Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၂၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">မင်း အပြစ်ကို ဝန်ခံသလား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ကျန်းချန်က လက်မပါသေးဘဲ သူ့ကို ပေါ်တင်ဆဲဆိုနေသည့် လင်းယွမ်ကို ကြည့်ကာ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးက ပို၍ပင် တောက်ပလာသည်။</p> <p> </p> <p>​လင်းယွမ်မှာ ဆဲဆိုနေရင်းမှ အသံတဖြည်းဖြည်း တိုးသွားသည်။</p> <p>တစ်ဖက်လူ၏ တုံ့ပြန်ပုံအရ တစ်ခုခုကို ကြံစည်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်ရ၍ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​'ဘာဂရုစိုက်နေရမှာလဲ၊ မျက်နှာပျက်စရာ ရှိတာလည်း ပျက်ပြီးပြီ။ သူ ငါ့ကို ဘာလုပ်နိုင်မှာမို့လို့လဲ'</p> <p> </p> <p>​ဤသို့ တွေးမိသည်နှင့် လင်းယွမ်၏ ငြိမ်သက်သွားသော ဆဲသံများမှာ တစ်ဖန် ပြန်လည် ဆူညံလာပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>​ကျန်းချန်၏ အပြုံးမှာ အနည်းငယ် တောင့်တင်းသွားရသည်။</p> <p> ထိုနေရာမှ ဆဲဆိုသံများကြောင့် အနီးနားရှိ အဆင့် ၁ နှင့် အဆင့် ၂ မသေမျိုးများ၏ အာရုံစိုက်မှုကိုပါ ရရှိသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​သူတို့အားလုံးမှာ ကျန်းချန်၏ လူများဖြစ်ကြပြီး အမာခံတပည့် ကြာနီနတ်မိမယ်၏ ဘေးတွင် အလုပ်အကျွေးပြုရန် ကျန်းချန်နှင့်အတူ အစီအစဉ်ချခံထားရသူများ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​အဆင့် ၂ မသေမျိုး တစ်ဦးသည် တာအိုပေါင်းစပ်ခြင်း အဆင့် မျှသာရှိသော လင်းယွမ်က ကျန်းချန်၏ နှာခေါင်းကို လက်ညှိုးထိုး ဆဲဆိုနေသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်နှာထား ချက်ချင်း တင်းမာသွားပြီး လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ ရိုက်ချလိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​သောင်းကျန်းလှသော မသေမျိုးစွမ်းအားများက လေထုကို ရိုက်ခတ်သွားပြီး အင်အားကြီးမားလှသော ဖိအားများဖြင့် လင်းယွမ်ထံသို့ အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ ပြေးဝင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>​ယွီဝူရှီးသည် တစ်ဖက်လူက ဤမျှ လက်မြန်လိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားပေ။</p> <p>လင်းယွမ် သေဆုံးသွားပါက ကြာနီနတ်မိမယ်၏ အပြစ်တင်မှုကို ခံရမည်ကိုပင် ထိုသူက မကြောက်ပုံရချေ။</p> <p> </p> <p>​“စီနီယာကျန်း... နေပါဦး ”</p> <p> </p> <p>ယွီဝူရှီးက အသံကုန် အော်ဟစ်တားဆီးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ကျန်းချန်ကမူ လက်ကို နောက်ပစ်ကာ ပြုံးလျက်ပင် နှုတ်ခမ်းကို ခပ်ဖွဖွ လှုပ်ရှားလိုက်သည်</p> <p> </p> <p>“မျိုးဆက်သစ်လေးတွေနဲ့ မကပ်တွက်ပါနဲ့...”</p> <p> </p> <p>​သူ၏ အသံမှာ ကျယ်လောင်ခြင်း မရှိသလို တကယ်တမ်း တားဆီးနေခြင်းမျိုးလည်း မဟုတ်ပေ။</p> <p>ထို့ကြောင့် ထိုအဆင့် ၂ မသေမျိုး၏ တိုက်ကွက်မှာ အရှိန်အဟုန် လျော့ကျသွားခြင်း မရှိချေ။</p> <p> </p> <p>​နဂါးနက်လှေပေါ်တွင် ကြာနီနတ်မိမယ်သည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် နဂါးနက်လှေကို နှိုးဆော်ရန် အလိုအလျောက် ပြင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“နေဦး... ဟိုလူ ကျင့်ကြံခြင်းကနေ ထွက်လာပြီ”</p> <p> </p> <p>စီနီယာအစ်မကြီးက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ကြာနီနတ်မိမယ်၏ စိတ်လှုပ်ရှားသွားစဉ်မှာပင် ဖန့်ချန်ရှိနေသည့် ကျင့်ကြံရေးအခန်း ပြင်ပရှိ အကာအကွယ်အစီရင်များမှာ တိတ်တဆိတ် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ပုံရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုသူသည် မည်သည့် အမူအရာမျှ လုပ်ဆောင်သည်ဟု မထင်ရသော်လည်း လင်းယွမ် နှင့် အဆင့် ၂ မသေမျိုးတို့၏ ကြားတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>​အဆင့် ၂ မသေမျိုး၏ တိုက်ကွက်မှာ မူလက လင်းယွမ်ကို ဦးတည်ထားသော်လည်း ယခုအခါ ဖန့်ချန်ထံသို့ တည့်တည့် တိုးဝင်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​'အောင်မြင်သွားပြီလား'</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချန်၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော အရှိန်အဝါများမှာ သူတို့နှင့် ထပ်တူကျနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုသည်မှာ သူသည် နတ်ဆေးပင်ကို သုံးစွဲကာ အဆင့် ၁ မသေမျိုးအဖြစ်သို့ အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း သက်သေပင်။</p> <p> </p> <p>​ရှေးဟောင်းစကားဖြင့် ဆိုရလျှင် အတောင်ပံစုံ၍ ပျံသန်းနိုင်ပြီ ဖြစ်ကာ သာမန်ကျင့်ကြံသူ မဟုတ်တော့ဘဲ မသေမျိုး လူသားတစ်ဦး  ဖြစ်လာပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်းမှာပင် ထိုအဆင့် ၂ မသေမျိုးသည် သူ၏ တိုက်ကွက်ကို ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းနိုင်သော်လည်း ကျန်းချန်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ကျန်းချန်က ဘာမှမလုပ်ဘဲ ငြိမ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် သဘောပေါက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​သူသည် တိုက်ကွက်ကို မရုပ်သိမ်းသည့်အပြင် ပို၍ပင် ပြင်းထန်အောင် အရှိန်မြှင့်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​'ဘာကို သုံးရမလဲ...'</p> <p> </p> <p>'နတ်ရိုက်နှက်တံ ပဲ သုံးလိုက်တော့မယ်...'</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချန်က ဝတ်စုံလက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ခဏချင်းမှာပင် ထက်မြက်လှသော ကြိမ်လုံးချက်တစ်ခုက အဆင့် ၂ မသေမျိုး၏ တိုက်ကွက်ကို ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်ပြီး ထိုသူ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>​ဖြောင်း</p> <p>​ကျယ်လောင်လှသော ရိုက်ချက်အသံကြောင့် နားစည်များပင် ယားယံသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>​မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ထိုအဆင့် ၂ မသေမျိုး၏ မသေမျိုးဝတ်စုံမှာ ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး အဝတ်မဲ့ လျက်ပင် ထိုနေရာ၌ တောင့်တောင့်ကြီး ရပ်နေရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုနှင့် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်မှုတို့သာ ကျန်ရစ်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ဒါ့အပြင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အခြား ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များလည်း မရှိပေ။</p> <p> </p> <p> ထိုကြိမ်လုံးချက်မှာ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် နီမြန်းသော အမှတ်အသားလေး တစ်ခုတောင် ကျန်ရစ်အောင် မလုပ်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>​အရာအားလုံးမှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လွန်းလှသဖြင့် ယွီဝူရှီး နှင့် လင်းယွမ် တို့ကဲ့သို့ တက်လှမ်းခြင်းအဆင့်များမှာ မမှီနိုင်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>​သူတို့ မြင်လိုက်ရသည်မှာ သူတို့၏ ရှေ့တွင် လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ဖြစ်သွားပြီး ကိစ္စများမှာ ပြီးဆုံးသွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင်မူ ဖြူဖွေးနေသောတင်းပါးနှင့် အဆင့် ၂ မသေမျိုး၏ ဗလာကျင်းနေသည့် ခန္ဓာကိုယ်ကိုသာ မြင်လိုက်ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​“ခေါင်းဆောင် ”</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က စမ်းတဝါဝါဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“မင်းကလည်းကွာ... စီနီယာကျန်းက အဆင့် ၃ မသေမျိုးလေ၊ လူပုံအလယ်မှာ ဒီလို ဆဲဆိုနေတော့ သူ ဘယ်လို လုပ် မျက်နှာသာရတော့မှာလဲ။ တော်သေးတာပေါ့ ဒီစီနီယာ အဆင့် ၂ မသေမျိုးက လူမှုရေး နားလည်လို့၊ အသေမသတ်ဘဲ လက်လွှတ်ပေးလိုက်လို့”</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချန်က ရယ်မောလျက် ဆူပူလိုက်ပြီး</p> <p> </p> <p>“စီနီယာကျန်းကို အမြန် တောင်းပန်လိုက်စမ်းပါ၊ ဒါဆိုရင် ဒီကိစ္စက ပြီးသွားမှာပဲ”</p> <p> </p> <p>​လင်းယွမ် သတိပြန်ဝင်လာပြီး မျက်နှာတွင် စိတ်လှုပ်ရှားသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာကာ ကျန်းချန်ကို လက်အုပ်ချီ၍</p> <p> </p> <p>“စီနီယာကျန်းက သဘောထားကြီးပါတယ်၊ ကျနော့်ရဲ့ အခုနက စကားအမှားတွေကို စိတ်ထဲ ထားမှာ မဟုတ်ပါဘူးနော် ”</p> <p> </p> <p>​ကျန်းချန် ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ချေ။</p> <p>သူသည် ထိုအဆင့် ၂ မသေမျိုးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၊ ဖန့်ချန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်နှင့် သူ၏ မျက်ဝန်းအတွင်း၌ ရက်စက်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။</p> <p> </p> <p>​'ဒီလူက အဆင့် ၁ မသေမျိုး ဖြစ်ကာစပဲ ရှိသေးတာ... တိုက်ကွက်ရဲ့ အရှိန်အဝါက အဆင့် ၂ နဲ့တောင် ယှဉ်နိုင်နေပြီလား '</p> <p> </p> <p>​'သတင်းတွေက တကယ်ပဲ မမှားဘူး၊ သူ ဝူရှန့်ငရဲမှာတုန်းက နန်မင်ရှောက်ကျဲ ကို အနိုင်ယူခဲ့တယ်ဆိုတာပဲ။ အဲဒီလူရဲ့ စစ်ဆေးပွဲရမှတ်က ရွှေရောင်ကျောက်ပြားလေ...'</p> <p> </p> <p>​ယခုအချိန်တွင် ထိုအဆင့် ၂ မသေမျိုးလည်း သတိဝင်လာပြီး ရှက်ဒေါသ ထွက်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ဝတ်စုံအသစ်တစ်ခုကို ချက်ချင်း လဲလှယ်ဝတ်ဆင်လိုက်ပြီး ထပ်မံ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ကောင်းကင်ယံမှ နဂါးနက်လှေကြီး တစ်စင်း ဖြည်းညှင်းစွာ ဆင်းသက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>​“ဒါက...”</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း နဂါးနက်လှေပေါ်မှ ပုံရိပ်များကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ထိတ်လန့်သွားကြပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ အရိုအသေ ပေးလိုက်ကြသည်။</p> <p>ဘယ်သူမှ စကားတစ်ခွန်းတောင် မဟရဲတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>​ဤနဂါးနက်လှေမှာ ကျွယ်မင်နန်းတော်၏ စီနီယာအစ်မကြီး ပိုင်ဆိုင်ခြင်းဖြစ်ပြီး ယခုအခါ ကြာနီနတ်မိမယ်ပါ အပေါ်တွင် ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>​ကျန်းချန်သည် မိမိ၏ အခုနက လုပ်ရပ်များကို ထိုပုဂ္ဂိုလ်နှစ်ဦး မြင်သွားမလားဟု စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် ရင်တထိတ်ထိတ် ဖြစ်နေရသည်။</p> <p> </p> <p>​“အဆင့် ၁ မသေမျိုး ဖြစ်ကာစမှာတင် မသေမျိုးစွမ်းအားကို ထိန်းချုပ်တာက အတော်လေးကို ကျွမ်းကျင်နေပြီပဲ။ အရင်တုန်းက မင်းရဲ့ စစ်ဆေးပွဲရမှတ်က ကြေးညိုရောင် မဖြစ်သင့်ဘူး၊ အနည်းဆုံးတော့ ရွှေရောင်ကျောက်ပြား ထဲက ထိပ်တန်းစာရင်းဝင် ဖြစ်သင့်တာ”</p> <p> </p> <p>​စီနီယာအစ်မကြီးသည် နဂါးနက်လှေပေါ်တွင် ရပ်နေရင်း ဖန့်ချန်ကို ပြုံး၍ ကြည့်ကာ</p> <p> </p> <p>“စစ်ဆေးပွဲရမှတ်က သာမန်ပဲရှိပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှ ပါရမီတွေ ပွင့်လာတဲ့သူတွေကို ငါ အများကြီး တွေ့ဖူးပါတယ်။ တကယ်တော့ မင်းအနေနဲ့ စစ်ဆေးပွဲရမှတ် အရမ်းကောင်းနေရင် ကျွယ်မင်နန်းတော်က တစ်ခုခု လုပ်လိမ့်မယ်လို့ စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး။ ခရမ်းရောင်ကျောက်ပြား ရခဲ့ရင်တောင် အကောင်းဆုံးရလဒ်က အမာခံတပည့် ဖြစ်လာမှာပဲလေ”</p> <p> </p> <p>​စီနီယာအစ်မကြီး၏ စကားများထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု ပါဝင်နေသည်ကို ရိပ်မိသဖြင့် ဖန့်ချန်က လက်အုပ်ချီကာ</p> <p> </p> <p> “ကျနော် စစ်ဆေးပွဲတုန်းက အစွမ်းကို ဖုံးကွယ်မထားခဲ့ပါဘူး။ ကြေးညိုရောင် ရမှတ်ရဖို့တောင် တော်တော်လေး ကြိုးစားခဲ့ရတာပါ”</p> <p> </p> <p>​“ဖုံးကွယ်မထားခဲ့ရင်တော့ အကောင်းဆုံးပေါ့။ အကယ်လို့ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ရင်တော့ မင်းမှာ မရိုးသားတဲ့ စိတ်ရှိတယ်လို့ ပြောလို့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို ဖြစ်နိုင်ခြေက မရှိသလောက်ပါပဲ၊ ဒုတိယ ဖြစ်နိုင်ခြေ တစ်ခုပဲ ရှိတယ်၊ အဲဒါက မင်း ဉာဏ်မပြေးတာပဲ”</p> <p> </p> <p>​စီနီယာအစ်မကြီးက ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် ဖန့်ချန်ကို ဘာမှ ပြန်ပြောခွင့်မပေးဘဲ အကြည့်ကို ကျန်းချန်ထံသို့ လွှဲလိုက်ကာ အေးစက်စွာ ဆိုသည်</p> <p> </p> <p>“ကျန်းချန်”</p> <p> </p> <p>​“ရှိပါတယ် ”</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်က ချက်ချင်းပင် ထူးလိုက်သည်။</p> <p>အမူအရာမှာ အလွန်ပင် ရိုကျိုးနေသော်လည်း မျက်ဝန်းထဲတွင်မူ ပျာယာခတ်နေမှုအချို့ ပါဝင်နေသည်။</p> <p> </p> <p>​“မင်း ခုနက ဖန့်ချန် အဆင့် ၁ မသေမျိုး ဖြစ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာကို ဖျက်ဆီးဖို့ ကြံစည်ခဲ့တာကို ဝန်ခံသလား ”</p> <p> </p> <p>စီနီယာအစ်မကြီးက မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“ဘာ ”</p> <p> </p> <p>အနီးနားရှိ အဆင့် ၁ နှင့် အဆင့် ၂ မသေမျိုးများမှာ တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားကြပြီး ခေါင်းကို ပို၍ ငုံ့လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​အကယ်၍ ကျန်းချန်က ထိုသို့ တကယ်လုပ်ခဲ့ပြီး စီနီယာအစ်မကြီးက မြင်သွားသည်ဆိုပါက နောက်ဆက်တွဲ ရလဒ်မှာ အလွန်ပင် ဆိုးရွားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>​ကျန်းချန်၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားရသည်။</p> <p> သူသည် အကြောင်းပြချက်အချို့ ပေးရန် ကြံစည်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်မူ စိတ်ဓာတ်ကျစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ရသည်</p> <p> </p> <p>“ကျနော် မှားသွားပါတယ်”</p> <p> </p> <p>​“တကယ်ပဲ အရှက်မရှိတာပဲ။ အဆင့် ၃ မသေမျိုး ဖြစ်ပြီးတော့မှ နောက်မျိုးဆက်ကို ဒီလို အောက်တန်းကျတဲ့ လုပ်ရပ်မျိုး လုပ်ရတယ်လို့။ မင်းသာ ကျွယ်မင်နန်းတော်ရဲ့ အမာခံတပည့် ဖြစ်သွားရင် နေရာတကာ နှိပ်ကွပ်နေတော့မှာပေါ့။ နောက်ဆိုရင် ပါရမီရှင်တွေ ဘယ်မှာ အဆင့်တက်နိုင်တော့မှာလဲ ”</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ကြာနီနတ်မိမယ်က သူ့ကို တစ်ချက် စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ လင်းယွမ်မှာ ချက်ချင်းပင် ပါးစပ်ပိတ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>​“ဒီကိစ္စကို ကျန်းအကြီးအကဲ သိသွားပြီ။ မင်း သူ့ကိုပဲ ကိုယ်တိုင် သွားပြောတော့”</p> <p> </p> <p>စီနီယာအစ်မကြီးက ပြုံး၍ ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>​ကျန်းချန်၏ မျက်နှာထား ချက်ချင်း ပျက်သွားသည်။</p> <p>နောက်တစ်စက္ကန့်မှာပင် ခန္ဓာကိုယ် သေးသေးညှပ်ညှပ်နှင့် ဆိတ်မုတ် နဲ့ အဘိုးအိုတစ်ဦး နဂါးနက်လှေပေါ်တွင် ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​စီနီယာအစ်မကြီး နှင့် ကြာနီနတ်မိမယ် အပါအဝင် အမာခံတပည့် နှစ်ဦးနှင့် အခြားသော သူများအားလုံး ထိုအဘိုးအို ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ပြိုင်တူ အရိုအသေ ပေးလိုက်ကြသည်</p> <p> </p> <p>“ကျန်းအကြီးအကဲကို ဂါရဝပြုပါတယ်”</p> <p> </p> <p>​ဆိတ်မုတ်နှင့် အဘိုးအို၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် အုံ့မှိုင်းနေသည်။</p> <p>သူသည် စီနီယာအစ်မကြီးတို့ နှစ်ဦးကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကာ</p> <p> </p> <p>“ဖြစ်ပျက်သမျှကို ငါ အကုန်မြင်လိုက်တယ်။ ဒီကိစ္စကို ငါ ကိုယ်တိုင် ဖြေရှင်းပေးမယ်၊ မင်းတို့ နှစ်ယောက် ကျေနပ်စေရမယ်”</p> <p> </p> <p>​ပြောပြီးနောက် သူသည် ကျန်းချန်ကို ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ဆိုသည်</p> <p> </p> <p>“ကျန်းချန်... မင်း အပြစ်ကို ဝန်ခံသလား ”</p> <p> </p> <p>​ကျန်းချန်မှာ တစ်ကိုယ်လုံး အားအင်ကုန်ခမ်းသွားသကဲ့သို့ ဗြုန်း ဆိုကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်ကျသွားတော့သည်</p> <p> </p> <p>“ကျန်းချန်... အပြစ်ရှိကြောင်း ဝန်ခံပါတယ်...”</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save