Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၃၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဘွဲ့နှင်းခန့်အပ်ခြင်း စာချုပ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p>​“ဝမ်ချုံစန်းက အစီရင်ဗဟိုချက်ကို သုံးပြီး အဲဒီတားမြစ်ချက်ကို ဖြေဖျက်ခဲ့တာပဲ၊ ဒါနဲ့ အဲဒီ အစီရင်ဗဟိုချက် ဆိုတာက တကယ်တော့ ဘယ်ကလာတာလဲ... ထိပ်တန်းအင်အားစုကြီးတွေ အပြိုင်အဆိုင် လုယူကြတဲ့ အဓိကစစ်လက်နက် ဖြစ်ရုံတင်မကဘဲ တားမြစ်ချက် အစီရင်တွေကိုပါ ဖြေဖျက်ပေးနိုင်တာလား”</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချန် စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် တွေးတောနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>​သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် တားမြစ်ချက် ပျက်ပြယ်သွားသည့် ပုံရိပ်များမှာ တရိပ်ရိပ် ပြန်လည် မြင်ယောင်လာသည်။</p> <p> ထိုစဉ်က အစီရင်ဗဟိုချက်သည် သွေးစက်များအသွင် ပြောင်းလဲသွားပြီး တောင်ကြီးအတွင်းသို့ စိမ့်ဝင်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​“သွေးစက်တွေလား”</p> <p> </p> <p>​သူ၏ အမူအရာမှာ တစ်ချက် လှုပ်ရှားသွားသည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုစဉ်မှာပင် အဝေးတစ်နေရာ၌ အနည်းငယ် ပျက်စီးနေသော တံတားတစ်စင်း တဖြည်းဖြည်း ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p> ထိုတံတား၏ အခြေအနေကို ကြည့်ရသည်မှာ ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရပုံပေါ်ပြီး၊ ပျက်စီးသွားပြီးကတည်းက မည်သူမျှ ပြန်လည်ပြင်ဆင်ခြင်း မပြုခဲ့ကြပုံရပေသည်။</p> <p> </p> <p>​“သခင်လေး... တိုက်ခိုက်ထားတဲ့ အမှတ်အသားတွေ ရှိနေတယ် ”</p> <p> </p> <p>​ဟွမ်ဝူကျိ၏ မျက်နှာထားမှာ တည်ကြည်လေးနက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>​“အင်း”</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ကျူးလုံကို ဝမ်ချွမ်းမြစ်ထဲတွင် ခဏစောင့်ခိုင်းထားကာ၊ သူနှင့် ဟွမ်ဝူကျိတို့မှာ တံတားပေါ်သို့ တက်လှမ်းခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုနေရာမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ စွန့်ပစ်ခံထားရပုံပေါ်သည်။</p> <p>အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်သာ ဤနေရာ၌ လှုပ်ရှားသွားလာနေလျှင် အနည်းဆုံးတော့ ထိုပျက်စီးမှုများကို ပြုပြင်ထားသင့်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချန် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် လက်ကို အသာအယာ ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ယင်စွမ်းအားများ တလိပ်လိပ် တိုးဝင်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p> သန့်စင်ခြင်း မပြုရသေးသော ကံတရားစွမ်းအား  များသည် တံတားအတွင်းသို့ စီးဝင်သွားပြီး ပျက်စီးနေသော နေရာများကို ပြန်လည် ပြုပြင်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​သူသည် ငရဲမင်းဖြစ်ရာ၊ ယင်လောကရှိ သစ်ပင်တစ်ပင်၊ မြက်တစ်ပင်ကအစ သာမန်အားဖြင့် သူနှင့်သာ သက်ဆိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>​ဒီတံတားသည်လည်း သူ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>​ယင်စွမ်းအားများဖြင့် ပြုပြင်ပြီးနောက်တွင်မူ တံတားသည် မူလပုံစံအတိုင်း ပြန်လည် လှပလာခဲ့သည်။</p> <p>လက်ရန်းများပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော သားရဲရုပ်များ ထွင်းထုထားပြီး၊ ၎င်းတို့မှာ လူ့လောကတွင် မြင်တွေ့နိုင်သည့်အရာမျိုး မဟုတ်ဘဲ ယင်လောက၏ ဖြစ်တည်မှုများ ဖြစ်ပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>​ကျူးလုံ၏ ကျောပေါ်ရှိ ရေတွက်၍မရသော လေလွင့်ဝိညာဉ်များမှာ သူတို့နှစ်ဦး တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားပြီး မျက်စိရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ လိုက်လံငေးကြည့်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>​တစ်ယောက်က ထန်မင်တယ်၏ ဘေးနားသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်</p> <p> </p> <p> “ထန်စီနီယာ... ဒီလူက ယင်လောကမှာ ဘယ်လိုအဆင့်အတန်းမျိုး ရှိမယ်လို့ ထင်ပါသလဲ ”</p> <p> </p> <p>​“သူပြောသလိုသာ ယင်လောကကြီးက အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကွဲနေပြီး သံသရာဌာနတောင် မရှိတော့ဘူးဆိုရင်၊ အခုလို ယင်လောကထဲမှာ လွတ်လွတ်လပ်လပ် သွားလာနိုင်ပြီး ဝမ်ချွမ်းမြစ်ထဲကနေ ငါတို့ကို ကယ်ထုတ်နိုင်တယ်ဆိုကတည်းက သူ့ရဲ့ အဆင့်အတန်းက သာမန်တော့ မဟုတ်နိုင်ဘူး”</p> <p> </p> <p>​ထန်မင်တယ်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ရင်း သူတို့စီးနင်းလာသော ကျူးလုံကို ငုံ့ကြည့်ကာ မျက်ဝန်းထဲတွင် လေးနက်မှုများ ရိပ်ယှက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုသတ္တဝါကြီး တစ်ခုတည်းနှင့်တင် သူ၏ သိမြင်နားလည်မှု ဘောင်ထဲမှာ မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>​သူ နားမလည်နိုင်တော့ပါ။</p> <p>​ခေတ်ကာလကြီး... တကယ်ပဲ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ထင်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချန်တို့နှစ်ဦးသည် တံတားအတိုင်း လျှောက်လာရင်း မသိလိုက်ဘာသာဖြင့် မြို့တစ်မြို့၏ တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​မြို့၏ မြို့ရိုးများမှာ နှစ်ကာလများ၏ ဒဏ်ကြောင့် ပွန်းပဲ့ပျက်စီးကာ အချို့နေရာများတွင် ပြိုကျနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​အဝေးမှ လှမ်းကြည့်လျှင် မြို့၏ အတိုင်းအတာမှာ ယင်လောကငယ်ရှိ ရှန်ကျင်းမြို့ထက် မသေးသလို၊ ဖူထူလောကရှိ ကျန်းကွမ်မြို့ထက်လည်း များစွာ ပိုမိုကြီးမားလှသည်။</p> <p> </p> <p>​ဟွမ်ဝူကျိက ဖန့်ချန်အား ခဏစောင့်ရန် အချက်ပြပြီး သူတစ်ဦးတည်း မြို့ထဲသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။</p> <p>သူ မြို့ထဲသို့ ဝင်ခါနီးမှာပင် ခြေထောက်အောက်မှ စိမ်းဖန့်ဖန့် နွယ်ပင်တစ်ပင် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ဟွမ်ဝူကျိ၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ရစ်ပတ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ဟွမ်ဝူကျိက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ဓားဝိညာဉ်စွမ်းအား တစ်ချက်ဖြင့် နွယ်ပင်ကို ခုတ်ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​သို့သော် နွယ်ပင်ပေါ်တွင် ဖြူလွလွ အမှတ်အသားလေးတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>​သူ့မျက်နှာတွင် အံ့ဩတုန်လှုပ်မှုများ ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>​ထို့နောက်တွင်မူ နွယ်ပင်က ဆွဲယူလိုက်ရာ ဟွမ်ဝူကျိသည် မြို့တံခါးဝမှနေ၍ တန်းခနဲ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​အရာအားလုံးက မြန်ဆန်လွန်းလှသဖြင့် ဖန့်ချန်ပင် လိုက်ပါတုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရလိုက်ပေ။</p> <p> </p> <p>​ခဏချင်းမှာပင် ငရဲမင်းချပ်ဝတ်တန်ဆာ ပေါ်ထွက်လာပြီး ဖန့်ချန်၏ အရှိန်အဝါမှာလည်း ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p>​သူသည် စမ်းသပ်သည့်အနေဖြင့် မြို့တံခါးဝဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်သွားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​အကယ်၍ ဟွမ်ဝူကျိ၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကပင် ထိုနွယ်ပင်ပေါ်မှာ အမှတ်အသားလေးသာ ချန်ထားနိုင်ခဲ့လျှင်... နွယ်ပင်၏ နောက်ကွယ်က ပုဂ္ဂိုလ်မှာ မည်မျှအထိ အစွမ်းထက်နေမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>​ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဖန့်ချန် မြို့တံခါးအနီးသို့ ချဉ်းကပ်သွားချိန်တွင် နွယ်ပင်တစ်ပင် ထပ်မံပေါ်ထွက်လာပြီး သူ၏ ခြေထောက်များကို ရစ်ပတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ထိုနွယ်ပင်မှာ လျှပ်စစ်ဓာတ်လိုက်သွားသကဲ့သို့ ဖန့်ချန်၏ အနီး ဆယ်ပေခန့်အကွာသို့ ရောက်သည်နှင့် တန်းခနဲ ပြန်လည်ဆုတ်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​“ငါ့ဆီမှာ သူကြောက်ရတဲ့ အရာတစ်ခုခု ရှိနေတာလား ငရဲမင်းချပ်ဝတ်တန်ဆာလား... ဒါမှမဟုတ် ငရဲမင်းအမိန့်တော် လား ”</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချန်၏ မျက်ဝန်းများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ၊ မြို့တံခါးနှင့် မရေတွက်နိုင်သော အဆောက်အဦးများကို ဖြတ်ကျော်၍ အဝေးတစ်နေရာတွင် ဧရာမ အပင်ကြီးတစ်ပင်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>​ဝေဝေဝါးဝါး မြင်ရသည်မှာ ဟွမ်ဝူကျိသည် ထိုအပင်ကြီးပေါ်တွင် ရုန်းကန်နေရပြီး၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ နွယ်ပင်များဖြင့် အတင်းအကျပ် ရစ်ပတ်ခံထားရပုံပေါ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချန်သည် ဟွမ်ဝူကျိကို ထိုအတိုင်း စွန့်ပစ်ထားခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> နွယ်ပင်များက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ တစ်စုံတစ်ခုကို ကြောက်ရွံ့နေမှတော့၊ ၎င်းကို အသုံးချ၍ ဟွမ်ဝူကျိအား ကယ်ထုတ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>​အကယ်၍ ဟွမ်ဝူကျိသာ ဘေးကင်းသွားလျှင် သူ ထိုနေရာ၌ ကြာရှည်နေမည် မဟုတ်ဘဲ၊ နောင်တွင် အင်အားလုံလောက်မှသာ ထိုအပင်ကြီး၏ နောက်ခံကို ပြန်လာကြည့်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ခဏချင်းမှာပင် ဖန့်ချန်သည် အပင်ကြီး၏ အောက်ခြေသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။</p> <p>ထိုအပင်ကြီးကို ဗဟိုပြု၍ နွယ်ပင်များမှာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပင့်ကူအိမ်သဖွယ် ဖြန့်ကျက်ထားကြ၏။</p> <p> </p> <p>​ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် မြို့တစ်ခုလုံးမှာ ဤအပင်ကြီး၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​“သခင်လေး... ဒီအပင်က ထူးဆန်းတယ်၊ ဒါ ယင်မိစ္ဆာ တစ်ကောင် ဖြစ်ရမယ်၊ သခင်လေး အခုပဲ အမြန်ထွက်သွားပါ”</p> <p> </p> <p>​ဟွမ်ဝူကျိ၏ ဦးခေါင်းမှာ နွယ်ပင်များဖြင့် မဖုံးအုပ်ခံရသေးသဖြင့် ဖန့်ချန် ရောက်လာသည်ကို မြင်သည်နှင့် ချက်ချင်း သတိပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ဓားဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို အဆက်မပြတ် ထုတ်လွှတ်ကာ နွယ်ပင်များကို ဖြတ်တောက်ရန် ကြိုးစားနေသည်။</p> <p> </p> <p>​ဝမ်းနည်းစရာမှာ အဆင့် ၄ မသေမျိုး၏ ဓားဝိညာဉ်စွမ်းအားနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည့်တိုင်အောင် နွယ်ပင်များမှာ လောကတွင် အမာကျောဆုံး အရာများအလား ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>​ဖြူလွလွ အမှတ်အသားလေးများ ပေါ်လာတိုင်း မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ပြန်လည် နဂိုအတိုင်း ဖြစ်သွားကြရာ၊ ဟွမ်ဝူကျိ၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ အပင်ကြီးအတွက် ယားယံရုံလောက်သာ ရှိပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>​ဟွမ်ဝူကျိ သတိမထားမိသည်မှာ ဖန့်ချန်၏ အနီးနားတွင် နွယ်ပင်များစွာက ချောင်းမြောင်းနေကြသော်လည်း မည်သူမျှ အနားမကပ်ရဲကြခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချန်က အပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး ဟွမ်ဝူကျိ ရှိရာသို့ ချဉ်းကပ်သွားရာ၊ သူ့ကို ရစ်ပတ်ထားသော နွယ်ပင်များမှာ ချက်ချင်းပင် ငှက်အုပ်လေးများ လန့်ဖျန့်သွားသကဲ့သို့ ပြန့်ကျဲသွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချန်က ဟွမ်ဝူကျိကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး မြို့ပြင်သို့ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။</p> <p>မြို့နှင့် ဘေးကင်းလောက်သည့် အကွာအဝေးသို့ ရောက်မှသာ သူတို့ ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​“သခင်လေး... ဒါက ဘာကြောင့်လဲ ”</p> <p> </p> <p>​ဟွမ်ဝူကျိမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေရသည်။</p> <p> </p> <p>​သူ့လို အဆင့် ၄ မသေမျိုးတောင် အရှင်လတ်လတ် အဖမ်းခံလိုက်ရတာကို၊ ဖန့်ချန်နှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ထိုအပင်က ဘာကြောင့် လက်မတုံ့ပြန်ရသနည်း။</p> <p>​လမ်းခုလတ်တွင် ဟွမ်ဝူကျိ သတိထားမိလိုက်သည်မှာ ထိုနွယ်ပင်များသည် တိုက်ခိုက်ချင်စိတ် မရှိခြင်း မဟုတ်ဘဲ တစ်စုံတစ်ခုကို အကြီးအကျယ် ကြောက်ရွံ့နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​“ဒါက ငရဲမင်းဆိုတဲ့ အဆင့်အတန်းကြောင့်လား...”</p> <p> </p> <p>​ဟွမ်ဝူကျိ တစ်စုံတစ်ခုကို နားလည်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​“မင်း ဒီမှာ စောင့်နေ၊ ငါ အထဲကို ပြန်ဝင်ပြီး တစ်ချက်လောက် ကြည့်ဦးမယ်”</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချန်က မူလက တန်းထွက်သွားရန် ကြံရွယ်သော်လည်း၊ ထိုအပင်ကြီးက သူ့ကို ဘာမှမလုပ်နိုင်မှန်း သိသွားသဖြင့် ၎င်း၏ ဇာစ်မြစ်ကို သိချင်လာသည်။</p> <p> </p> <p>​အကယ်၍ ၎င်းသည် ယင်မိစ္ဆာကြီး တစ်ကောင်ဆိုလျှင် မည်သည့်အဆင့်မှာ ရှိနေသနည်း။</p> <p> </p> <p>​သို့သော် ဖူထူလောကရှိ ယင်မိစ္ဆာကြီးများသည် ငရဲမင်းကို မျက်စိထဲ ထည့်လေ့မရှိကြပေ၊ ဘွဲ့နှင်းခန့်အပ်ခံထားရခြင်း  မရှိလျှင်မူ တိုက်ခိုက်ကြစမြဲပင်...</p> <p> </p> <p>​“ဘွဲ့နှင်းအပ်ခြင်း ”</p> <p> </p> <p>​ဒီအတွေး ပေါ်လာသည်နှင့် ဖန့်ချန်၏ စိတ်ထဲတွင် အဖြေတစ်ခု ရရှိသွားပြီး အပင်ကြီးရှေ့သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာကာ အပင်၏ အစိတ်အပိုင်းများကို သေချာစွာ လေ့လာလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​၎င်းသည် အလွန်မမြင့်လှသဖြင့် မြို့ပြင်မှ လှမ်းမမြင်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် ၎င်း၏ ပင်စည်မှာ အလွန်တရာ ကြီးမားလှရာ၊ လူပေါင်းထောင်ချီ၍ ဝိုင်းဖက်လျှင်ပင် ပတ်မိမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>​“ဒီအရာက ယင်မိစ္ဆာ ဖြစ်နေတာတော့ အမှန်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဒါက ယခင်က ယင်လောကရဲ့ နတ်ဘုရားစစ်စစ် တစ်ပါး ဖြစ်ခဲ့ပုံရတယ်၊ ဒီနေရာမှာ ပိတ်မိနေရင်းနဲ့မှ ယင်မိစ္ဆာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတာလား ”</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချန် စိတ်ထဲမှ တွေးတောနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ယင်မြို့တော်ကြီးမှာ မြို့သေ တစ်မြို့အဖြစ် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဤထူးဆန်းသော အပင်ကြီး တစ်ပင်တည်းသာ ကျန်ရစ်နေခဲ့သည်။</p> <p> ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ဖန့်ချန်သည် အပင်ကြီးမှာ ယခင်မျိုးဆက် ငရဲမင်းကြီး ခန့်အပ်ခဲ့သော ယင်လောက နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်သလားဆိုသည်ကို စစ်ဆေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​သူသည် အပင်၏ ပင်စည်နားသို့ တစ်လှမ်းချင်း ချဉ်းကပ်သွားရာ၊ အပင်ကြီးမှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်နေပုံရသည်။</p> <p>နွယ်ပင်များက ထွက်ပြေးနိုင်သော်လည်း ပင်စည်ကြီးမှာမူ ထွက်ပြေး၍ မရနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချန်၏ လက်ဝါးမှာ ပင်စည်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်နှင့် ငရဲမင်းအမိန့်တော်ပြားမှ နွေးထွေးသော အရှိန်အဝါများ အပင်အတွင်းသို့ စီးဝင်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ပင်စည်ပေါ်၌ ထူးခြားသော ရှေးဟောင်း မန္တန်အမှတ်အသားများ ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>​ဘွဲ့နှင်းအပ်ခြင်း စာချုပ်</p> <p> </p> <p>​အပင်ကြီးသည် ယခင်က အမှန်တကယ်ပင် ခန့်အပ်ခြင်းခံခဲ့ရသော ယင်လောက နတ်ဘုရားစစ်စစ် တစ်ပါး ဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​“ဒါကြောင့်လည်း ငါ့ကို မတိုက်ခိုက်ရဲတာကိုး”</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချန်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် လွမ်းဆွတ်တမ်းတမှုများ ရိပ်ယှက်သွားသည်။</p> <p>​အပင်၏ သက်တမ်းမှာ သူ၏ စိတ်ကူးထက်ပင် ကျော်လွန်နေပေလိမ့်မည်။</p> <p>​ယင်လောက နတ်ဘုရားဝိညာဥ်သည် ယခင်က ဖြစ်ပွားခဲ့သော ထိုပြင်းထန်သည့် စစ်ပွဲကြီးကိုပင် ကိုယ်တိုင် ဖြတ်သန်းခဲ့သူ ဖြစ်နိုင်ပေသည်။</p>


Save