Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၂၇)</h2> <h2 style="text-align: center;"> ထူးဆန်းသော တာအိုကျောင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူသည် မည်သည့်ခံစားချက်မျှ မပြဘဲ တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ အဆက်မပြတ် တွေးတောနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>​ဒီထူးဆန်းတဲ့ ပန်းချီကားက ကျိန်စာတိုက်ပြီး သတ်ဖြတ်တဲ့ ပုံစံမျိုးလား တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ ပုံရိပ် ပန်းချီကားပေါ်မှာ ပေါ်လာတာနဲ့ အဲဒီလူကို ရွေးချယ်လိုက်ပြီဆိုတဲ့ သဘောပဲ၊ အဲဒီနောက်မှာတော့ သေမဲရှင်မဲ အစီအစဉ်က လိုက်လာတာ။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ အဲဒီစည်းကမ်းအတိုင်း မလိုက်နာရင်လည်း တိုက်ရိုက် သတ်ဖြတ်ခံရပြန်ရော... သတ်ပုံသတ်နည်းကလည်း တကယ့်ကို ထူးဆန်းလွန်းတယ်။</p> <p> </p> <p>​ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော တာအိုကျောင်းအကြောင်း ကျန်းဝေ၏ ပြောပြချက်ကို မဝင်ခင်ကတည်းက ကြားသိခဲ့ရသော်လည်း၊ ယခုကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော သတ်ဖြတ်မှုမျိုးကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ လီယန်ချူမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားမိသည်။</p> <p>​ကျန်းဝေ၏ ပြောပြချက်ထဲတွင် လူသေသွားသည့်အခါ သို့မဟုတ် သွေးထွက်သည့်အခါ ကြမ်းပြင်က ဝါးမြိုသွားခြင်းမျိုး မပါဝင်ခဲ့ချေ။</p> <p>​ဒါက ကျန်းဝေရဲ့ သတင်းအချက်အလက် မစုံလင်တာလား ဒါမှမဟုတ် အဲဒီတုန်းက တာအိုကျောင်းမှာ ဒီလိုအောက်လမ်းနည်းကျတဲ့ စွမ်းအားမျိုး မရှိခဲ့တာလား</p> <p>​သူ့တွင် ထင်မြင်ချက်တစ်ခု ရှိနေသည်။</p> <p>၎င်းမှာ နောက်ဆုံးအချက် ဖြစ်နိုင်ခြေ ပိုများသည်။</p> <p>ထိုတာအိုကျောင်း၏ အန္တရာယ်အဆင့်မှာ အဆင့်မြှင့်တင်ခံထားရပုံ ပေါ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုမိစ္ဆာကိုယ်တော်၏ မှော်လက်နက်မှာလည်း အတော်အတန် ကောင်းမွန်သည့် ပစ္စည်းဖြစ်သော်လည်း ခဏတာမျှသာ တောင့်ခံနိုင်ပြီး အသတ်ခံလိုက်ရသည်။</p> <p>သူ အသတ်ခံရပြီးနောက်တွင် တာအိုကျောင်းအတွင်းမှ ပရိတ်ရွတ်သံများမှာ ပိုမိုကျယ်လောင်လာပြီး ပိုမိုရှင်းလင်းလာသကဲ့သို့ လီယန်ချူ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>​ဤသို့ကြည့်လျှင် ထိုထူးဆန်းသော နဂါးခေါင်း ငှက်ကိုယ်ထည် နတ်ဘုရားပန်းချီကားသာ ပြဿနာရှိသည်မဟုတ်ဘဲ၊ တာအိုကျောင်းတစ်ခုလုံးမှာပင် ပြဿနာရှိနေခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည် ထိုတုရန်ကျင်းရွတ်ဆိုသံမှာ အလွန်ပင် မိစ္ဆာဆန်လှသော်လည်း မည်သည့်နေရာက မှားနေသနည်းဟု အတိအကျ ပြောရန် ခက်ခဲလှသည်။</p> <p>နားထောင်ရသူ၏ စိတ်ကိုသာ ဂနာမငြိမ်ဖြစ်စေပြီး နေရထိုင်ရ ခက်ခဲစေသည်။</p> <p> </p> <p>​ထို့ပြင် ရွတ်ဆိုသံများ ပိုမိုကျယ်လောင်လာသည်နှင့်အမျှ လီယန်ချူသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အပေါ် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းမှာ တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းလာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>၎င်းမှာ သိသာထင်ရှားမှုမရှိဘဲ တဖြည်းဖြည်းချင်း လွှမ်းမိုးလာသည့် သက်ရောက်မှုမျိုး ဖြစ်သော်လည်း အလွန်ပင် တိုက်ရိုက်ကျလှသည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုရွတ်ဆိုသံများမှာ ဦးနှောက်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် စိမ့်ဝင်လာပြီးဝိညာဉ် ထဲအထိ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>အတိအကျ ပြောရလျှင် ထိုအဆင့်မှာ တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုအဖြစ် မသတ်မှတ်နိုင်သေးသဖြင့် လီယန်ချူသည် ခံစားကြည့်ရုံသာ ပြုလုပ်ပြီး၊ စိတ်ကြည်လင် ကျောက်စိမ်း သို့မဟုတ် တာအိုအစီရင်ဝတ်စုံ  ကဲ့သို့သော အားကောင်းသည့် ခုခံရေးပစ္စည်းများကို ထုတ်ဖော်အသုံးမပြုသေးချေ။</p> <p> </p> <p>​သူသည် အစောပိုင်းက အရှိန်ဝါကြည့်အတတ်၊ ဝိညာဉ်မျက်စိ နှင့် မူလဝိညာဉ် တို့၏ စူးစမ်းနိုင်စွမ်းကို စမ်းသပ်ကြည့်ခဲ့ဖူးသည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုအစွမ်းများအားလုံးမှာ ဤတာအိုကျောင်းအတွင်း၌ ဖိနှိပ်ခြင်း ခံထားရသည်။</p> <p> ရွှံ့နွံထဲသို့ ရောက်နေသကဲ့သို့ သော်လည်းကောင်း၊ ထူထပ်သော မြူနှင်းများကြားတွင် ရောက်နေသကဲ့သို့ သော်လည်းကောင်း ခံစားရပြီး မည်သည့်အရာကိုမျှ အာရုံခံ၍မရသလို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်ခြင်းလည်း မရှိချေ။</p> <p> </p> <p>​ထိုစဉ် သက်လတ်ပိုင်း ဖုန်းရွှေပညာရှင်နှင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ရင့်ကျက်သည့် မိန်းမလှတို့သည် နောက်ဖေးခန်းမထဲမှ ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာကြသည်။</p> <p>သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားများ ရှိနေကြ၏။</p> <p> </p> <p>​"နောက်ဖေးခန်းမထဲမှာ ဘာရှိလဲ "</p> <p> </p> <p>​ထောင့်တစ်နေရာတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေခဲ့သည့် သိုင်းလောကလူသားက ကျယ်လောင်စွာ မေးမြန်းလိုက်ရာ၊ အေးစက်နေသော လေထုမှာ နောက်ဆုံးတွင် ပြိုကွဲသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​သက်လတ်ပိုင်း ဖုန်းရွှေပညာရှင်က ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့်</p> <p> </p> <p> "ဘာမှမရှိပါဘူးဗျ၊ မယုံရင် ကိုယ်တိုင်သွားကြည့်ပါလား"</p> <p>ဟု ပြန်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>​အခန်းတွင်းမှာ တဖန် ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။</p> <p> ထိုနေရာမှာ သေဘေးများ ဝန်းရံနေပြီး အနည်းငယ်မျှ မှားယွင်းသွားသည်နှင့် ကျင့်ကြံမှုများ ပျက်စီးကာ အသက်ပါ ဆုံးရှုံးရနိုင်သည့်အတွက် လူတိုင်း၏ စူးစမ်းလိုစိတ်မှာ အကြီးအကျယ် ထိခိုက်နေရသည်။</p> <p> </p> <p>​သိုင်းလောကလူသားမှာ ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ဓားကဲ့သို့ စူးရှသော မျက်လုံးများဖြင့်သာ ဖုန်းရွှေပညာရှင်ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူသည် ထိုဖုန်းရွှေပညာရှင်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ထိုသူမှာ စကားပြောနေသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တောင့်တင်းနေပြီး ထုံထိုင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုအမူအရာမှာ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ထူးဆန်းသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေသည်။</p> <p>၎င်းမှာ မူလကတည်းက ထိုသို့သော ပုံစံမျိုးလား၊ သို့မဟုတ် အခုမှ ထင်ရှားလာခြင်းလား၊ သို့တည်းမဟုတ် အထဲသို့ ဝင်သွားစဉ်က တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်ပျက်ခဲ့ခြင်းကြောင့်လား ဆိုသည်ကို မသိနိုင်ချေ။</p> <p> </p> <p>​လေထုထဲတွင် လေးလံမှုနှင့် သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>​ဒေါင်... ဒေါင်... ဒေါင်</p> <p> </p> <p>​ခေါင်းလောင်းသံမှာ တဖန် ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။</p> <p>ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ယခင်ကထက် ပိုမို ရှင်းလင်းနေ၏။</p> <p>ပန်းချီကားပေါ်ရှိ နဂါးခေါင်း ငှက်ကိုယ်ထည်ပုံမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ အေးစက်ခက်ထန်သော မျက်နှာရှိသည့် လူသန်ကြီးတစ်ဦး၏ ပုံရိပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p>​၎င်းမှာ ထိုသိုင်းလောကလူသားပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ဝါးခပတ်ဆောင်းထားသော သိုင်းလောကလူသားမှာ မည်သည့် အမူအရာမျှ မပြသော်လည်း အလွန်ပင် လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ဝတ်ပြုဖျာ အနီးသို့ ပြေးသွားကာ ထိုင်ချလိုက်သည်။</p> <p> ကြည့်ရသည်မှာ သူသည် ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားပုံ ရသည်။</p> <p> </p> <p>​ပန်းချီကားပေါ်တွင် ထိုသိုင်းလောကလူသား၏ ပုံရိပ်မှာ ရေလှိုင်းများကဲ့သို့ အနည်းငယ် ယိမ်းနွဲ့သွားပြီးနောက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​"ဒီဝတ်ပြုဖျာမှာ ပြဿနာရှိတယ် "</p> <p> </p> <p>ဖုန်းရွှေပညာရှင်၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်တစ်ချက် တောက်ပသွားသည်။</p> <p> သူသည် မိန်းမလှနှင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက်၊ တစ်ယောက်တစ်ဖက်စီဖြင့် ဝတ်ပြုဖျာ တစ်ခုစီကို ဆွဲယူကာ လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားလိုက်ကြသည်။</p> <p> ထို့နောက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိကြီးစွာဖြင့် အကဲခတ်နေကြသည်။</p> <p>​လီယန်ချူမှာမူ မူလနေရာမှာပင် မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမျှ မပြုဘဲ ရပ်နေဆဲဖြစ်သည်။</p> <p>ကျန်းဝေမှာလည်း လီယန်ချူ၏ ဘေးတွင် ရပ်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးတောနေသည်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူ၏ အမြင်အရ ထိုနေရာ၏ ပြဿနာမှာ ဤမျှလွယ်ကူစွာနှင့် ဖြေရှင်းနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p>​လီယန်ချူ စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် နားထဲသို့ ကြားနေရသော ခေါင်းလောင်းသံမှာ မသိမသာ ပိုမိုကျယ်လောင်လာပြန်သည်။</p> <p>ပန်းချီကားကြောင့် စိတ်ဓာတ်ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသော သန်မာထွားကြိုင်းသည့် လူငယ် မိစ္ဆာကိုယ်တော် မှာလည်း တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်လာပြီးနောက် ဝတ်ပြုဖျာတစ်ခုကို လုယူကာ လက်ထဲတွင် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ယခုအခါတွင် ဝတ်ပြုဖျာမှာ တစ်ခုတည်းသာ ကျန်တော့သည်။</p> <p>​လီယန်ချူမှာ မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမျှ မပြုလုပ်သေးချေ။</p> <p> ကျန်းဝေမှာမူ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားလာပုံ ရသည်။</p> <p>သို့သော် သူသည် နောက်ဆုံးတွင် သွားကိုတင်းတင်းကြိတ်ကာ လီယန်ချူ၏ ဘေးတွင်ပင် ဆက်လက်ရပ်နေခဲ့ပြီး ဝတ်ပြုဖျာကို သွားရောက်လုယူခြင်း မပြုခဲ့ပေ။</p> <p>​သူတို့နှစ်ဦး၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော အပြုအမူကြောင့် ဖုန်းရွှေပညာရှင်မှာ မစဉ်းစားဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။</p> <p>လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော အသက်ကယ်ဝတ်ပြုဖျာမှာလည်း ယခုအချိန်တွင် စိတ်ချရပုံ မပေါ်တော့သကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>​ဒါဆို ဒီဝတ်ပြုဖျာမှာ ဘာပြဿနာ ရှိနေလို့လဲ</p> <p>​သူသည် ဝတ်ပြုဖျာကို လှန်လှောကြည့်သော်လည်း မည်သည့်အရာကိုမျှ ရှာမတွေ့ချေ။</p> <p>ထို့နောက် သူသည် ဘေးနားရှိ မိန်းမလှကို မျက်ရိပ်ပြလိုက်ပြီးနောက် ထောင့်တစ်နေရာသို့ တဖြည်းဖြည်း ကပ်သွားလိုက်သည်။</p> <p> မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ အစောပိုင်းက ထိုဝတ်ပြုဖျာမှာ ပန်းချီကား၏ ထူးဆန်းသော သတ်ဖြတ်ခြင်းကျိန်စာကို တားဆီးပေးခဲ့သည်ဖြစ်ရာ အသက်ရှင်ဖို့အတွက် အရင်ဆုံး အသုံးချရမည်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုစဉ် တံခါးပြင်ပမှ နှုတ်ခမ်းရဲရဲ၊ သွားဖြူဖြူနှင့် ချောမောလှပသော စာပေပညာရှင် လူငယ်တစ်ဦး ဝင်လာသည်။</p> <p>သူသည် လရောင်ကဲ့သို့ ဖြူစင်သော ဝတ်ရုံရှည်ကို ဆင်မြန်းထားသည်။</p> <p> ထိုလူငယ်မှာ အလွန်ပင် လှပလွန်းလှသဖြင့် တကယ်လို့  မိန်းကလေးဝတ်စုံသာ ဝတ်ဆင်ထားလိုက်ရင် တကယ့်ကို တိုင်းပြည်ကျော် အလှပဂေးတစ်ဦး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုအချိန်တွင်ပင် ခေါင်းလောင်းသံ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> ထူးဆန်းသော ပန်းချီကားပေါ်တွင် လူတစ်ဦး၏ ပုံရိပ် ထပ်မံ ပေါ်လာပြန်သည်။</p> <p>​၎င်းမှာ ခါးတွင် ကြေးခေါင်းလောင်း ချိတ်ထားသော သက်လတ်ပိုင်း ဖုန်းရွှေပညာရှင်ပင် ဖြစ်သည် ထိုမိန်းမလှမှာ သူ့ကို အလိုလို လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဖုန်းရွှေပညာရှင်ကမူ အတော်အတန် တည်ငြိမ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>​သူသည် ဝါးခပတ်ဆောင်းထားသော သိုင်းလောကလူသားကို အတုယူကာ ဝတ်ပြုဖျာပေါ်တွင် တိုက်ရိုက် ထိုင်ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မှန်ကန်လှပေသည်</p> <p> </p> <p> သူ၏ ပုံရိပ်မှာလည်း ရေလှိုင်းများကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နဂါးခေါင်း ငှက်ကိုယ်ထည် ပန်းချီကားအဖြစ် ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p>​ဖုန်းရွှေပညာရှင်မှာ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခပ်ဖွဖွ ချလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>​ယခုအချိန်အထိ လီယန်ချူသည် ထို သေမဲရှင်မဲ ဆိုသည်ကို မတွေ့ရသေးချေ။</p> <p>၎င်းမှာ ယခုအခါ ထောင်ယွမ်ရှန်း နတ်ဘုရားနယ်မြေတွင် အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပေါ်သွားခြင်းကြောင့်လား၊ သို့မဟုတ် ထိုလူများအားလုံးက ထူးဆန်းသော စွမ်းအားကို ခုခံရန် ဝတ်ပြုဖျာကို အသုံးပြုခဲ့ကြသောကြောင့်လား မသိရပါ။</p> <p>​ဖုန်းရွှေပညာရှင်မှာ အန္တရာယ်မှ ခဏတာ လွတ်မြောက်သွားသော်လည်း၊ ထိုသိုင်းလောကသားမှာမူ ရုတ်တရက် မျက်နှာ ပျက်ယွင်းသွားတော့သည်။</p> <p>​သူ၏ တင်ပါးနှင့် ခြေထောက်များပေါ်မှ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>သူသည် အမြန် ထရပ်လိုက်သော်လည်း ထိုဝတ်ပြုဖျာမှာ မည်သည့်အချိန်ကတည်းက သူ၏ အရေပြားနှင့် တစ်သားတည်း ကပ်နေခဲ့သည်ကို မသိရပေ</p> <p>​သိုင်းလောကသားသည် ဝတ်ပြုဖျာကို အတင်းအကျပ် ဆွဲခွာသော်လည်း၊ ဝတ်ပြုဖျာအတွင်းမှ ရဲရဲနီသော ကြောက်မက်ဖွယ် သွေးကြောမျှင်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ တင်ပါးနှင့် တစ်သားတည်း ကပ်သွားတော့သည်။</p> <p>သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ သွေးများမှာ ဝတ်ပြုဖျာအတွင်းသို့ အဆက်မပြတ် စုပ်ယူခြင်း ခံနေရပြီး၊ သူ၏ ကြီးမားသော ခွန်အားဖြင့်ပင် ရုန်းထွက်၍ မရပါ</p> <p>​သွေးများ အဆက်မပြတ် စုပ်ယူခံနေရခြင်းကြောင့် သူ၏ အငွေ့အသက်များမှာ တဖြည်းဖြည်း အားနည်းလာပြီး မျက်နှာမှာလည်း ဖြူဖျော့လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုသိုင်းလောကသားမှာလည်း ပြတ်သားသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။</p> <p> သူသည် ခါးမှ ဓားကို တိုက်ရိုက်ဆွဲထုတ်ကာ နောက်ပြန်လှည့်၍ သူ၏ တင်ပါးတစ်ခြမ်းနှင့် ခြေထောက်ပေါ်မှ အရေပြားတစ်စကို ဝတ်ပြုဖျာနှင့်အတူ ပိုင်းဖြတ်ချလိုက်တော့သည်။</p> <p>​လှုပ်ရှားမှုမှာ အလွန်ပင် ရက်စက်လှပြီး ဖြူဖွေးသော အရိုးများကိုပင် မြင်တွေ့နေရကာ ကြည့်ရသူတိုင်းကို ကြက်သီးထသွားစေသည်။</p> <p>သွေးများမှာ ထိုသိုင်းလောကသား၏ တင်ပါးမှ တရစပ် စီးကျလာပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ကျသည်နှင့် တပြိုင်နက် ဝါးမြိုခြင်း ခံလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>​"တောက်  ဒါက ဘယ်လို အရာလဲကွ "</p> <p>သိုင်းလောကသားမှာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>​သူ၏ စကားအဆုံးတွင် ဝတ်ပြုဖျာပေါ်တွင် ကပ်နေသော အသားစိုင်မှာ သွေးများ အလျင်အမြန် စုပ်ယူခံလိုက်ရပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ခြောက်ကပ်သွားကာ နောက်ဆုံးတွင် ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲလျက် လေထဲတွင် လွင့်စင်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုကြောက်မက်ဖွယ် သွေးကြောမျှင်များမှာလည်း ဝတ်ပြုဖျာအတွင်းသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်သွားကြပြီး၊ ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့သည့်အလား တည်ငြိမ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save