Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(၂၄၉၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center"> </p> <p> </p> <p>ထိုစကားသံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ရှဖေးသည် သူ၏ ဒေါသကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ကျောက်ကွမ်းကို အေးစက်စက်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ကျောက်ကွမ်း စိမ်းလန်းသောမြစ် ကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့ကို သစ္စာဖောက်တာ ကောင်းတဲ့အရာ မဟုတ်ဘူး.. မင်းနောင်တမရဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျောက်ကွမ်းက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“မင်း ငါ့အတွက် စိုးရိမ်ပေးစရာ မလိုပါဘူး”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“သွားကြစို့”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရှဖေးက ကျောက်ကွမ်းနှင့် အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများကို ဆက်လက် ပြောဆိုရန် စိတ်မပါတော့ဘဲ ကုန်သွယ်အဖွဲ့ကို ဝမ်ရွှယ်လင် ဘက်သို့ တိုက်ရိုက်ပင် ခရီးနှင်စေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ခေါင်းဆောင်ကျောက်.. ရှဖေးက ရုတ်တရက် လမ်းကြောင်းပြောင်းလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး.. အခု ကျွန်တော်တို့ ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျောက်ကွမ်း၏ နံဘေးရှိ ဝိညာဥ်ခွဲထွက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးသည် ကုန်သည်အဖွဲ့ ထွက်ခွာသွားသော လမ်းကြောင်းကို  ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျောက်ကွမ်းက သုန်မှုန်သော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“အခြားဘာလုပ်နိုင်ဦးမှာလဲ.. အခုမှတော့ သခင်ဆီ အခြေအနေမှန်ကို သတင်းပို့ရုံပဲ ရှိတော့တယ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျောက်ကွမ်းသည် သူ၏ အသက်ကို အလွန်တရာ နှမြောသူဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးအကြိမ်က တာဝန်တစ်ခုကို ထမ်းဆောင်ရန် ခရီးထွက်စဥ်တွင် ကျောက်ကွမ်းတို့သည် အနက်ရောင်ဝတ်စုံကို  ဝတ်ဆင်ထားသည့် အင်အားကြီးမားသော ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျောက်ကွမ်းသည် သူ၏ အသက်ကို ချမ်းသာရာ ရရန်အတွက် အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ်လူ ထံတွင် အညံ့ခံခဲ့ပြီး စိမ်းလန်းသောမြစ် ကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့၏ အတွင်း သတင်းပေးသူ ဖြစ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ယခုတစ်ကြိမ် ဆိတ်ငြိမ်သွေးလွင်ပြင်သို့ ရှဖေး အလုပ်ကိစ္စဖြင့် လာသောအခါတွင် ကျောက်ကွမ်းသည် အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ်လူနှင့် လျှို့ဝှက် တိုင်ပင်ပြီး ရှဖေးထံမှ ပစ္စည်းကို လုယူရန် ကြံစည်ထားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ရှဖေးသည် လမ်းကြောင်းပြောင်းပြီး ဝမ်ရွှယ်လင်ကနေ တိုက်ရိုက် ဖြတ်ကျော်ရန် ရွေးချယ်လိမ့်မည်ဟု ကျောက်ကွမ်း မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဝမ်ရွှယ်လင်သည် မည်ကဲ့သို့သော နေရာဖြစ်မှန်း ကျောက်ကွမ်း အသေအချာ သိရှိထား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဝမ်ရွှယ်လင်ဆိုသည်မှာ သာမန် ကပ်ဘေးအဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး အတွက်ပင် အသက်ရှင်ရန် ခဲယဥ်းသောနေရာမျိုးဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရှဖေးအနေဖြင့် ဝမ်ရွှယ်လင်ကနေ ဖြတ်ချင်သည်မှာ ကိုယ့်သေတွင်း ကိုယ်တူးနေသည်နှင့် မခြားပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့်ပင် အသက်ကို နှမြောသော ကျောက်ကွမ်းသည် ဆက်လက်၍ ဟန်မဆောင်နိုင်တော့ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရှင်းလင်းစွာဆိုရလျှင် သူက ရှဖေး၏ နောက်သို့ လိုက်သွားပြီး ဝမ်ရွှယ်လင်တွင် အသေမခံလိုခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျောက်ကွမ်းက သူ၏ လူများကို ဦးဆောင်ကာ အခြားတစ်ဖက်သို့ ခရီးနှင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဆိတ်ငြိမ်သွေးလွင်ပြင်တွင် လေနှင့်သဲများ တိုက်ခတ်နေခဲ့ပြီး လေချွန်သံ ကဲ့သို့ အသံများသည် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤနေရာသော စိမ်းလန်းသောမြစ် ကောင်းကင်နယ်မြေ၏ အပြင်ဘက်နှင့် တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာပြီ ဖြစ်ရာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် လူတစ်ယောက် နှစ်ယောက်ခန့်ကို တွေ့ရသော်လည်း လူသူ ကျဲပါးလှ၍ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားတတ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်တို့ ကုန်သည်အဖွဲ့သည် ဝမ်ရွှယ်လင် ဘက်သို့ ဆက်လက်၍ ခရီးနှင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဝမ်ရွှယ်လင်နှင့် နီးကပ်လာသည်နှင့် အမျှ ကုန်သည်အဖွဲ့မှ အစောင့်များ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ပို၍ပင် လေးနက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူတို့ အားလုံးက သူတို့၏ လက်နက်များကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားကြ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရှဖေး ပင်လျှင် ကျန်းချန် ရှိနေသည့် ရထားလုံးဆီသို့ မလာဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူက ရထားလုံးအတွင်း မျက်စိမှိတ်ထားသော ကျန်းချန်ကိုကြည့်ကာ သတိပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“မိတ်ဆွေ‌လေးကျန်းချန်.. ငါတို့ ဝမ်ရွှယ်လင်ကို ရောက်တော့မယ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ကြီးကြပ်ရေးမှုးရှ စိုးရိမ်မနေပါနဲ့.. ဝမ်ရွှယ်လင်ကိုသာ ခပ်မြန်မြန် ခရီးနှင်စမ်းပါ.. ခင်ဗျားတို့ကို ဘေးကင်းအောင် စောင့်ရှောက်မယ်လို့ ကျုပ်ပြောပြီးသားပဲ.. ကျုပ်ရှိနေသရွေ့ ဝမ်ရွှယ်လင်က မြွေနတ်ဆိုးဘုရင်က ခင်ဗျားတို့ကို ဘာအန္တရာယ်မှ မပေးစေရဘူး”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်က မှိတ်ထားသော မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ခပ်ယဲ့ယဲ့ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကပ်ဘေးအဆင့် မြွေနတ်ဆိုးဘုရင် ဆိုသည်မှာ သာမန်ကျင့်ကြံသူများ အတွက် အလွန်တရာ ခက်ခဲသော တည်ရှိမှု ဖြစ်နိုင်သော်လည်း ကျန်းချန်၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ မြွေနတ်ဆိုးဘုရင်သည် ပုရွက်ဆိတ် တစ်ကောင်မျှသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>မြွေနတ်ဆိုးဘုရင်တွင် မဟာယာန တစ်ပိုင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူနှင့် တူညီသော ခွန်အားမရှိသရွေ့ ကျန်းချန် မပါလျှင်ပင် ရွှယ်ချန်ကျဲ တစ်ယောက်တည်းဖြင့် အလွယ်တကူ ကိုင်တွယ်နိုင်စွမ်းရှိသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အကယ်၍ မြွေနတ်ဆိုးဘုရင်သာ သူတို့ကို ပြဿနာရှာမည်ဆိုလျှင် သတ်ဖြတ်လိုက်ရုံသာ မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“မိတ်ဆွေလေးကျန်းချန်ရဲ့စကားကိုကြားတော့ ငါ စိတ်အေးသွားရပါပြီ”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်၏ တည်ငြိမ်‌သော အမူအရာကို မြင်လျှင် ရှဖေးသည် အတော်လေး စိတ်သက်သာရာ ရသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ယခုတစ်ကြိမ် ဆိတ်ငြိမ်သွေးလွင်ပြင်သို့ ခရီးထွက်လာရာအတွင်း သူနှင့်အတူ ပါလာသော အင်အားသည် မတောင့်တင်းပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူတို့အဖွဲ့ကနေ ကျောက်ကွမ်းတို့ လူစု မထွက်မီကပင် ဝမ်ရွှယ်လင်ထဲရှိ မြွေနတ်ဆိုးဘုရင်နှင့် ယှဥ်ပြိုင်နိုင်ရန် အလှမ်းဝေးနေသည် ဖြစ်ရာ ယခုဆိုလျှင် ပို၍ပင် ဆိုဖွယ်ရာမရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လက်ရှိ အချိန်အတွင်း ရှဖေးသည် သူ၏ မျှော်လင့်ချက်အားလုံးကို ကျန်းချန် အပေါ်တွင်သာ ပုံအပ်ထားရတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကုန်သည်အဖွဲ့သည် ဆိတ်ငြိမ်သွေးလွင်ပြင်တွင် နာရီဝက်ခန့် ထပ်မံ ခရီးနှင်ပြီးနောက် အဆုံးသတ်၌ တဖြည်းဖြည်း အရှိန်လျှော့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရထားလုံးအတွင်း မျက်စိမှိတ်ကာ အနားယူနေသော ကျန်းချန်သည် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ရာကို အာရုံခံမိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ၏ အကြည့်က ရထားလုံးကို ဖောက်ထွက်ကာ ရှေ့သို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ၏ မြင်ကွင်းထဲတွင် ပေါ်လာသည်မှာ အလွန်တရာ မတ်သော တောင်တန်းတစ်ခု ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုတောင်တန်းသည် ပေထောင်ချီ မြင့်မားပြီး အလယ်တွင် ပေတစ်ရာခန့် ကျယ်သော တောင်ကြားတစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>တောင်တန်း၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာကနေ ကျန်းချန်သည် ကပ်ဘေးအဆင့် ကျင့်ကြံသူထက် မနိမ့်ကျသည့် အားကောင်းသော အရှိန်အဝါ တစ်ခုကို ခံစားမိခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုအရှိန်အဝါသည် မြွေနတ်ဆိုးဘုရင် ဖြစ်နိုင်လောက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“အားလုံးပဲ သတိထားကြ.. ဝမ်ရွှယ်လင်ထဲကို ဝင်တော့မယ်.. ရှေ့ဆုံးက နှစ်ယောက်.. လမ်းတစ်လျှောက် မြွေနိုင်ဆေးမှုန့်တွေကို ဖြူးဖို့ ပြင်ထားကြပါ..ဒီနေရာက မြွေတွေကို အနားမကပ်အောင် လုပ်နိုင်သရွေ့ မြွေနတ်ဆိုးဘုရင်က ငါတို့ကို အလွယ်တကူ ရှာတွေ့မှာမဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်က သူ့ရှေ့ရှိ တောင်တန်းကို ကြည့်နေစဥ် ရှဖေးသည် စနစ်တကျ အမိန့်ပေးမှုများကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဝမ်ရွှယ်လင်ထဲတွင် ကပ်ဘေးအဆင့်ရှိ မြွေနတ်ဆိုးဘုရင်သည် တစ်နှစ်ပတ်လုံး နေထိုင်လေ့ ရှိသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုမြွေနတ်ဆိုးဘုရင်သည် ဝမ်ရွှယ်လင်ထဲရှိ အခြေအနေများကို သိရှိနိုင်ရန် မြွေသတ္တဝါလေးများ အပေါ် အမှီသဟဲ ပြုထားခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုမြွေသတ္တဝါလေးများကို အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေသရွေ့ သူတို့သည် ဝမ်ရွှယ်လင်ကို အထိအခိုက်မရှိ ဖြတ်ကျော်နိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်က မြွေနတ်ဆိုးဘုရင်ကို ကိုင်တွယ်ရန် ယုံကြည်မှု ရှိပုံရသော်လည်း မြွေနတ်ဆိုးဘုရင်ကို အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေဘဲ ဝမ်ရွှယ်လင်ကို ဖြတ်ကျော်နိုင်လျှင် အကောင်းဆုံးပင် ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရှဖေး၏ စနစ်တကျ စီစဥ်မှုအောက်တွင် ကုန်သည်အဖွဲ့သည် သူတို့ရှေ့ရှိ တောင်ကြားထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကုန်သည်အဖွဲ့က ဝမ်ရွှယ်လင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက်တွင် အမွှေးတိုင်တစ်တိုင် လောင်ကျွမ်းစာခန့် ရှေ့သို့ ဆက်လက် သွားရောက်ခဲ့သော်လည်း ဘာမှ ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဝမ်ရွှယ်လင်၏ နေရာ တော်တော်များများကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ပြီ ဖြစ်မှန်း မြင်လိုက်ရလျှင် ရှဖေးသည် အနည်းငယ်စိတ်သက်သာယာ ရသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူတို့သည် မြွေနတ်ဆိုးဘုရင်ကို အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေဘဲ ဝမ်ရွှယ်လင်ကို အမှန်တကယ် ဖြတ်ကျော်နိုင်လောက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ရှဖေးတို့ လူစု စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည့်အခိုက်အတန့်မှာပင် ကုန်သွယ်အဖွဲ့၏ ရှေ့ဆုံးတွင် ရှိနေသော ရွှယ်ချန်ကျဲသည် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ရာကို ခံစားမိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့နောက်တွင် ရွှယ်ချန်ကျဲသည် တောင်ပေါ်ရှိ တောအုပ် ဆီသို့ ရည်ရွယ်ကာ လက်ဝါးရိုက်ချက် တစ်ချက်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဝုန်း..”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး မိုင်တစ်ရာ အတွင်းရှိ မြေပြင်သည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>မရေမတွက်နိုင်သော ရှေးဟောင်း သစ်ပင်ကြီးများသည် ပြိုလဲသွားခဲ့ပြီး မီတာရာချီ ကြီးမားသော ဧရာမ မြွေအလောင်း တစ်လောင်းသည် တောင်ပေါ်ရှိ တောအုပ်ထဲကနေ လွင့်စင်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ပြဿနာပဲ.. မြွေနတ်ဆိုးဘုရင်ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားကို သတ်မိလိုက်ပြီ”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဧရာမမြွေကြီး၏ အလောင်းကိုမြင်လျှင် ရှဖေး၏ အမူအရာသည် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူတို့က မြွေနတ်ဆိုးဘုရင်၏ လက်အောက်ငယ်သားကို သတ်ဖြတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်ရာ ဤနေရာကနေ ဘေးကင်းစွာ ထွက်ခွာသွားရန်မှာ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရှဖေး ထိတ်လန့်နေသော အချိန်မှာပင် ဝမ်ရွှယ်လင်၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာကနေ သွေးရောင်လွှမ်းသော နတ်ဆိုးစွမ်းအား တစ်ခုသည် ကျန်းချန်တို့ ရှိနေသည့် နေရာဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် မထီမဲ့မြင် လှောင်ရယ်သံ တစ်သံသည် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“လူသားငတုံးတွေက ငါ့ရဲ့နယ်မြေကို ငါမသိဘဲ ခိုးဖြတ်ချင်နေတာလား.. မင်းတို့တွေ တော်တော် စိတ်ကူးယဥ်နေတာပဲ”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အခန်း(၂၄၉၅)ပြီး၏။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save