Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၂၈)</h2> <h2 style="text-align: center;"> ကျောင်းတော်အတွင်းရှိ ပါးစပ်အတတ်မှာ ကျွမ်းကျင်သူ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​စက္ကန့်ပိုင်း အချိန်အတောအတွင်းမှာပင် တည်ငြိမ်ရက်စက်လှသော သိုင်းလောကသားသည် သေမင်းတံခါးဝသို့ တစ်ခေါက် ရောက်ရှိခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>​တကယ်လို့  သူသာ သိုင်းလောကသားတို့၏ ပြတ်သားရက်စက်သော စိတ်ဓာတ်မရှိဘဲ မိမိကိုယ်မိမိ ပြန်လည် အသားလှီးထုတ်ရန် ဝန်လေးနေခဲ့ပါက၊ ယခုအချိန်တွင် သူသည် အလောင်းတစ်ကောင်သာ ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။</p> <p> သို့သော်လည်း ထိုသို့ ပြုလုပ်ခဲ့သည့်တိုင် သူသည် အလွန်အမင်း အားအင်ချည့်နဲ့သွားခဲ့ရသည်။</p> <p>သွေးအမြောက်အမြား ဆုံးရှုံးသွားခြင်းကြောင့် သန်မာထွားကြိုင်းလှသော ထိုသိုင်းသမား၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေပြီး လက်ခြေများမှာလည်း တဆတ်ဆတ် တုန်ရင်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​သန်မာထွားကြိုင်းသော လူငယ် မိစ္ဆာကိုယ်တော် ၊ သက်လတ်ပိုင်း ဖုန်းရွှေပညာရှင်နှင့် ထိုမိန်းမလှတို့သည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း မျက်နှာပျက်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p> သူတို့အားလုံးသည် တိုင်ပင်ထားသကဲ့သို့ပင် လက်ထဲမှ ဝတ်ပြုဖျာများကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြတ်ပြတ်သားသား လွှင့်ပစ်လိုက်ကြသည်။</p> <p>​မိစ္ဆာကိုယ်တော်နှင့် မိန်းမလှတို့မှာ တစ်စုံတစ်ရာ ထိခိုက်ခြင်း မရှိသော်လည်း၊ သက်လတ်ပိုင်း ဖုန်းရွှေပညာရှင်ရဲ့ ဝမ်းဗိုက်အရေပြားပေါ်တွင်မူ အရုပ်ဆိုးလှသော သွေးကြောမျှင် သုံးလေးချောင်းက ကပ်ငြိနေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​သူသည်  ထိတ်လန့်သွားကာ ရင်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ လှိုင်းထသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ကယ်ပါဦး "</p> <p> </p> <p>သူသည် ထိုမိန်းမလှကို ကြည့်ကာ ပျာပျာသလဲ အော်ဟစ် အကူအညီတောင်းလိုက်သည်။</p> <p>​ဖုန်းရွှေအတတ်၊ လျှို့ဝှက်အတတ်များဖြင့်သာ လူသတ်ခြင်း၊ ပိတ်လှောင်ခြင်း ပြုလုပ်တတ်သော ဖုန်းရွှေပညာရှင်ဖြစ်သည့်အတွက် သူ့တွင် ထက်မြက်သော လက်နက်ကိရိယာများ ပါရှိမနေပါ။</p> <p> </p> <p>​ထိုစဉ် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မိန်းမလှသည် လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ရင်ဘတ်ကြားထဲမှ ပုစဉ်းရင်ကွဲတောင်ပံကဲ့သို့ ပါးလွှာလှသော ဓားမြှောင်တိုတစ်လက်ကို ထုတ်ယူကာ ချက်ချင်းပင် လွှဲပိုင်းချလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ကြောက်မက်ဖွယ် သွေးကြောမျှင်များသည် ဖုန်းရွှေပညာရှင်၏ ဝမ်းဗိုက်အရေပြားတစ်စနှင့်အတူ ပိုင်းဖြတ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။</p> <p> ချက်ချင်းပင် သွေးစများနှင့် အသားစများ လွင့်စင်သွားတော့သည်။</p> <p>​ဖုန်းရွှေပညာရှင်မှာ အစောပိုင်းက သိုင်းလောကသားကဲ့သို့ ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်သော လူစားမျိုး မဟုတ်ပါ။</p> <p>သူတစ်ပါးအပေါ်တွင် ရက်စက်တတ်သော်လည်း မိမိ၏ ဝမ်းဗိုက်အရေပြား အလှီးခံလိုက်ရသည့်အခါတွင်မူ နာကျင်လွန်းသဖြင့် မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းသွားကာ နဖူးပေါ်မှ ချွေးသီးချွေးပေါက်များ တရစပ် စီးကျလာပြီး ခဏချင်းမှာပင် အလွန်အမင်း အားနည်းသွားတော့သည်။</p> <p>​ရုတ်တရက်ဆိုသလို ထိုမိန်းမလှသည် ရှေ့သို့တိုးကာ ဖုန်းရွှေပညာရှင်၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ မှောက်ချလိုက်ပြီး၊ သူမ၏ လျင်မြန်ဖျတ်လတ်သော လျှာဖြင့် ဒဏ်ရာကို လျက်ပေးတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုအပြောင်းအလဲမှာ လူတိုင်း၏ ထင်မှတ်ချက်ကို ကျော်လွန်သွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>ဒီလူတွေက တော်တော်ကဲကြတာပဲကွာ</p> <p>​သို့သော် နှစ်စက္ကန့်ပင် မကြာလိုက်၊ ဖုန်းရွှေပညာရှင်၏ ဝမ်းဗိုက်ပေါ်မှ ဒဏ်ရာမှာ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အလျင်အမြန်ပင် ပြန်လည်ကျန်းမာလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​"..." လူတိုင်းမှာ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။</p> <p>ဒါက ဘာနည်းလမ်းလဲဟ</p> <p>​မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဖုန်းရွှေပညာရှင်မှာ သွေးထွက်လွန်ထားသဖြင့် ခြေလှမ်းများ ယိုင်နဲ့နေဆဲဖြစ်ရာ မိန်းမလှက ရှေ့သို့တိုးကာ သူ့ကို တွဲကူထားလိုက်သည်။</p> <p> ထိုအတောအတွင်း သိုင်းလောကသားမှာလည်း သူရဲ့ဒဏ်ရာကို ရွှေအနာကျက်ဆေး များဖြင့် သွေးတိတ်အောင် ပြုလုပ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့် သိုင်းလောကသားရဲ့ မျက်လုံးများမှာ အရောင်တစ်ချက် ဝေ့သီသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဒီမိန်းမရဲ့ လျှာက တကယ်မိုက်တာပဲ...</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူမှာမူ နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် တွန့်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>ဒီလို ကယ်တင်တဲ့နည်းက တကယ့်ကို ထူးခြားလွန်းတယ်</p> <p>သို့သော် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူမ ကယ်တင်လိုက်သူမှာ ဖုန်းရွှေပညာရှင် ဖြစ်နေ၍သာ တော်တော့သည်။</p> <p> တကယ်လို့  သူမ ကယ်လိုက်သူမှာ ဝါးခပတ်ဆောင်းထားပြီး တင်ပါးမှာ ဒဏ်ရာရထားတဲ့ သိုင်းလောကသားသာ ဆိုရင်ဖြင့်... မြင်ကွင်းမှာ ကြည့်မကောင်း ရှုမကောင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>​သန်မာထွားကြိုင်းသော လူငယ် မိစ္ဆာကိုယ်တော် မှာမူ ထိုထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းများ၊ ဆန်းကြယ်သော သတ်ဖြတ်မှုများ၊ သွေးစုပ်နေသော ကြမ်းပြင်နှင့် ဝတ်ပြုဖျာများ... အစရှိသည်တို့ကို ဆက်လက် မတောင့်ခံနိုင်တော့ချေ။</p> <p>ပုံမှန်အချိန်တွင် လူသတ်ရန် ဝန်မလေးသော ထိုမိစ္ဆာကိုယ်တော်ပင်လျှင် ယခုအခါတွင်မူ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေပြီဖြစ်သည်။</p> <p>​သူသည် လှည့်ထွက်ကာ အပြင်သို့ ပြေးထွက်ရန် ကြိုးစားတော့သည်။</p> <p>လူ့အသက်ကို မြက်ပင်သစ်ပင်ကဲ့သို့ သဘောထားသော ရက်စက်သူတိုင်းမှာ မိမိအသက်ကို စွန့်လွှတ်နိုင်စွမ်း ရှိကြသည်မဟုတ်ချေ။</p> <p>အနည်းဆုံးတော့ ထိုမိစ္ဆာကိုယ်တော်မှာ ထိုသို့သောသူ မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။</p> <p>​သို့သော် သူ၏ခြေထောက်တစ်ဖက်က တံခါးပြင်ပသို့ လှမ်းရုံရှိသေး၊ တာအိုကျောင်းအတွင်းမှ ခေါင်းလောင်းသံမှာ ရုတ်တရက် ပိုမိုကျယ်လောင်လာပြီး ပိုမိုမြန်ဆန်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​မိစ္ဆာကိုယ်တော်မှာ အား ကနဲ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို ဆုပ်ကိုင်လျက် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။</p> <p>ထို့နောက် အလွန်အမင်း နာကျင်နေသည့်အလား မြေပြင်ပေါ်တွင် ဟိုလှိမ့်ဒီလှိမ့်ဖြင့် ရုန်းကန်နေတော့သည်။</p> <p>သို့သော် ထိုခေါင်းလောင်းသံမှာ အခြားသူများအတွက်မူ အစောပိုင်းကထက် အနည်းငယ် ပိုလေးလံသွားသည်မှအပ မည်သည့်ထူးခြားမှုမျှ မရှိချေ။</p> <p>​ထိုလူငယ်မှာလည်း ပါးနပ်သူဖြစ်သည့်အတွက် လဲကျသွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် မြေပြင်ပေါ်တွင် လှိမ့်ရင်း လက်ကောက်ဝတ်မှ ပုတီးကုံးကို ဖြုတ်ကာ လက်ထဲတွင် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။</p> <p>အခြားသူများ၏ ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်မှုကို တားဆီးရန်အတွက် ဖြစ်သည်။</p> <p>​ဝန်ခံရမည်ဆိုလျှင် သူ၏ ထိုကဲ့သို့သော လျင်မြန်လှသည့် လှုပ်ရှားမှုများမှာ အမှန်တကယ်ပင် အလုပ်ဖြစ်ခဲ့သည်။</p> <p> သိုင်းလောကသားသည် လက်ထဲမှ လျှို့ဝှက်လက်နက်ကို ပြန်သိမ်းလိုက်သလို၊ ဖုန်းရွှေပညာရှင်သည်လည်း လက်ထဲမှ ကောက်ညှင်းဆန်ထုပ်ကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး ဘာမှမဖြစ်သည့်အလား တည်ငြိမ်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုနှစ်ဦးစလုံးမှာ မျက်နှာဖြူဖျော့နေကြသော်လည်း ဖုန်းရွှေပညာရှင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပိုမိုအားနည်းသော်လည်း စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် အငွေ့အသက်မှာမူ ပိုမိုတည်ငြိမ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ဒီအချက်ကို ရက်စက်လှသော သိုင်းလောကသားပင်လျှင် မနာလိုဖြစ်ရုံမှအပ မတတ်နိုင်ချေ။</p> <p>ဘယ်တတ်နိုင်ပါ့မလဲ... သူတို့ဘေးမှာမှ ပါးစပ်အတတ် ကျွမ်းကျင်တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် ပါမလာတာကိုး။</p> <p> </p> <p>​မိစ္ဆာကိုယ်တော်မှာမူ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူရင်း ထောင့်တစ်နေရာတွင် မှီလျက် ကျင့်ကြံမှုများကို ပြန်လည် ကုစားနေသည်။</p> <p>​ထိုလူများ၏ အသေးအဖွဲ လှုပ်ရှားမှုများကို ကြည့်ရင်း လီယန်ချူမှာ ရယ်ချင်စိတ်ကို အနိုင်နိုင် ထိန်းထားရသည်။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်းမှာ ဘာမှမဖြစ်သလို ဟန်ဆောင်နေကြသော်လည်း အမှန်တကယ်မှာမူ တစ်ဖက်လူ ဒုက္ခရောက်သည်နှင့် နင်းခြေရန် အမြဲ အသင့်ပြင်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​ထိုမိစ္ဆာကိုယ်တော်၏ အဖြစ်အပျက်ကို ကြည့်ပြီးနောက် လီယန်ချူသည် ထိုတာအိုကျောင်း၏ စည်းကမ်းတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားသည်။</p> <p> </p> <p> ၎င်းမှာ အထဲဝင်လာပြီးရင် အလွယ်တကူ ပြန်ထွက်ခွင့်မရှိခြင်း  ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုသို့ တွေးမိပြီးနောက် လီယန်ချူသည် အားလုံး၏ သတိကြီးသော အကြည့်များကြားမှ ကျန်းဝေကို ခေါ်ဆောင်ကာ နောက်ဖေးခန်းမဆီသို့ အားမာန်ပါပါ လျှောက်ဝင်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုဖုန်းရွှေပညာရှင် နောက်ဖေးခန်းမထဲမှ ပြန်ထွက်လာနိုင်သည်ဆိုခြင်းမှာ ထိုနေရာသည် ယာယီအားဖြင့် ဘေးကင်းတယ် ဒါမှမဟုတ် အန္တရာယ်အဆင့် နိမ့်ကျတယ်လို့  ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရောက်လာမှတော့ တစ်ခါတည်း အထဲဝင်ရှာဖွေကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>​နောက်ဖေးခန်းမအတွင်း၌ နေရာအနှံ့တွင် ထူထပ်လှသော ဖုန်မှုန့်များ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အလွန်ပင် ခြောက်ကပ် ပျက်စီးနေသည်။</p> <p>ဝင်ပေါက်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မျက်နှာမှာပြုံးနေပြီး ပန်းအိုးကိုင်ထားသော နတ်သမီးရုပ်တု တစ်ခုသာ ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>​နတ်သမီးရုပ်တု၏ ရှေ့တွင် စားပွဲတစ်ခု ရှိနေပြီး ၎င်းပေါ်တွင်လည်း ဖုန်မှုန့်များ ထူထပ်နေသည်။</p> <p> ကြည့်ရတာ အမှတ်အသားများအရ ယခင်က တစ်စုံတစ်ခု ရှိနေခဲ့ပုံရသော်လည်း ယခုမူ တစ်စုံတစ်ဦးက ယူဆောင်သွားလေပြီ။</p> <p> </p> <p>​"အဲဒီ ဖုန်းရွှေပညာရှင် ယူသွားတာလား "</p> <p> </p> <p>လီယန်ချူ မျက်လုံးကို မှေးလိုက်မိသည်။</p> <p>​သူနှင့် ကျန်းဝေတို့ ထိုနေရာကို အသေးစိတ် ရှာဖွေကြည့်သော်လည်း ယူဆောင်သွားနိုင်သည့် အရာတစ်ခုမျှ မရှိတော့ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက်၊ ကျန်းဝေက ထွက်ခွာချင်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ချောင်ချောင်  တာအိုဆရာ... တော်ဖူက ဒီမှာ မရှိဘူး ထင်တယ်၊ ဒီနတ်သမီးရုပ်တုကလည်း တစ်မျိုးကြီးပဲ၊ ကျနော်တို့ ထွက်သွားကြရအောင်"</p> <p> </p> <p>​ကျန်းဝေသည် ထိုတာအိုကျောင်းအတွင်း၌ မလုံမလဲ ဖြစ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အချို့သောအရာများမှာ သူ၏ မိသားစုမှတ်တမ်းများထဲက အချက်အလက်များနှင့် လွဲချော်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>သူ၏ အတွေ့အကြုံအရ ထိုကဲ့သို့သော ရုပ်တုများမှာ ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့် ပြဿနာရှိတတ်ပြီး၊ အထူးသဖြင့် ပုံမှန်အတိုင်း ထင်ရသော ရုပ်တုများမှာ ပို၍ပင် စိုးရိမ်ရသည်။</p> <p> </p> <p>​"တာအိုကျောင်းတစ်ခုမှာ ဆန်းချင်းဘိုးဘွားပုံတွေ မရှိဘူး၊ မြေပြင်နတ်ဘုရားပုံတွေ မရှိဘူး။  အရှေ့ခန်းမမှာက နဂါးခေါင်း ငှက်ကိုယ်ထည် နတ်ဘုရားပုံ၊ နောက်မှာက နတ်သမီးရုပ်တု... ငါ့အထင်တော့ ဒီနတ်သမီးရုပ်တုက ပိုပြီး မိစ္ဆာဆန်နေသလိုပဲ "</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မှော်အလင်းများ တောက်ပနေပြီး လူတစ်ရပ်စာ အရွယ်ရှိသော ထိုနတ်သမီးရုပ်တုကို စိုက်ကြည့်နေသည်။</p> <p>ကံမကောင်းစွာဖြင့် တာအိုကျောင်းအတွင်းရှိ ထူးဆန်းသော ဖိနှိပ်မှုကြောင့် သူပင်လျှင် မည်သည့်အရာကိုမျှ ရှင်းလင်းစွာ မမြင်နိုင်ပါ။</p> <p> </p> <p>​ကျန်းဝေသည် တာအိုဆရာရဲ့ အမြင်မှာ မိမိနှင့် တူညီနေသည်ကို တွေ့ရသည့်အခါ ထိုနေရာတွင် ပြဿနာရှိကြောင်း ပိုမို အတည်ပြုလိုက်မိသည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး အပြင်သို့ ပြန်ထွက်လာခဲ့ကြသည်။</p> <p>​ဝါးခပတ်ဆောင်းထားသော သိုင်းလောကသားမှာလည်း ထိုနေရာမှာပင် ငြိမ်၍ အသေခံမည့်သူ မဟုတ်ရာ၊ အရှေ့ခန်းမအတွင်း တစ်စုံတစ်ခုကို မနားတမ်း ရှာဖွေနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> ထိုဝတ်ပြုဖျာမှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းလွန်းလှသည်။</p> <p> ပန်းချီကား၏ ကျိန်စာကို တားဆီးနိုင်သည်မှာ မှန်သော်လည်း ဝတ်ပြုဖျာ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကိုလည်း တိုက်ရိုက် ခံရနိုင်ချေ ရှိသည်။</p> <p> ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ကျိန်စာကို ခုခံရန်အတွက် အခြားသော ပစ္စည်းသစ်များကို လိုအပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​သက်လတ်ပိုင်း ဖုန်းရွှေပညာရှင်နှင့် ရင့်ကျက်လှပသောမိန်းကလေး တို့သည်လည်း တိတ်တဆိတ် ရှာဖွေနေကြသည်။</p> <p> လီယန်ချူ သတိထားမိလိုက်သည်မှာ ထိုဖုန်းရွှေပညာရှင်၏ ရင်ဘတ်ကြားတွင် အနည်းငယ် ဖောင်းကြွနေသည်။</p> <p>သိသာလှသည်မှာ ပစ္စည်းမှာ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ရှိနေခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>​ခေါင်းလောင်းသံမှာ မည်သည့်ပုံသေနည်းမျှ မရှိဘဲ ထွက်ပေါ်နေတတ်သည်။</p> <p>နှုတ်ခမ်းရဲရဲ၊ သွားဖြူဖြူနှင့် ချောမောသော စာပေပညာရှင် လူငယ်မှာလည်း နေရာအနှံ့ ရှာဖွေနေသည်။</p> <p>မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လူတိုင်းမှာ ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော တာအိုကျောင်းထဲသို့ အသက်စွန့် ဝင်လာကြသည်မှာ ရတနာ ရှာဖွေရန်အတွက်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>​သိုင်းလောကသားသည် ဖိနပ်တစ်စုံကို ရှာတွေ့သွားသည်။</p> <p>ဟုတ်ပါသည်၊ တာအိုဆရာများ ဝတ်ဆင်လေ့ရှိသော ဖိနပ်မျိုးပင်  ရင့်ကျက်လှပသော မိန်းမလှကမူ ကျောက်စရစ်ပုတီးစေ့ တစ်စေ့ကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။</p> <p> ထိုပစ္စည်းများမှာ အလွယ်တကူ ရှာတွေ့နိုင်သော အရာများ မဟုတ်ပါ။</p> <p>​ချောမောသော စာပေပညာရှင်မှာမူ တာအိုကျောင်း၏ နံရံတစ်ခုရှေ့တွင် ရပ်ကာ လက်ဖြင့် တစ်စုံတစ်ခုကို စမ်းသပ်ရှာဖွေနေသည်။</p> <p>မျက်နှာဖြူဖျော့နေသော မိစ္ဆာကိုယ်တော် တစ်ဦးတည်းသာလျှင် ဘာစကားမျှ မပြောဘဲ မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​လူတိုင်းမှာ ထိုထူးဆန်းသော တာအိုကျောင်းကို အလွန်ပင် သတိထားနေကြသည်။</p> <p> နောက်တစ်ကြိမ် ခေါင်းလောင်းသံ မြည်လာသည့်အခါ ပန်းချီကားပေါ်တွင် မည်သူ့ပုံရိပ် ပေါ်လာမည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပါ။</p> <p> </p> <p>​ထိုစဉ်မှာပင်... ခေါင်းလောင်းသံ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်</p> <p>​ထိုအက်ကွဲပြီး လေးလံလှသော အသံမှာ လူတိုင်း၏ နှလုံးသားကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။</p> <p>၎င်းမှာ အသက်နှုတ်မည့် အချက်ပြသံကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save