Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၂၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">ညှာတံလေးကိုကိုင်ပြီး နဂါးကိုသတ်ခဲ့သူ ၊</h2> <h2 style="text-align: center;">နတ်လက်နက် ရွှေဝါရောင်နတ်အလံ ၊ မီးနတ်မင်းကြီးအမိန့်တော် တော်ဖူ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူသည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီလေ "</p> <p> </p> <p>​ကျန်းဝေမှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p>သူသည် လီယန်ချူနှင့် ပုခုံးချင်းယှဉ်ကာ ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော တာအိုကျောင်းဆီသို့ အတူတူ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​လမ်းခရီးတွင် သူက လီယန်ချူကို မိတ်ဆက်ပေးလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီ ထောင်ယွမ်ရှန်း နတ်ဘုရားနယ်မြေဟာ မြေပြင်နတ်ဘုရားတစ်ပါးဖြစ်တဲ့ ရှဲ့ တာအိုဆရာကြီးရဲ့ ကျင့်ကြံရာနယ်မြေလို့ ကောလာဟလ ရှိခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒီ ရှဲ့ဆရာကြီးဟာ တစ်ချိန်က မက်မွန်ညှာတံလေးကို ကိုင်ပြီး နဂါးကို ပိုင်းဖြတ်သတ်ခဲ့တာဗျ အစွမ်းအစ အလွန်ကြီးမားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးပေါ့ "</p> <p> </p> <p>​ကျန်းဝေသည် မိစ္ဆာကျူးကျော်မှု အကြောင်းကို အသေအချာ မသိသော်လည်း နတ်ဘုရားနယ်မြေသည် လောကကြီး၏ ကပ်ဘေးတစ်ခုနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရဖူးကြောင်း၊ အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ကြောင်းနှင့် သူဖတ်ခဲ့ရသည့် မှတ်တမ်းများမှာလည်း အနည်းငယ် ဝေဝါးနေကြောင်း ပြောပြသည်။</p> <p> </p> <p>​ဆက်လက်ပြီး ကျန်းဝေက</p> <p> </p> <p> "ဒီ ထောင်ယွမ်ရှန်း နတ်ဘုရားနယ်မြေထဲမှာ အကြီးမားဆုံးသော နတ်ဘုရားအမွေအနှစ်ကတော့ အလံတစ်ခုပဲ။ အဲဒါက ရွှေဝါရောင်နတ်အလံ လို့ ခေါ်တယ်။ အဲဒါက တကယ့် နတ်လက်နက် စစ်စစ်ပဲ အစွမ်းကတော့ အတိုင်းအဆ မရှိဘူး။ တိုင်းပြည်တစ်ခုရဲ့ ကံကြမ္မာကိုတောင် ဖိနှိပ်ထားနိုင်သလို၊ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း လျှို့ဝှက်ချက်တွေကိုပါ နားလည်စေနိုင်တယ်"</p> <p> </p> <p> ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​သူ့စကားကြောင့် လီယန်ချူ၏ စိတ်ဝင်စားမှုမှာ တရှိန်ထိုး မြင့်တက်လာတော့သည်။</p> <p>ကြည့်ရသည်မှာ ထိုကျန်းဝေသည် ထောင်ယွမ်ရှန်းအကြောင်းကို တကယ်ပင် အတော်များများ သိထားပုံရသည်။</p> <p>​မကြာခင်မှာပင် သူတို့သည် ရှေးဟောင်း တာအိုကျောင်းလေးဆီသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။</p> <p>ကျောင်း၏ တံတိုင်းများမှာ ပဲ့ကြွေနေပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာညောင်းခဲ့သည့် လေးလံသော အငွေ့အသက်များ လွှမ်းခြုံနေသည်။</p> <p>ခြံဝင်းအတွင်း၌ သစ်ပင်အချို့ စိုက်ထားသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် အရွက်များအားလုံး ကြွေကျနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>သစ်ပင်များမှာ ပြောင်သလင်းခါနေပြီး ကြည့်ရသည်မှာ ခြောက်ကပ်ကပ်နှင့် အထီးကျန်ဆန်လှသည်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူသည် အရှိန်ဝါကြည့်အတတ်  ဖြင့် အကဲခတ်ကြည့်သော်လည်း ထူးခြားမှုကို မတွေ့ရချေ။</p> <p>သူသည် ကျင့်သားရနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> အရှိန်ဝါကြည့်အတတ်မှာ လူတစ်ဦး၏ အငွေ့အသက်ကို ကြည့်ရာတွင် အလွန်တိကျသော်လည်း မြေပြင်အနေအထားကို ကြည့်သည့်အခါတွင်မူ တစ်ခါတစ်ရံ စွမ်းအားတစ်ခုခု၏ ဖုံးကွယ်ခြင်းကို ခံရတတ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဘေးကင်းစေရန်အတွက် သူသည် စိတ်ကြည်လင် ကျောက်စိမ်း ၏ စွမ်းအားကို အသုံးချကာ သူ၏ တာအိုစူးစမ်းမှု အတိုင်းအဆကို မြှင့်တင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဝိညာဥ်မျက်စိ နှင့် အရှိန်ဝါကြည့် နှစ်ခုစလုံးက ထိုတာအိုကျောင်းတွင် မည်သည့်ပြဿနာမျှ ရှိပုံမရကြောင်း ပြသနေသည်။</p> <p>အရာအားလုံးမှာ သာမန်အတိုင်းပင်။</p> <p>သို့သော် ထိုကဲ့သို့ မြေပြင် နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ နယ်မြေဖြစ်သော ထောင်ယွမ်ရှန်းထဲတွင် ဤမျှ သာမန်ဆန်သော တာအိုကျောင်းတစ်ခု ရှိနေနိုင်ပါ့မလား</p> <p>​လီယန်ချူသည် ဘေးနားရှိ ကျန်းဝေကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ စိတ်ထဲမှ တွေးမိသည်  ဒီကောင် ငါ့ကို လှည့်စားတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်၊ အန္တရာယ်များတဲ့ နေရာကို တမင် ခေါ်လာတာလား</p> <p>​သို့သော် ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် ကျန်းဝေ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အငွေ့အသက်များမှာ သန့်စင်နေပြီး မည်သည့် နာကျည်းမှု  မျှ ကပ်ငြိမနေသည်ကို အရှိန်ဝါကြည့်အတတ် ဖြင့် သူ မြင်ထားပြီးဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် ဤသူ၏ ကံကြမ္မာမှာ အလွန်တရာ ကြီးမားလှသဖြင့် ကံကြမ္မာ၏ သားတော် အမျိုးအစားထဲတွင် ပါဝင်နေသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ခုတည်းသော နှမြောစရာမှာ ထိုကံကြမ္မာထဲတွင် နက်မှောင်သော အငွေ့အသက်များ လွှမ်းနေခြင်းပင်။</p> <p>၎င်းမှာ သူ၏ ဘဝတွင် သေဘေးနှင့် ကြုံရမည့် အဓိပ္ပာယ်ဖြစ်ပြီး အကယ်၍ မဖြေရှင်းနိုင်ပါက ထိုအမည်းရောင် အငွေ့အသက်များ ပျံ့နှံ့သွားလျှင် ကံကြမ္မာ၏ သားတော်ပင် ဖြစ်လင့်ကစား တောင့်ခံနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>​၎င်းပြင် လီယန်ချူ မည်သို့ပင် ကြည့်ကြည့်၊ ထိုကျန်းဝေမှာ သူများကို လိမ်မည့်သူထက် သူများလိမ်တာ ခံရမည့်ပုံမျိုး ပိုပေါက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>​ကျန်းဝေမှာမူ သူအလွန် ပေါင်းသင့်ပေါင်းထိုက်သည်ဟု ယူဆထားသော ခြေထောက်ကြီး လီယန်ချူက သူ့ကို သံသယဝင်နေသည်ကို မသိရှာပေ။</p> <p> </p> <p> သူသည် တာအိုကျောင်းကို ကြည့်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့်</p> <p> </p> <p>"တာအိုဆရာ ချောင်ချောင်... ဒီနေရာက ရတနာတွေ ဝှက်ထားတဲ့ နေရာဗျ၊ စွန့်စားရတာကို ကျနော် အကြိုက်ဆုံးပဲ။ ပြီးခဲ့တဲ့ အခေါက်က ရှေးဟောင်းဂူတစ်ခုထဲမှာ ပစ္စည်းကောင်းတွေ အများကြီး တွေ့ခဲ့သေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ခက်ခဲတဲ့ ပြိုင်ဘက်တစ်ယောက်နဲ့ တွေ့လို့ ပစ္စည်းတချို့ အလုခံလိုက်ရပြီး ဆက်မသွားနိုင်ခဲ့တာ"</p> <p> </p> <p>ဟု ပြောလေသည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုသူအကြောင်းကို ပြောလိုက်သည့်အခါ ကျန်းဝေမှာ တစ်စုံတစ်ရာ ထိတ်လန့်စရာကို သတိရသွားပုံရပြီး ပါးစပ်မှ ဆဲဆိုတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"တာအိုဆရာချောင်... ခင်ဗျား မသိလို့၊ အဲဒီ ယီးလိုကောင်က ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ သရဲသတို့သမီးကို သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံးလက်နက်အနေနဲ့ သုံးတာ ကျနော့်အသက်တောင် ပါသွားမလို့ "</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူသည် အစကတော့ အမှတ်မထင် နားထောင်နေခြင်းဖြစ်သော်လည်း ထိုနေရာသို့ ရောက်သောအခါ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး အံ့သြစွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သရဲသတို့သမီး မင်းပြောတဲ့လူက ဘယ်လိုပုံစံလဲ "</p> <p> </p> <p>​ကျန်းဝေက</p> <p> </p> <p>"လူငယ်တစ်ယောက်ပဲ၊ ရုပ်ကတော့ သိပ်မချောပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ တိုက်ခိုက်ပြီဆိုရင် ဝှက်ဖဲတွေ အများကြီးပဲ။ လူရေခွံဗုံရယ်၊ ကြေးနီရုပ်သေးလေးရယ်၊ နောက်ပြီး ထူးဆန်းတဲ့ လူခေါင်းပြတ်ကြီး တစ်ခုရယ်... အရမ်းကို လက်ပေါက်ကပ်တာ အထူးသဖြင့် အဲဒီ ကြေးနီရုပ်သေးလေးဆိုရင် သူ့ပါးစပ်က တကယ်ကို ကြမ်းတာ "</p> <p> </p> <p>​ကျန်းဝေသည် ထိုသူကို တွေးမိရုံနှင့်ပင် ဒေါသထွက်လာပြီး ဆက်လက် ဆဲဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီတစ်ခေါက် ထောင်ယွမ်ရှန်း ပွင့်တာကိုလည်း အဲဒီခွေးသား သေချာပေါက် လာမှာပဲ။ တာအိုဆရာ... ခင်ဗျား သူနဲ့တွေ့ရင် သတိထားဦးနော် "</p> <p> </p> <p>​ကျန်းဝေ၏ သတိပေးမှုကို လီယန်ချူ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာမှ မဖြစ်နိုင်တော့ရင်တော့ မင်းပြောတဲ့လူကို ငါ တွေ့ဖူးလိမ့်မယ် ထင်တယ်"</p> <p> </p> <p>​"ဗျာ "</p> <p> </p> <p>ကျန်းဝေမှာ အံ့သြသွားသည်။</p> <p> </p> <p> "တာအိုဆရာ ချောင်ချောင်က အဲဒီ ဝက်သားလေးကို ဘယ်မှာ တွေ့ခဲ့တာလဲ "</p> <p> </p> <p>​"ဝေမြို့ အပြင်ဘက်မှာလေ။ သရဲသတို့သမီး၊ ကြေးနီရုပ်သေးနဲ့ လူခေါင်းပြတ်တွေ သုံးတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်ပဲ"</p> <p> </p> <p>လီယန်ချူက ပြန်ဖြေသည်။</p> <p> </p> <p>​"ကောင်းပြီလေ  အဲဒီခွေးသား ဒီကို လာရှုပ်ဦးမယ်ဆိုတာ ကျနော် သိနေတာပဲ။ ဒီတစ်ခေါက်သာ      ကျနော်နဲ့ ထပ်တွေ့ရင်တော့ အဲဒီကောင်ကို နာနာလေး ဆုံးမပစ်ဦးမယ် "</p> <p> </p> <p>ကျန်းဝေက ကြုံးဝါးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"အဲဒါတော့ လိုမယ်မထင်တော့ဘူး"</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူ၏ စကားကြောင့် ကျန်းဝေမှာ ဇဝေဇဝါဖြင့် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ကာ</p> <p> </p> <p>"ဘာလို့လဲ "</p> <p> </p> <p>​"အဲဒီလူကို ငါ သတ်လိုက်ပြီလေ"</p> <p> </p> <p>​"ဘာ..."</p> <p> </p> <p>ကျန်းဝေမှာ ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် မှင်သက်သွားတော့သည်။</p> <p>​လီယန်ချူကတော့ ထိုအကြောင်းကို အရေးမလုပ်ဘဲ တာအိုကျောင်းရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ ခြေလှမ်းတန့်လိုက်ပြီး ထိုကျောင်းအတွင်း၌ မည်သို့သော ထူးဆန်းမှုများ ရှိသနည်းဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p>အကယ်၍ သူတစ်ယောက်တည်းသာဆိုလျှင် ဒီအတိုင်း ဝင်သွားပြီး စူးစမ်းမိမည် ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခု ကျန်းဝေက အချက်အလက် သိနေမှတော့ မမေးဘဲ နေခြင်းမှာ ငတုံးလုပ်ရပ် ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>​ကျန်းဝေမှာ ကျိပေါ်ချန် အသတ်ခံရသည့် သတင်းကြောင့် မှင်သက်နေရာမှ အတော်ကြာမှ သတိပြန်ဝင်လာပြီး ရှင်းပြလေသည်။</p> <p> </p> <p>"အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ကျနော် ဒီနေရာအကြောင်း သိနေတာက ကျနော့်အိမ်ကလူတစ်ယောက် အရင်က ဒီကို ရောက်ဖူးပြီး အသက်ရှင်လျက်နဲ့ မှတ်တမ်းတွေ ချန်ထားခဲ့လို့ပါ။ အိမ်က မှတ်တမ်းတွေအရ ဒီတာအိုကျောင်းထဲမှာ အထူးဆန်းဆုံးက ပန်းချီကားတစ်ချပ်ပဲ။ အဲဒီပေါ်မှာ နဂါးခေါင်းနဲ့ ငှက်ကိုယ်ထည်ရှိတဲ့ နတ်ဘုရားတစ်ပါးကို ဆွဲထားတယ်"</p> <p> </p> <p>"သတ်မှတ်ထားတဲ့ အချိန်တစ်ခု ရောက်ရင် ဒါမှမဟုတ် စည်းကမ်းတစ်ခုကို ထိမိသွားရင် အဲဒီပန်းချီကားက အဲဒီမှာရှိနေတဲ့ လူတွေကို မဲနှိုက်ခိုင်းလိမ့်မယ်။ အမည်းရောင်မဲက သေခြင်းတရားကို ကိုယ်စားပြုပြီး၊ အနီရောင်မဲကတော့ အသက်ရှင်ခြင်းကို ကိုယ်စားပြုတယ်။ အဲဒီပန်းချီကားဟာ သုံးကြိမ် မဲနှိုက်ပြီးတာနဲ့ ပြန်ပြီး ငြိမ်သက်သွားလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>​"အမည်းရောင်မဲ နှိုက်မိတဲ့သူက သေချာပေါက် သေမှာလား "</p> <p> </p> <p> လီယန်ချူ အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုနေရာသို့ ရောက်လာကြသူများမှာ အစွမ်းအစရှိသည့် ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြရာ၊ ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကြောင့် မည်သို့မျှ ပြန်မခုခံနိုင်ဘဲ သေဆုံးသွားရသည်မှာ ထူးဆန်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>​ကျန်းဝေက လေးလံသော မျက်နှာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြကာ</p> <p> </p> <p> "မှတ်တမ်းတွေအရတော့ အဲဒီလိုပဲ တစ်ခါက လျှို့ဝှက်ဂိုဏ်း  က အဆင့်မြင့် ဆရာကြီးတစ်ပါးဟာ သေမဲနှိုက်မိလို့ အဲဒီပန်းချီကားကို သူ့ရဲ့ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းတံ နဲ့ တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ လက်လှုပ်ရှားလိုက်ရုံရှိသေးတယ်... ဘာမှ ပြန်မလုပ်နိုင်ဘဲ ထူးထူးဆန်းဆန်း သေဆုံးသွားခဲ့တယ်"</p> <p> </p> <p>​"ဒီလောက်တောင် အောက်လမ်းနည်းကျတဲ့ အရာလား "</p> <p> </p> <p>လီယန်ချူ ပို၍ အံ့သြသွားကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင် ငါတို့ မဝင်ဘဲ နေကြမလား "</p> <p> </p> <p>​ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကျန်းဝေက သဘောမတူတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>"ဘာလို့လဲ အထဲမှာ တော်ဖူ  ရှိတယ်လေ  အဲဒါက အလွန်စွမ်းတဲ့ မှော်လက်နက်ပဲ အပေါ်မှာ တောင်ပိုင်း မီးနတ်ဘုရား ရဲ့ ပုံတူ ထွင်းထားတာ။ ကျနော့်အိမ်က မှတ်တမ်းတွေအရ အဲဒီ တော်ဖူကိုသာ ပိုင်ဆိုင်ထားရင် မီးနတ်ဘုရားဌာနရဲ့ နတ်ဘုရားတွေကိုတောင် ပင့်ဖိတ်နိုင်တယ်လို့ ဆိုကြတယ်။ အဲဒီစွမ်းအားက သာမန် မှော်လက်နက်တစ်ခုထက် အများကြီး သာလွန်တယ် "</p> <p> </p> <p>​"နတ်ပင့်တာလား "</p> <p> </p> <p>လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ကျန်းဝေက ခေါင်းခါပြကာ</p> <p> </p> <p> "နတ်ပင့်ရုံတင် မကဘူး၊ မီးနတ်ဘုရားရဲ့ ကိုယ်ပွား ကိုပါ ပင့်ဖိတ်နိုင်တာ"</p> <p> </p> <p>​ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ လီယန်ချူ တကယ်ပင် စိတ်ဝင်စားသွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ပြောရရင် ငါနဲ့ မီးနတ်ဘုရား နဲ့လည်း ပတ်သက်မှု ရှိနေတာပဲ။</p> <p>ငါ့ဆီမှာ နတ်ဘုရားပုံစံတူ မီးဓာတ်မှော်လက်နက် ငါးခု ရှိသလို၊ မီးနတ်ဘုရားဂါထာတော် ဆိုတဲ့ အမွေအနှစ်လည်း ရှိနေတာ။</p> <p> </p> <p> အကယ်၍ မီးနတ်ဘုရားရဲ့ ကိုယ်ပွားကို ပင့်နိုင်တဲ့ ဒီတော်ဖူကိုသာ ရလိုက်ရင် ငါ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းကတော့ တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းသွားမှာပဲ ဟု သူ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"တခြား ဘာမှတ်တမ်းတွေ ရှိသေးလဲ "</p> <p> </p> <p>လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ကျန်းဝေက ခေါင်းခါပြကာ</p> <p> </p> <p>"ဒီနေရာက အရမ်း အန္တရာယ်များလွန်းလို့ ကျနော့်အိမ်က လူကြီးတောင် ကံကောင်းလို့သာ အသက်ရှင်ခဲ့တာ။ ဒီနေရာအကြောင်းကို အများကြီး စူးစမ်းမထားနိုင်ခဲ့ဘူး၊ လောလောဆယ်တော့ ဒါတွေပဲ သိထားတယ်"</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူသည် သူ့ကို အသေအချာ တစ်ချက် စိုက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမှတော့ ပြန်မပြောခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save