Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၂၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဝိညာဉ်တွေ ဘယ်ရောက်ကုန်တာလဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ဖြူလွလွ မြူနှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသည့် ကြားတွင် ဖန့်ချန်နှင့် ဟွမ်ဝူကျိတို့ ရှေ့မှောက်ရှိ လမ်းကလေးမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် လူသူအရောက်အပေါက် မရှိခဲ့သည့်အတိုင်းပင်။</p> <p> </p> <p>​ပေါင်းပင်များမှာလည်း  ထူထပ်စွာ ပေါက်ရောက်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>​“သခင်လေး... ဒီမရဏလမ်းက တကယ်ကို နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် ပစ်ပယ်ခံထားရတာပဲ၊ ဒီပေါင်းပင်တွေထဲမှာတောင် ယင်စွမ်းအားတွေက တော်တော်လေး သိပ်သည်းနေတယ်”</p> <p> </p> <p>​ဟွမ်ဝူကျိက အနည်းငယ် မချိတင်ကဲ ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“ဒီနေရာနဲ့ ချိတ်ဆက်နေတဲ့ ယင်မြို့တော်က ဖူထူလောက မှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ယင်လောကငယ် မှာလားဆိုတာ မသိရသေးဘူး”</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ယင်စွမ်းအားများမှာ အသာအယာ ပျံ့လွင့်ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ အမြင်အာရုံမရှိသော လက်တစ်ဖက်အလား လမ်းပေါ်ရှိ ပေါင်းပင်များကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​မကြာမီမှာပင် သူတို့နှစ်ဦးသည် မရဏလမ်း၏ အဆုံးသတ်သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုနေရာမှာ ဝမ်ချွမ်းမြစ်  တစ်စိပ်တစ်ပိုင်းဖြစ်ပြီး အခြားသော နယ်မြေများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ပို၍ပင် ဆိတ်သုဉ်းကာ တိတ်ဆိတ်လွန်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချန်၏ မျက်ဝန်းအစုံသည် ထပ်ဆင့်နေသော ဟင်းလင်းပြင်များကို ဖောက်ထွက်ကြည့်ရှုလိုက်ရာ၊ ထိုဝမ်ချွမ်းမြစ်၏ အောက်ခြေတွင် ရေတွက်၍မရနိုင်သော ဝိညာဉ်ရိပ်များကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>​“ဒီလေလွင့်ဝိညာဉ်တွေက...”</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချန်၏ အမူအရာမှာ တစ်ချက် လှုပ်ရှားသွားသည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုနေရာသည် ဝမ်ချုံစန်းက အစီရင်ဗဟိုချက်ကို သုံးပြီး တားမြစ်ချက်ကို ဖျက်ဆီးလိုက်ကာမှ ပွင့်လာခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုမတိုင်မီက ဤနေရာရှိ လေလွင့်ဝိညာဉ်များသည် မရဏလမ်းကို ဖွင့်နိုင်စွမ်း မရှိသလို၊ ဝမ်ချွမ်းမြစ်ထဲတွင်လည်း နစ်မြုပ်နေစရာ အကြောင်းမရှိပေ။</p> <p> </p> <p>​ဒါဆို သူတို့က...</p> <p> </p> <p>​လူတွေပဲ</p> <p> </p> <p>​အထက်နယ်မြေ သုံးခု ပိတ်ဆို့မခံရမီကတည်းက သေဆုံးခဲ့သော်လည်း ယင်လောကသို့ မရောက်ရှိနိုင်ဘဲ ဝမ်ချွမ်းမြစ်ထဲတွင် နစ်မြုပ်နေခဲ့ရသူများပင်</p> <p> </p> <p>​“သခင်လေးက ဘာလို့ ပြုံးနေတာလဲ”</p> <p> </p> <p>​ဟွမ်ဝူကျိမှာ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချန်က ယခုကဲ့သို့ အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်စရာတစ်ခုနှင့် ကြုံတွေ့ရသကဲ့သို့ ပြုံးနေသည်ကို သူ မြင်တွေ့ရခဲလှသည်။</p> <p> </p> <p>​“ဒီလေလွင့်ဝိညာဉ်တွေကို မြင်လား သူတို့က မျိုးစေ့တွေပဲ”</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချန်က ဝမ်ချွမ်းမြစ်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ထို့နောက် ဟွမ်ဝူကျိ၏ သံသယကို ရှင်းပြရန် မစောင့်တော့ဘဲ ဖန့်ချန်သည် မြစ်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p> ကျူးလုံ ကို ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာပြီး၊ သူ မြစ်ရေကို နင်းမိလိုက်သည့် ခဏမှာပင် နဂါးကြီးက ဦးခေါင်းဖြင့် ဖန့်ချန်ကို ပင့်တင်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဟွမ်ဝူကျိသည် ကျူးလုံကို တစ်ကြိမ်နှစ်ကြိမ်မျှသာ မြင်ဖူးသော်လည်း၊ ယခုတစ်ခေါက် ထပ်မံမြင်တွေ့ရသည့်အခါ နဂါးကြီးဆီမှ ထွက်ပေါ်နေသော အရှိန်အဝါကြောင့် တုန်လှုပ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>​အကယ်၍ သူသာ ထိုနဂါးနှင့် ရင်ဆိုင်ရလျှင် အနိုင်ရရန် အခွင့်အရေးမှာ သုံးပုံတစ်ပုံပင် မသေချာကြောင်း သူ ဝေဝေဝါးဝါး ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>​“နိုးထကြဖို့ အချိန်တန်ပြီ”</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချန်က မြစ်ရေပြင်ကို ငုံ့ကြည့်ကာ ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>မြစ်ရေပြင်မှာ ချက်ချင်းပင် ဆူပွက်လာပြီး မျက်လုံးအစုံပေါင်းများစွာ ပွင့်လာကြရာ၊ အားလုံးမှာ ဝေခွဲမရသည့် အမူအရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>​ထို့နောက်တွင်မူ ဝမ်ချွမ်းမြစ်အောက်ခြေမှ ရေတွက်၍မရနိုင်သော လေလွင့်ဝိညာဉ်များမှာ ရေပြင်ပေါ်သို့ ပေါ်ထွက်လာကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​“ငါ့ကို လာခေါ်တဲ့သူ ရှိပြီလား ”</p> <p> </p> <p>​“ဒါ ဘယ်နှစ်နှစ်တောင် ကြာသွားပြီလဲ”</p> <p> </p> <p>​“နောက်ဆုံးတော့ ဝင်စားခွင့်ရတော့မယ်၊ ငါကတော့ ကျောက်ခဲတစ်လုံး ဖြစ်သွားပြီလို့ ထင်နေတာ”</p> <p> </p> <p>​“ဟီး... ဟီး...”</p> <p> </p> <p>​အချို့မှာ အံ့ဩဝမ်းသာစွာ အော်ဟစ်ကြသလို၊ အချို့မှာလည်း အားရပါးရ ရယ်မောကြသည်၊ အချို့မှာမူ ဝမ်းနည်းပက်လက် ငိုကြွေးနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>​အခြေအနေကို နားမလည်သူတစ်ဦးသာ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရလျှင် တစ္ဆေများ အော်ဟစ်ငိုညည်းနေကြသည့် ကြောက်မက်ဖွယ် မြင်ကွင်းတစ်ခုဟုသာ ထင်မှတ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>​“သခင်လေး... ဒါက ဘာလုပ်တာလဲ”</p> <p> </p> <p>​ဟွမ်ဝူကျိ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေရသည်။</p> <p> </p> <p>​ဘာကြောင့် ဖန့်ချန်က ထိုနေရာတွင် နစ်မြုပ်နေသည့် လေလွင့်ဝိညာဉ်များကို အထူးတလည် ဂရုစိုက်ပြီး ခေါ်ဆောင်သွားချင်ရသနည်း။</p> <p> </p> <p>​အကယ်၍ သူတို့ ဝမ်ချွမ်းမြစ်ထဲတွင် ဒုက္ခရောက်နေသည်ကို မကြည့်ရက်၍ဆိုလျှင်ပင်၊ အခြားသော မြစ်အပိုင်းများတွင် နစ်မြုပ်နေသည့် ဝိညာဉ်များကိုရော မည်သို့လုပ်မည်နည်း။</p> <p> </p> <p>​ထိုဝိညာဉ်အုပ်စု၏ အရေအတွက်မှာ ရေတွက်၍ပင် မကုန်နိုင်အောင် များပြားလှသည် မဟုတ်ပါလား</p> <p> </p> <p>​“ငါနဲ့ သူတို့နဲ့က ရေစက်ရှိလို့ပါ၊ ဒီတစ်ခေါက်တော့ သူတို့အားလုံးကို ငါနဲ့အတူ ခေါ်သွားမယ်”</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက်</p> <p> </p> <p> “မင်းလည်း အပေါ်တက်လာခဲ့”</p> <p> </p> <p>​ဟွမ်ဝူကျိသည်လည်း ချက်ချင်းပင် ဖန့်ချန်၏ ဘေးနားသို့ ပျံတက်လာခဲ့သည်။</p> <p>​ကျူးလုံမှာမူ သူ့ကို သိပ်မကျေနပ်သကဲ့သို့ ဦးခေါင်းကို တစ်ချက်ခါလိုက်သော်လည်း၊ ဖန့်ချန်၏ နှစ်သိမ့်မှုကို ရရှိမှသာ ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ထို့နောက် ဖန့်ချန်က ကျူးလုံအား အနီးအနားရှိ လေလွင့်ဝိညာဉ်များကို ကျောပေါ်သို့ တင်ခိုင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​နဂါးကြီးကို အသုံးပြု၍ သယ်ဆောင်ခြင်းက ဝိညာဉ်များကို ခေါ်ဆောင်ရာတွင် ကုန်ကျမည့် ယင်သက်တမ်း အမြောက်အမြားကို သက်သာစေမည်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ကျူးလုံ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာပြီး၊ ထိုနေရာရှိ ဝိညာဉ်အားလုံးကို တင်ဆောင်နိုင်လောက်သည်အထိ ကြီးမားလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချန် သေသေချာချာ မရေတွက်သော်လည်း အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းကြည့်လျှင် ထိုဝိညာဉ်များ၏ အရေအတွက်မှာ အနည်းဆုံး သန်းပေါင်းများစွာ ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုကိန်းဂဏန်းမှာ ကြောက်စရာကောင်းသော်လည်း၊ လူသားလောက နယ်မြေကိုးခုလုံးနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်မူ သမုဒ္ဒရာထဲက ရေတစ်ပေါက်မျှသာ ရှိပါသေးသည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုလေလွင့်ဝိညာဉ်များမှာ မြစ်ထဲတွင် နစ်မြုပ်နေခဲ့ရသည့် ရှည်လျားလှသော နှိပ်စက်မှုဒဏ်များမှ အခုမှ နိုးထလာကာစ ဖြစ်သဖြင့်၊ အများစုမှာ အနားယူကာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ပြန်လည်စုဆောင်းနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>​သူတို့ရှေ့မှောက်ရှိ ကျူးလုံနှင့် ဖန့်ချန်၊ ဟွမ်ဝူကျိတို့ကို မြင်တွေ့နေရသော်လည်း မည်သူမျှ စပ်စုမေးမြန်းခြင်း မပြုကြပေ။</p> <p>အချို့မှာ မြစ်ထဲသို့ ပြန်အပစ်ခံရမှာကို ကြောက်နေကြသလို၊ အချို့မှာလည်း ဖန့်ချန်တို့၏ နောက်ခံကို ကြောက်ရွံ့နေကြခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>​ကျူးလုံသည် မြစ်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးဆီသို့ တည်ငြိမ်စွာ ကူးခတ်သွားပြီး၊ ခဏအကြာတွင် လူတစ်စုမှာ ဖန့်ချန်ရှိရာသို့ စုပေါင်းလျှောက်လှမ်းလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ဦးဆောင်လာသူသည် ဖန့်ချန်နှင့် ဆယ်ပေခန့်အကွာတွင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး လက်အုပ်ချီ၍ ဂါရဝပြုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာ... စီနီယာသာ ကယ်တင်ခြင်းမပြုရင် ကျနော်တို့ ဝင်စားခွင့်ရဖို့ နေနေသာသာ၊ ဒီမြစ်ထဲမှာပဲ နှစ်ပေါင်းများစွာ ထပ်ပြီး နစ်မြုပ်နေဦးမှာပါ”</p> <p> </p> <p>​“အားနာမနေပါနဲ့”</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချန်က ထိုလူများကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p> “ခင်ဗျားတို့က လူ့ဘဝတုန်းက ကျင့်ကြံသူတွေလား”</p> <p> </p> <p>​စောစောက စကားပြောခဲ့သူမှာ အိုမင်းရင့်ရော်နေသည့် အဘိုးအိုတစ်ဦး၏ ပုံသဏ္ဌာန်ရှိပြီး၊ သူက အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။</p> <p> </p> <p> “ကျနော်  လူ့ဘဝတုန်းက အဆင့် ၇ ရှေးဟောင်းမသေမျိုး တစ်ဦးပါ”</p> <p> </p> <p>​“ကျနော်ကတော့ အဆင့် ၆ မသေမျိုးပါ”</p> <p> </p> <p>​“ကျနော်ကတော့...”</p> <p> </p> <p>​ထိုသူများမှာ လူ့ဘဝတုန်းက အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်သည့် ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p>၎င်းတို့အပြင် ထိုသန်းပေါင်းများစွာသော ဝိညာဉ်များထဲတွင်လည်း သူတို့နှင့် ဆင်တူသည့် နောက်ခံရှိသူများစွာ ပါဝင်နေပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>​အဆင့် ၇ ရှေးဟောင်းမသေမျိုး၏ အမည်မှာ      ထန်မင်တယ် ဖြစ်သည်။</p> <p> သူ ပြောပြချက်အရဆိုလျှင် အဆင့် ၈ ရှေးဟောင်းမသေမျိုးဆေးကို ရှာမတွေ့နိုင်ဘဲ သက်တမ်းကုန်ဆုံးသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>မသေမျိုးကျောက်တုံးများ ကပင် သူ့ကို ဆက်လက် အသက်မရှင်စေနိုင်တော့ဘဲ နောက်ဆုံးတွင် သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>​သူသည် အလွန်အမင်း အသက်ရှည်ခဲ့သူဖြစ်သဖြင့် ယင်လောကသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင်... သူ့ကို သတိရတမ်းတနေမည့်သူ မရှိတော့ပေ။</p> <p> လေလွင့်ဝိညာဉ်တစ်ဦးအဖြစ် ကမ္ဘာပေါ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားမှာကို မလိုလားသဖြင့်၊ နောက်ဆုံးတွင်   ဝမ်ချွမ်းမြစ်ထဲတွင် နစ်မြုပ်နေရန် ရွေးချယ်ကာ ပြန်လည်ဝင်စားခွင့်ရမည့် အခွင့်အရေးကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>​“သခင်လေး... ကျနော်တို့ အခု ယင်လောကကို သွားပြီး သံသရာ မှာ ဝင်စားဖို့ လက်ခံရမှာလား ”</p> <p> </p> <p>​ထန်မင်တယ်က မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဝှစ်</p> <p> </p> <p>​မျက်ဝန်းပေါင်းများစွာမှာ ဖန့်ချန်ဆီသို့ စုပြုံကျရောက်လာကြသည်။</p> <p> ထိုမျက်ဝန်းများတွင် မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>​သူတို့ ဘာကြောင့် ဝမ်ချွမ်းမြစ်ထဲမှာ နစ်မြုပ်နေခဲ့ကြသနည်း၊ ထိုပြန်လည်ဝင်စားခွင့်ဟူသော မျှော်လင့်ချက်ကလေး တစ်ခုတည်းအတွက် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>​အကယ်၍ လူအဖြစ် ပြန်လည်ဝင်စားနိုင်ခဲ့လျှင် မသေမျိုးလမ်းစဉ်ကို ထပ်မံလျှောက်လှမ်းနိုင်မည့် အခွင့်အရေး ရှိနေပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>​“အခု ယင်လောကက ခင်ဗျားတို့ ထင်ထားတာနဲ့ မတူတော့ဘူး။ သံသရာဌာန ဆိုတာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားတာ ကြာလှပြီ၊ ပြန်လည်ဝင်စားဖို့ဆိုတာ မျှော်လင့်ချက်မဲ့တဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်နေပြီ”</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချန်က ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“ဒါ... ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ ”</p> <p> </p> <p>​ထန်မင်တယ်မှာ အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားသည်</p> <p> </p> <p>“သံသရာဌာနကြီး ပျောက်သွားပြီလား  ကျနော် မှတ်မိသလောက်ဆိုရင် မကြာခင်ကတင် သံသရာဌာနက နတ်ဘုရားတစ်ပါးနဲ့ လူ့လောကမှာ လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း တာအိုအကြောင်း ဆွေးနွေးခဲ့ကြသေးတာ...”</p> <p> </p> <p>​“ခင်ဗျားတို့ သေဆုံးသွားတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီ၊ လောကကြီးလည်း ပြောင်းလဲသွားတာ ကြာလှပါပြီ။ အရာအားလုံးက အရင်လို မဟုတ်တော့ဘူး”</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချန်က အသာအယာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ယခု ယင်လောက၏ အခြေအနေများကို သူ အကျဉ်းချုပ် ရှင်းပြလိုက်ရာ၊ လူတိုင်းမှာ ငေးမှိုင်သွားကြပြီး မျက်ဝန်းများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ရိပ်ယှက်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>​“ဘယ်လို အင်အားမျိုးက... ယင်လောကကြီး တစ်ခုလုံးကို အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ဖြစ်သွားအောင် လုပ်နိုင်ရတာလဲ...”</p> <p> </p> <p>​ထန်မင်တယ်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>​ယင်လောကတွင် ပြန်လည်ဝင်စား၍ မရတော့ကြောင်း သိလိုက်ရသော်လည်း၊ ယခုအခါ လူသားလောက နယ်မြေကိုးခုက လူတွေက ဘယ်ကနေ ရောက်လာကြသလဲဆိုသည်ကို သူတို့ မစဉ်းစားမိကြသေးပေ။</p> <p>ဒါကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် သူတို့၏ သိမြင်မှုများမှာလည်း ပြောင်းလဲခံထားရကြောင်း ဖန့်ချန် အတည်ပြုနိုင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​သူတို့ ထွက်ခွာသွားပြီး မကြာမီမှာပင်၊ လူရိပ်တစ်ခုသည် ပြုံးပျော်ရွှင်မြူးလျက် မရဏလမ်းမှတစ်ဆင့် ဝမ်ချွမ်းမြစ်ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​သူ့လက်ထဲတွင် ဘူးသီးတစ်လုံးကို ကိုင်ထားပြီး၊ ၎င်းမှာ နယ်နိမိတ်ဘူးသီးနှင့် ဆင်တူသော်လည်း အရှိန်အဝါမှာမူ သိသိသာသာ ကွဲပြားနေသည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုသူသည် သီချင်းတညည်းညည်းဖြင့် မြစ်ရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး၊ ဘူးသီးကို မြစ်ဆီသို့ ချိန်ရွယ်ကာ မန္တန်အချို့ကို ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​“ဝိညာဉ်တွေ... လာခဲ့ကြစမ်း ”</p> <p> </p> <p>​ဘူးသီးအတွင်းမှ အမြင်အာရုံမရှိသော လေပြင်းများ တိုက်ခတ်ထွက်ပေါ်လာပြီး မြစ်ရေပြင်ကို လှိုင်းထသွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>​သို့သော် အချိန်အတော်ကြာသည့်တိုင်အောင် မြစ်ရေပြင်ပေါ်သို့ လေလွင့်ဝိညာဉ်တစ်ဦးမျှ ပေါ်မလာခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>​ထိုသူက မယုံကြည်နိုင်ဘဲ ထပ်မံ အော်ဟစ်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>​“ဝိညာဉ်တွေ... လာခဲ့ကြစမ်း ”</p> <p> </p> <p>​အတော်ကြာသည်အထိ ဘာထူးခြားမှုမှ ရှိမလာခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>​“မဖြစ်နိုင်တာ...”</p> <p> </p> <p>​ထိုသူသည် မြစ်ရေပြင်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် စူးရှသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး မြစ်အောက်ခြေရှိ အရာအားလုံးကို ထွင်းဖောက်မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>​“ဝိညာဉ်တွေ... ဘယ်ရောက်ကုန်တာလဲ...”</p> <p> </p> <p>​သူက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်</p> <p> </p> <p>“ဒီက လေလွင့်ဝိညာဉ်တွေ ဘယ်ရောက်ကုန်တာလဲ ဘယ်သူက ငါ့ရှေ့ကနေ အရင်ဦးအောင် နှိုက်သွားတာလဲ  မဖြစ်နိုင်တာ... ဒီနေရာက တားမြစ်ချက်က အခုမှ ပွင့်တာပဲကို...”</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save