Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၃၉၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>  လှံနတ်ဘုရားမှာ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် အခန်းတံခါးကို “ဝုန်း” ခနဲ မြည်အောင် တွန်းဖွင့်ကာ အပြင်သို့ ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> “ဆရာ... နောက်ဆုံးတော့ ထွက်လာပြီပဲ” တပည့်များအားလုံး ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p> “တပည့်တို့... ဆရာ့ကြောင့် စိတ်ပူပန်နေကြပြီပဲ၊ ဆရာ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး” လှံနတ်ဘုရားက ထိုသို့ပြောရင်း တပည့်များထဲမှ ထင်ရှားသည့် ပုံရိပ်တစ်ခုကို လှမ်းကြည့်ကာ လက်ဟန်ခြေဟန်ဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “ယွီရှင်း... ခဏဝင်ခဲ့ဦး၊ ဆရာ မေးစရာရှိလို့”</p> <p> </p> <p> “ ဟုတ်ကဲ့” ချိုင်ယွီရှင်းမှာ ဝေခွဲမရသည့် အမူအရာဖြင့် အခန်းထဲသို့ လိုက်ဝင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> “ထိုင်ပါဦး... ဆရာတို့ ထိုင်ပြီးမှ စကားပြောကြတာပေါ့”</p> <p> </p> <p> “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ”</p> <p> </p> <p> သူတို့နှစ်ဦး နေရာတကျ ထိုင်မိသည်နှင့် လှံနတ်ဘုရားသည် သူ၏စာလွှာကို ဂရုတစိုက် ဖြန့်ခင်းလိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးလိုက်သည် - “ယွီရှင်း... ဒီစာလွှာပေါ်က လက်ရေးက ဘယ်သူ့လက်ရေးလဲ”</p> <p> </p> <p> “ဆရာ... ကျွန်မ ပြောပြပြီးပြီပဲလေ၊ ဒါက အရှင်မင်းကြီးဆီက ရတဲ့ မွေးနေ့လက်ဆောင်ပါဆို” ချိုင်ယွီရှင်းက နားမလည်နိုင်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “အဲဒါကို ဆရာသိတယ်၊ ဆရာဆိုလိုတာက ဒီစာကို တကယ်တမ်း ဘယ်သူရေးတာလဲလို့”</p> <p> </p> <p> “အရှင်မင်းကြီး ကိုယ်တိုင်ရေးတာပါ ဆရာ” ဟု သူမက ချက်ချင်းပင် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “ဘယ်လိုလုပ် သူဖြစ်နိုင်မှာလဲ... ဆရာ့ကို မလိမ်နဲ့နော်” ပြိုင်ဘက်ကင်း လှံနတ်ဘုရား၏ စိတ်ထဲတွင် လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေရသည်။</p> <p> </p> <p> သူ့အထင်တွင် ဤကဲ့သို့ လေးနက်သည့် စာလုံးမျိုးကို ရေးနိုင်သူမှာ ဧကန်မုချ ‘ကောင်းကင်’ အဆင့်ရှိသည့် စီနီယာတစ်ဦးသာ ဖြစ်ရပေမည်။ ထိုမျှမက ထိုစီနီယာမှာ လှံသိုင်းပညာရပ်တွင် အဆုံးစွန် ထိုးထွင်းသိမြင် နားလည်ထားသူလည်း ဖြစ်ရပေမည်။</p> <p> </p> <p> အသက် ၂၀ ကျော် လူငယ်လေး လင်းပိုင်ဖန်ကမူ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်ပါ့မလဲ။</p> <p> </p> <p> လင်းပိုင်ဖန်က သိုင်းပညာပင် မတတ်သူဖြစ်ရာ ဤမျှ လေးနက်လှသည့် သိုင်းအနှစ်သာရ ပါဝင်သော စာမျိုးကို မည်သို့ ဖန်တီးနိုင်ပါမည်နည်း။</p> <p> </p> <p> “ဒါပေမဲ့ ဆရာ... ဒါက တကယ်ပဲ သူရေးတာပါ။ ကျွန်မ မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ပဲ”</p> <p> </p> <p> ချိုင်ယွီရှင်းက ဆက်လက် ရှင်းပြလိုက်သည် - “ကျွန်မ ဆရာ့မွေးနေ့အတွက် ခွင့်တောင်းတဲ့အချိန်မှာ သူက ကျွန်မရှေ့တင် ဒီစာကို ဆရာ့အတွက် လက်ဆောင်အဖြစ် ရေးပေးလိုက်တာပါ။ အကယ်၍ ကျွန်မ လိမ်နေတာဆိုရင် ကျိန်စာသင့်ပြီးတောင် သေရဲပါတယ်”</p> <p> </p> <p> “ယွီရှင်း သမီး ပြောတာ တကယ်ပဲလား... ဒါက တကယ်ပဲ သူ့လက်ရေးလား” လှံနတ်ဘုရားမှာ မှင်တက်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p> ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး၏ ပုံရိပ်နှင့် လူငယ်လေး လင်းပိုင်ဖန်၏ ပုံရိပ်မှာ သူ၏စိတ်ထဲတွင် မည်သို့မျှ ဆက်စပ်၍ မရနိုင်အောင် ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> “ဆရာ... ဒီစာလွှာမှာ တစ်ခုခု မှားနေလို့လား” ချိုင်ယွီရှင်းက သတိထား၍ မေးလိုက်သည်။ ဆရာသည် ဤစာလွှာကို ရကတည်းက ထူးဆန်းနေသည်ဟု သူမ ထင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုဆိုလျှင်မူ သူမ၏ သံသယမှာ ပို၍ သေချာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p> “မှားတာပေါ့... ပြဿနာက အကြီးကြီးပဲ၊ ကဲ... ကြည့်ကြည့်လိုက်ဦး” လှံနတ်ဘုရားက စာလွှာကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> ချိုင်ယွီရှင်းမှာ အထက်အောက် ဘယ်ညာ အသေအချာကို ကြည့်သော်လည်း ဘာပြဿနာမှ ရှာမတွေ့ပေ။ လက်ရေးလှသည်ကလွဲ၍ ထူးခြားချက် ဘာမှမရှိဟု သူမ ထင်မိသည်။</p> <p> </p> <p> “ဆရာ... ဘာပြဿနာမှ မရှိသလိုပဲ...”</p> <p> </p> <p> “အဲဒါက သမီးရဲ့ နယ်ပယ်က အဲဒီအဆင့်ကို မရောက်သေးလို့ပဲ”</p> <p> </p> <p> လှံနတ်ဘုရားက ခေါင်းယမ်းကာ ပြုံးလိုက်ရင်း - “တစ်နေ့မှာ သမီးသာ အဲဒီအဆင့်ကို ရောက်ပြီး ပြဿနာကို မြင်နိုင်ပြီဆိုရင်တော့ ကောင်းကင်အဆင့်ကို ရောက်ဖို့ မဝေးတော့ဘူးလို့ ဆိုလိုတာပဲ”</p> <p> </p> <p>သူသည် စာလွှာကို ပြန်ယူကာ သေသေချာချာ ခေါက်၍ ရင်ဘတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ထပ်မံ မေးမြန်းလိုက်ပြန်သည် - “ဒါကို သူ တကယ်ပဲ ရေးတာလား”</p> <p> </p> <p> “ဆရာရယ်... တကယ်ရေးတာပါဆို၊ ကျွန်မက ဆရာ့ကို ဘာလို့ လိမ်ရမှာလဲ” ချိုင်ယွီရှင်းက ညည်းညည်းညူညူ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> ‘ဆရာက ဘာကြောင့် ဒီမေးခွန်းကိုပဲ ထပ်ခါတလဲလဲ မေးနေရသနည်း။ အသက်ကြီးလာ၍ စကားများလာခြင်းပေလော’</p> <p> </p> <p>  လှံနတ်ဘုရားက ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ဆက်မေးလိုက်သည် - “သူက ဒီစာလွှာ ပေးတာအပြင် တခြားဘာများ ပြောလိုက်သေးလဲ”</p> <p> </p> <p> “သူက ဒီစာဟာ ရွှေတေးတစ်သန်းလောက် တန်ဖိုးရှိပြီး ဆရာမြင်ရင် အမြတ်တနိုး သိမ်းထားလိမ့်မယ်လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်” ချိုင်ယွီရှင်းက သူမ၏ဆရာမှာ ထိုစာလွှာကို တန်ဖိုးထားပုံကို ကြည့်ကာ လင်းပိုင်ဖန် ပြောသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်နေသည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။</p> <p> </p> <p> ဤစာလွှာမှာ ဘယ်လို မှော်အတတ်တွေ ပါနေလို့ ဆရာ့ကို ဒီလောက်အထိ စွဲလမ်းသွားစေသလဲဆိုတာက ထူးဆန်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p> ထိုအချိန်တွင် လှံနတ်ဘုရား၏ မျက်ဝန်းများမှာ တောက်ပလာခဲ့သည်။ တစ်ဖက်လူက ဤသို့ပြောလိုက်ခြင်းမှာ ဤစာလွှာ၏ တန်ဖိုးကို သိနေ၍ ဖြစ်ရမည်။ အကယ်၍ သူသာ ဤစာကို ရေးနိုင်သည်ဆိုလျှင် ထိုလူမှာ...</p> <p> </p> <p> “အင်း... အဲဒီ ဧကရာဇ်က သိုင်းပညာ လုံးဝ မတတ်တာ သေချာရဲ့လား”</p> <p> </p> <p> “မတတ်ပါဘူး” ချိုင်ယွီရှင်းက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “ပြန်စဉ်းစားကြည့်ဦး... သူက သမီးမသိအောင် တိတ်တဆိတ် သိုင်းကျင့်နေတာမျိုးရော မဖြစ်နိုင်ဘူးလား” လှံနတ်ဘုရားက ထပ်၍ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “မဖြစ်နိုင်တာ ဆရာရယ်”</p> <p> </p> <p> ချိုင်ယွီရှင်းက ထပ်မံ ငြင်းဆိုလိုက်သည် - “သူက နေ့တိုင်း အရက်နဲ့ မိန်းမတွေကြားမှာပဲ အချိန်ကုန်နေတာ၊ စည်းစိမ်ယစ်ပြီး ပျင်းရိနေတာမှ သာမန် မိုက်မဲတဲ့ ဘုရင်တွေထက်တောင် ပိုသေးတယ်။ သိုင်းကျင့်ဖို့ကို အချိန်ကို မရှိတာ”</p> <p> </p> <p> “ဒါဆိုသူ လှံကိုင်တတ်လား” လှံနတ်ဘုရားက မလျှော့သောဇွဲဖြင့် မေးလိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p> “ဓားနဲ့ လှံကို ကိုင်ဖို့တောင် သူက ပျင်းနေတာပါ ဆရာရဲ့”</p> <p> </p> <p> လှံနတ်ဘုရားမှာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားပြီး ဘာဆက်မေးရမှန်း မသိတော့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ၏ ပြောပြချက်အရ ထိုလူမှာ သိုင်းပညာ လုံးဝ မတတ်သည့် ဧကရာဇ် တစ်ဦးအဖြစ်မှလွဲ၍ အပြစ်ရှာစရာ မရှိအောင် ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> သိုင်းအနှစ်သာရ ပါဝင်သည့် စာကို ရေးနိုင်ရုံနှင့် ထိုလူမှာ သိုင်းပညာရှင် ဖြစ်ရမည်ဟု မဆိုလိုနိုင်ပေ။ အချို့မှာ ပန်းချီဆွဲခြင်း သို့မဟုတ် ဟင်းချက်ခြင်းမှတစ်ဆင့်ပင် အဆင့်မြင့် နယ်ပယ်ကို ထိုးထွင်းသိမြင်သွားတတ်ကြသည်။ သို့သော်လည်း ထိုကဲ့သို့သော လူမျိုးမှာ အလွန်တရာ ရှားပါးလှသည်။</p> <p> </p> <p> ဒါဆို လင်းပိုင်ဖန်က တကယ်ပဲ သာမန်လူတစ်ယောက်လား။ ဒါဆိုရင်တော့ သူ၏ မျှော်လင့်ချက်မှာ အချည်းနှီး ဖြစ်သွားရပေတော့မည်။</p> <p> </p> <p> “ဆရာ... တခြား မေးစရာ ရှိသေးလား” ချိုင်ယွီရှင်းက စူးစမ်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> လှံနတ်ဘုရားက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် လက်ယမ်းပြလိုက်ကာ - “ဘာမှမရှိတော့ဘူး၊ သွားတော့”</p> <p> </p> <p>  “ဟုတ်ကဲ့ ဆရာ” ချိုင်ယွီရှင်းမှာ နားမလည်နိုင်သော လျှို့ဝှက်ချက်ကြီးကို ပိုက်ကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> ‘ဆရာက ဘာလို့ ရုတ်တရက် အရှင်မင်းကြီးအပေါ် ဒီလောက် စိတ်ဝင်တစား ဖြစ်နေရတာလဲ။ သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ဘာပတ်သက်မှုမှလည်း မရှိဘဲနဲ့၊ ထူးဆန်းလိုက်တာ’</p> <p> </p> <p> ချိုင်ယွီရှင်း ထွက်သွားပြီးနောက်တွင်လည်း လှံနတ်ဘုရားမှာ စိတ်မလျှော့နိုင်သေးဘဲ မဟာရှနိုင်ငံနှင့် လင်းပိုင်ဖန်အကြောင်း သတင်းအချက်အလက်များကို စုဆောင်းစေပြီး သေသေချာချာ လေ့လာနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> ထိုအချက်အလက်များထဲတွင် သူသည် အရေးကြီးသည့် အချက်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p> “ဓားအဖိုးအိုက မဟာရှနိုင်ငံကို ရောက်တာ နှစ်နှစ်တောင် မပြည့်သေးဘဲ ကောင်းကင်အဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့တယ်ဆိုပါလား”</p> <p> </p> <p> သူသည် ဓားအဖိုးအို၏ အခြေအနေတွင် မိမိကိုယ်မိမိ ပြန်မြင်ယောင်လာသည်။</p> <p> </p> <p> ဓားအဖိုးအိုသည် အသက် ၁၀၀ ကျော်နေပြီဖြစ်ပြီး ပါရမီမှာလည်း ကုန်ခန်းနေပြီဖြစ်ရာ သိုင်းအနှစ်သာရကို ထိုးထွင်းသိမြင်ရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့သူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> ယခု သူ့အခြေအနေနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ သူသည်လည်း အသက် ၉၀ ရှိပြီဖြစ်ပြီး ဒဏ်ရာဟောင်းများကြောင့် အိုမင်းမစွမ်း ဖြစ်နေပြီ။ ပါရမီပိုင်းတွင်လည်း အကန့်အသတ် ရှိနေ၍သာ နှစ်ပေါင်း ၃၀ တိုင်တိုင် ဒီအဆင့်၌ ပိတ်မိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူကိုယ်တိုင်ပင် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေခဲ့ရာ ဓားအဖိုးအိုဆိုလျှင် ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ချေ။</p> <p> </p> <p> သို့သော် ထိုသူသည် မဟာရှနိုင်ငံသို့ ရောက်ပြီးနောက်တွင် ကောင်းကင်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည်ဆိုသည်မှာ အံ့မခန်းဖွယ်ရာပင် ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> သူသည် ချိုင်ယွီရှင်းကို ချက်ချင်း ပြန်ခေါ်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးလိုက်သည် - “ဓားအဖိုးအိုဟာ မဟာရှနိုင်ငံကို ရောက်ပြီးမှ ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင် ဖြစ်သွားတယ်လို့ ကြားတယ်၊ အဲဒါ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ၊ ဆရာ့ကို ပြောပြပါဦး”</p> <p> </p> <p> ချိုင်ယွီရှင်းက ခေါင်းခါလိုက်ရင်း - “ဆရာ... အဲဒါတော့ ကျွန်မလည်း သေချာမသိဘူး။ သူက ကျင့်ကြံရင်းနဲ့ပဲ အဲဒီအဆင့်ကို ပေါက်ရောက်သွားတာလို့ ထင်တာပဲ”</p> <p> </p> <p> “သူက ဘာဖြစ်လို့ မဟာရှနိုင်ငံကို ဝင်ရောက် အမှုထမ်းတာလဲ” လှံနတ်ဘုရားက ထပ်မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အဲ့ဒါက.. သူက အရှင်မင်းကြီးကို ဆရာအဖြစ် တင်မြှောက်လိုက်လို့လေ၊ ဒါကြောင့် မဟာရှနိုင်ငံကို ရောက်လာတာပေါ့”</p> <p> </p> <p> “လင်းပိုင်ဖန်ကို ဆရာအဖြစ် တင်မြှောက်တယ် ဟုတ်လား” လှံနတ်ဘုရား၏ မျက်ဝန်းများမှာ နောက်ဆုံးတွင် သော့ချက်ကို ရှာတွေ့သွားသကဲ့သို့ တောက်ပလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> သူသည် ချက်ချင်းပင် ထပ်ဆင့်မေးခွန်း မေးလိုက်သည် - “သူက ဘာလို့ လင်းပိုင်ဖန်ကို ဆရာအဖြစ် တင်မြှောက်ရတာလဲ”</p> <p> </p> <p> ချိုင်ယွီရှင်းက ပြုံးလိုက်ရင်း - “ဓားအဖိုးအိုက အစတုန်းကတော့ အရှင်မင်းကြီးကို တပည့်အဖြစ် လာခေါ်တာပါ။ ဒါပေမဲ့ သိုင်းအယူအဆတွေကို ဆွေးနွေးပြီးတဲ့ နောက်မှာတော့ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ဓားသိုင်းအပေါ် နားလည်မှုက သူ့ထက် အများကြီး ပိုသာနေတာကို တွေ့သွားတယ်၊ အဲဒါနဲ့ပဲ သူက ကြည်ကြည်ဖြူဖြူနဲ့ ဆရာအဖြစ် တင်မြှောက်ပြီး ဓားသိုင်းပညာရပ်တွေကို လေ့လာဖို့ နောက်က လိုက်နေခဲ့တာပဲ”</p> <p> </p> <p> “ဓားအဖိုးအိုက တကယ်ကို လေးစားဖို့ ကောင်းတာပဲ။ ဓားသိုင်းပညာရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်ဖို့အတွက် ငယ်ရွယ်တဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ဆီကနေတောင် နှိမ့်ချပြီး သင်ယူဝံ့တယ်။ ဒါကြောင့်လည်း သူက ပိုပြီး ခရီးပေါက်ခဲ့တာ ဖြစ်မယ်”</p> <p> </p> <p> “ဒါတင် မကသေးဘူး” ပြိုင်ဘက်ကင်း လှံနတ်ဘုရား၏ မျက်လုံးများ ပိုမို တောက်ပလာသည်။</p> <p> </p> <p> ဤလောကတွင် သိုင်းပညာကို အပတ်တကုတ် ရှာဖွေနေသူများစွာ ရှိသည်။ သူ့လိုပင် ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ လှံသိုင်းပညာအတွက် အားထုတ်နေသူတွေလည်း မနည်းလှချေ။</p> <p> </p> <p> သို့သော် ဘယ်လောက်များများကများ သိုင်းအနှစ်သာရကို ပေါက်ရောက်နိုင်ကြသနည်း။ ထိုနောက်ဆုံးခြေလှမ်းသည် ချောက်နက်ကြီးသဖွယ် လူပေါင်းများစွာကို တားဆီးထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> ထို့ကြောင့် သိုင်းပညာကို ရှာဖွေလိုသည့် စိတ်ဓာတ်ရှိရုံနှင့် မလုံလောက်ဘဲ မှန်ကန်သည့် အခွင့်အလမ်းလည်း ရှိရပေမည်။</p> <p> </p> <p> လင်းပိုင်ဖန်သည် ဓားအဖိုးအိုအတွက် အခွင့်အလမ်း ဖြစ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> ‘ဒါဆို... ငါ့ရဲ့ အခွင့်အလမ်းကလည်း သူ့ဆီမှာပဲ ရှိနေတာများလား’</p> <p>***</p> <p> </p>


Save