Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၂၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">လူခေါ်ယူခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​အဆင့် ၁ မသေမျိုးချင်း တိုက်ခိုက်ရာတွင် ရုပ်ခန္ဓာချင်း ယှဉ်ပြိုင်ခြင်းဖြင့် စတင်သည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် သွေးပူလေ့ကျင့်ခန်း အဆင့်သာ ရှိပါသေးသည်။</p> <p> </p> <p>​သို့သော် ဖန့်ချန်နှင့် စီနီယာအစ်မကြီးတို့ကြားက သွေးပူလေ့ကျင့်ခန်းမှာမူ ထိုနေရာရှိ လူအများအပြား၏ အမြင်တွင် မိစ္ဆာအဆင့် ပါရမီရှင်များ၏ အပြုအမူမျိုး ဖြစ်နေချေပြီ။</p> <p> </p> <p>​သူတို့ကိုယ်တိုင် အဆင့် ၁ မသေမျိုး ဖြစ်ခဲ့စဉ်ကသော်လည်းကောင်း၊ သို့မဟုတ် ယခုတိုင် အဆင့် ၁ မသေမျိုးအဖြစ် ရှိနေကြသော ကျင့်ကြံသူများအတွက်မူ ဤမျှ ပြင်းထန်သော တိုက်စစ်များအောက်တွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် အထိအခိုက်မရှိအောင် ကာကွယ်နိုင်ပါ့မလားဆိုသည်မှာ စိတ်ကူးကြည့်ရန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။</p> <p> </p> <p>​“မင်းရဲ့ မသေမျိုးစွမ်းအား  ထိန်းချုပ်မှုက အနုစိတ်အဆင့် ရောက်နေတာ ငါမှတ်မိသေးတယ်၊ အရင်က သုံးခဲ့တဲ့ နှင်တံအတတ်ကလည်း မဆိုးတဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုပဲ။ ကဲ... ဆက်ပြီးတော့ တန်ခိုးစွမ်းအားချင်း ယှဉ်ပြိုင်ကြစို့”</p> <p> </p> <p>​စီနီယာအစ်မကြီးက ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p>သူမ၏ ခြေထောက်အောက်ရှိ နဂါးနက်လှေကြီးမှာ ရုတ်ချည်းပင် လှိုင်းတံပိုးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသယောင် ရှိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ခဏချင်းမှာပင် ဖန့်ချန်သည် သမုဒ္ဒရာကြီးတစ်ခု၏ အလယ်သို့ ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ရေလှိုင်းလုံးကြီးများစွာက သူ့ထံသို့ တဟုန်ထိုး လွှမ်းမိုးတိုက်ခိုက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုလှိုင်းလုံးကြီးများသည် သာမန်အတိုင်း ထင်ရသော်လည်း တကယ်တော့ မသေမျိုးစွမ်းအားများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားခြင်းဖြစ်ပြီး အဆုံးမဲ့သော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်များ ကိန်းအောင်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>​အလွန်အမင်း ဆန်းပြားလှပသော မြင်ကွင်းမျိုး မဟုတ်သလို၊ ခမ်းနားထည်ဝါလှသော အရှိန်အဝါမျိုးလည်း မရှိပေ။</p> <p> ရှိနေသည်မှာ ရိုးရှင်းခြင်းသို့ ပြောင်းလဲထားသောအတတ်ပညာသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​တိုက်ပွဲတစ်ရာ မသေမျိုးအရှင်သခင်က အတန်ငယ် ချီးကျူးသံဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “ဒီအတတ်ပညာ တစ်ခုတည်းနဲ့တင် စီနီယာအစ်မကြီးဟာ အဆင့် ၁ မသေမျိုးတွေထဲမှာ ဘယ်တော့မှ မရှုံးနိမ့်နိုင်တဲ့  အနေအထားမှာ ရှိနေတာပဲ”</p> <p> </p> <p>​လင်းယွမ်က သတ္တိနည်းနည်းပိုရှိသဖြင့် မသိစိတ်မှ ရေရွတ်မိသည်</p> <p> </p> <p> “ဒါက ကြည့်ရတာ... ရိုးရိုးသာမန် ရေစွမ်းအား လိုပဲနော်”</p> <p> </p> <p>​မသေမျိုး အတော်များများက သူ့ကို လှောင်ပြုံးဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p>​တိုက်ပွဲတစ်ရာ မသေမျိုးအရှင်သခင်က လင်းယွမ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ မဲ့ပြုံးပြုံးလျက် ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်၊ ဒါဟာ ရိုးရိုးသာမန် ရေစွမ်းအားပဲ။ ဒါပေမဲ့ လူတစ်ယောက်က ရေစွမ်းအားကို အထွတ်အထိပ်ရောက်အောင် ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့ရင် အဲဒါဟာ လောကမှာ အခိုင်မာဆုံးသော တံတိုင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်ဆိုတာ မင်းသိထားသင့်တယ်”</p> <p> </p> <p>​လင်းယွမ်မှာ ကြောင်အမ်းသွားပြီး တိုက်ပွဲတစ်ရာ မသေမျိုးအရှင်သခင်ရဲ့ စကားကို နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေရသည်။</p> <p> </p> <p>​နောက်တစ်ခဏတွင် ဖန့်ချန်သည် ထိုကြီးမားလှသော လှိုင်းတံပိုးကြီးများကို ရင်ဆိုင်ရန် အတတ်ပညာများကို စတင်ထုတ်သုံးနေပြီဖြစ်ကြောင်း သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ကျန်းချန်၏ လက်အောက်ရှိ အဆင့် ၂ မသေမျိုးကို ဟာသတစ်ခုအလား တစ်ချက်တည်းဖြင့် ရိုက်နှက်နိုင်ခဲ့သော နှင်တံအတတ်မှာ ယခုအခါ လှိုင်းတံပိုးများနှင့် ထိတွေ့ချိန်တွင် တစ်လက်မမျှပင် ရှေ့ဆက်မတိုးနိုင်တော့ပေ။</p> <p>​အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ခုခံမှုစွမ်းအားတစ်ခုက ထိုနှင်တံအတတ်ကို တားဆီးထားရုံတင်မကဘဲ ၎င်း၏ အရှိန်အဟုန်အားလုံးကိုပါ ချေဖျက်ပစ်လိုက်သယောင် ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>​ကျိုးပေါက်သွားသော တာတံတိုင်းမှ စီးကျလာသည့် ရေကြီးမှုကြီးကို ရင်ဆိုင်နေရသော ဖယောင်းတိုင်မီးတောက်လေးတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>​“ဒါက အဆင့် ၁ မသေမျိုးရဲ့ အစွမ်းလား ”</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။</p> <p>​ယွီဝူရှီးနှင့် မုံ့ချင်းလင်တို့၏ မျက်နှာများလည်း အရိပ်အယောင် ပြောင်းလဲသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချန်၏ ထိုနှင်တံအတတ်မှာ အဆင့် ၂ မသေမျိုးကိုပင် ဟာသဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> သို့သော် ကျင့်ကြံမှုကို ဖိနှိပ်ထားသော စီနီယာအစ်မကြီး၏ ရှေ့တွင်မူ လှိုင်းလုံးတစ်ခုကိုတောင် ဖောက်ထွက်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>​လင်းယွမ်၏ စကားထဲတွင် သံသယအချို့ ပါဝင်နေသည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် တိုက်ပွဲတစ်ရာ မသေမျိုးအရှင်သခင်၏ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်သွားပြီး အေးစက်စွာ ဆိုသည် ။</p> <p> </p> <p>“စီနီယာအစ်မကြီးက ကျင့်ကြံမှုကို ဖိနှိပ်ထားမယ်လို့ ပြောခဲ့ရင် သူ ဘယ်တော့မှ မလိမ်ဘူး ”</p> <p> </p> <p>​“ကျနော် အဲဒီလို ဆိုလိုတာ မဟုတ်ပါဘူး...”</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်က အားနာနာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>​သို့သော် ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင်လည်း မှန်ပါသည်။</p> <p>စီနီယာအစ်မကြီး၏ အဆင့်အတန်းနှင့်ဆိုလျှင် မျိုးဆက်သစ်တစ်ခုကို ကျင့်ကြံမှု အသာစီးယူပြီး နှိပ်စက်ရန် မလိုအပ်ပေ။</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချန်သည် နတ်ရိုက်နှင်တံ ကို စမ်းသပ်ကြည့်သလို ဖန်ထျန်းဇွန်က ချေဖျက်ပေးထားသော ထူးခြားသည့် ဝိညာဉ်စွမ်းအား အမျိုးမျိုးကိုလည်း ထုတ်သုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဥပမာအားဖြင့်  ဟန်ရွှေနတ်မီးလျှံ  ၊ 'မိုးကြိုးပြာစွမ်းအား ၊ ရေခဲလေစွမ်းအား ၊ နေလောင်မီး ၊ မဟာယင်နတ်မိုးကြိုး  နှင့် ဟင်းလင်းပြင်စွမ်းအား တို့ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုစွမ်းအားများသည် အလွန်ပင် ရိုးရှင်းလှသော ရေစွမ်းအား၏ ရှေ့မှောက်တွင်မူ ရုတ်ချည်းပင် အရှိန်အဝါများ ကျဆင်းသွားပြီး မြင့်မြတ်သော ဂုဏ်သတ္တိများ ပျောက်ဆုံးသွားသယောင် ရှိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ခဏချင်းမှာပင် ဖန့်ချန်၏ ပခုံးပေါ်မှ ခေါင်းနှစ်လုံး ထွက်ပေါ်လာပြီး လက်မောင်းလေးဖက်လည်း ပိုထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>​“ခေါင်းသုံးလုံး လက်ခြောက်ဖက် အတတ် ”</p> <p> </p> <p>ယွီဝူရှီးက အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“ခေါင်းသုံးလုံး လက်ခြောက်ဖက် ဟုတ်လား ”</p> <p> </p> <p>တိုက်ပွဲတစ်ရာ မသေမျိုးအရှင်သခင်နှင့် အခြားသူများ၏ စိတ်ထဲ လှုပ်ရှားသွားကြသည်။</p> <p> ထိုအတတ်ပညာကို သူတို့ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​“ဒီအတတ်က တာအိုဂိုဏ်းရဲ့ အတတ်ပညာပဲ၊ ပျောက်ကွယ်သွားတာ ကြာပြီ”</p> <p> </p> <p>ယွီဝူရှီးက သက်ပြင်းချလျက် ဆိုသည်</p> <p> </p> <p>“ခေါင်းဆောင်က အောက်နယ်မြေ ခြောက်ခုမှာ ရှိစဉ်တုန်းက တကယ့် တာအိုဂိုဏ်းရဲ့ အမွေအနှစ်တွေကို ဆက်ခံခဲ့တာပဲ။ တာအိုဂိုဏ်းရဲ့ အမွေအနှစ်တွေက အောက်နယ်မြေတွေမှာ ဒီလောက်အထိ အများကြီး ကျန်နေသေးလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး”</p> <p> </p> <p>​လူတိုင်းကတော့ ယွီဝူရှီးကဲ့သို့ မခံစားရပေ။</p> <p>သူတို့အမြင်တွင် ခေါင်းသုံးလုံး လက်ခြောက်ဖက် ဖြစ်နေသော်လည်း ဘာမှ ထူးခြားမည် မဟုတ်ဟု ထင်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>​စီနီယာအစ်မကြီး၏ ထိုကဲ့သို့သော တိုက်စစ်မျိုးကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် ခေါင်းတစ်ရာ ရှိနေလျှင်ပင် ဘာတတ်နိုင်ဦးမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>​အမှန်ပင်... ခေါင်းလုံး လက်ခြောက်ဖက် ဖြင့် အမျိုးမျိုးသော အတတ်ပညာများကို ထုတ်သုံးနေသော်လည်း လှိုင်းတံပိုးများကို တားဆီးရန် ခက်ခဲနေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချန် ရပ်တည်နိုင်သော နေရာမှာ တဖြည်းဖြည်း နည်းပါးလာပြီး အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားတွင် ကောင်းကင်ယံအထိ မြင့်မားသော လှိုင်းလုံးကြီးများသာ ဖုံးလွှမ်းနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​သူမရဲ့ ရေစွမ်းအားက ပျော့ပျောင်းညင်သာပြီး အပျော့ဖြင့် အမာကို နှိမ်နင်း နေတာပဲ။</p> <p>ငါ့ရဲ့ အတတ်ပညာတွေက အရှိန်အဟုန်တွေကိုလည်း ချေဖျက်နိုင်စွမ်း ရှိတယ်။</p> <p>သူမက ကျွယ်မင်နန်းတော်ရဲ့ စီနီယာအစ်မကြီး ဖြစ်နေတာ မဆန်းပါဘူး</p> <p>​ဖန့်ချန်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ပြုံးယောင်သန်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုကဲ့သို့သော ပြိုင်ဘက်ကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် တစ်ဖက်လူ၏ နည်းလမ်းကို ဖျက်ဆီးရန်မှာ မသေမျိုးစွမ်းအား မည်မျှများခြင်း၊ နည်းခြင်းနှင့် မသက်ဆိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>​သူက အဆင့် ၁ မသေမျိုး ဖြစ်နေသော်လည်း တစ်ဖက်လူထက် မသေမျိုးစွမ်းအား များစွာ သာလွန်နေလျှင်ပင် ထိုရေစွမ်းအား၏ တိုက်စားမှုအောက်တွင် အမှုန့်အဖြစ် ကြိတ်ချေခံရပေလိမ့်မည်။</p> <p>​ရှစ်မျက်နှာအရပ် ဓားကျမ်း ရဲ့ ဆဋ္ဌမမြောက် ဓားကွက်... ငါ တစ်ခါမှ မစမ်းဖူးသေးဘူး...</p> <p>​ဓားငယ်လေးကို မထုတ်သုံးဘဲနဲ့တောင် ဒါက လုံလောက်သင့်ပါတယ်...</p> <p>​ဓားဆန္ဒ တစ်ခုက ဖန့်ချန်၏ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် စုစည်းလာပြီး လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ပတ်ပတ်လည်ရှိ ကောင်းကင်ယံအထိ မြင့်မားသော လှိုင်းလုံးကြီးများသည် စွမ်းအားတစ်ခုခုကြောင့် ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီးနောက် ဗုန်း ခနဲ မြည်ဟီး ကာ ပြိုကွဲပျက်စီးသွားတော့သည်။</p> <p>ထို့နောက် ရေစက်ကလေးများအဖြစ် မြေပြင်အနှံ့သို့ လွင့်စင်ကျဆင်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>​စီနီယာအစ်မကြီးသည် တစ်ခါမှ မကြုံဖူးသေးသော ခြိမ်းခြောက်မှု အငွေ့အသက်ကို ရုတ်ချည်း ခံစားလိုက်ရပြီး သူမ၏ ရှေ့တွင် ရေတံတိုင်းတစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​အဆင့် ၂၊ အဆင့် ၃ မသေမျိုးများ၏ တိုက်စစ်ကိုပင် တားဆီးနိုင်သော ထိုရေတံတိုင်းများသည် အမည်မသိ စွမ်းအားတစ်ခုကြောင့် အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ပျက်စီးသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုခြိမ်းခြောက်မှု အငွေ့အသက်မှာ သူမနှင့် အလွန်နီးကပ်လာသောအခါ</p> <p>​သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ မသေမျိုးစွမ်းအားများက တဟုန်ထိုး တိုးပွားလာပြီး နောက်ဆုံး ရေတံတိုင်းကြီးကမှ ထိုခြိမ်းခြောက်မှု၏ အရင်းအမြစ်ကို တားဆီးနိုင်ခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p>​၎င်းမှာ ရေဓား တစ်လက်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ရေစွမ်းအားများဖြင့် စုစည်းထားသော ဓားပျံ တစ်လက်။</p> <p>​လူတိုင်းမှာ ယခုမှပင် ဘာဖြစ်သွားမှန်း သိလိုက်ကြသဖြင့် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ကြောင်အမ်းနေကြသည်။</p> <p> တိုက်ပွဲတစ်ရာ မသေမျိုးအရှင်သခင်ပင်လျှင် အံ့ဩမှင်သက်သွားပြီးနောက် တည်ကြည်လေးနက်စွာဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>​ရေဓားသည် မည်သည့်အသံမျှ မရှိဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားကာ ရေတံတိုင်းထဲသို့ အရည်ပျော် ဝင်သွားတော့သည်။</p> <p> စီနီယာအစ်မကြီးသည် အတန်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ ဖန့်ချန်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“ခုနက အဲဒါက ဘာလဲ ”</p> <p> </p> <p>​“ဓားဆန္ဒ ပါ”</p> <p> </p> <p>ဖန့်ချန်က လိုရင်းတိုရှင်းပင် ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဓားဆန္ဒ ဆိုသည်မှာ အဓိပ္ပာယ်များစွာ ပါဝင်နေပြီး မည်သို့ နားလည်သဘောပေါက်သည်မှာ မိမိကိုယ်တိုင်အပေါ်မှာသာ မူတည်သည်။</p> <p> </p> <p>​“ဓားဆန္ဒ...”</p> <p> </p> <p>စီနီယာအစ်မကြီးက အတန်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “နောင်ကျရင် ငါ့ကို စီနီယာအစ်မကြီးလို့ ခေါ်နိုင်ပြီ”</p> <p> </p> <p>​စကားအဆုံးတွင် သူမက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သေးငယ်သော ကျူးလုံလှေ မှာ ဖန့်ချန်၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​“ဒါက မြေနဂါးလှေ စီးရီးပဲ ဖြစ်ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အစွမ်းကတော့ သာမန် ဝိညာဉ်ရတနာ တွေထက် မနိမ့်ကျဘူး။ စစ်မှန်တဲ့ အသိဉာဏ် မရှိတာပဲ ကွာတာ။ မင်းသာ ဒါကို စနစ်တကျ မောင်းနှင်နိုင်မယ်ဆိုရင်၊ လုံလောက်တဲ့ မသေမျိုးစွမ်းအား ဖြည့်တင်းပေးထားနိုင်သရွေ့ အဆင့် ၆ မသေမျိုးအရှင်သခင်နဲ့ ရင်ဆိုင်ရရင်တောင် ခဏတဖြုတ် ခုခံထားနိုင်လိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>​“အဆင့် ၅ ဆိုရင် မင်း ထွက်ပြေးဖို့ အခွင့်အရေး ရှိမယ်။ အဆင့် ၄ ဆိုရင်တော့ မင်း သူ့ကို တိုက်ရိုက် ချနိုင်ပြီ”</p> <p> </p> <p>စီနီယာအစ်မကြီးက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​လူတိုင်း၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားကြသည်။</p> <p>ယခုမှပင် စီနီယာအစ်မကြီး တကယ် ရှုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူတို့ အတည်ပြုနိုင်လိုက်ကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​“စီနီယာအစ်မကြီးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ”</p> <p> </p> <p>ဖန့်ချန်က လက်အုပ်ချီ၍ ကျေးဇူးတင်လိုက်ပြီးနောက် လူတိုင်း၏ ရှေ့မှာပင် ကျူးလုံလှေကို စတင်၍ သန့်စင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုလှေ၏ ရင်းမြစ်က ရှင်းလင်းလှသဖြင့် အများရှေ့တွင် ထုတ်သုံးလျှင်ပင် ကျွယ်မင်နန်းတော်၏ စစ်ဆေးမှုကို ကြောက်နေရန် မလိုပေ။</p> <p>ထိုအရာရှိနေခြင်းက သူ့အတွက် ကိုယ်ယောင်ဖျောက်နည်း တစ်မျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>​နဂါးနက်လှေသည် မူရင်းအရွယ်အစားသို့ ပြန်ရောက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>တိုက်ပွဲတစ်ရာ မသေမျိုးအရှင်သခင်နှင့် အခြားသူများသည် စီနီယာအစ်မကြီး၏ ဘေးတွင် စုဝေးနေကြပြီး အနီးအနားတွင် ကျူးလုံလှေကို  သန့်စင်နေသော ဖန့်ချန်ကို ထူးဆန်းသော မျက်လုံးများဖြင့် ခဏခဏ လှမ်းကြည့်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>​“မင်းတို့ ဒီလိုမျက်နှာပေးမျိုး လုပ်နေစရာ မလိုပါဘူး။ ကျင့်ကြံမှုကို အဆင့် ၁ မသေမျိုးအဆင့်မှာ ဖိနှိပ်ထားပြီး တိုက်ခိုက်ခဲ့စဉ်တုန်းက ငါတကယ် ရှုံးခဲ့တာပါ။ ခုနက ဓားဆန္ဒကို ငါက အဆင့် ၂ မသေမျိုးရဲ့ ကျင့်ကြံမှုနဲ့မှ တားဆီးနိုင်ခဲ့တာ”</p> <p> </p> <p>​“ဒီကောင်လေးသာ ငါ့ခေတ်မှာ မွေးဖွားခဲ့ပြီး အစီရင်ဗဟိုချက် နဲ့ ပဋိညာဉ်ပြုနိုင်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ငါ့ထက် မနိမ့်ကျနိုင်သလို နန်မင်ရုယွဲ့ တို့လို လူတွေထက်တောင် သာလွန်နိုင်တယ်”</p> <p> </p> <p>​စီနီယာအစ်မကြီးက ဖန့်ချန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ မျက်ဝန်းထဲတွင် ပြုံးယောင်သန်းသွားပြီးနောက် ကြာနီနတ်မိမယ်ကို လှမ်းပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“ကြာနီညီမလေး... သူ့ကို နောင်ကျရင် ငါ့ဘေးမှာ လိုက်ပြီး ကျင့်ကြံခွင့် ပေးလို့ရမလား”</p> <p> </p> <p>​“...”</p> <p> </p> <p>​လင်းယွမ်တို့မှာ ဆွံ့အသွားကြသည်။</p> <p>စီနီယာအစ်မကြီးက ကြာနီနတ်မိမယ်ဆီကနေ လူကို တိုက်ရိုက် ခေါ်ယူ လိမ့်မည်ဟု သူတို့ လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ကြပေ။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save