရဘူးလား "</p> <p> </p> <p>လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>​ကျန်းဝေမှာ အနားသို့ မကပ်ရဲသော်လည်း အသံကုန် အော်ဟစ်ကာ သတိပေးနေသည်။</p> <p> </p> <p>"တာအိုဆရာကြီး  အဲဒီမိန်းမက အရမ်းထူးဆန်းတယ်၊ သတ်လို့ မသေဘူး အနားမကပ်ပါနဲ့တော့ "</p> <p> </p> <p>​သတ်လို့ မသေဘူး ဟုတ်လား</p> <p>လီယန်ချူ ခေတ္တ စဉ်းစားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​အမှန်စင်စစ် သူ၏လက်ထဲတွင် နည်းလမ်းများစွာ ရှိပါသေးသည်။</p> <p> ဥပမာ မိုးကြိုးငါးပါးအဆောင်၊ ထိုက်ရှန်းဖူကျွင်းတံဆိပ် သို့မဟုတ် ကလောင်တံ စသည်ဖြင့်...။</p> <p>ယခင်က ချူကျန်းနဂါးနန်းတော်ရှိ လျှို့ဝှက်ဂူအတွင်းမှ သတ်လို့မရသော မြေအောက်သန္ဓေသား ကိုပင် သူ အင်အားသုံးကာ နှိမ်နင်းခဲ့ဖူးသည်။</p> <p>သူ၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး စိတ်ဝင်စားမှုများ ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>​ဒီနတ်ဘုရားနယ်မြေထဲက ဝိညာဉ်ကလည်း အဲဒီလို ထူးဆန်းတဲ့ အကောင်မျိုးလား</p> <p>​သူသည် ကျန်းဝေကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ရှေ့ဆက်မတိုက်တော့ဘဲ လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုနတ်ဘုရားနယ်မြေကို အရင်စူးစမ်းပြီးမှ အခွင့်အရေးရလျှင် ပြန်လာပြီး ထိုမျက်နှာမဲ့မိန်းမကို အပြီးသတ် ရှင်းပစ်နိုင်မလား စမ်းသပ်ကြည့်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ကျန်းဝေမှာ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဒီတာအိုဆရာလေးက တကယ်ကို ဇွဲကောင်းတာပဲသတ္တိလည်း အရမ်းရှိတယ်  တော်သေးတာပေါ့ အချိန်မီ လက်လျှော့လိုက်လို့။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူသည် ကျန့်ကျောင်ဓားကို ကိုင်ဆောင်လျက် ကြီးမားသော သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။</p> <p> ထိုသစ်ပင်ကြီးမှာ ကျင့်ကြံမှုစွမ်းအင်များ မပါရှိဘဲ နတ်ဘုရားနယ်မြေထဲတွင် ပေါက်နေသည့် သာမန်သစ်ပင်တစ်ပင်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p>သူသည် ဓားဖြင့် တစ်ချက်ပိုင်းကာ သစ်သားပြားတစ်ခု လုပ်လိုက်ပြီး ၎င်းပေါ်တွင် မျက်နှာမဲ့မိန်းမနှင့် ပတ်သက်သည့် အချက်အလက်များကို အကျဉ်းချုပ် ရေးသားထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ကျန်းဝေမှာ မျက်လုံးအပြူးသား ဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p>ဒီတာအိုဆရာက တခြားသူတွေနဲ့ မတူဘူးပဲ</p> <p>​သာမန်ကျင့်ကြံသူဆိုလျှင် ထိုကဲ့သို့သော နတ်ဘုရားနယ်မြေထဲ ရောက်လာပါက ဘေးကြည့်နေလျှင် နေမည်၊ သို့မဟုတ် လူသတ်ပြီး ရတနာလုလျှင် လုမည်ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤကဲ့သို့ သတ်လို့မရသော ထူးဆန်းသည့် တည်ရှိမှုမျိုးနှင့် တွေ့လျှင် မိမိလွတ်မြောက်သွားပါက ပြီးရောဟု သဘောထားတတ်ကြပြီး၊ နောက်လူတွေ သတိထားမိအောင် ဆိုင်းဘုတ်ထောင်ပေးခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>​"ဟဲဟဲ... ဒီလူကတော့ ပေါင်းသင့်တဲ့လူပဲ "</p> <p> </p> <p>ကျန်းဝေ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ထိုအတွေးက ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>​ဤနေရာမှ အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လျှင် ဝေးလံသော တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် တာအိုကျောင်းတစ်ခုကို မြင်တွေ့ရသည်။</p> <p>ဧရိယာ ဧကများစွာ ကျယ်ဝန်းသော ခမ်းနားသည့် ကျောင်းဆောင်ကြီး မဟုတ်ဘဲ သာမန် တာအိုကျောင်းလေးတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>လီယန်ချူသည် ထိုကျောင်းလေးဆီသို့ သွားရောက် စူးစမ်းရန် ရည်ရွယ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ဟေး... ဟေး တာအိုဆရာ ခဏလောက်ဗျာ ခုနက ကျနော့်အသက်ကို ကယ်ပေးခဲ့လို့ ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်၊ တာအိုဆရာရဲ့ ဘွဲ့အမည်လေး သိပါရစေဦး "</p> <p> </p> <p>ကျန်းဝေက ပြေးလိုက်လာရင်း လှမ်းမေးသည်။</p> <p> </p> <p>​"ငါက တာအိုဆရာ ချောင်ချောင် ပါ"</p> <p> </p> <p>​"ဪ... တာအိုဆရာကြီး ချောင်ချောင်ကိုး။        ကျနော့်နာမည်က ကျန်းဝေပါ၊ ယွန်းကျိုးခရိုင်က ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးပါ။ ခုနက ကယ်တင်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးဆပ်တဲ့အနေနဲ့ ဒီမှာ ဝိညာဉ်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးနိုင်ပြီး လရောင်စွမ်းအင်ကို စုပ်ယူနိုင်တဲ့ ကျောက်စိမ်းရတနာ လေး ရှိပါတယ်၊    တာအိုဆရာကို လက်ဆောင်ပေးပါရစေ "</p> <p> </p> <p>​"ကောင်းပြီ "</p> <p> </p> <p>လီယန်ချူက တိုက်ရိုက်ပင် လက်ခံလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ကျောက်စိမ်းမှာ လက်ထဲတွင် အေးစက်နေသော်လည်း သန့်စင်သော စွမ်းအားတစ်ခု စီးဆင်းနေကာ စိတ်ကို ကြည်လင်လန်းဆန်းစေသည်။</p> <p> </p> <p>ဟေး... ဒီပစ္စည်းလေးက မဆိုးဘူးပဲ လီယန်ချူ စိတ်ထဲမှ မှတ်ချက်ပြုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ရှေ့က တောင်ထိပ်မှာ တာအိုကျောင်းလေး တစ်ခုရှိတယ်၊ ကျနော်နဲ့အတူ သွားပြီး စူးစမ်းကြည့်ဖို့ တာအိုဆရာ ကို ဖိတ်ခေါ်ချင်ပါတယ်၊ ဘယ်လိုသဘောရလဲ"</p> <p> </p> <p>​"မလိုပါဘူး၊ ငါက တစ်ယောက်တည်း သွားလာရတာ ပိုကြိုက်တယ်"</p> <p> </p> <p>လီယန်ချူက အေးအေးဆေးဆေးပင် ငြင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ဒီ ထောင်ယွမ်ရှန်း နတ်ဘုရားနယ်မြေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျနော့်အိမ်က မှတ်တမ်းတွေထဲမှာ အသေးစိတ် ပါပြီးသားပါ။ ကျနော်နဲ့ အဖွဲ့ဖွဲ့ရင် ခင်ဗျားသေချာပေါက် အကျိုးမယုတ်စေရပါဘူး"</p> <p> </p> <p>​"ဪ "</p> <p> </p> <p> လီယန်ချူ အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။</p> <p> </p> <p>​ကျန်းဝေသည် လီယန်ချူ စိတ်ဝင်စားသွားသည်ကို မြင်သောအခါ အမြန်ပင် ဆက်ပြောတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒီ တာအိုကျောင်းထဲမှာ အဖိုးတန်ဆုံး ရတနာက တော်ဖူ တစ်ခု ဖြစ်ရမယ်။ အဲဒီအပေါ်မှာ တောင်ပိုင်းမီးနတ်မင်းကြီးရဲ့ ပုံတူရှိပြီး အစွမ်းကတော့ အလွန်ကြီးမားတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီမှာ အန္တရာယ်လည်း အများကြီး ရှိနိုင်တာမို့ ကျနော်နဲ့အတူ သွားရင် ပိုပြီးတော့ သေချာတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး ထိုငမိုက်သားလေးကို အထင်ကြီးသွားမိသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ခုခုတော့ ရှိသားပဲ</p> <p>ဂိမ်းထဲမှာဆိုရင်တော့ မိတ်ဆွေတစ်ယောက်က ကိုယ့်ကို အဖွဲ့ဖွဲ့ဖို့ ကမ်းလှမ်းလာသလိုမျိုးပေါ့။</p> <p> </p> <p>​"တော်ဖူက တစ်ခုတည်းရှိတာကို ဘယ်လို ခွဲကြမလဲ "</p> <p> </p> <p>လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​အဖွဲ့ဖွဲ့ပြီဆိုလျှင် အကျိုးအမြတ် ခွဲဝေမှုက အရေးကြီးသည်။</p> <p>အဖွဲ့ဖွဲ့ထားပါလျက်နှင့် ပစ္စည်းအားလုံးကို မိမိတစ်ယောက်တည်း ယူ၍ မရသလို၊ တခြားသူကိုလည်း အလွယ်တကူ ပေးလိုက်ရန် သူ စိတ်မကူးပေ။</p> <p> </p> <p>​ကျန်းဝေက ပြုံးကာ</p> <p> </p> <p> "အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ကျနော် ဒီနတ်ဘုရားနယ်မြေထဲ လာရတာက အဖိုးတန် ယန် ရတနာ တစ်ခုကို ရှာဖို့ပါ။ ရှေးဟောင်းမှတ်တမ်းတွေအရ အဲဒါကို ယွမ်ယန်သီး လို့ ခေါ်ပြီး မွေးရာပါ အအေးမိရောဂါ  ကို ကုသနိုင်ပါတယ်။ ကျနော် ဒါကိုပဲ လိုချင်တာပါ။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ယွမ်ယန်သီး တစ်လုံး ရရင် ကျနော် ကျေနပ်ပါပြီ"</p> <p> </p> <p>​"ယွမ်ယန်သီး "</p> <p> </p> <p>လီယန်ချူ ထိုအရာကို မကြားဖူးချေ။</p> <p> </p> <p>​"ယွမ်ယန်သီးက ပုံမှန်ဆိုရင် တစ်လုံးတည်း မရှိတတ်ပါဘူး။ ကျနော်က တစ်လုံးပဲ ယူမှာပါ၊ ကျန်တာတွေရော၊ တခြား ရတနာ အားလုံးကိုရော တာအိုဆရာပဲ ယူပါ"</p> <p> </p> <p>​ကျန်းဝေ၏ နောက်ခံမှာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော်လည်း သူ အကဲခတ် ကောင်းလှသည်။</p> <p> </p> <p> ထိုတာအိုဆရာလေးမှာ ပြတ်သားပြီး သာမန်လူ မဟုတ်ကြောင်း သူ သိထားသည်။</p> <p>ဤခြေထောက်ကြီးကိုသာ ဖက်ထားနိုင်လျှင် ထို  နတ်ဘုရားနယ်မြေ ခရီးစဉ်မှာ အောင်မြင်ဖို့ သေချာသလောက်ပင်။</p> <p> </p> <p>​မှော်လက်နက် ရတနာတွေ ဆိုတာကတော့... အကယ်၍သာ ယွမ်ယန်သီးကို ရှာမတွေ့ရင် သူ သုံးနှစ်တောင် အသက်ဆက်ရှင်ဖို့ မသေချာဘူးလေ၊ အဲဒီတော့ ရတနာတွေက သူ့အတွက် ဘာအသုံးကျမှာလဲ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save